Beyond the journey end เมื่อตำนานรักอวสาน

ตอนที่สามสิบห้า หาญท้าชะตาฟ้า 9

ตามตำนานของกันเจี้ยง ม่อเสียดาบในตำนานของแดนจงหยวนและดาบที่ชิโร่แห่งจักรวาลเฟทชอบใช้

ว่าตอนเริ่มแรกมันเริ่มมากจากการตีดาบไม่สำเร็จ

และค่อยๆเริ่มใส่เส้นผม เลือด ลงไปจนเริ่มจะสำเร็จ

จนกระทั่งภริยากระโดดลงไปในเตาไฟ

ดาบวิเศษนั้นจึงจะสำเร็จขึ้นมาได้

Artifact demand sacrificed

ของวิเศษต้องการของบูชายัญ

เอกธำมรงค์ของเซารอนถึงได้ใส่วิญญาณและพลังของตนเองส่วนหนึ่งเอาไว้ในแหวน

ผมเองก็เช่นกัน

สิ่งที่ผมสละไปคืออายุขัยยี่สิบปี

แลกมากับ

กระบี่อรุณ

Dawn Sword

กระบี่ที่อยู่ข้างเอวของผมสั่นเล็กน้อยราวกับไม่พอใจกับชื่อที่ผมตั้งให้

มันมีชื่อที่แท้จริงของมันตามที่มันถือกำเนิดขึ้นมา

Blood drinker

ดื่มโลหิต

วิธีการที่ผมปลุกกระบี่ให้ตื่นขึ้นมาและสิ่งที่กระบี่นั้นเป็น

แต่ผมชักเหมือนคนเสียสติที่พูดกับกระบี่ของตนเอง

“ชื่อคือสิ่งที่เราอยากเป็นไม่ใช่สิ่งที่เราเป็น หากเราเป็นแค่สิ่งที่เราเป็น เราก็จะมีขีดจำกัดอยู่แค่นั้นข้าหวังจากเจ้ามากกว่านั้น”

ผมกล่าวพร้อมกับปรับพลังลมปราณผ่านกระบี่อรุณ

ทั้งคนทั้งกระบี่พึ่งพากันในจุดนี้

แบบเดียวกับที่แหวนเซารอนหรือไดอารี่ของทอมริดเดิ้ลจะทำให้คนที่เป็นเจ้าของทรงพลังกว่าเดิม

ดังนั้นผมก็คงต้องพกกระบี่นี้ไว้ข้างกายตลอดเวลานั่นล่ะ

เพื่อลดผลร้ายจากการสละพลังชีวิต

ไม่มีอะไรได้มาโดยไม่มีการสูญเสีย

อายุขัยยี่สิบปีไม่ใช่เรื่องล้อเล่นในยุคที่คนมีอายุโดยเฉลี่ยต่ำกว่าเช่นยุคนี้

แต่หากผมไม่ยอมทำก็เท่ากับจะตายทันที

อย่างที่ท่านโกวเล้งว่าเอาไว้

การจำพรากแม้ว่าจะเจ็บปวดเพียงใดขอเพียงเป็นการทำเพื่ออยู่ร่วมทั้งหมดก็ทนทานได้

ราวกับผลน้ำเต้าที่กลวงเปล่าหลังจากสละพลังชีวิตผมเดินลมปราณที่เหลือขับของเสียออกจากร่างกายและปรับลมปราณอีกครั้ง