มายทิชเชอร์คุณครูสุดสวย

“ไม่ ฉันไม่ไป...” อู๋ซิ่นดิ้น นั่งยองๆ ด้วยความกลัว นี่เป็นสงครามระหว่างแก๊งใต้ดิน มันเกี่ยวอะไรกับนักเรียนมัธยมอย่างเธอ? ทำไมพวกเขาถึงต้องมายุ่งกับฉัน

“ซินซิน แค่ทำตามที่พวกนั้นพูด” พี่สาวจางที่กำลังสั่น ผู้ที่มักจะพยายามปกป้องเธออยู่เสมอ เริ่มปั้นรอยยิ้มหลอกลวง และพูดกับอู๋ซิ่น “ชีวิตของเรา อยู่ในมือเธอ! ยิ่งกว่านั้น นายท่านฟ่านก็รวย ถ้าเธอโชคดีพอที่จะคุยกับเขา มันก็มีหวังสำหรับเธอที่จะได้เงินพาย่าของเธอไปหาหมอ...”

“ฉัน ฉัน...” อู๋ซิ่นมองไปรอบๆ และพบว่าพนักงานทุกคนกำลังมองมาที่เธออย่างสงสาร

“เวรเอ๊ย เหลวไหลอะไรกัน!” ในเวลานี้ ร่างของเจ้าเสือสั่น เขาจ้องด้วยดวงตาสีทองแดง เดินเข้ามา ยื่นมือของเขาออก และดึงผมลากอู๋ซิ่นออกจากหลังเคาน์เตอร์

“อ๊า!” อู๋ซิ่นร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด แต่เมื่ออวี่ฟ่านเห็นรูปลักษณ์ของอู๋ซิ่นและหน้าอกขนาดมหึมาของเธอ จู่ๆ เขาก็เลิกคิ้วขึ้น และหน้าตากลายเป็นหื่นขึ้นมาทันที

เมื่อเห็นฉากนี้ ตาของมู่หรงเจียงก็เบิกขึ้น ด้วยการแสดงนี้ บางที เขาอาจจะรักษาชีวิตของเขาวันนี้ไว้ได้

“นายท่านฟ่าน คุณคิดว่ายังไง คุณพอใจมั้ยครับ?” มู่หรงเจียงพูดอย่างยิ้มแย้ม “สาวน้อยนางนี้เป็นนักเรียนโรงเรียนเทียนหัว ยังสาวและสด เธอแน่นอนว่ายังบริสุทธิ์อยู่ นายท่านฟ่าน คุณนี่โชคดีมากจริงๆ”

“หึหึ นายเกรงใจไปแล้ว” ท่าทางอยากจะฆ่าบนหน้าอวี่ฟ่านลดลงอย่างมาก เขาโบกมือ และคนของเขาก็ลดปืนลงและเก็บมันไว้ในเสื้อ

“สาวน้อย เธอชื่ออะไร?” อวี่ฟ่านมองไปที่อู๋ซิ่น และถามอย่างยิ้มแย้ม แต่อู๋ซิ่นยังคงอยู่ที่หลังบาร์ เธอแตกตื่น และไม่กล้าขยับแม้แต่ก้าวเดียว

“เฮ้ย นายท่านฟ่านกำลังพูดกับแกอยู่!” เจ้าเสือจับแขนอู๋ซิ่นและดึงมาข้างหน้า สาวน้อยอย่างเธอจะไปต้านแรงของผู้ชายแข็งแรงได้ยังไง? เธอเซมาข้างหน้าสองสามก้าว และหัวชนเข้ากับอกของอวี่ฟ่าน

อวี่ฟ่านรีบจับอู๋ซิ่นไว้ และใช้โอกาสนี้กอดเธอไว้ในอ้อมแขน

แต่อู๋ซิ่นดิ้นอย่างแรง เธอแม้กระทั่งเหวี่ยงแขน และตบเข้าที่หน้าอวี่ฟ่าน

“บัดซบ ยัยร่านนี่ ฉันอุตส่าห์ให้โอกาส แต่แกกลับทิ้งมัน!” มู่หรงเจียงสูดลมเข้าปาก และยืนขึ้นข้างเขา เจ้าเสือหน้าแดง เขาสบถ และพุ่งเข้ามาจะจับอู๋ซิ่น อยากจะตบเข้าที่หน้าของเธอสักสองสามที

“หยุด!” อวี่ฟ่านโบกมือหยุดเขา จากนั้นก็ยิ้ม “ดีมาก สาวน้อยเผ็ดร้อนแบบนี้ฉันก็ชอบ มา เชื่อฟังฉัน และนายท่านฟ่านคนนี้จะดูแลเธออย่างดี”

พร้อมกันนั้น อวี่ฟ่านก็ยื่นมือออกไปหาอู๋ซิ่น

อู๋ซิ่นอยากจะกลับเข้าไป แต่พบว่ามีชายกำยำสองสามคนปิดเส้นทางเธอไว้ สองในนั้นเดินเข้ามาและจับแขนอู๋ซิ่นไว้ จับเธอไว้แน่นจนขยับไม่ได้ และเธอทำได้เพียงเตะไปเรื่อยๆ ด้วยขาของเธอ

เมื่อเห็นความแตกตื่นราวกับกระต่ายงามที่ตื่นตูม อวี่ฟ่านอดเลียริมฝีปากตัวเองไม่ได้

“มา ให้นายท่านฟ่านคนนี้ดูแลเธอ” พร้อมกันนั้น เขาก็เดินเข้าไปทีละก้าว ทีละก้าว

“อย่า! อย่าเข้ามา!” อู๋ซิ่นดิ้นสุดแรง แต่เธอเป็นแค่เด็กสาว เธอจะไปสู้แรงพวกถึกนี้ได้ยังไง ชายบึกบึนทั้งสองราวกับหอไอเฟล ยึดอู๋ซิ่นไว้แน่น รอให้หนุ่มหน้าสวยอวี่ฟ่านมาล่วงเกินเธอ

จากนั้น ชายกำยำคนหนึ่งก็เข้ามาพร้อมแก้วไวน์ที่ใส่ยาลงไป และบังคับให้อู๋ซิ่นกิน

“แค่ก แค่ก...” อู๋ซิ่นสำลักและไอออกมา “แก แกใส่อะไรไว้ในแก้ว...”

“แน่นอน มันเป็นบางสิ่งที่สามารถทำให้เราสนุกไปด้วยกัน หึหึ...”

“หึหึ นายท่านฟ่าน โปรดเพลิดเพลิน ผมมีเรื่องส่วนตัวต้องทำ ดังนั้น ผมต้องขอตัวก่อน”

มู่หรงเจียงสังเกตว่าอวี่ฟ่านได้ละเลยเรื่องของเขาแล้ว ดังนั้น เขาเลยรีบตีเหล็กตอนที่ยังร้อน พูดออกไป แต่เมื่อเขากำลังจะลุกขึ้น คนที่มาพร้อมอวี่ฟ่าน รีบดึงปืนออกมาและเล็งมาที่หัวของเขาอีกครั้ง

“บอสมู่หรง ไม่ต้องรีบ” อวี่ฟ่านพูดโดยที่ไม่หันหัวกลับมา “หลังจากฉันเล่นสนุกกับเธอแล้ว เราทั้งสองมีเรื่องต้องคุยกัน”

พร้อมกันนั้น เขาก็จับขาซ้ายอู๋ซิ่นที่พยายามเตะเขา และจับขาเธอแยกออก ในขณะเดียวกัน มืออีกข้างของเขาก็ยื่นไปที่หน้าอกอู๋ซิ่น

“ไม่!” อู๋ซิ่นขยับไม่ได้ และร้องออกมาด้วยความหวาดกลัวสุดขีด

“หึหึ ร้องเลย ดังอีก ยิ่งเธอร้องมากเท่าไหร่ นายท่านฟ่านคนนี้ก็ยิ่งมีความสุขมากเท่านั้น” อวี่ฟ่านเหมือนจะมีความสุขกับปฏิกิริยาของอู๋ซิ่น เมื่อมือเกือบจะแตะเข้าที่ยอดอกของเธอ จู่ๆ มันดาล่าบาร์ก็สั่น

เพล้ง เพล้ง! ขวดในบาร์ตกลงมาแตก ผสมไปด้วยไวน์และเหล้าอื่นๆ

“เวรเอ๊ย นี่มันแผ่นดินไหวเหรอไง?” อวี่ฟ่านสะดุ้ง และหดมือกลับโดยสัญชาตญาณ และจากนั้นก็มองไปรอบๆ

แต่ในเวลานี้ มันเหมือนกับมีรถเครนที่กำลังเหวี่ยงลูกตุ้มใส่เพดานหลายครั้ง พวกเขาได้ยินเสียงตูมตาม พร้อมกับเห็นเศษหินเล็กๆ ตกลงมาราวหิมะ ตามมาด้วยเพดานที่ระเบิดเป็นรู ชายในชุดคลุมยาวสีดำก็ปรากฏตัว ขาทั้งสองข้างของเขางอเล็กน้อยเมื่อเขาตกลงมาจากเพดานและร่อนลงพื้น

เศษอิฐที่กำลังตกลงมาแทบตกใส่อวี่ฟ่าน ทำให้เขาตกใจ เขารีบมองไปที่ชายคนนั้น

“โอ้ ไม่ เสื้อฉันเปื้อนหมดแล้ว” ชายคนนั้นตบฝุ่นตามเสื้อของเขา และจากนั้นก็ยืนขึ้น เขาสูงประมาณ 178 เซน เขากำลังยืนอยู่บนบาร์ ทำให้รูปลักษณ์ของเขาดูสูงใหญ่ ขณะที่กำลังมองลงมาที่อวี่ฟ่าน

ต่อหน้าชายคนนี้ อวี่ฟ่านรู้สึกว่าตัวเองเล็กจิ๋ว เหมือนกับว่า เพียงแค่ชายคนนั้นยกนิ้ว ก็สามารถทำให้เขาตายได้แล้ว

อวี่ฟ่านไม่สามารถยอมรับความรู้สึกนี้ได้ แม้ว่าเขาจะมองมู่หรงเจียงด้วยท่าทางยิ่งใหญ่เมื่อกี้นี้ เขาก็รู้สึกราวกับไม่มีอะไร ราวกับกำลังมองมด

อาวุธเพลิงที่เขาเก็บได้ในคลับส่วนตัวของจงเหลียงกัว เพียงพอแล้วที่จะทำให้เขาอวดดีในถิ่นของเขาในโลกใต้ดินของเมืองตงชวน

แต่คนที่ท่าทางดูธรรมดาแบบนี้ทำให้เขารู้สึกตระหนกได้ยังไง?

ขณะที่คนคนนั้นยังยืนอยู่บนเคาน์เตอร์ คนของอวี่ฟ่านรีบชี้ปืนไปที่เขา เมื่อไม่ต้องตกเป็นเป้าของปืนอีก มู่หรงเจียงก็รู้สึกโล่งอก และเช็ดเหงื่อที่อยู่บนหน้าผากของเขา

แต่ว่าชายในชุดคลุมยาวที่ถูกปืนจำนวนมากเล็งใส่ กลับทำตัวราวกับเป็นแค่คนดู หยิบไฟแช็กและบุหรี่ออกมา ค่อยจุดมัน และคาบไว้ในปาก

“โอ้ ทำไมนายหยาบคายกับสาวสวยแบบนั้นล่ะ” ชายคนนั้นยิ้มและโบกมือ เขาเห็นชายกำยำสองคนกำลังจับอู๋ซิ่นไว้ ราวกับถูกทุบด้วยค้อนปอนด์ ลอยออกไปชนกับโต๊ะและเก้าอี้ที่อยู่ใกล้ๆ ไม่สามารถลุกขึ้นมาได้อีก

ฉากที่แปลกประหลาดนี้ทำให้ทุกคนกลัวและหวาดหวั่น พระเจ้า นี่มันอะไร กลเหรอ?

“ฉินเฉา!” เมื่ออู๋ซิ่นหันหัวกลับไป และเห็นคนคนนั้น อย่างแรกเลยเธอรู้สึกประหลาดใจและมีความสุข เธอร้องไห้ออกมาและกอดขาเขาไว้ หน้าอกที่อุดมสมบูรณ์ของเธอกดเข้าที่ขาชายคนนั้น ทำให้อวี่ฟ่านรู้สึกอิจฉา

“วัวน้อย ทำไมถึงร้องไห้ล่ะ? ฉันก็อยู่ที่นี่แล้วไม่ใช่เหรอ?” ฉินเฉายิ้ม ยื่นมือออกไปและดึงอู๋ซิ่นขึ้นมา กอดเธอไว้ในอ้อมแขน “ฉันอยู่นี่แล้ว ทุกอย่างจะดีเอง ไม่ต้องห่วง”

“อื้มม...” อู๋ซิ่นพยักหน้า และในอ้อมแขนเขา บิดเอวของเธอนิดหน่อย “อย่าเรียกฉันว่าวัวน้อย ฉันไม่ชอบ...เรียกฉันว่า ซินซิน....”

“หึหึ ไว้พูดเรื่องนี้ทีหลังนะ” ฉินเฉาวางอู๋ซิ่นไว้หลังบาร์ “รอฉันอยู่ที่นี่อย่าขยับ บอกลุงใหญ่สิ ใครคนไหนที่รังแกเธอเมื่อกี้?”

“ทั้งหมดเลย” เมื่อมีคนหนุนหลัง อู๋ซิ่นก็รีบกลับมามั่นใจเช่นเดิม เธอชี้ไปที่อวี่ฟ่านและจากนั้นก็เจ้าเสือ

“มันจะข่มขืนฉัน มัน มันดึงผมฉัน...”

เมื่อน้ำเสียงของอู๋ซิ่นตกลง ตาของฉินเฉาก็เต็มไปด้วยจิตสังหาร

อันดับแรกเขาไม่สนใจอวี่ฟ่าน แต่กวาดตาไปที่ชายที่กำลังยืนอยู่ข้างหลังมู่หรงเจียง คนที่ถูกเรียกว่าเจ้าเสือ

“แก แกต้องการอะไร!” รู้สึกถึงจิตสังหารที่เข้มข้น ร่างของเจ้าเสือสั่นอย่างควบคุมไม่อยู่ และถามออกมาอย่างช่วยไม่ได้ “แก แกกล้าแตะต้องผู้หญิงของนายท่านฟ่าน แกต้องตาย”

“ฮ่าๆ ๆ ....” ฉินเฉาหัวเราะ “ไม่ว่าฉันจะตายหรือไม่ นั่นไม่ใช่เรื่องของแก แต่วันนี้แกต้องตายแน่นอน”

“ฮึ่ม!” เมื่อเห็นอย่างนี้ อวี่ฟ่านในที่สุดก็หมดความอดทน และพูดกับฉินเฉาอย่างเย็นชา

“พี่น้อง นายจะไม่อวดดีไปหน่อยเหรอ ฉัน อวี่ฟ่าน เป็นคนที่จะตัดสินทุกอย่างที่นี่” พร้อมกันนั้น เขาก็ถอยหลังไปสองก้าวและนั่งลงบนเก้าอี้ หญิงสาวน่าดึงดูดสองคนท่าทางแรดร่านรีบเข้ามา เริ่มนวดไหล่ และขาให้เขา

“พี่น้องก็เป็นแก๊งใต้ดินด้วย?”

“ฉัน? ฉันก็แค่บอดี้การ์ด” ฉินเฉาพูดขณะที่นั่งลงบนบาร์ สูบบุหรี่

“ฮ่าๆ ๆ!” ทุกคนระเบิดเสียงหัวเราะออกมา เจ้าเสือเป็นคนที่หัวเราะดังที่สุด เขาก้มเอวหัวเราะจนแทบจะขาดใจตาย “เหอะ ฉันล่ะคิดว่าเป็นใคร ที่แท้ก็แค่บอดี้การ์ดเล็กๆ ทำอย่างกับเป็นซุปเปอร์แมน ไอ้โง่ ไม่เห็นหรือไง ที่นี่มีปืนมากกว่า 20 กระบอก และทั้งหมดกำลังชี้ไปที่แกอยู่ เพียงแค่คำพูดของนายท่านฟ่าน แกก็จะกลายเป็นศพแล้ว”

“โอ้?” ฉินเฉายิ้มและคิดเรื่องบางอย่าง เขาทิ้งก้นบุหรี่ลงบนแจกันที่แตก จากนั้นก็พูด “มีบางคนพูดแบบแกนี่แหละ เขาและเพื่อนนับสิบพากันชี้ปืนมาที่ฉัน แต่น่าสงสาร พวกมันทั้งหมดตอนนี้ลงนรกไปแล้ว”

“ฮ่าๆ ๆ ...” ทุกคนหัวเราะดังขึ้นไปอีก และอวี่ฟ่านก็พูดออกมา

“คู่หู ดูลิ้นตัวเองด้วย ฉัน นายท่านฟ่าน มีชีวิตมานาน แต่นี่เป็นครั้งแรกที่มีคนคุยเรื่องตัวเองได้โง่ขนาดนี้ แกคิดว่าแกเป็นใคร ทหารรับจ้างหน่วยจู่โจมในอัฟกานิสถานหรือไง? ต่อให้แกเป็นหน่วยจู่โจม ฉัน นายท่านฟ่าน ก็ไม่เชื่อว่าแกจะหนีจากปืนจำนวนมากขนาดนี้ได้”

“หนี?” ฉินเฉาส่ายหัว “ใครพูดเรื่องหนีกัน?”

พร้อมกันนั้น ตาของฉินเฉาจู่ๆ ก็เปลี่ยนเป็นจิตสังหาร อัดแน่นไปทั่วบาร์แห่งนี้ ทุกคนรู้สึกหายใจลำบาก และหัวใจเต้นถี่รัว

“ฉันมาที่นี่วันนี้ ไม่ได้จะหนี แต่มาฆ่า” ฉินเฉาเปิดปาก เผยรอยยิ้มเย็นชาชั่วร้าย “ใครที่ทำร้ายอู๋ซิ่น ตาย!”

“ไอ้บัดซบ!” อวี่ฟ่านขมวดคิ้ว “ฆ่ามัน!”

“นายท่านฟ่าน!” มู่หรงเจียงกลัวว่าพวกเขาจะยิงจนบาร์เขาพัง ฉะนั้น เขาจึงพูด “มันก็แค่คนเล็กๆ คนหนึ่ง ไม่จำเป็นต้องถึงมือนายท่านฟ่าน เจ้าเสือ ไป สับมันเป็น 18 ชิ้น”

“ครับ บอส” เจ้าเสือยิ้ม หยิบดาบ และเดินเข้าไปหาฉินเฉา “เจ้าหนู อย่าโทษฉันล่ะ โทษตัวแกเองที่มาผิดที่”

พร้อมกันนั้น เจ้าเสือพลันยกมือที่กำลังถือดาบขึ้นสูง และจากนั้นเหวี่ยงดาบลงมาที่ฉินเฉา

“อ๊า!” เมื่อเห็นแสงวาบของดาบนี้ อู๋ซิ่นกลัวจนร้องออกมา เธอปิดตาแน่น ไม่กล้ามองดูฉินเฉาที่เต็มไปด้วยเลือด

จบตอน