บันทึกตำนานราชันย์สยบฟ้า (แปลจบแล้ว)

            หมิงอวี่พยุงเฮยจีปีนขึ้นยอดเขาเซิงหาน ใช้เวลาครึ่งวันในที่สุดก็เดินมาที่กลางยอดเขา พอได้หมิงอวี่ประคองเดินจึงทำให้เฮยจีไม่ได้ใช้แรงอะไรมากมาย

           แต่เมื่อมาถึงกลางเขา หมอกที่เกิดจากน้ำแข็งนั้นหนามาก แม้แต่หมิงอวี่เองก็เริ่มรู้สึกหนาว

           ตอนที่อยู่ตีนเขายังมีคนจำนวนมากปีนขึ้นเขาอยู่ แต่พอมาถึงกลางเขาก็เหลือแค่ประมาณสามส่วนเท่านั้นน่าจะเหลือไม่ถึงร้อยคน

           ส่วนคนที่ยังอยู่ไม่เพียงแค่มีร่างกายที่กำยำ อุดมการณ์ยังต้องหนักแน่นมากพูดได้เลยว่าสามารถอดทนมาได้ขนาดนี้แต่ละคนก็ไม่ใช่คนที่ไร้ความสามารถ

           แต่เมื่อเวลาผ่านไปและเดินสูงขึ้นไปเรื่อยๆ หลายคนก็เลือกที่จะยอมแพ้เพราะความหนาวที่ลึกไปถึงกระดูกทำให้พวกเขาทรมานจนทนไม่ไหว!

            “สู้ความเร็วกับข้าหรือ? วันนี้ บัวหิมะน้ำแข็งอย่างไรก็จะต้องเป็นของเผ่าธารน้ำแข็งของเรา”

           คนที่พูดเป็นชายวัยกลางคนร่างกายกำยำผิวคล้ำ เขาชื่อว่าปิงเฉิงเมื่อเห็นคนถอดใจกัน ก็รู้สึกดูถูกมาก ระหว่างที่พูดนั้นเขาเอาชนะคนที่มีความสามารถและประกาศว่าตัวเขานั้นสามารถขึ้นไปบนยอดเขาเซิงหานได้อย่างง่ายดาย

           และข้างกายของเขา ล้วนแต่เป็นชายหนุ่มหญิงสาวของเผ่าในแถบธารน้ำแข็งทั้งสิ้นทุกคนล้วนแต่มีขอบเขตหลุดพ้นปุถุชนขั้นที่หก พอเห็นคนที่ถอดใจยอมแพ้ไปต่างก็รู้สึกดูแคลนเป็นอย่างมาก

           เผ่าธารน้ำแข็งในเมืองเสวี่ยเยวี่ยเป็นเผ่าที่สืบทอดกันทางสายเลือดทุกคนมีร่างกายที่สามารถต้านทานความหนาวได้มาตั้งแต่เกิด บวกกับทักษะการต่อสู้วิชาต่างๆอย่างอื่นที่ได้ฝึกมาก็ล้วนเกี่ยวข้องกับความหนาวเย็นของน้ำแข็งทั้งนั้นเพราะฉะนั้น พวกเขาถึงได้มีความอดทนที่สูงกว่าที่คนทั่วไปจะคาดถึง

           แล้วปิงเฉิง ก็เป็นผู้นำทางทหารของพวกเขา!

            “มีแต่พวกขยะทั้งนั้น”

           ปิงเฉิงมองไปที่พวกของหมิงอวี่จากนั้นก็เดินผ่านและขึ้นไปบนยอดเขาทีละก้าวอย่างง่ายดาย

           คนที่ถูกปิงเฉิงเดินเลยผ่านไปนั้นต่างไม่พอใจกับท่าทีโอหังของปิงเฉิงมาก แต่พวกเขาก็ไม่กล้าพูดอะไรเพราะปิงเฉิงก็ร้ายกาจมากกว่าพวกเขาจริงๆ

           หมิงอวี่เดินตามหลังพวกปิงเฉิง แล้วปรับจังหวะหายใจรักษาระยะและความเร็ว เขารู้ดีว่า ความหนาวที่แท้จริงมันน่าจะอยู่หลังจากนี้อีก จะให้ลมหายใจของเขากระจัดกระจายวุ่นวายไม่ได้ในตอนนี้มันไม่ใช่เวลาที่ควรจะใช้กำลังมาก

           แต่ตอนที่หมิงอวี่กำลังจะปีนเขาต่อนั้นหานเฟิงที่อยู่ด้านหลังกลับพูดขึ้นมาว่า “หากเดินขึ้นไปอีกจะยิ่งหนาวขึ้นตอนนี้ทุกคนทายาชื่อหัวเกาที่ข้าให้กับพวกท่านได้เลยนะ”

           ฤทธิ์ยาชื่อหัวเกานั้นมีระยะไม่นาน ดังนั้น ถ้าทาตอนอยู่ที่บริเวณกลางเขาถือเป็นจังหวะเวลาที่ดีมาก

           ทุกคนถึงได้เลือกที่จะทายาชื่อหัวเกา เพราะช่วงเวลาที่ทามันไว้บนตัวกลุ่มคนด้านหน้าก็ทิ้งห่างพวกเขาไปแล้วส่วนคนที่อยู่ด้านหลังก็มีพลังความสามารถต่ำมาก ตามขึ้นมาไม่ไหว ดังนั้นช่วงระยะที่ขาดช่วงนี้ตอนนี้ก็เหลือแค่พวกหานเฟิง ลู่หยวนคง และหมิงอวี่เท่านั้น

           หมิงอวี่กลับไม่ใช้ยาชื่อหัวเกาเพราะเขาไม่ได้อยากจะใช้ของของหานเฟิง อีกอย่าง ของที่หานเฟิงให้มามันได้ผลจริงน่ะหรือ?

           “หมิงอวี่ ทุกคนทายาชื่อหัวเกากันหมดแล้วนะ ทำไมเจ้าถึงไม่ทามันล่ะ?”หานเฟิงถาม

           หมิงอวี่ยิ้ม “ข้ายังทนไหว ไม่อยากใช้น่ะ”

           หานเฟิงกลับพูดว่า “ทุกคนล้วนเป็นหนึ่งเดียว แต่เจ้ากลับแตกต่างมันจะทำให้ทุกคนรู้สึกไม่พอใจได้นะ เจ้าทายาชื่อหัวเกาด้วยจะดีกว่านะเพื่อตัวเจ้าเอง”

           น้ำเสียงของหานเฟิงเริ่มแข็ง เหมือนเป็นการออกคำสั่งกลายๆ

           “เหอะๆ อย่างนั้นหรือ? แล้วทำไมเจ้าถึงไม่ทาด้วยล่ะ?”

           ในขณะที่หมิงอวี่กำลังย้อนถามพวกลู่หยวนคงที่ทายาชื่อหัวเกาไปแล้วก็เริ่มรู้สึกร่างกายอ่อนแรงถึงแม้ยาชื่อหัวเกาจะทำให้ร่างกายรู้สึกร้อน แต่ในขณะเดียวกันมันก็ทำให้ร่างกายคนรู้สึกอ่อนแรงจนไม่อยากเคลื่อนไหวด้วยเช่นกัน

           ลู่หยวนคงถึงได้พบว่ามันผิดปกติ เขาพูดขึ้นมาด้วยความสงสัยว่า“ประสกน้อยหานเฟิง นี่มันเรื่องอะไรกัน ทำไมเราถึงรู้สึกไม่มีแรงกันแบบนี้ล่ะ?”

           “ก็เพราะพวกท่านถูกเขาหลอกแล้วอย่างไรล่ะ”หมิงอวี่จ้องตาแข็งไปที่หานเฟิง เขารู้ว่าหานเฟิงทนไม่ไหวจนเผยให้เห็นเขี้ยวเล็บที่ซ่อนเอาไว้แล้ว!

            หมิงอวี่ยิ้มแสยะแล้วพูดว่า“ก่อนหน้านี้ข้าก็รู้สึกแล้วว่ามันไม่ปกติ ยาชื่อหัวเกา ข้าไม่เคยใช้มันหรอกนะ แล้วก็ไม่สนใจด้วยว่ามันมีสรรพคุณอะไรแต่ดูไปแล้ว ตอนนี้มันไม่น่าจะใช่ยาชื่อหัวเกาแต่มันน่าจะเป็นยาที่ทำให้ทุกคนไร้กำลังมากกว่า”

           “อีกอย่าง หานเฟิง เจ้าไม่ได้เตรียมการมาแต่เลือกที่จะปีนขึ้นยอดเขาเซิงหาน? เมื่อห้าวันที่แล้วเจ้าขโมยหัวหยวนจือจากตัวหลิงป้าไปแล้วไม่ใช่หรือ”

           พวกของลู่หยวนคงอึ้งไป หมิงอวี่ทำให้พวกเขาตกตะลึงมากแต่ร่างกายที่ไร้เรี่ยวแรงก็บอกพวกเขาว่า หานเฟิงทำแบบนั้นจริงๆ!

            ลู่หยวนคงหันไปมองหานเฟิง แล้วถามว่า “ประสกน้อยที่เขาพูดเมื่อครู่มันจริงหรือไม่ เจ้าต้องชี้แจงมานะ!”

            “ชี้แจงก็ได้ ไสหัวไปให้ไกล เข้าใจหรือยัง?”

           สีหน้าท่าทางของหานเฟิงเริ่มเย็นชาจากนั้นก็เดินเข้าไปถีบลู่หยวนคงจนกลิ้ง

           “ศิษย์พี่ใหญ่” หลวงจีนยุทธ์สี่คนที่เหลือโกรธมากแต่ตอนนี้พวกเขาไม่มีเรี่ยวแรงเลย ไม่สามารถต่อสู้หรือทำอะไรได้

           “ยึดยาจูหยวนตันในตัวของพวกเขาคืนมา” หานเฟิงสะบัดชายเสื้อ

           “ขอรับ!”

            เมื่อลูกน้องได้ยินที่เขาออกคำสั่งก็เข้าไปชิงเอาถุงเก็บของบนตัวของเหล่าหลวงจีนมาและไม่ได้มีเจตนาที่จะคืนให้ด้วยนี่มันไม่ใช่แค่การชิงเอายาจูหยวนตันคืนเทานั้นแต่พวกเขาตั้งใจปล้นทรัพย์ของพวกเขาด้วย!

            “เจ้า!”

            ลู่หยวนคงชักสีหน้า ตอนนี้เขาถึงได้รู้ว่าหานเฟิงเป็นคนแบบไหนกันแน่สิ่งที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ทุกอย่าง มันเป็นแค่การแสดงของหานเฟิงเท่านั้น ทุกอย่างมันเป็นแค่เรื่องโกหกทั้งเพ

           ความใจกว้าง ความสง่างาม มันล้วนแต่เป็นเรื่องไร้สาระ! หานเฟิงต้องการปล้นพวกเขาจนหมดตัว ที่จริงก็คนเลวๆ คนหนึ่งนั่นเอง!

            หานเฟิงโบกมือ แล้วพูดว่า“ตอนนี้ข้าไม่มีอารมณ์มาสนใจคนหัวโล้นอย่างพวกเจ้าหรอกนะ ใครกล้าพูดอะไรอีกแค่คำเดียวข้าจะตัดลิ้นของเจ้าซะ”

           พูดจบเขาก็หันไปมองเฮยจีที่อยู่ข้างหมิงอวี่ ในหลายวันที่ผ่านมาเป้าหมายของเขาอยู่ที่เฮยจีแค่คนเดียว แต่ในตอนนี้หานเฟิงไม่ต้องกังวลอะไรอีกแล้วดังนั้นเขาจึงกล้าที่จะจ้องไปที่เฮยจีโดยไม่ต้องแอบ

           จนกระทั่งเขาจ้องมองไปที่เฮยจีอย่างเต็มตา หานเฟิงถึงได้พบว่าก่อนหน้านี้เขาประเมินความงามของเฮยจีต่ำเกินไป ตอนนี้แค่มองอย่างเดียวเขาก็แทบละสายตาไม่ได้เลย

           เขามองจนเฮยจีรู้สึกไม่ดีและขนลุก และอดไม่ได้ที่จะขยับเข้าไปหลบด้านหลังของหมิงอวี่โดยไม่รู้ตัว

           “กล้าที่จะมองแล้วหรือ?”

           หมิงอวี่ยิ้มมุมปากแบบดูถูก แล้วพูดว่า“ก่อนหน้านี้เจ้าตั้งใจไม่มองเทพธิดาในใจของเจ้าเลย น่าสงสารจริงๆ เลยนะทรมานมากเลยใช่ไหมล่ะ?”

           ใบหน้าอันหล่อเหล่าที่เวลานี้ดูไปแล้วเหี้ยมโหดแบบผิดแปลก“เจ้าดูออกตั้งแต่แรกแล้วสินะ ... เหอะๆ ถ้าเช่นนั้น ตอนนี้ก็ส่งนางมาให้ข้าแล้วทำลายวรยุทธ์ของตัวเองซะแล้วข้าหานเฟิงจะปล่อยเจ้าไป”

           ในเมื่อเอาชนะใจเฮยจีไม่ได้ ถ้าอย่างนั้นหานเฟิงก็จะไม่ทนอีกต่อไปเขาเริ่มเอาคืนอย่างบ้าคลั่ง

           เขาไม่ต้องการให้หมิงอวี่ตาย แต่ต้องการให้ทรมานแบบตายทั้งเป็นเขาต้องการให้เฮยจีเห็นหมิงอวี่กลายเป็นคนที่ไม่ต่างอะไรกับหมูกับหมาที่ไม่สามารถฟื้นกลับมาได้อีกเลย

           ฆ่าคนไม่เผยเจตนา! นี่แหละความโหดเหี้ยมของหานเฟิง!

            ตอนนี้ ลู่หยวนคงถึงได้เข้าใจว่าหานเฟิงโหดเหี้ยมแค่ไหน

           “เจ้าคิดว่าเจ้ามาผายลมต่อหน้าข้าแบบนี้แล้วข้าจะต้องทำตามเจ้าอย่างนั้นหรือ?”หมิงอวี่มองไปที่หานเฟิงแล้วส่ายหน้า “หานเฟิง น่าขำไปหน่อยไหม”

           หานเฟิงยิ้ม เขาไม่โกรธแต่ยังหัวเราะ “ตลกอย่างนั้นหรือ? ผู้หญิงคนนี้ควรเป็นของข้า เจ้ายืนอยู่ข้างนางนั่นน่าขำมากกว่า!”

            ในสายตาของหานเฟิง เฮยจีควรเป็นของเขา การปรากฏตัวของหมิงอวี่มันเหมือนการสวมเขาให้กับเขา!

            มันทำให้หานเฟิงรู้สึกอึดอัดอย่างมาก และอารมณ์ไม่ดีถึงขีดสุดแล้ว ในตอนนี้เขากำลังระบายทุกอย่างออกมาเขาจะต้องทำให้หมิงอวี่ชดใช้ที่ทำให้เขาโกรธ เขาจะทำให้เฮยจีเข้าใจ ว่าเขามีอำนาจโดดเด่นแค่ไหน หากติดตามเขานางจะได้ทุกอย่าง และกลายเป็นผู้หญิงที่มีความสุขมากที่สุด

           “เจ้ามันหน้าด้านที่สุด”

           เฮยจีทนฟังไม่ไหวอีกต่อไป “พูดอย่างกับข้าชอบเจ้าอย่างนั้นแหละข้าจะบอกอะไรเจ้าให้นะ ข้าเกลียดเจ้า เจ้ามันสับปลับ ปลิ้นปล้อน น่าขยะแขยง ต่อให้ตายข้าก็ไม่มีทางติดตามผู้ชายอย่างเจ้าหรอก หมิงอวี่ดีกว่าเจ้าไม่รู้ว่ากี่หมื่นเท่าเจ้าเลิกฝันกลางวันได้แล้ว”

           “อะไรนะ ...”

           หานเฟิงตะลึงไป “ตู้ม!” เขารู้สึกเหมือนถูกฟ้าผ่า!

            หากหมิงอวี่เป็นคนพูดแบบนี้ออกมา เขายังไม่รู้สึกอะไร แต่คำพูดพวกนี้กลับออกมาจากปากเฮยจี

           ผู้หญิงที่เขาคิดว่าเป็นหญิงที่งดงามที่สุดปฏิเสธเสน่ห์ที่เขามั่นใจที่สุดทุกอย่าง และยังเตือนสติเขาด้วยว่าข้ารู้สึกขยะแขยงเจ้า ข้าไม่เคยอยากอยู่กับเจ้าเลยด้วย!

            การกระทบกระเทือนที่จิตใจแบบนี้สิ ถึงเป็นการเผยเจตนาที่แท้จริงในใจ!

            “อ๊าก!”

            ไม่เคยมีแม้แต่วินาทีเดียวที่หานเฟิงจะรู้สึกโกรธมากขนาดนี้มาก่อนเขารู้สึกว่าเลือดลมในร่างกายของเขาพลุ่งพล่านอย่างบ้าคลั่ง ทำให้เขาทนไม่ไหว เลยต้องร้องคำรามเสียงออกมา

           ง้าวศึกทองคำปรากฏขึ้นในมือของเขา หานเฟิงไม่พูดพร่ำทำเพลง ฟันง้าวใส่หมิงอวี่ในทันที

           วันนี้ เขาจะให้หมิงอวี่ตายตรงนี้ให้ได้!

            “ในที่สุดก็กลายเป็นหมาจนตรอกแล้วสินะ”  

           หมิงอวี่สบถ กระบี่เฟิงโหวในมือก็พลิกขึ้นมาเขารวบรวมพลังกระบี่สังหารขึ้นมาเจ็ดเท่าจากนั้นก็พุ่งแทงให้เข้าชนกับง้าวศึกในทันที

           หลังจากเสียงระเบิด หมิงอวี่อุ้มเฮยจีให้ถอยหลังไปประมาณสิบก้าวถึงจะยืนให้นิ่งได้ แต่หานเฟิงกลับถอยไปได้แค่ห้าก้าว

           ที่จริงหานเฟิงมีอาณาจักรพลังไปถึงขอบเขตหลุดพ้นปุถุชนขั้นที่เจ็ดระดับหลอมความเป็นเทพแล้วครั้งนี้เขาจำเป็นต้องได้บัวหิมะน้ำแข็งเพียงแต่คิดไม่ถึงว่าระหว่างทางเขาจะได้มาเจอเฮยจี และในตอนนี้ เขาเองก็จำเป็นจะต้องได้นางมาแต่ก่อนจะถึงเวลานั้น เขาจะต้องให้หมิงอวี่ตายอย่างอนาถที่สุด!

            เห็นหานเฟิงรุกเข้ามาอีกครั้ง หมิงอวี่ก็มองไปที่ลู่หยวนคงแล้วตะคอกว่า“ยังไม่รีบหนีไปอีก! ลงเขาไปซะ รักษาชีวิตไว้ก่อน”

           ลู่หยวนคงสีหน้าแย่มาก “ประสกน้อย ร่างกายของอาตมาไม่มีเรี่ยวแรงเลยเกรงว่า ...”

           หมิงอวี่สูดลมหายใจเข้าลึกๆ แล้วพูดว่า “ล่วงเกินแล้ว”

           พูดจบเขาก็ถีบก้นของลู่หยวนคงราวกับเป็นลูกบอลให้กลิ้งลงภูเขาไปจากนั้นหมิงอวี่ก็ทำแบบนี้กับหลวงจีนยุทธ์ที่เหลือในแบบเดียวกัน

           หลวงจีนยุทธ์ห้าคนล้วนแต่กลิ้งลงเขาไปเหมือนกันหมดถึงแม้จะรู้สึกเวียนหัวอย่างมาก แต่ว่าพวกเขาก็รู้สึกขอบคุณหมิงอวี่จากใจเพราะหมิงอวี่ได้ช่วยชีวิตพวกเขาเอาไว้อีกครั้ง ...

           เมื่อเห็นห้าคนนั้นกลิ้งลงจากเขาไป หมิงอวี่ก็กำลังคิดจะตามไปเช่นกันแต่เสียงลมก็ซัดเข้ามาจากด้านหลัง หานเฟิงโจมตีเข้ามาแล้ว เขาไม่สนใจพวกของลู่หยวนคงได้แต่ไม่ว่าอย่างไรก็จะต้องฆ่าหมิงอวี่ให้ได้!

            หมิงอวี่จำเป็นต้องตั้งรับ และถูกหานเฟิงบีบจนต้องเดินขึ้นไปบนเขา

           หานเฟิงยิ้มอย่างเหี้ยมโหด เขาไม่มีทางปล่อยให้หมิงอวี่ลงเขาไปแน่นอนเขาค่อยๆ บีบหมิงอวี่ให้เดินขึ้นไปบนยอดเขาเซิงหาน เพราะบนนั้นมันหนาวมากหมิงอวี่ไม่มีทางทนได้แน่นอน

           หากไม่หนาวตาย ก็จะต้องถูกฆ่าตาย ไม่ว่าเลือกทางไหนก็ล้วนแต่ต้องตายทั้งนั้น