เงาเทพผ่าจันทรา ( Martial MoonKnight )

ซีว่างรีบตามเจ้าตัวที่ขโมยดาบของมันไปอย่างรีบเร่ง

เจ้าตัวที่ขโมยอาวุธของชายหนุ่มไปนั้นเป็นเจ้าหงส์สีดำตัวน้อย จะเรียกว่าน้อยก็คงไม่เต็มปากหากวัดจากปลายปีกด้านขวาไปซ้าย มันจะยาวราว2 เมตรกว่าแต่ถ้าเทียบกับตัวที่โตเต็มวัยนั้น เจ้าหงส์ตัวนี้ยังถือว่าเป็นแค่เพียงทารก เท่านั้น

“เฮ้!! หากเจ้าไม่หยุด ,เมื่อจับตัวเจ้าได้..ข้าจะถอนขนเจ้าแล้วนำเจ้ามาย่างกินคืนนี้!!”ซีว่างวิ่งตามไปอย่างเต็มที่ แต่เจ้าหงส์ดำตัวนี้ก็กลับบินห่างออกไปเรื่อย ๆ

หากเป็นเมื่อก่อนเจ้าหงส์ตัวนี้คงไม่มีโอกาสได้ขโมยของชายหนุ่มอย่างแน่นอน แต่ตอนนี้ความจำของชายหนุ่มไม่มีหลงเหลืออยู่จึงทำให้มันลืมวิธีใช้พลังปราณของตนเอง หรือกระทั่งท่าร่ายของมันเองก็ยังจำไม่ได้

ที่มันวิ่งอยู่ตอนนี้อาศัยแรงขาของตนเองเท่านั้นจึงทำให้มันช้ากว่าเจ้านกแมวขโมยตัวนี้มาก

แต่พอวิ่งตามมันไปซีว่างก็รู้สึกฉงนต่อพฤติกรรมเจ้าสัตว์ปีกตนนี้ เมื่องบินไประยะหนึ่งมันจะชะลอความเร็วของตนเองลง ดั่งกับมันรอให้ชายหนุ่มตามมันไปอย่างไรอย่างนั้นมิได้รีบเร่งบินจากไปเลยแม้แต่น้อย คิดได้ดังนั้น..ชายหนุ่มจึงหยุดขาของตนเองแล้วยืนอยู่เฉย ๆ มองไปที่เจ้าหงส์ตนนั้น

เป็นดั่งที่มันคาดไว้ เจ้าหงส์ตัวนั้นกลับหยุดลงก่อนเหลียวหลังกลับมาดูชายหนุ่ม แผดเสียงร้องออกมาเหมือนกำลังร้องเรียกให้ชายหนุ่มตามมันไป

‘เจ้าสัตว์ตัวนี้แปลกนัก..มันต้องการอะไรจากข้า..’ก่อนที่ซีว่างจะเร่งฝีเท้าออกไปอีกครั้งหนึ่ง ติดตามเจ้าหงส์ดำไป

วิ่งมาได้ราว 5 นาที เจ้าหงส์ตัวน้อยก็ชะลอความเร็วก่อนจะกระพือปีกหยุดอยู่กับที่พอซีว่างวิ่งมาถึงตัวมัน เจ้าหงส์ตัวนี้จึงปล่อยดาบร่วงหล่นลงมาก่อนจะร้องแผดเสียงอีกครั้งหนึ่ง “แว๊ก...แว็ค...แว๊ก”

อากัปกิริยาของมันดูร้อนรนอย่างมากก่อนมันจะมองไปยังป่าไม้ที่อยู่ใกล้ ๆ พร้อมกับกระพือปีกไปในทิศทางนั้น

“เจ้าต้องการให้ข้าเข้าไปในป่า?”ซีว่างมองเขม็งจ้องกลับไปที่เจ้าหงส์น้อย“แว็คคคคคคคค” มันแผดเสียงตอบรับทันที

“ก็ได้ก็ได้..ข้าจะเข้าไปตามเจ้าบอก” ก่อนที่ซีว่างจะเดินเข้าไปข้างในป่า ตามที่เจ้าหงส์น้อยร้องขอ

มันเดินไปตามแนวของต้นไม้ข้างในป่าแห่งนี้นั้นรกทึบอย่างมาก แถมยังเต็มไปด้วยไม้พุ่มเล็ก ๆที่ทำให้การย่างไปแต่ละก้าวค่อนข้างลำบากระหว่างเดินไปชายหนุ่มต้องใช้ดาบสีม่วงของตนคอยตวัดตัดเหล่าเถาไม้เถาวัลย์ที่ขวางทางของมัน

“ออกไปให้พ้น!! เจ้าพวกไร้ยางอาย!!” เสียงของหญิงสตรีดังมาจากทางด้านหน้าทางที่ชายหนุ่มเดินไปเสียงของนางเต็มไปด้วยความตื่นตนกหวาดกลัว

ก่อนที่จะมีเสียงของบุรุษดังตามมา“แม่แมวน้อย..เจ้าไม่รอดหรอก , ยอมไปกับข้าแต่โดยดีเถิด..”

ซีว่างค่อย ๆ ย่างขาเข้าไปใกล้ ๆก่อนจะหยุดลงตรงโคนต้นไม้ใหญ่ ใช้ลำต้นของต้นไม้ปิดบังตนเอง มิได้เผยตัวออกไปก่อนจะมองไปที่เหตุการณ์ข้างหน้าที่เกิดขึ้น คอยสังเกตว่ามันต้องทำอย่างไรดี

ภาพตรงหน้าที่มันเห็นคือหญิงสตรีตัวน้อยอายุราว 14 – 15 ที่กำลังถูกกลุ่มบุรุษกลุ่มหนึ่งล้อมหน้าล้อมหลังอยู่ในที่โล่งแจ้ง

ใบหน้าของนางตื่นตระหนกอย่างมากเสื้อผ้าของนางขาดแหว่งและเปรอะเปื้อน น่าจะเป็นผลมาจากการวิ่งในป่าพุ่มแห่งนี้จึงทำให้เสื้อผ้าของนางเป็นเช่นนั้น ในมือของนางถือกริชเล่มเล็ก ๆ ไว้อันหนึ่งกริชที่ถือไม่มั่นคงนัก จากมือที่สั่นเทาของสาวน้อย

ส่วนกลุ่มบุรุษวัยฉกรรจ์มีทั้งหมด 5 คนแต่ละคนแต่ละผู้อายุไล่เลี่ยกันราว ๆ 20- 25 ปี แต่ละคนต่างสวมชุดสีฟ้ามีตราบางอย่างที่ด้านหลังเป็นรูปมงกุฎสีทอง กำลังก้าวย่างเข้าหาสาวน้อยอย่างช้า ๆโดยปิดทางหนีทีไล่ของนางเอาไว้ทั้งหมด

“ข้าไม่ไปไหนกับพวกเจ้าทั้งนั้น!! , หากพวกเจ้าเข้ามา..ข้าจะฆ่าตัวตายเดี๋ยวนี้”ก่อนที่นางจะยกด้านคมจองกริชเข้าหาลำตัวของเธอปลายมีดจ่ออยู่ตรงกลางอกอย่างพอดิบพอดี

กลุ่มชายฉกรรจ์พลันหยุดก้าวขาในทันทีที่นางนำมีดมาจ่อที่ตัวของนาง ก่อนจะมีผู้หนึ่งกล่าวออกมาด้วยสีหน้าที่ไม่แยแส“ข้าก็อยากรู้..ระหว่างเจ้าเอามีดแทงตนเอง..กับขาของข้า , อะไรมันจะเร็วกว่ากัน”ก่อนที่มันจะยิ้มออกมา ก่อนจะพุ่งกายเข้าไปหาหญิงสาวอย่างว่องไว

ตัวมันนั้นดูไม่ยากน่าจะเป็นหัวหน้ากลุ่มของพวกมัน เพราะแขนข้างขวาของมันมีปลอกแขนสีแดงเด่นสง่าติดอยู่

สาวน้อยจ้องกับไปด้วยสายตาที่เด็ดเดี่ยวก่อนจะกดมือของตนเองลงไปบนอกของนาง

“พรึ๊บ!!”

ปรากฏชายหนุ่มหน้าตาดีผู้หนึ่งยื่นอยู่ข้างกายของนางอย่าสง่าผ่าเผย

“เหตุใดถึงคิดสั้นเช่นนั้นเล่า..เสียดายใบหน้าที่งดงามของเจ้ายิ่งนัก”มือของชายหนุ่มกำไปที่ใบมีดนั้นได้ทัน ก่อนที่นางจะกดกรีชต่ำลงไปที่อกของนาง

หญิงสาวจ้องมองใบหน้าของชายหนุ่มดวงตาฉายแววมึนตึงออกมา ปากของนางกัดไปที่ริมฝีปาก ทุกสิ่งอย่างบนใบหน้าของนางบ่งบอกชัดเจน ว่านางไม่พอใจผู้ที่เข้ามาขัดขวางนางอย่างมาก

“อย่ามองข้าเช่นนั้น..ข้าไม่ใช่พวกมันหลอกหนา..”ก่อนที่ซีว่างจะกวาดตามองกลุ่มชายฉกรรจ์ “ข้าไม่รู้หรอกนะว่าพวกท่านมีเรื่องใดกัน..แต่กลุ่มบุรุษรุมกดอัดหญิงสาวตัวน้อยผู้นี้..ข้าว่ามันไม่ควรอย่างยิ่ง, ถึงขั้นบีบคั้นให้นางคิดสังหารตนเองเช่นนี้..ข้ายิ่งไม่เห็นด้วยเด็ดขาด”

“ไม่ใช่เรื่องของเจ้า..อย่าสะเออะเข้ามายุ่งดีกว่า , หากเจ้าไปตอนนี้..ข้าจะไว้ชีวิตหมาๆ ของเจ้า” หนึ่งในกลุ่มของพวกมันกล่าวออกมาพร้อมดูถูกซีว่างเล็กน้อย

เมื่อเห็นทีว่ากลุ่มของมันไม่มีทางรามือไปง่ายๆ ซีว่างจึงก้มต่ำลง..กระซิบข้างหูของเด็กสาว “เจ้าวิ่งไหวหรือไม่?” ก่อนที่หญิงสาวจะส่ายหน้าตอบกลับต่ออชายหนุ่ม

“เช่นนั้น..ข้าขอล่วงเกิน”ก่อนที่มันจะก้มแล้วใช้หัวไหล่ของตนเองช้อนไปที่ลำตัวของหญิงสาวพร้อมกับดีดข้อเท้าของตัวมันเอง วิ่งไปอย่างไม่คิดชีวิต

กลุ่มชายชุดฟ้า..ต่างวิ่งตามไปอย่างว่องไว“เรื่องของเจ้าก็ไม่ใช่..ดันเสนอหน้ามาสอดเรื่องผู้อื่น , เจ้ามันช่างโง่เง่ายิ่งนัก”เจ้าปลอกแขนทองกล่าวออกมาอย่างดุดัน ใบหน้าของมันแสดงถึงความไม่พอใจเป็นอย่างมาก“หยิบอาวุธ..!! , จับนางกลับมา..ส่วนไอตัวเสือก..สังหารมันทิ้งซะ!!”

ซีว่างออกแรงวิ่งเต็มฝีเท้าพร้อมกับมีหญิงสาวอยู่บนบ่า กลิ่นกายของนางลอยเข้ามาเตะจมูก หากเป็นมันคนก่อนบั้นท้ายหญิงสาวอยู่ตรงหน้ามันขนาดนี้ มันคงไม่สามารถห้ามใจตนเองไม่อาจไม่แตะหรือขยำได้เป็นแน่แท้ มันจะคอยออกอุบายข้ออ้างลวนลามนางอย่างแน่นอน

แต่เหมือนสูญสิ้นคงคาจะลบนิสัยด้านนั้นของมันออกไปด้วยจึงทำให้มันมิได้สนใจสิ่งที่อยู่ข้างกายมันเลยแม้แต่น้อย

ผู้ที่วิ่งไล่มันนั้นมีพลังสูงสุดเพียงผสานโลกาขั้นที่5 และตอนนี้ไม่รู้ด้วยเหตุผลอะไรซีว่างมีพลังถึงขั้น ผสานโลกาขั้นที่ 3อาจเป็นเพราะสูญสิ้นคงคาก็เป็นได้ที่ทำให้ชายหนุ่มได้รับกำไลในครั้งนี้

แต่ค่าตอบแทนจากการได้รับพลังนั้นช่างสูงนักมันแลกมาด้วยความทรงจำของชายหนุ่ม

มันแบกหญิงสาวมาตามทางจนมาสุดทางที่สูญสิ้นคงคา มันจึงได้หยุดร่างของตนเองก่อนจะวางหญิงสาวลงแล้วหันกลับไปมองกลุ่มผู้ที่วิ่งตามมา

เมื่อมันเห็นชายหญิงที่มันวิ่งตามมาไม่อาจเดินหน้าต่อไปได้ ก็ต่างหยุดขาของตนเองเช่นกันก่อนจะมองไปข้างหน้าด้วยสวยตาที่เปี่ยมไปด้วยความสุข พร้อมกับปากที่กล่าววาจาออกมา

“หากไม่ยุ่งเรื่องของข้าแต่แรก..แล้วเดินจากไปดี ๆ , เจ้าคงไม่ต้องมาตายอยู่ที่นี่..หนุ่มน้อย”คนที่ใส่ปลอกแขนกล่าวออกมาอย่างย่ามใจ เพราะมันคิดว่าถึงอย่างไรก็สามารถกำราบชายหนุ่มคนนี้อย่างง่ายดาย

“ท่านมีแผนอะไรหรือไม่..พี่ชาย”หญิงสาวกล่าวออกมาพร้อมคิ้วที่ขมวดเป็นปม ตอนนี้นางกดดันเป็นอย่างมากคราแรกนึกว่าจะหนีรอดพ้นไปได้ เพราะมีคนออกหน้าช่วยเหลือนางกลับเป็นว่า..ผลที่ออกมาก็เป็นเช่นเดิม

ชายหนุ่มส่ายหน้าน้อย ๆ พร้อมกับยิ้มฝืนๆ ออกมา

“ข้าว่าเราไม่ตายง่าย ๆ หรอก ,เหมือนโชคชะตาพาข้าให้มาพบเจ้า , อย่ากังวลไปเลย”

ตอนนี้ซีว่างก็รู้สึกกดดันไม่ต่างกับสาวน้อยแต่มันก็ยอมที่จะเสี่ยงเข้าไปช่วยนาง เพราะดาบเล่มนั้น เป็นคนนำมันมาพบกับนางแล้วมันก็ยังเชื่ออีกว่าดวงของมันนั้นแข็งเป็นอย่างมาก ขนาดบาดเจ็บจนสลบไปเนิ่นนานมันยังฟื้นขึ้นมาได้

ซีว่างมองไปที่ดาบในมือของตนเอง‘สุดแล้วแต่เจ้า.. , หากเจ้าอยากให้ข้ามาจบชีวิตอยู่ที่ตรงนี้..’

ก่อนที่ซีว่างจะผลักเด็กสาวไปอยู่ข้างหลังตนเองกลืนน้ำลายลงไปอึกใหญ่ ก่อนจะใช้สองมือจับดาบอย่างมั่นคง ท่าทางของมันดูเก้กังอย่างมากดั่งกับคนมิเคยจับอาวุธมาก่อน

เจ้าพวกชุดฟ้าเห็นกริยาอย่างนั้นของชายหนุ่มพลันหัวเราะออกมาดังลั่น ก่อนที่หนึ่งในกลุ่มของพวกมันจะกล่าวด้วยข้อความติดตลกออกมา “คิดจะเป็นยอดชาย..ออกหน้าช่วยสตรี , กับอีกแค่ดาบ..ยังจับไม่เป็น, เกิดชาติหน้าไปเรียนเป็นบัณฑิตเถิด”ก่อนที่พวกมันจะกล่าวหยอกล้อต่อชายหนุ่มเพิ่มเติม

“ตอนเด็ก ๆ เจ้าคงไปเรียนเย็บปักถักร้อยอยู่แน่”

“นางคณิกา..ยังจับดาบได้ดีกว่าเจ้าเสียอีก”

“ห่วยทั้งดาบ..ห่วยทั้งคนจงใช้”

“เรื่องนี้เล่าในวงสุรา..คงจะเรียกเสียงหัวเราะได้มากมายนัก”

ก่อนที่หัวหน้ากลุ่มจะยกมือทั้งสองข้างขึ้นห้ามปรามต่อพวกมันเมื่อเป็นเช่นนั้น กลุ่มของพวกมันจึงพลันเงียบลงแต่ปากของพวกมันก็ยังอมยิ้มกันอยู่

“ฆ่ามัน!!” เจ้าปลอกแขนทองออกปากสั่งเหล่าสมุนของตนเองพร้อมกับยืนอยู่กับที่ด้วยท่าทีนิ่งเฉย

พวกมันต่างเหินร่างของตนเองตรงเข้าหาชายหนุ่มพร้อมหันคมดาบเข้าหาซีว่างทั้งหมด มิได้สนใจเด็กสาวเลยแม้แต่น้อย

ดาบทั้ง5 เล่นพุ่งแทงมาจากทุกทางซีว่างจับมือเด็กสาวกระโดดข้ามพวกมันออกไป ก่อนจะถีบหลังของหนึ่งในพวกมันพร้อมกับสะบัดขาฟาดเข้าหน้าของอีกผู้หนึ่ง

“เจ้าสองคนง่วงนอนหรือ?นี่มันแค่เด็กเมื่อวานซืน..เลิกทำเป็นเล่นได้แล้วสะหายฮ่า ฮ่า ฮ่า” เมื่อเห็นสะหายของมันเสียท่าให้ชายหนุ่มพวกมันที่เหลือต่างพูดหยอกเย้าต่อสหายของตนเอง

พวกมันทั้งสองที่โดนซีว่างทำเช่นนั้นใส่ต่างล้มลงไปที่พื้นกัดฟันแน่นก่อนจะรีบลุกขึ้นมาจ้องมองซีว่างด้วยสายตาชิงชัง ที่มันทำให้พวกตนเสียหน้าต่อสหายของพวกมัน

มือขวาจับดาบมือซ้ายจับข้อมือหญิงสาวตอนนี้ซีว่างรู้สึกวิตกเป็นอย่างมาก สถานะการเสียเปรียบแบบสุด ๆ

เจ้าสองคนนั้นต่างพุ่งกายเข้ามาหวังสังหารชายหนุ่มเพื่อกอบกูศักดิ์ศรีของตนเอง

“แว๊ก...แว๊ค” เจ้าหงส์ดำบินถลาลงมา โจมตีช่วยเหลือชายหนุ่มมันบินโฉบใส่หนึ่งในนั้น ก่อนที่จะใช้ปากจิกไปที่อีกผู้หนึ่ง “แว๊กกกก”

“เจ้านกบ้า!! ข้าจะเด็ดปีกเจ้า!!”ทั้งสองคนที่โดนเจ้าหงส์ย้อยโจมตี ต่างตวาดออกมาด้วบความโทสะก่นที่มันทั้งสองจะเบนเป้าหมายมาที่เจ้าหงส์ตัวดำ

“แบล็คกี้ หนีไป!!” หญิงสาวร้องลั่นออกไป

“แว๊คคคคคค” เจ้าหงส์น้อยไม่ฟังที่เด็กสาวสั่งมันยังคงบินก่อกวนกลุ่มชายฉกรรจ์ไม่หยุด

พวกที่เหลือสามคน ต่างค่อย ๆเดินเข้าหาชายหนุ่มอย่างสบายอารมณ์ ไม่รู้สึกทุกข์ร้อนเลยแม้แต่น้อยแถมพวกมันยังยิ้มแย้มอย่างมีความสุขอีกตางหาก เพราะงานนี้ง่ายเป็นอย่างมากจับเด็กสาวกลับไปกับสังหารเจ้ากระจอกที่แม้แต่ถือดาบยังไม่เป็นมีอะไรจะง่ายปราณนี้

ซีว่างกำดาบในมือตนไว้แนบแน่นก่อนจะตวาดเสียงดังลั่น “เจ้าจะให้ข้าตายจริง ๆ ใช่ไหม!!”

ก่อนที่ดาบในมือของมันจะเปล่งแสงสีม่วงออกมาพื้นดินเริ่มสั่นไหวกลุ่มของชายชุดฟ้าที่วิ่งเข้ามาหาชายหนุ่มต่างล้มลงไปกองกับพื้นที่ไม่มั่นคงทันที

“เกิดอะไรขึ้น!!” หนึ่งในกลุ่มของมันร้องลั่นออกมาพร้อมกับใช้มือยันผืนดินไว้

ก่อนที่ทางด้านหลังของซีว่างจะมีแสงสีเขียวส่องขึ้นมาจากผิวน้ำพร้อมกับแผ่นดินที่หยุดสั่นไหว

ซีว่างรีบหันไปดูสิ่งที่เกิดขึ้นในทันทีในกรอบสายตาของมันก็เห็นกระบี่เขียวเล่มหนึ่งอยู่ทางด้านหลัง มันค่อย ๆลอยเข้าหาชายหนุ่มอย่างเชื่องช้า

ซีว่างมองอยู่นั้นด้วยใบหน้าที่เหม่อลอยปล่อยมือขวาออกจากดาบสีม่วง ก่อนจะยื่นไปจับที่ดาบเล่มนั้นในทันที

พอมือสัมผัสดาบดั่งกับมีกระแสอัสนีลั่นเข้ามาในร่างกายของมัน

“อ๊ากกกกกกกกกกกก” มันแผดเสียงออกมาดังลั่นพร้อมกับตัวที่แข็งเกร็งพร้อมกับมีควันลอยขึ้นที่รอบกายของชายหนุ่ม คลื่นพลังต่างๆ ต่างปล่อยออกมารอบกายของชายหนุ่ม จนผลักหญิงสาวถลาถอยไป

เจ้าปลอกแขนทองถึงจะไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นแต่ด้วยสัญชาตญาณของมัน สิ่งที่เกิดขึ้นไม่เป็นผลดีต่อตัวมันแน่ก่อนจะออกปากสั่งต่อลูกสมุนของมันอีกที “เร่งจัดการมัน!!”ครานี้มันมิได้สั่งการอยู่อย่างเดียว มันกำชับอาวุธของมันในมือแน่นก่อนจะพุ่งเข้าไปพร้อมกับวาดดาบใส่ตัวชายหนุ่ม

“เคร้ง..เพร้ง” ชายหนุ่มยกดาบขึ้นมากันพร้อมกับฟันออกไปมันแค่เหวี่ยงดาบในมือของมันปะทะเข้ากับอากาศ

พวกชายชุดฟ้าทั้งห้าคนต่างกระเด็นถอยออกไปพร้อมกับร่างกายที่ขาดสองเป็นท่อนอย่างง่ายดาย ดังกับเอามีดครัวหั่นใส่เต้าหู่

ตอนนี้ดาบที่มือของชายหนุ่มมิได้ถือดาบสีม่วงและเขียวแล้ว กับกลายเป็นดาบสีดำเทาพร้อมกับปล่อยไอควันออกมาอ่อนๆ

เจ้าชายชุดฟ้าเห็นท่าไม่ดีมันรีบถอยออกมาตั้งหลักด้วยสายตาที่หวาดกลัวอาวุธในมือของมันสั่น กึกกึกผู้ที่อยู่ตรงหน้าของมันตอนนี้ดังกับเทพสวรรค์ได้ลงมาจุติต่อหน้าของมันเอง

ฟันของมันสั่นจนได้ยินเสียง“กึกกับกึกกับ” ดังกับวันที่อากาศร้อนเช่นนี้ มีลมหิมะผ่านไปวูบหนึ่ง

“จะ จะ เจ้าเป็นใคร”เจ้าปลอกแขนทองกล่าวออกมาด้วยท่าทีที่ตื่นกลัว

“ซีว่าง...” ชายหนุ่มตอบออกไปพร้อมสายตาที่เหี้ยมเกรียมตวัดดาบในมือของตนเองออกไป “แรมที่ 2จันทร์เสี้ยวผ่าดารา!!”

.

.

.

ณ เมืองแกรี่

“เร่งมือเข้า..อย่าชักช้า ,เดี๋ยวจะไม่ทันกาล!!”เสียงของนายกแฮร์รี่สั่งการออกไปต่อทหารในปกครองของตนเอง

“ปิดประตูเมืองทักษิณ!!” นายกแฮร์รี่ตะโกนออกไปเสียงดังลั่นก่อนที่จะมีเสียงของกลุ่มคนราว 10 คนตอบกลับมา “ปิดประตูเมืองทักษิณ!!”ก่อนที่จะได้ยินเสียงฟันเฟืองดังออกมา พร้อมกับเสียง ปั้ง!!เป็นการยืนยันว่าประตูเมืองถูกปิดเรียบร้อย

“ปิดประตูเมืองบูรพา!!”ก่อนที่จะมีเสียงทวนข้อความของชายชราออกมาอีกครั้ง

นายกแฮร์รี่กล่าวเช่นนี้จนครบ 4 ทิศ ทักษิณ บูรพาประจิม และอุดร

“จัดแถวเวรยามผลัดเปลี่ยนทุกครึ่งชั่วยาม..หากไม่มีคำสั่งข้า..ห้ามผลัดเปลี่ยนกันเองโดยเด็ดขาด!!”

“ทราบ!!” เสียงกึกก้องดังสนั่นไปทั่วเมือง

“กำลังพลของท่านจะพอรับมือกับพวกมันหรือท่าน?” ซูจินยี่กล่าวถามออกไปพร้อมกับสีหน้าที่วิตกกังวล

นายกแฮร์รี่ส่ายหน้าเล็กน้อยพร้อมกับเม้มปากก่อนจะตอบกลับไป“ข้าว่าไม่พอ.. , ข้าว่าเจ้าพาแม่นางน้อยออกจากเมืองไปเถิด”

“ข้าคอยบอกคอยกล่อมนางแล้ว ,แต่นางบอกว่าจะไม่ไปไหนถ้าไม่พบกับน้องว่าง”ซูจินยี่ได้แต่กล่าวออกมาพร้อมกับแสดงสีหน้าที่อ่อนล้าเหน็ดเหนื่อย

“ใช้กำลังก็ต้องพานางออกไป ,รั้งอยู่ก็มีแต่จะเป็นตัวถ่วงให้ข้าเปล่าๆ ” นายกแฮร์รี่กล่าวออกมาด้วยเสียงที่หนักแน่น “เร่งลงมือเถิด , หากชักชาไปกว่านี้จะไม่มีโอกาสได้ไป”

ซูจินยี่มองไปที่สายตาของนายกที่จับจ้องมาก่อนจะทอดถอนใจออกมา “คงมีแต่ทางนี้..”

ก่อนที่มันจะเหินร่างกายของตนเองทะยานออกไป มุ่งหน้าไปยังคฤหาสน์ของนายก

แต่พอมันทะยานขึ้นไปไม่เท่าไหร่ก็พลันร่วงตกลงมา พร้อมกับเอามือกุมที่หัวของตนเอง “หัวข้า!!หัวข้าจะระเบิด..อ๊ากกกกกกกกกกกก”

----------------------

** พรุ่งนี้วันหยุดเนาะ..แต่พอดีผมว่างมากกกกกกกกกก(กอไก่ล้านตัว) ลงแถมแล้วกันนะครับพรุ่งนี