เกิดใหม่ในเรื่องแนวยูริ

ตอนที่ห้าสิบสอง Tom Brady ทอมเบรดี้

ผมจิบชาไปเรื่อยๆมือหนึ่งก็ถ่ายภาพตำราห้าธาตุถึงแม้ผมจะจำได้หมดแล้วแต่ก็บันทึกและฝากไฟล์ไว้เพื่อความชัวร์อีกมือหนึ่งก็เปิดพลิกตำราที่ได้มาใหม่ด้วยความรวดเร็วและค่อยๆถ่ายรูปและฝากไฟล์ไว้เช่นกัน

ผมบังคับให้ถ้วยน้ำชาลอยอยู่กลางอากาศและบังคับน้ำชาให้เป็นก้อนกลมๆลอยมาทางผมได้อย่างง่ายดายและเชื่องช้า

มือหนึ่งที่ว่างอยู่ก็มีธาตุทั้งห้าสลับหมุนเวียนไปมา

ดิน น้ำ ลม ไฟ และอีเธอ(ความว่าง)นั่นล่ะนะ

ดินดิน น้ำน้ำ ไฟ ว่าง

ว่าง น้ำไฟ ดิน

ไฟไฟไฟว่าง ดิน น้ำ

ผมเรียงการใช้ธาตุไปตามวงเวทย์ที่จำได้จากในเกมส์ที่มีการทำมินิเกมส์

ซึ่งแน่นอน ที่ผมทำอย่างนี้ก็คือการปลดล็อกคาถาต่างๆและได้เพชรมาจากในเกมส์เช่นกัน

ปรกติแล้วการเล่นเกมส์นั้น

เรามักจะได้ข้อมูลในการปลดล็อดคาถาและสกิลต่างๆเหล่านี้และวงเวทย์ที่เราเล่นมินิเกมส์จากตำราหรือเอกสารที่เราจะได้หากเดินไปสู้กับมอนสเตอร์ในฉากต่างๆ เอกสารที่ซ่อนอยู่ตามตึกหรือสุมทุมพุ่มไม้ฯลฯ

พฤติกรรมของผมหากเล่นในเกมส์ South Park จะโดนคาร์ทแมน มาหาว่าผมเป็น ทอม เบรดี้ที่โกงโดยการแอบอ่านสูตรเกมส์มาก่อนและใส่รหัสผ่านฉากด้วยความรวดเร็วแทนที่จะดำเนินเรื่องตามที่เกมส์นั้นบังคับนั่นเอง

คาถาผนึกที่อาจารย์จู่โจมตอนผมมาที่นี่อีกครั้งนั้น

แท้ที่จริงแล้วหากเป็นในเกมส์ก็เรียกว่าต้องกดปุ่มถึง12 ครั้ง  มีการใช้สิบสองธาตุหรือสิบสองปางมืออักขระด้วยความรวดเร็วจนเหมือนกับการใช้คาถาแค่ครั้งเดียวทำได้ดูว่าเรียบง่ายจนกลายเป็นเรื่องธรรมดา

แสดงความเก่งกาจของอาจารย์ฮานะสมกับเป็น”เทพธิดาเมืองหลวง”นั่นเอง

บทพิสูจน์แบบเดียวกับแนวคิดเรื่อง

“การที่ดัมเบิ้ลดอร์กับโวลเดอมอร์ใช้คาถาอย่างหนึ่งได้ไม่ได้หมายความว่าคนอื่นจะทำได้หรอกนะ”

ผมล้วงพวกนมและน้ำหวานมาให้คานาเอะดื่มบ้างจากที่ซื้อมาจำนวนมาก

และตามแผนของผมระหว่างทางไปจนถึงเป้าหมายผมก็คิดว่าจะซื้อน้ำจากตู้กดน้ำไปตลอดทางนั่นล่ะเพื่อเก็บสะสมเพชร

เมื่อต้องเดินทางก็ต้องใช้เวลาที่เดินทางให้คุ้มค่าพอสมควร

“ฟู่ใครสอนเจ้าเรื่องใช้คาถาจากมือเดียวหรือ?”อาจารย์จ้องพิจารณาการใช้คาถาของผมอยู่สักพักก็ได้ถามขึ้นมา

“ก็อาจารย์เองนั่นล่ะครับจะมีใครเสียอีก?แบบที่ใช้คาถาสะกดตอนที่เข้ามาไงครับ”

ปีก

อาจารย์เอาไม้เท้าเคาะหัวผม

หากเป็นเด็กธรรมดาอาจจะกะโหลกร้าวได้หากกระดูกอ่อนแต่นี่เราอยู่ในแนวเรื่องเหนือธรรมชาติผมเข้าใจว่านี่คือการแสดงความเอ็นดูในแบบของคนแก่สายฮาร์ดคอร์ของโลกนี้

“อุ๊ย เจ็บนะครับอาจารย์”

ฮืม ดีเหมือนกันผมอยากพูดแบบนี้สักครั้งมานานแล้ว

“จะเลียนแบบชั้นนะ ยังอีกนาน”

ท่าทางอาจารย์ไม่อยากยอมแพ้

อักขระปรากฏที่ปลายไม้เท้าอย่างดงามเป็นรูปดอกบัวสีขาวฐานรองดอกบัวเป็นสีทอง

“ฟู่ หากเจ้าทำอย่างนี้ได้ล่ะก็การฝึกในภูเขาของเจ้าก็ต้องผ่านไปได้แน่นอน”

สายตาของผมมองออกพอสมควรว่าเป็นอักขระที่ใช้งานในด้านการปัดเป่าวิญญาณแต่รายละเอียดสูงกว่าคาถาสะกดที่ใช้โจมตีผมตอนเข้ามาอย่างมาก

หมายความว่า ตอนที่เราสู้กั้นในครั้งแรกที่อาจารย์ไม่ได้ใช้คาถาชั้นสูงน่ะยังไม่ได้เอาจริงนั่นล่ะ

เพราะไม่ได้ใช้ไม้ตายหรือคาถาจำนวนมากที่เป็นจุดเด่นของเหล่าผู้เฒ่าที่ในด้านเคล็ดวิชาจะเรียกว่าเกือบจะสูงสุดในสายวิชานั้นๆแล้วนั่นเอง

การวัดด้านกำลังกับผมในตอนแรกมองอีกทางหนึ่ง อาจจะเป็นการต่อให้ของอาจารย์ก็ได้ไม่ใช่การประชดแต่คือข้อเท็จจริง

“ขอบคุณครับอาจารย์ ผมจะจำรูปแบบคาถานี้ไว้ใช้ตอนอยู่ในภูเขา”

อาจารย์ผงกศีรษะ

ที่จริงอาจารย์ฮานะค่อนข้างประทับใจในความสามารถควบคุมห้าธาตุด้วยความซับซ้อนและด้วยความรวดเร็วเช่นนี้ด้วยการเห็นเพียงแค่ครั้งเดียว

แต่เธอคิดว่าการชมอะไรง่ายๆจะทำให้เด็กหนุ่มเหลิงหรือเธอติดนิสัยของผู้เฒ่าเต่า ที่หากทำได้คงจะปลอมตัวมากระทืบลูกศิษย์ตนเองให้แพ้ในงานประลองศึกชิงเจ้ายุทธภพเพื่อไม่ให้ลูกศิษย์เหลิงและรู้สึกว่าโลกนี้ยังมียอดฝีมืออยู่อีกมากและจะได้กระตือรือร้นนั่นเอง

ส่วนมิสเตอร์ซาตานเป็นแชมป์ได้อย่างไรทั้งที่ในโลกนั้นมีมนุษย์หมาป่า ผีดูดเลือด มนุษย์ล่องหน มนุษย์พลังจิต ก็อดซิลล่าฯลฯก็ยังเป็นปริศนาของยุทธภพอีกประการหนึ่ง