Storyteller Story ผจญภัยไร้ขีดจำกัด

ตอนที่สามสิบห้า Relax 2

Meet me in yourrrr dreammm

เสียงเพลงยังคลอดังขึ้น

ผมคิดว่าจักรวาลรถไฟสายกาแลคซี่นี่ได้แรงบัลดาลใจมากจากสงครามอวกาศ

ที่พวกเราคนดูอยู่ในฟองอากาศส่วนตัว

แทนที่จะอยู่ในโรงโอเปร่าหรือร้านอาหารธรรมดา

ผมกินอย่างสุภาพและกดปุ่มคืนจานอาหาร

“ขอบคุณมากครับ”

เมื่อหุ่นยนต์รับใช้นั้นมาเอาจานอาหารใส่ฟองอากาศลอยไปจากฟองอากาศที่ผมนั่งทานอาหารอยู่

มันควรจะมีอะไรไม่มีจุดอ่อนมากเท่านี้นะ

เวลาระบบรักษาความปลอดภัยไม่ทำงาน

มิน่าระบบอาหารการกิน การนอนทุกอย่างในรถไฟสายอวกาศเลยกลายเป็นอัมพาตจนหมด

ระบบของการใช้ฟองอากาศในโรงโอเปร่าแสดงละครและร้านอาหารนั้นเท่ดี ผมยอมรับ

บรรยากาศเรียกว่ามีคะแนนเต็มร้อยผมให้สองร้อยคะแนน

แต่มันมีจุดอ่อนมากเกินไปหากเราเจอสัตรูที่สามารถแฮ็กระบบรถไฟสายอวกาศหรือตัดพลังงานของรถไฟได้

การใช้เทคโนโลยีโบราณอย่างโรงโอเปร่าหรือร้านอาหารธรรมดาน่าจะดีกว่า

แต่ท่าทางคนในโลกนี้จะเน้นอารมณ์ความรู้สึกมากกว่าการปฏิบัติงานจริงๆ

เมื่อเพลงจบผมกดบริจาคดอกไม้ให้กำลังใจตามแบบอย่างของsimp ที่ดีต่อดาราไอด้อล

เพราะผมไม่คิดว่าจะสร้างตนเองให้เหินห่างหรือใกล้ชิดเกินไปต่อผู้ร่วมเดินทางในรถไฟสายกาแลคซี่นี้

โดยเฉพาะคนที่สามารถแช่แข็งดาวทั้งดวงได้หากพลังตื่นขึ้นมาอย่างโคะยูกิ

แน่นอนนั่นคือตามเนื้อเรื่อง

ในโหมดการเล่นเกมส์จริงๆพลังของเธอจะโดนเนิร์ฟลงมาให้ไม่ต่างกับตัวละครอื่นๆมากนัก

แน่นอนเมื่อทุกอย่างเป็นของจริงอยู่ตอนนี้

ผมไม่คิดจะยั่วโมโหเธอหรือใครที่มีพลังระดับเดียวกับเธอ—วึ้งวึ้ง วึ้ง

ยินดีกับหมายเลข000001 ผู้โชคดีในค่ำคืนนี้ด้วยค่ะ

แสงสีเสียงและพลุไฟหลากสีล้อมรอบตัวผมและฟองอากาศที่ผมทานอาหารอยู่