อสูรล้างสวรรค์

      โจวเย่ ไปที่ร้านอาหารแห่งหนึ่งในเมืองอัสนี ที่มีชื่อว่าซุนโหลว เขามีอาการหิวหลังจากเดินทางมาหลายวัน

         ร้านซุนโหลว พลุกพล่านมาก เต็มไปด้วยแขก ที่มาดื่มและรับประทานเนื้อสัตว์ มันมีชีวิตชีวามาก

            โจวเย่สั่งอาหารสองสามจานแบบสบายๆ จากนั้นจึงกินมันอย่างเอร็ดอร่อย โดยพึมพำขณะที่เขากิน "นักเล่นแร่แปรธาตุระดับสี่ พลังวิญญาณนั้นคล้ายกับหลิวจางหลัน แต่ความแข็งแกร่งของเขาแข็งแกร่งกว่ามาก"

          บนชั้นสองของร้านอาหาร ชายชราผมขาวกำลังมองไปที่โจวเย่และพูดด้วยรอยยิ้มจางๆ "ชายหนุ่มคนนี้ไม่ธรรมดา และพลังวิญญาณของเขาแข็งแกร่งมาก"

            ท่านเจ้านิกายเขาเป็นนักเล่นแร่แปรธาตุหรือเปล่า? ชายวัยกลางคนที่อยู่ข้างๆ ถามขึ้น

          ชายชราพยักหน้าและพูดว่า "ใช้ เขากำลังจะทะลวงผ่านเป็นนักเล่นแร่แปรธาตุระดับสองแล้ว เขาสามารถไปถึงระดับนี้ได้ตั้งแต่อายุยังน้อย จะเห็นได้ว่าเขาเป็นอัจฉริยะด้านการเล่นแร่แปรธาตุ และเขาก็เป็นอัจฉริยะในการฝึกฝนด้วยเช่นกัน ข้าไม่รู้ว่าเขาเป็นศิษย์ของใคร "

            "ไม่น่าแปลกใจเลยที่ท่านเจ้านิกาย จะเฝ้าดูเขาตลอดเวลา ในตอนที่เขาเข้ามา" ชายวัยกลางคนพยักหน้า 

          ชายชรายิ้มเบา ๆ "ลมหายใจของชายหนุ่มคนนี้ก็พิเศษเช่นกัน ข้ามองใจคนมานับไม่ถ้วน แต่กับเด็กหนุ่มคนนี้ข้าไม่สามารถมองเห็นได้เลย" 

            ในขณะนี้โจวเย่ ได้สังเกตเห็นแล้วว่ามีคนกำลังมองเขาอยู่ แต่เขากลับแสร้งทำเป็นไม่รู้

            "ท่านเจ้านิกาย เขาไม่น่าใช้คนของเมืองอัสนี " ชายวัยกลางคนพูดด้วยความเคารพ 

ชายชรา พยักหน้าและยิ้ม "ถงหมิง ไปเชิญเขาขึ้นมา"

"ขอรับ!" ถงหมิงพยักหน้าด้วยความเคารพแล้วเดินลงไป

          "ท่านปู่ ทำไมท่านถึงต้องเรียกเขามาด้วย” ชายหนุ่มถามอย่างสงสัย เขาดูไม่พอใจเล็กน้อย

           ชายชราไม่ได้พูดอะไร ดวงตาของเขายังคงมองไปที่โจวเย่ 

ถงหมิงไปที่โต๊ะของโจวเย่และยิ้มอย่างสุภาพ ถงหมิงกล่าวว่า "น้องชาย เจ้านิกายของข้า ยากเชิญให้น้องชายไปด้านบน"

           ฐานการฝึกฝนของถงหมิงไม่ได้อ่อนแอ เขามีพลังยุทธ์ในระดับที่สามของอาณาจักรมหาคุรุยุทธ์ และความแข็งแกร่งของเขาก็ค่อนข้างทรงพลัง

            "เจ้านิกายเหรอ?" โจวเย่ผงะไปครู่หนึ่ง จากนั้นมองไปที่ถึงหมิง จากนั้นเงยหน้าขึ้นและมองไปที่ชายชราผมขาวบนชั้นสอง

ถงหมิงพยักหน้าและยิ้ม 

          ชายชราที่ยู่บนชั้นสองคือ หวังเจียงหลิว ถือได้ว่าเป็นมหาอำนาจที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของทิศใต้นี้   

           ในจักรวรรดิอัคคีทิศใต้ หวังเจียงหลิว เป็นผู้ดำรงอยู่ที่แข็งแกร่งที่สุด และไม่มีกองกำลังใดกล้ารุกราน

         โจวเย่เคยได้ยินเกี่ยวกับกองกำลังนิกายที่ทรงพลังของจักรวรรดิมาบ้าง

          อย่างไรก็ตาม โจวเย่ไม่รู้ว่าชายชราผมหงอกนั้นแท้จริงแล้วคือเจ้านิกายนภาสวรรค์   

อย่างไรก็ตาม โจวเย่ไม่ได้ปฏิเสธ 

          โจวเย่ขึ้นไปที่ชั้นสอง และชายชราก็ทักทายโจวเย่อย่างสุภาพในห้องส่วนตัว

           " ข้าไม่รู้ว่าท่านผู้อาวุโส ท่านต้องการอะไร?" โจวเย่ถามเมื่อเขานั่งลง

           หวังเจียงหลิว ยิ้มเบาๆและพูดว่า "ข้าชื่อหวังเจียงหลิว ข้าไม่รู้ว่าน้องชาย มีชื่อว่าอะไร?"

"ข้ามีชื่อว่าโจวเย่" โจวเย่ตอบและยิ้ม

             หวังเจียงหลิว ยิ้มเล็กน้อยและยกย่อง "เจ้ามีพลังยุทธ์เช่นนี้ตั้งแต่อายุยังน้อย และพลังวิญญาณของเจ้าก็ทรงพลังมาก มันแสดงให้เห็นว่าเจ้าเป็นอัจฉริยะที่ไม่มีใครเทียบได้"

         "ไม่หยิ่งผยองจนเกินไป ไม่ถ่อมตัวหรือเอาแต่ใจ แม้แต่ต่อหน้าข้า เขาก็สงบและมั่นคง เขาไม่ธรรมดาเลยจริงๆ" หวังเจียงหลิวยกย่องเขาในใจ

            "ข้าเห็นว่าเจ้าไม่ใช้คนจากเมืองนี้ เจ้าช่วยบอกขาได้ไหมว่าเจ้ามาจากไหน? เจ้ามาจากนิกายเมฆาสวรรค์หรือเปล่า?" หวังเจียงหลิวถาม

          "ไม่ใช่ ข้ามาจากเมืองไป๋หนาน อยู่ทิศตะวันตกของจักรวรรดิอัคคี" โจวเย่ตอบ    

           หวังเจียงหลิว พยักหน้าและพูดด้วยรอยยิ้ม "เราถูกกำหนดลิขิตให้มาพบกัน ถ้าเจ้าพบปัญหาที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ ให้ไปที่นิกายนภาสวรรค์เพื่อตามหาข้าได้" 

            "ขอบคุณท่านผู้อาวุโส" โจวเย่ขอบคุณ หวังเจียงหลิว เห็นว่าโจวเย่เป็นคนที่มีพรสวรรค์ เขาต้องการที่จะดึงโจวเย่เข้าสู่นิกายนภาสวรรค์  

น่าเสียดายที่โจวเย่ไม่เคยคิดจะเข้าร่วมกองกำลังใดๆ

              ด้วยความทรงจำของเทพปีศาจ โจวเย่ไม่จำเป็นต้องพึ่งพาผู้อื่นเลย เขาเพียงแต่ต้องพึ่งพาตัวเองเท่านั้น

            ชายหนุ่มที่อยู่ข้างๆ หวังเจียงหลิวดูอารมณ์เสียมาก แต่เขาไม่กล้าพูดอะไร เขากลัวหวังเจียงหลิวคนนี้มาก

          ขณะที่หวังเจียงหลิวกำลังการพูดอะไรบางอย่าง ใบหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปและเจ็บปวดอย่างมาก และร่างกายของเขาก็สั่นสะท้านอย่างรุนแรง 

            การแสดงออกของถงหมิงและชายหนุ่มเปลี่ยนไปอย่างมาก ใบหน้าของพวกเขามีความตื่นตระหนก

            พิษไฟของเจ้านิกายกำเริบอีกแล้ว ถงหมิงตื่นตระหนก และรีบหยิบยาออกมาจากแหวนจัดเก็บแล้วมอบให้หวังเจียงหลิว

"ยาเหมันต์สวรรค์!" โจวเย่รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย

   "เจ้ารู้จักยาเหมันต์สวรรค์ด้วยเหรอ” ชายหนุ่มถามโจวเย่ด้วยความประหลาดใจ

    ยาเหมันต์สวรรค์ เป็นยาระดับสี่ และโจวเย่เป็นเพียงนักเล่นแร่แปรธาตุระดับหนึ่ง เขาจะรู้จักยาเหมันต์สวรรค์ได้อย่างไร สิ่งนี้ทำให้เขาประหลาดใจ

           "ยาเหมันต์สวรรค์เป็นยาที่เย็นมาก มันสามารถระงับพิษไฟได้ แต่ไม่สามารถกำจัดพิษไฟได้ และมันจะทำให้เกิดพิษเย็นในร่างกายด้วย ในอนาคตหากท่านผู้อาวุโสใช้พลังระงับความหนาวเย็น ข้าเกรงว่าท่านจะต้องเสียชีวิต" โจวเย่พูดอย่างเฉยเมย จากนั้นจึงเดินไปที่ด้านหลัง หวังจางหลิว 

            "เขาเป็นอัจฉริยะในการเล่นแร่แปรธาตุ และเขาก็มีความเข้าใจในยาเหมันต์สวรรค์" หวังเจียงหลิว แอบพูดในใจ แต่ใบหน้าของเขาซีดมาก เพราะเขาเจ็บปวดพราะพิษไฟ

           "ท่านอย่าเพิ่งพูดตอนนี้" โจวเย่ยิ้มเบาๆ โจวเย่ตัดสินใจจะช่วยเขา เพราะด้วยความที่หวังเจียงหลิว เป็นคนจิตใจดี และมีน้ำใจ 

            มือของเขาทำท่าทางลึกลับอย่างรวดเร็วข้างหลังหวังเจียงหลิง 

             ถงหมิงและชายหนุ่มมองไปที่โจวเย่อย่างสงสัย โดยไม่รู้ว่าเขากำลังจะทำอะไร

         จู่ๆใบหน้าของหวังเจียงหลิว ก็เปลี่ยนไปอย่างมาก เขาตกใจจนสุดขีด

              หวังเจียงหลิว รู้สึกได้ว่าพิษไฟในร่างกายของเขาถูกระงับทันที และมันได้แพร่กระจายไปตามเส้นลมปราณไปยังฝ่ามือของเขา และในที่สุดมันก็กลายเป็นกลุ่มพลังงานควันสีดำ และไหลออกจากฝ่ามือของเขา 

            มือของหวังเจียงหลิว เต็มไปด้วยพลังงานควันสีดำ ดูแปลกและน่ากลัวมาก ถงหมิงและชายหนุ่ม ถอยออกด้วยความหวาดกลัว

             "นี่คือ...?" หวังเจียงหลิว ตกตะลึงเมื่อมองดูพลังควันสีดำบนฝ่ามือของเขา พลังควันสีดำถูกขับออกจากร่างกายได้อย่างง่ายดาย

          สิ่งที่หวังเจียงหลิวไม่อยากจะเชื่อก็คือโจวเย่ มีทักษะที่น่าสะพรึงกลัวมาก เพียงแค่กดไปข้างหลังของเขาสองสามครั้ง!

          "มันน่าทึ่ง!" หลิวจางหลันตกตะลึง และในขณะเดียวกันเขาก็กระตุ้นพลังชีวิต ขับพิษออกมาอีกครั้ง

          ในเวลาเพียงไม่กี่นาที หวังเจียงหลิว รู้สึกราวกับว่าเขาอายุน้อยลง และพิษไฟที่สะสมอยู่ในร่างกายของเขาเป็นเวลาหลายปีก็ถูกกำจัดออกไปบางส่วนแล้ว!

           เขาไม่อยากจะเชื่อเลย ใบหน้าของหวังเจียงหลิว ดูตกใจ ราวกับว่านี่คือสิ่งที่น่าทึ่งที่สุดที่เขาเคยพบเจอในชีวิตของเขา