ลิขิตฟ้าให้มารัก

46.....

        “รองเท้าอีกข้างหนึ่งจากอิตาลีของนายเปื้อนดินสกปรกแล้วล่ะนายพีเจ.เอ๋ย..นายใส่รองเท้าข้างเดียวขับรถไปก่อนแล้วกันฮ่ะ ๆ” 

        ชวินร่างหมีพูหัวเราะร่วนในตอนท้ายแต่คนที่ได้ยินเสียงหัวเราะเป็นเสียงเห่าติด ๆกันอย่างอารมณ์ดีนั้นคือนัฏนรีเธอรีบหันไปมองต้นเสียงด้วยความสนใจ

         “ออกมาซะดี ๆ นะเจ้าหมีพู”

        นัฏนรีส่งเสียงดุเรียกแต่เจ้าหมีพูหยุดเห่าและซ่อนตัวเงียบ ๆ นัฏนรีจึงเรียกอีกสองสามครั้งก็ยังไม่เห็นเจ้าหมีพูโผล่ออกมาจึงเดินเข้าไปดูที่พุ่มไม้ เป็นเวลาเดียวกับที่ ดร.นีรนุชกับสามีขับรถมาจอดในบ้านพอดี ทั้งสองสามีภรรยาเดินมาหาลูกสาวที่กำลังก้มหาอะไรสักอย่างอยู่ที่พุ่มไม้

               “หาอะไรลูก” ดร.นีรนุชเอ่ยถามอย่างสงสัย

               “เจ้าหมีพูค่ะ”

               “อ้าว..หมีพูไปซ่อนอยู่ในพุ่มไม้นั่นเหรอ”

                ดร.ฉันทวัฒน์มีสีหน้าแปลกใจคิดว่าลูกสาวกับหมีพูกำลังเล่นซ่อนหากันอยู่

                 “ใช่ค่ะ..เมื่อกี้ก็ยังเห่าบ๊อก ๆ อยู่เลยค่ะ พอดรีมเดินมาหาก็หยุดเห่าสงสัยจะแกล้งดรีมค่ะ”

        นัฏนรีบอกแล้วก็เล่าถึงรองเท้าของปัญจพลที่หายไปพร้อมกับข้อสงสัยของลิลลี่ที่บอกว่าเจ้าหมีพูไม่ชอบหน้าปัญจพลก็เลยคาบรองเท้าเอาไปซ่อน

        ดร.ฉันทวัฒน์หัวเราะขบขันกับคำบอกเล่าของลูกสาวแต่เขากับภรรยาก็อยากจะพิสูจน์เรื่องนี้ จึงยืนสังเกตการณ์ดูนัฏนรีเรียกเจ้าหมีพูต่อไป

        “ถ้าไม่ออกมา...คืนนี้ก็นอนที่บ้านหมากับแม่ดุ๊กดิ๊กของเธอก็แล้วกัน”

        นัฏนรีพูดขู่จบก็ทำท่าเดินออกไปจากบริเวณพุ่มไม้อย่างช้าๆ แต่สายตาก็ยังแอบชำเลืองมองดูความเคลื่อนไหวเป็นการทดสอบความฉลาดแสนรู้ของเจ้าหมีพูไปด้วยว่าจะเข้าใจในสิ่งที่เธอพูดไปหรือไม่

        “ไม่นะ!..วินไม่ใช่หมา..เอ๊ย..ถึงวินจะเป็นหมาแต่ก็เป็นเพียงร่างกายแต่จิตใจเป็นคนเหมือนดรีมนะ”

        ชวินในร่างหมีพูกระโดนพรวดออกมาจากพุ่มไม้เดินตามอดีตคนรักไปอย่างใจคอไม่ดีเขาส่งเสียงให้เธอรู้ด้วยว่ากำลังเดินตามหลังอยู่

        “คุณดูสิคะ..เจ้าหมีพูมันกลัวได้นอนบ้านหมารีบออกมาเชียว”

        ดร.นีรนุชชี้ให้สามีดูด้วยความตื่นเต้น

        นัฏนรีแกล้งหยุดเดิน เจ้าหมีพูก็หยุดเดินบ้างพอนัฏนรีวิ่งเหยาะ ๆ เจ้าหมีพูก็วิ่งตาม จนทั้งคู่เข้าไปภายในห้องรับแขกของบ้านโดยมีสองดอกเตอร์เดินตามเข้ามาด้วย

        “บอกมานะหมีพูว่าเอารองเท้าคุณพีเจ.เขาไปซ่อนจริงอย่างที่ลิลลี่สงสัยหรือเปล่า”

        นัฏนรีนั่งบนโซฟารับแขกในขณะที่เจ้าหมีพูนั่งอยู่กับพื้นตรงปลายเท้า

        “จ้างก็ไม่บอก..เชอะ!”

        เจ้าหมีพูรีบหันหน้าไปทางสองดอกเตอร์ที่กำลังนั่งโซฟาอีกด้านหนึ่ง

        “ดูท่าทางเหมือนมันไม่ได้ยินนะ” ดร.นีรนุชพูดขึ้น

        “แต่ดรีมว่าหมีพูได้ยิน แต่แกล้งไม่ได้ยินมากกว่าค่ะ นี่หมีพู..หันมามองฉันเดี๋ยวนี้นะ”นัฏนรีสั่งเสียงดัง

        “จ้างก็ไม่หัน..ชิ!” หมีพูยังอยู่ท่าเดิม

        “ดี!..ต่อไปนี้ก็ไม่ต้องมาเดินตามฉันแล้วฉันก็จะไม่สนใจเธอด้วย ไม่รักแล้วด้วย”

        พูดจบนัฏนรีก็ลุกขึ้นเดินออกไปช้า ๆ  เจ้าหมีพูรีบหันกลับไปมองด้วยความตกใจ สิ่งที่เขากลัวที่สุดก็ตรงนี้แหละ กลัวนัฏนรีไม่รักนั่นเอง  ไม่อยากเป็นหมาหัวเน่าก็เลยต้องรีบวิ่งไปเกาะขานัฏนรีแล้วก็เห่าประจบประแจงอย่างเต็มกำลัง

        “ไม่ต้องเลยเจ้าหมีพูฉันงอนแล้วล่ะ”

        นัฏนรีแกล้งทำท่าทางให้หมีพูแสดงพฤติกรรมให้ทุกคนได้เห็นหมีพูรีบเลียเท้าสลับกับแหงนหน้าทำตาละห้อยคล้ายกับจะอ้อนวอนให้เห็นใจ

        “ก็ได้ ก็ได้..ถ้าอยากให้ฉันหายงอนแล้วก็ยกโทษให้หมีพูต้องไปเอารองเท้าคุณพีเจ.ที่ซ่อนไว้มาคืนก่อน”

        นัฏนรีบอกอย่างมีเงื่อนไขเจ้าหมีพูหยุดเห่า นั่งนิ่งไปพักหนึ่งเหมือนกำลังชั่งใจว่าจะเอาอย่างไรดี

        “ว่าไงหมีพู จะเอารองเท้าคุณพีเจ.มาคืนหรือเปล่า..ถ้าไม่เอามาคืน  ฉันก็จะไม่สนใจใยดีเธออีกต่อไป บางทีฉันอาจจะยกเธอให้กับคุณพีเจ.เขาไปก็ได้นะ”เธอขู่ออกไป

        “ว้าก!..ไม่นะดรีมไม่เอาเด็ดขาด”

        ชวินร่างหมีพู ตกใจรีบวิ่งหางชี้ออกไปจากห้องทันทีจนทุกคนแปลกใจแต่สิ่งที่ทำให้ทุกคนตกตะลึงตาค้างจนแทบจะช็อคด้วยความตื่นเต้นอัศจรรย์ใจก็คือภาพที่เห็นเจ้าหมีพูวิ่งคาบรองเท้ามาวางตรงหน้านัฏนรีอย่างแสนรู้

        “คุณคะ..เห็นเหมือนที่ฉันเห็นไหมคะ”

        ดร.นีรนุชถามสามีเสียงตื่นเต้น

        “สุดยอดของสุนัขแสนรู้เลยคุณ..นี่มันหมาอัจฉริยะชัดๆ โอ้  มายก็อด”

        ดร.ฉันทวัฒน์เอ่ยปากชมด้วยความทึ่งสุดขีด

        “ดรีมไม่อยากเชื่อเลยว่าเจ้าหมีพูจะฟังคำสั่งของดรีมได้เข้าใจทุกอย่าง”

        นัฏนรีบอกกับบิดามารดาอย่างดีใจ

        “ที่ผ่านมาก็ยังไม่ชัดเจนเท่าครั้งนี้เลยไม่อยากจะเชื่อเลยจริง ๆ” ดร.นีรนุชพูดขึ้น

        ทั้งสามพ่อแม่ลูกต่างก็ชื่นชมเจ้าหมีพูไม่ขาดปากในขณะที่หมีพูก็นั่งคอยืดด้วยความภูมิใจ

        สิปปกรรับฟังคำบอกเล่าเกี่ยวกับเจ้าหมีพูทางโทรศัพท์จากนัฏนรีอย่างไม่รู้สึกแปลกใจถ้านัฏนรีรู้ความจริงที่เขาได้รู้มาจากยายกันยามาศก่อนแล้ว  เธอก็คงจะไม่ตื่นเต้นถึงเพียงนี้ที่ได้เห็นพฤติกรรมแสนรู้ของหมีพูในการนำรองเท้าของปัญจพลมาคืนได้  สิปปกรได้แต่เฝ้ารอเวลาที่จะได้ตัวหมีพู เอาไปค้างด้วยที่บ้านสวน

       “เมื่อไหร่ปอนด์จึงจะกลับกรุงเทพฯล่ะ”

        นัฏนรีถามในตอนท้าย เธอรู้สึกเหงาอยากจะเห็นเขาแวะมาหาที่บ้านมากกว่าการคุยทางโทรศัพท์เช่นนี้

       “ปอนด์อยากจะกลับคืนนี้เลยด้วยซ้ำแต่ไม่รู้ว่าคุณแม่จะกลับวันไหน ท่านลาพักร้อนตั้งสิบกว่าวันแน่ะ”

       “ดีแล้วล่ะจ๊ะปอนด์นาน ๆทีได้มีโอกาสเที่ยวพักผ่อนกับคุณแม่..แล้วตอนนี้พักที่ไหนเหรอ” นัฏนรีถามมา

       “บ้านญาติของเพื่อนคุณแม่ที่ภูเก็ตนี่แหละ“

       “พี่ปอนด์ขา...คุณป้าให้มาตามค่ะ”

       เสียงเอมี่ตะโกนเข้ามาด้วยความตั้งใจทำให้สิปปกรรีบตัดบทสนทนาทันที

       “เอ้อ..ดรีมแค่นี้ก่อนนะแล้วพรุ่งนี้ปอนด์จะโทรมาหา”

       สิปปกรพูดจบก็รีบเก็บโทรศัพท์มือถือทันที

       “พี่ปอนด์โทรหาใครหรือคะ..เอมี่เห็นคุยอยู่ตั้งน้านนาน” 

        เอมี่ไม่ได้บอกความจริงไปว่าเธอแอบมองดูอยู่นานแล้ว

        “เอมี่..มีอะไรหรือเปล่าจ๊ะ”

        สิปปกรไม่ได้ตอบคำถามแต่เขาเอ่ยถามแทนเอมี่มีสีหน้าไม่สบอารมณ์ที่เขาไม่ยอมตอบในสิ่งที่เธออยากรู้แต่เธอก็พยายามระงับความอยากรู้เอาไว้ได้ด้วยการปรับเปลี่ยนสีหน้าให้เป็นรอยยิ้มแทน

        “คุณป้ารอพี่ปอนด์อยู่ที่ห้องค่ะ”

        สิปปกรลุกจากที่นั่งเดินนำหน้าออกไปจากบริเวณหน้าบ้านซึ่งเป็นบ้านญาติของเอมี่ที่เขากับมารดามาพักอาศัยอยู่และได้ท่องเที่ยวอยู่ในเขตจังหวัดภูเก็ตมาหลายวันแล้ว

        คุณประภาวรรณ แจ้งให้ลูกชายทราบว่า พรุ่งนี้เธอจะต้องเดินทางกลับกรุงเทพฯด้วยเครื่องบินก่อนเพราะมีปัญหาเรื่องงานที่จะต้องเข้าไปจัดการ สิปปกรจะขอขับรถพากลับกรุงเทพฯในคืนนี้แต่คุณประภาวรรณไม่ยอมเพราะอยากจะให้สิปปกรอยู่พาเอมี่ท่องเที่ยวจนกว่าเอมี่จะพอใจเสียก่อนสิปปกรจึงจำต้องทำตามอย่างไม่มีทางเลือก

        “สวัสดีจ๊ะปอนด์..โทรมาแต่เช้าเชียวนะ”

        นัฏนรีรับสายด้วยน้ำเสียงดีใจนับตั้งแต่สิปปกรไปเที่ยวกับมารดาของเขายังไม่เคยโทรหาเธอในเวลาเจ็ดโมงเช้าเช่นนี้ จึงทำให้รู้สึกแปลกใจระคนดีใจไม่น้อยอยากจะให้เขากลับกรุงเทพฯมาหาเธอเร็ว ๆ

        “ไม่ใช่พี่ปอนด์หรอกค่ะ..เอมี่เองค่ะ”

        เสียงปลายสายรีบเฉลย

        “เอมี่....ใครคะ”

        นัฏนรีขมวดคิ้วด้วยความสงสัยเธอยังไม่เคยได้ยินชื่อนี้มาก่อนเลย

        เอมี่รีบบอกว่าเธอเป็นลูกสาวของคุณศศิธรเพื่อนของคุณประภาวรรณทำให้นัฏนรีนึกถึงวันที่สิปปกรเดินทางไปงานศพของเพื่อนมารดาเขาที่ดูไบ  และที่เขาบอกว่าพาลูกสาวเพื่อนแม่ไปเที่ยวภูเก็ตก็คงจะเป็นเอมี่นี่เอง

        “ไม่ต้องแปลกใจหรอกค่ะที่เอมี่เอามือถือพี่ปอนด์โทรมาพอดีว่าเอมี่จะยืมมือถือพี่เขาโทรไปหาคุณพ่อที่ดูไบน่ะค่ะแต่กดพลาดโดนเบอร์โทรออกที่พี่ปอนด์โทรหาพี่ดรีมพอดี”

        เอมี่สร้างเรื่องได้อย่างแนบเนียน

        “น้องรู้จักชื่อพี่ด้วยหรือคะ”

        “ไม่เห็นจะยากนี่คะก็พี่ปอนด์เมมชื่อพี่ดรีมไว้ในมือถือด้วยชื่อนี้นี่คะ”

        “อ๋อ..จ๊ะ”

        “พี่ดรีมเป็นแฟนพี่ปอนด์หรือเปล่าคะ..”

        เอมี่ไม่ปล่อยโอกาสให้หลุดลอยรีบถามในสิ่งที่อยากรู้ทันที

        “โอ๊ะ..ปละ.เปล่าจ๊ะ..เราเป็นเอ้อ..เพื่อนกัน”

        นัฏนรีไม่กล้ายอมรับและไม่แน่ใจด้วยว่าจะเรียกว่าแฟนได้หรือไม่

        “อุ๊ย!..จริงหรือคะ..เอมี่ก็นึกว่าพี่ดรีมเป็นแฟนพี่ปอนด์ซะอีกเอมี่เห็นพี่ปอนด์โทรหาพี่ดรีมทุกวันเลย แล้วก็แอบ ๆ คุยไม่ให้เอมี่เห็นด้วย”

        เอมี่บอกด้วยน้ำเสียงสดใสหัวเราะร่วนตบท้ายอีกด้วยนัฏนรีไม่เข้าใจในเจตนาของเด็กสาวที่โทรมาเท่าไหร่นัก เธอจึงพูดคุยไปตามเรื่อง เด็กเอมี่ถามอะไรมาเธอก็ตอบโดยหารู้ไม่ว่าสิ่งที่เธอพูดไปนั้นเป็นข้อมูลให้เอมี่ทุกอย่าง

        “เอมี่จ๊ะ..เห็นมือถือพี่หรือเปล่า”

        เสียงของสิปปกรเล็ดรอดออกมาให้นัฏนรีได้ยินเอมี่ก็รีบยุติการสนทนาไว้ทันที แล้วก็หันไปส่งยิ้มกับสิปปกร

        “ขอโทษด้วยค่ะพี่ปอนด์ พอดีเห็นมือถือพี่ปอนด์วางอยู่ก็เลยขอโทรหาคุณพ่อที่ดูไบแต่เผอิญมือไปโดนเบอร์ที่พี่ปอนด์โทรหาพี่ดรีมน่ะค่ะ”

        เอมี่ทำหน้าตาซื่อ

        “โทร.หาดรีม...”

        สิปปกรมีสีหน้าเปลี่ยนไปแต่เอมี่แกล้งมองไม่เห็น

        “พี่ดรีมก็นึกว่าพี่ปอนด์โทรหาเธอดีใจใหญ่เลยค่ะ”

        “เอมี่พูดอะไรกับดรีมบ้าง”

        เขารีบถามด้วยความไม่สบายใจ

        “แหม..ไม่ต้องซีเรียสเลยค่ะพี่ปอนด์  เอมี่ก็แค่แนะนำตัวเองว่าเป็นน้องสาวพี่ปอนด์แล้วก็แอบบอกพี่ดรีมด้วยนะคะว่าพี่ปอนด์พูดถึงพี่ดรีมทุกวัน  จนเอมี่คิดว่าเป็นแฟนกัน”

        เอมี่คิดว่าการพูดเช่นนี้จะทำให้เขาพอใจที่สุด  และจะได้ไม่ตำหนิที่เธอถือวิสาสะใช้มือถือของเขา

        “แล้วดรีมว่าไง”

        สิปปกรมีสีหน้าดีขึ้นรีบถามด้วยความสนใจ

        “พี่ดรีมก็เงียบ ๆ ไปค่ะเอมี่ก็เลยแกล้งแซวไปว่าพี่ดรีมเป็นแฟนกับพี่ปอนด์ใช่ไหมพี่เขาอ้ำอึ้งแบบเหมือนจะยอมรับค่ะ.แล้วก็ยังฝากให้เอมี่ดูแลพี่ปอนด์แทนด้วยนะคะ”

        “งั้นหรือ..”

        สิปปกรทำหน้าตาตื่นเต้นเอมี่แอบยิ้มแววตาเป็นประกายบางอย่างที่สิปปกรไม่มีวันเข้าใจ

        “พรุ่งนี้พี่ว่าจะกลับกรุงเทพฯแล้วนะเอมี่จะอยู่กับญาติต่อหรือว่าจะกลับพร้อมพี่ก็ได้”

        เขารีบบอกในสิ่งที่ตั้งใจจะพูดทำให้เอมี่มีสีหน้าไม่พอใจแต่ก็เพียงครู่เดียวเท่านั้น เอมี่เริ่มเรียนรู้การที่จะเอาชนะใจสิปปกรไปทีละน้อยเธอคิดว่าเขาคงจะคิดถึงผู้หญิงที่ชื่อดรีมมากจนอยากจะกลับเร็ว ๆเอมี่ยิ้มหวานให้กับเขาทันที

        “กลับสิคะ..เอมี่ไม่คุ้นกับญาติที่นี่หรอกค่ะเอมี่พักที่คอนโดคุณป้ากับพี่ปอนด์อบอุ่นใจกว่าตั้งเยอะ”

        “ถ้าอย่างนั้นวันนี้พี่ขอพักผ่อนนะจะได้เตรียมร่างกายไว้ขับรถพรุ่งนี้พี่กะว่าจะออกตั้งแต่ตีห้าเลย”

        “ตามใจพี่ปอนด์ค่ะ..”

        เอมี่คิดว่าการเป็นคนที่ว่าง่ายโอนอ่อนผ่อนตามเขาเป็นการดีที่สุด