ราชันมารศักดิ์สิทธิ์

บทที่ 57 หอคอยอสูรลวงตาเจ็ดชั้น

"ผู้ใดอยากเข้าไปเป็นคนแรก?"

บนท้องฟ้า เมฆสีดำปกคลุมไปทั่ว หอคอยอสูรลวงตาตั้งตระหง่านดั่งเสาสวรรค์ที่ปกคลุมไปด้วยเปลวไฟสีแดงฉาน

ทุกคนที่ยืนอยู่ด้านหน้าหอคอยดังกล่าวดูตัวเล็กไปถนัดตา

เมื่อมองไปยังบานประตูที่เปิดออก ดวงตาของคนทั้งหมดก็ฉายประกายแรงกล้า

จากนั้น ชายหนุ่มร่างกำยำคนหนึ่งก็ก้าวออกมา

"ข้าเอง!"

พรึ่บ!

กระแสอากาศที่มองไม่เห็นแตกกระจาย ชายผู้นี้มีคิ้วหนาและตาโต ปากเหลี่ยม จมูกกว้าง รูปลักษณ์ค่อนข้างโดดเด่น

"ศิษย์พี่หลิวฟ่าง!"

“ศิษย์พี่หลิวฟ่างอยู่อันดับหกของศิษย์สายในระดับสาม เขาถือได้ว่าเป็นบุคคลที่มีชื่อเสียงคนหนึ่ง"

“ศิษย์พี่หลิวฟ่าง ลุยเลย! ท่านจะต้องเป็นหนึ่งในศิษย์สายในระดับสองของปีนี้ได้แน่"

เจ้าของชื่อเหยียดยิ้มตอบผู้คนด้านหลัง “ศิษย์สายในระดับสองไม่ใช่เป้าหมายของข้า เป้าหมายของข้าคืออันดับหนึ่งในการทดสอบ!"

หลังจากเอ่ยเช่นนั้น หลิวฟ่างก็กระโจนออกไปราวกับสิงโตผู้องอาจ ก้าวเข้าสู่ประตูของหอคอยอสูรลวงตาทันที

พรึ่บ!

แสงสีขาวสว่างวาบ หลิวฟ่างเข้ามาภายในชั้นที่หนึ่งของหอคอยอสูรลวงตาแล้ว เบื้องหน้าปรากฏพระราชวังอันโอ่อ่าแห่งหนึ่ง มีนักรบชุดเกราะถือหอกเหล็กนับสิบคนยืนอยู่

นักรบทั้งหมดมีรูปร่างไม่ต่างจากมนุษย์ แต่ภายใต้หมวกที่พวกมันสวมใส่ กลับเป็นใบหน้าสีเทาซีด

และดวงตาทอประกายสีแดงเรืองรอง

ทันทีที่เห็นผู้มาใหม่ นักรบทั้งสิบก็ปล่อยการโจมตีออกมาโดยไม่เอ่ยอะไรทั้งสิ้น

"ฮึ่ม!" หลิวฟ่างไม่คิดอะไรมากนัก เขาพุ่งตัวไปข้างหน้า และทันใดนั้น ดาบที่หนาและทรงพลังก็ปรากฏขึ้นในมือ

ดาบนี้มีน้ำหนักค่อนข้างมาก ด้ามจับกับตัวดาบถูกเชื่อมต่อกันด้วยวงแหวน

"ฟาดฟัน!"

หลิวฟ่างคำรามออกมาราวกับราชสีห์หนุ่ม

เมื่อดาบฟันออกไป นักรบสามคนขาดเป็นสองท่อน!

จากนั้น หลิวฟ่างจึงกระโดดหลบการโจมตีของนักรบที่เหลือ ก่อนจะเหวี่ยงดาบออกไปด้วยมือทั้งสองข้าง และศีรษะของนักรบอีกสี่คนก็กระเด็นขึ้นฟ้า

นักรบที่เหลืออีกสามคนเองก็ไม่สามารถหยุดการโจมตีนี้ได้ และถูกสังหารตายคาที่เช่นกัน

หลังจากสามารถจัดการสิ่งกีดขวางภายในชั้นแรกได้อย่างรวดเร็ว หลิวฟ่างไม่รอช้า พุ่งตัวไปข้างหน้า ข้ามผ่านประตูของพระราชวัง และได้ก็พบกับพื้นที่ทะเลทราย...

พลันนักรบอีกสิบคนก็เข้ามาขวางเอาไว้

นักรบทั้งสิบคนนี้แตกต่างไปจากนักรบในชั้นแรก พวกมันสวมชุดเกราะหิน ถือดาบยาวเอาไว้ในมือ ซึ่งแข็งแกร่งกว่ากลุ่มนักรบก่อนหน้าอย่างเห็นได้ชัด

"เข้ามาเลย! เจ้าพวกปีศาจ!" หลิวฟ่างถือดาบเอาไว้ด้วยมือทั้งสองข้าง จากนั้นจึงกระโดดขึ้น และปล่อยการโจมตีที่รุนแรงออกไป

ตู้ม!

คมดาบสีดำทำลายเกราะหิน ฝุ่นตลบไปทั่วบริเวณ นักรบตรงหน้ากระเด็นออกไปเกือบสิบจั้ง

“ฮ่า ๆๆๆ มีความสามารถน้อยนิด แต่ยังกล้ามาขวางทางข้า หลีกไปซะ!"

หลิวฟ่างเหวี่ยงดาบของตน ฟันออกไปทั้งในแนวขวางและแนวตั้ง คมดาบมีเปลวไฟลุกโชนดูดุร้ายอย่างมาก ภายในเวลาเพียงไม่กี่พริบตา นักรบทั้งสิบก็ถูกกำจัดไป

...

แท่นนภา

คนทั้งหมดสามารถมองเห็นการต่อสู้ของหลิวฟ่างได้อย่างชัดเจน

บนกำแพงของหอคอยอสูรลวงตา ม่านแสงขนาดใหญ่ปรากฏขึ้น ม่านแสงนั้นกำลังฉายฉากการต่อสู้ภายใน

ส่งผลให้ทุกคนสามารถมองเห็นภาพการฝ่าฟันอุปสรรคของผู้ท้าทายได้อย่างชัดเจน

“นั่นมันสุดยอดไปเลย! ศิษย์พี่หลิวฟ่างไปถึงชั้นที่สามแล้ว”

“นั่นเป็นธรรมดา นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ศิษย์พี่หลิวฟ่างเข้าสู่หอคอยอสูรลวงตา นอกจากความแข็งแกร่ง เขายังมีประสบการณ์สั่งสมมากมาย เขารู้จุดอ่อนของนักรบเหล่านั้นเป็นอย่างดี"

"ไม่แปลกใจเลย!"

คนทั้งหมดจ้องไปยังม่านแสงบนกำแพงของหอคอยอสูรลวงตา นอกจากจะสามารถชมภาพด้านในแล้ว ยังสามารถได้ยินเสียงอีกด้วย

"หลิวฟ่างผู้นี้แข็งแกร่งจริง ๆ! ข้ามีความรู้สึกว่าเขาจะได้รับการเลื่อนขั้นให้เป็นศิษย์สายในระดับสองของปีนี้แน่!” 

ลั่วหนิงยืนอยู่ด้านข้างของเซียวนั่วเอ่ยชม

"มันเป็นธรรมดา" กวนเซี่ยงเอ่ย “ครั้งที่แล้ว หลิวฟ่างได้อันดับที่ 11 และเกือบได้รับการเลื่อนระดับ ปีนี้เขาคงจะเตรียมตัวมาอย่างดี"

"ข้ากังวลจริง ๆ ว่าจะไม่ผ่าน" ลั่วหนิงมีสีหน้ากังวลเล็กน้อย

“นั่นถือเป็นเรื่องธรรมดายิ่งกว่า มีผู้มาใหม่น้อยมากที่สามารถเลื่อนเป็นศิษย์สายในระดับสองได้ และผู้ที่สามารถผ่านหอคอยอสูรลวงตาได้ ก็มีน้อยเช่นกัน"

"ข้า..." ลั่วหนิงพูดอะไรไม่ออก นางไม่อยากคุยกับกวนเซี่ยงอีกต่อไป

หลังจากบทสนทนาสั้น ๆ หลิวฟ่างก็ไปถึงชั้นที่หกของหอคอยแล้ว

ชั้นที่หก มันคือแท่นหลอมโอสถโบราณ

หลิวฟ่างเผชิญหน้ากับนักรบสิบคนที่มีเปลวไฟสีแดงลุกโชนทั่วร่าง

นักรบทั้งสิบแผ่รัศมีพลังอันรุนแรงออกมา พวกมันถือกระบี่เล่มใหญ่ และมีบรรยากาศน่าเกรงขาม

สีหน้าของหลิวฟ่างเคร่งขรึมขึ้นกว่าเดิมมาก

เห็นได้ชัดว่าเขาให้ความสำคัญกับนักรบทั้งสิบนี้อย่างยิ่ง

"เข้ามา!"

"ประกายผ่าตะวัน!"

ด้วยเสียงคำรามดังลั่น คลื่นอากาศแผดเผาปะทุออกมาจากร่างของหลิวฟ่าง และดาบในมือก็ลุกโชนด้วยเปลวไฟสีม่วง

เมื่อเผชิญหน้ากับเหล่านักรบที่พุ่งเข้ามา หลิวฟ่างเหวี่ยงดาบ เกิดคลื่นพลังรุนแรงกวาดออกไป

ตู้ม!

คลื่นพลังเข้าปะทะ กระบี่ของนักรบถูกทำลายแตกเป็นผุยผง แขนของหลิวฟ่างออกแรงอีกครั้ง และคมดาบสีม่วงก็ตัดผ่านลำคอของคู่ต่อสู้ ส่งผลให้ศีรษะของนักรบตรงหน้ากระเด็นลอยขึ้นไปบนฟ้า

ภายในลานกว้าง การโจมตีของหลิวฟ่างสร้างความตกตะลึงอีกครั้ง

"สุดยอด! ศิษย์พี่หลิวฟ่างสมกับเป็นผู้ที่ได้รับฉายาว่า ‘สัตว์ร้าย’ ของตำหนักหวนคืนอย่างแท้จริง ดาบเพลิงสีม่วงระเบิดพลังแล้ว!”

"เวลาผ่านไปนานแค่ไหนแล้ว?"

“ข้าไม่ได้นับ แต่มันคงจะน้อยมาก ๆ แน่นอน"

"ข้าคิดว่าเขาจะต้องอยู่อันดับต้น ๆ ของการทดสอบเป็นแน่!"

หอคอยอสูรลวงตา ชั้นที่หก ดาบใหญ่ได้ทำลายคู่ต่อสู้อย่างดุดัน

นักรบกระบี่ถูกดาบขนาดใหญ่ฟันไปทีละคน

หลิวฟ่างต่อสู้อย่างองอาจมากขึ้นเรื่อย ๆ เขาจัดการนักรบบนชั้นที่หกอย่างรวดเร็ว แม้จะได้รับบาดแผลมาอีกสองแห่งบนร่าง

เพราะยิ่งเป็นชั้นที่สูงขึ้นเท่าไหร่ ความแข็งแกร่งของนักรบก็จะยิ่งเพิ่มขึ้นเท่านั้น แม้ชายผู้นี้จะดุดันและดุร้าย แต่เขาก็ยังได้รับบาดเจ็บอยู่ดี

ไม่นาน หลิวฟ่างก็มาถึงชั้นที่เจ็ด

และมันยังเป็นชั้นสุดท้ายของหอคอยอสูรลวงตาอีกด้วย

"บนชั้นที่เจ็ดคืออะไร?" ภายในลานกว้าง ใครบางคนถามขึ้น

"ปีศาจโลหิต!"

"กี่ตัว?"

"ตัวเดียว"

"แค่ตัวเดียวหรือ?"

ผู้คนมากมายแสดงท่าทีประหลาดใจ

ประกายแสงสว่างวาบขึ้นบนกำแพงหอคอยอสูรลวงตา และภาพบนชั้นที่เจ็ดก็ปรากฏขึ้นให้เห็นอย่างชัดเจน

ชั้นที่เจ็ดของหอคอยอสูรลวงตาคือลานต่อสู้ที่ตั้งอยู่บนยอดเขาขนาดใหญ่

ลานต่อสู้ดังกล่าวเป็นรูปหกเหลี่ยม ล้อมรอบด้วยราวหยกสีขาว

ทุกด้านของลานดังกล่าว มีโลงศพนับพันตั้งอยู่

และที่ใจกลางของลานต่อสู้ ก็ปรากฏร่าง ๆ หนึ่งมีเลือดไหลอาบไปทั่วร่างยืนอยู่

ร่างดังกล่าวมีความสูงเกือบหนึ่งจั้ง มีแขนหกแขน และด้านหลังปรากฏปีกค้างคาวคู่ใหญ่...

แม้รูปร่างของมันจะคล้ายกับมนุษย์ แต่ก็มอบความรู้สึกราวกับปีศาจร้ายที่คลานออกมาจากขุมนรกให้กับเหล่าผู้ที่พบเห็น

มันมองไปยังคนที่อยู่ตรงหน้า พลันก็ยกยิ้มมุมปาก เผยให้เห็นเขี้ยวอันแหลมคม

"เจ้ามาเพื่อตายอย่างนั้นหรือ? เคี๊ยก..."

มันเอ่ยด้วยเสียงแหลมสูง ทันใดนั้นปีศาจโลหิตระเบิดพลังปราณโลหิตที่รุนแรงออกมา และจ้องมองไปยังฝ่ายตรงข้ามด้วยดวงตาฉายแววดุร้าย

หลิวฟ่างเลียเลือดจากบาดแผลที่แขนของตน จากนั้นจึงเอ่ย "ข้ามาที่นี่...เพื่อฆ่าเจ้า!"

สิ้นสุดเสียงปรามาส หลิวฟ่างก็กระโจนเข้าใส่ปีศาจโลหิตทันที

"ประกายผ่าตะวัน!"

เปลวไฟสีม่วงห่อหุ้มคมดาบอีกครั้ง ท่อนแขนกำยำระเบิดพลังรุนแรงออกมา แล้วเหวี่ยงดาบไปที่หัวของปีศาจโลหิตหวังสังหารในดาบเดียว!

ปีศาจโลหิตแค่นหัวเราะ มันยกแขนขึ้นเพื่อปะทะโดยไม่หวั่นเกรง

ตู้ม!

เมื่อดาบขนาดใหญ่ปะทะเข้ากับแขนของปีศาจโลหิต เปลวไฟรุนแรงก็ปะทุออกมา หลิวฟ่างถูกสกัด และล้มลงกับพื้น

"อ่อนแอ!" ปีศาจโลหิตแค่นเสียงเย้ยหยัน มันยื่นแขนไปข้างหน้า ลำแสงสีแดงพลันพุ่งออกมาจากปลายนิ้ว

ฟึ่บ!

ลำแสงสีแดงพุ่งผ่านอากาศ มุ่งตรงเข้าใส่ผู้ท้าทาย

หลิวฟ่างตกใจเล็กน้อย ยกดาบใหญ่ขึ้นกันไว้ด้านหน้าตามสัญชาตญาณ

ตู้ม!

ดาบใหญ่กระเด็นหลุดจากมือ พื้นดินปรากฏรอยร้าว ร่างกำยำปลิวถอยออกไปมากกว่าสามจั้ง!

อึก!

หลิวฟ่างพยายามทรงตัว มือข้างที่เคยถือดาบอาบย้อมไปด้วยเลือดสีเข้ม

เมื่อเห็นการต่อสู้ภายในหอคอยอสูรลวงตา ผู้คนด้านนอกก็กระสับกระส่ายเล็กน้อย

ลั่วหนิงถามขึ้นอย่างอดไม่ได้ "พลังของปีศาจโลหิตตนนั้นไม่แข็งแกร่งเกินไปหน่อยหรือ?"

หลี่หรานเองก็พยักหน้าเบา ๆ "ข้าเดาว่าความแข็งแกร่งของมันน่าจะอยู่ขั้นควบคุมลมปราณระดับหนึ่งเห็นจะได้"

"ระดับหนึ่ง?" กวนเซี่ยงส่ายหน้า จากนั้นจึงเอ่ยคำพูดที่น่าตกตะลึงออกมา "ความแข็งแกร่งของปีศาจโลหิตนั้นอยู่ขั้นควบคุมลมปราณระดับสาม!"

"ท่านว่าอะไรนะ?"

ลั่วหนิงกับหลี่หรานตกตะลึง

แม้แต่เซียวนั่วก็รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย

ลั่วหนิงถามด้วยความเหลือเชื่อ “ขั้นควบคุมลมปราณระดับสาม ผู้ใดจะสามารถผ่านการทดสอบนี้ได้กัน?!"