[นิยายแปล] เทพมังกรสงครามอหังการ

เจียงเฉินเป็นเป้าหมายหลักที่สำคัญที่สุดของหลี่ชางหมิง เจียงเฉินได้สังหารน้องชายของเขาไปสองคนในการประลองชี้ตาย เมื่อตอนที่อยู่ภายนอก เขาได้รับการปกป้องจากตระกูลเยี่ยน หากว่าซ่อนตัวในเยี่ยนหยวี่โหรว ตระกูลหลี่จะไม่มีโอกาสแก้แค้นเขาได้เลย

"ฮึ่ม! หลี่ชางหมิง เจ้าคิดที่จะสังหารเจียงเฉินสินะ อย่าได้ฝัน เจียงเฉินไม่ใช่คนที่เจ้าสามารถสังหารได้ทุกเวลาที่เจ้าต้องการ"

เยี่ยนหยางแค่นเสียงเย็นชา แม้เขาได้รู้จักเจียงเฉินได้ไม่นานนัก เขาได้ประทับใจในความสามารถของเจียงเฉินอย่างแท้จริง ในความคิดของเขา เจียงเฉินอาจจะสู้กับหลี่ชางหมิงที่เป็นผู้เชี่ยวชาญแก่นแท้มนุษย์ไม่ได้ แต่ถ้าหากเขาซ่อนตัว หลี่ชางหมิงก็ไม่มีโอกาสที่จะสังหารเขาได้เช่นกัน

"อย่างนั้นรึ? เช่นนั้นข้าจะสังหารพวกเจ้าทั้งหมดก่อนแล้วค่อยมาค้นหาเจียงเฉินหลังจากนั้น เจ้าควรจะรู้ไว้นะ ว่าผู้เชี่ยวชาญแก่นแท้มนุษย์ได้เปิดความสามารถที่เรียกว่าสัมผัสเทวะ ด้วยสัมผัสเทวะของข้า เจียงเฉินไม่มีทางหนีพ้นไปได้"


จิตสังหารแผ่ออกมาจากร่างของหลี่ชางหมิง พลังปราณแก่นแท้มนุษย์ปลดปล่อยออกมาพร้อมกับพลังหยวนของเขาทำให้เกิดระลอกคลื่นบนอากาศ

ท่าทางของเยี่ยนหยางได้แปรเปลี่ยน พลังของผู้เชี่ยวชาญแก่นแท้มนุษย์ไม่ใช่สิ่งที่เขาสามารถไปเทียบด้วยได้ เขาและหลี่ชางหมิงเป็นสุดยอดอัจฉริยะแห่งเมืองชื่อ ทั้งคู่มีศักยภาพมากพอที่จะทะลวงเข้าสู่แก่นแท้มนุษย์ แต่ผู้ใดจะสามารถรู้ได้ว่าหลี่ชางหมิงก้าวล้ำหน้าเขาก้าวหนึ่ง ระยะห่างระหว่างหนึ่งก้าวมากมายยิ่งนัก ถึงแม้ว่าเขาเป็นผู้เชี่ยวชาญฉีไห่ขั้นสูงสุดที่อีกเพียงครึ่งก้าวก็จะทะลวงสู่ขอบเขตแก่นแท้มนุษย์ เมื่อเทียบกับหลี่ชางหมิงซึ่งเป็นขอบเขตแก่นแท้มนุษย์ที่แท้จริงแล้วนั้น ช่องว่างนั้นช่างกว้างยิ่งนัก


"เยี่ยนหยาง เจ้ากลัวงั้นรึ? หากเจ้ายอมร้องขอความเมตตาจากข้า ตัวข้าก็จะเมตตาให้เจ้าตายสบายก็แล้วกัน"


หลี่ชางหมิงยิ้มเย้ยหยันหนามากขึ้นและมากขึ้นอีก ครั้งหนึ่งเคยเท่าเทียม แต่ตอนนี้สามารถข่มเหงอีกฝ่ายได้สมบูรณ์ ความรู้สึกนี้มันช่างสดชื่นเสียจริง


"ฮึ่ม! หลี่ชางหมิง หากเจ้าจะลงมือก็ลงมือเถอะ ถึงแม้ว่าเจ้าฆ่าพวกข้าทั้งหมดในวันนี้ ตระกูลหลี่จะต้องชดใช้ในสิ่งที่เจ้าทำไป! หากเจ้าไม่เชื่อข้าก็ลองดู"

เยี่ยนหยางปลดปล่อยพลังพร้อมชักดาบออกมา ดาบส่องประกายมันเป็นยุทธภัณฑ์ระดับต่ำ


"ยุทธภัณฑ์ระดับต่ำงั้นรึ? ดูเหมือนว่าเยี่ยนเจิ้นอวิ๋นจะเตรียมการมาอย่างดี มอบยุทธภัณฑ์ระดับต่ำให้เจ้าใช้ ก่อนหน้านี้น้องชายข้าเสียยุทธภัณฑ์ระดับต่ำไป วันนี้ข้าจะยึดยุทธภัณฑ์มาจากเจ้า"


ตาของหลี่ชางหมิงเปล่งแสง ยุทธภัณฑ์ไม่ใช่สิ่งที่เขาคาดว่าจะได้พบเห็นที่นี่


"พี่หมิง ไม่จำเป็นต้องพูดคุยให้มากความกับพวกมันหรอกขอรับ เริ่มเข่นฆ่าพวกมันทั้งหมดเถอะ"


ผู้เชี่ยวชาญฉีไห่ขั้นปลายจากตระกูลหลี่ยิ้มเยาะ เขาปฏิบัติราวกับว่าเยี่ยนหยางและพวกของเขาเป็นดั่งเหยื่อที่กำลังรอความตาย


"ลุย!"


หลี่ชางหมิงตะโกนออกมาด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ ผู้คนจากตระกูลหลี่ต่างปลดปล่อยพลังปราณออกมาอย่างดุร้าย พวกเขากระโจนหาคนจากตระกูลเยี่ยน หลี่ชางหมิงเองก็เข้าเผชิญหน้ากับเยี่ยนหยางซึ่งครั้งหนึ่งอยู่ระดับเดียวกับเขา และเขาไม่ให้เยี่ยนหยางได้ตายสบายเป็นแน่


"พี่น้องข้า! จงสู้ตายกับพวกมัน! หากพวกเราต้องตาย พวกเราจะต้องลากพวกมันสองสามคนตามไปด้วย"

เยี่ยนหยางตะโกนออกมาอย่างเกรี้ยวกราด ใบหน้าหล่อเหลาของเขาบิดเบี้ยว สำหรับผู้ฝึกตน เมื่อพวกเขาเผชิญกับสถานการณ์คับขัน ความตายนั้นมิใช่เรื่องน่ากลัว

"ฆ่า!!"

สมาชิกตระกูลเยี่ยนทั้งเจ็ดคนกู่ร้องออกมาเพื่อเรียกขวัญกำลังใจ ความสิ้นหวังได้แปรเปลี่ยนกลายเป็นความบ้าคลั่ง ผู้เชี่ยวชาญฉีไห่นับโหลได้เข้าโรมรันทุกหนทุกแห่ง เกิดการปะทะกันของพลังหยวนขึ้นอย่างต่อเนื่อง สิ่งที่อยู่รอบๆโดนทำลายพินาศกลายเป็นฉากชลมุนวุ่นวาย

ในการต่อสู้ที่รุนแรงได้ทวีความรุนแรงขึ้นตั้งแต่เริ่มการต่อสู้ ทั้งสองกลุ่มดั่งน้ำกับไฟ ไม่มีทางที่จะอยู่ร่วมกันได้ นี่เป็นการต่อสู้ถึงชีวิต ผู้ชนะอยู่ ผู้แพ้ตาย ไม่มีผู้ใดกล้าที่จะละเลยสิ่งนี้ ทุกๆคนต่างสู้อย่างสุดกำลัง เพราะหากประมาทเมื่อไรนั่นหมายถึงหาที่ตาย

"เยี่ยนหยาง ไปตายซะ!"

จิตสังหารของหลี่ชางหมิงแผ่พุ่งออกมา และเขาซัดฝ่ามือใส่เยี่ยนหยาง พลังหยวนดั่งขุนเขาที่มองไม่เห็นได้พุ่งเข้าใส่เยี่ยนหยาง เพียงแค่การโจมตีด้วยพลังหยวนเพียงอย่างเดียวทำให้เยี่ยนหยางรู้สึกหายใจไม่ออก

ฮ่าห์!

เยี่ยนหยางตะโกนออกมา เขาส่งพลังหยวนทั้งหมดในร่างไปยังดาบของเขา ดาบของเขาส่งเสียงออกมาอย่างทรงพลัง ฟาดฟันครั้งเดียวเหมือนมังกรทะยานไปหาพลังหยวนของหลี่ชางหมิง

ปัง!

น่าเสียดาย ช่องว่างระหว่างระดับการบ่มเพาะของพวกเขามันไม่ได้เล็กเลย แม้แต่เยี่ยนหยางที่มียุทธภัณฑ์ระดับต่ำในมือ ยังไม่ใช่คู่ต่อสู้ของหลี่ชางหมิง นี่คือช่องว่างระหว่างขอบเขตฉีไห่และขอบเขตแก่นแท้มนุษย์ ช่องว่างระหว่างขอบเขตใหญ่มาก ซึ่งช่องว่างระหว่างฉีไห่ขั้นกลางและฉีไห่ขั้นปลายไม่อาจที่จะนำไปเทียบได้

ตึก! ตึก! ตึก!

เยี่ยนหยางถอยหลังออกไปสามก้าวและกระอักเลือดออกมา เลือดเปื้อนดาบที่อยู่ในมือเขา ภายใต้แสงจากดวงอาทิตย์ มันเผยให้แก่สายตา

ในอีกด้านหนึ่งคนจากตระกูลเยี่ยนทั้งหกคน และตระกูลหลี่เจ็ดคนได้สู้กันชลมุน ความแตกต่างระหว่างจำนวนคน ทางด้านกำลังคนรวมกันตระกูลหลี่แข็งแกร่งกว่าอีกฝ่าย ทางฝั่งตระกูลเยี่ยนอยู่ในสถานการณ์ที่เสียเปรียบ บางคนได้รับบาดเจ็บ ถ้าว่าสถานการณ์ยังคงเป็นเช่นนี้ต่ออาจไม่นานมากนักตระกูลเยี่ยนอาจต้านไม่ไหว

"นี่เป็นจุดจบของตระกูลเยี่ยนของข้างั้นรึ?"

เยี่ยนหยางยิ้มออกมาอย่างขมขื่น เขาสามารถที่จะจินตนาการได้หากเหล่าอัจฉริยะรุ่นเยาว์ของตระกูลเยี่ยนได้ตกตายหมดที่นี่ ได้เกิดผลกระทบอย่างใหญ่หลวงขึ้น และหากว่าหลี่ชางหมิงได้เข้าร่วมนิกายเทียนเจี้ยนอย่างราบรื่น ความแตกต่างด้านกำลังของทั้งสองตระกูลจะมีช่องว่างมากขึ้น บางทีในเวลาไม่นานนัก ตระกูลเยี่ยนอาจถูกตระกูลหลี่กวาดล้าง

"ใช่แล้ว เสี่ยวหยวี่ พวกเรายังมีเสี่ยวหยวี่ที่มีกายาชีพจรเก้าหยิน ตระกูลเยี่ยนมีผู้ครอบครองกายาศักดิ์สิทธิ์อยู่ ตราบใดที่นางยังอยู่ตระกูลเยี่ยนยังคงไม่โดนทำลาย แม้ข้าจะตายที่นี่ เสี่ยวหยวี่ก็จะแก้แค้นให้กับข้าในภายหลังแน่นอน"

อารมณ์ของเยี่ยนหยางเริ่มดีขึ้นหลังจากคิดเรื่องเยี่ยนเฉินหยวี่ ชีพจรเก้าหยินในร่างกายนางตื่นเมื่อไร นั่นหมายความว่ากายศักดิ์สิทธิ์ไร้ที่เปรียบได้ตื่นขึ้น ความสำเร็จของนางในอนาคตไม่อาจจินตนาการ ตราบที่เยี่ยนเฉินหยวี่ยังอยู่ ตระกูลเยี่ยนยังไม่แตกดับ

"เยี่ยนหยาง เจ้าตายได้แล้วตอนนี้ เริ่มแรกข้าไม่ได้วางแผนให้เจ้าได้ตายง่ายๆ แต่หลังจากฆ่าเจ้าแล้ว ข้ายังต้องตามหาเจียงเฉินอีก เจ้านี่ช่างโชคดีจริงๆ"

หลี่ชางหมิงปลดปล่อยพลังปราณออกมา และชี้นิ้วไปยังเยี่ยนหยาง เขาปลดปล่อยดัชนีหวงหมิงออกมา ดัชนีหวงหมิงของเขาคล้ายคลึงกับดัชนีหวงหมิงที่หลี่ชางฮ่าวเคยแสดงออกมา แต่เมื่อหลี่ชางหมิงเป็นผู้ใช้มัน พลังของมันมิใช่สิ่งที่หลี่ชางฮ่าวจะนำไปเทียบได้

เปรี้ยง !

ดัชนียักสีเหลืองได้ปรากฎขึ้นพร้อมเสียงระเบิด เพียงแค่เสี้ยววินาทีก็ไปถึงตัวเยี่ยนหยาง

เมื่อต้องเผชิญหน้ากับดัชนีหวงหมิง ริมฝีปากเยี่ยนหยางยกขึ้นและเขาได้ยิ้มเย้ยออกมา เขาไม่ได้ป้องกันใดๆเพราะเขารู้ถึงความสามารถตัวเองดี ไม่มีทางที่เขาจะป้องกันตัวเขาได้จากทักษะดัชนีหวงหมิงแม้เขาจะมียุทธภัณฑ์ระดับต่ำอยู่ในมือก็ตาม

รอยยิ้มบนหน้าเยี่ยนหยางช่างขมขื่นยิ่งนัก และผู้ที่จะเผชิญหน้ากับความตายก็มีสีหน้าขมขื่นเช่นกัน เยี่ยนหยางปิดตารอให้ความตายมารับเขาไป

เปรี้ยง!

ทันใดนั้นเกิดเสียงปะทะดังก้อง แต่ไม่ใช่เพราะดัชนีหวงหมิงได้แทงทะลุตัวเขา เยี่ยนหยางรู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าเกิดคลื่นพลังที่น่ากลัวขึ้นจากตรงหน้าของเขา เยี่ยนหยางได้ลืมตาขึ้นและพบชายหนุ่มสวมชุดคลุมสีขาวยืนอยู่ตรงหน้าเขา เพียงแค่หมัดเดียวของคนผู้นี้ได้ขยี้ดัชนีหวงหมิงแหลกเป็นชิ้นๆ

"น้องเจียง!"

เมื่อพบชายผู้นี้ สีหน้าของเยี่ยนหยางเผยถึงความยินดีออกมา เขาปาดน้ำตาและรู้สึกขอบคุณ เมื่อครู่เขาเกือบได้ไปเยือนยมโลกแล้ว

"พี่เยี่ยนหยาง"

เยี่ยนจงและอีกชายอีกสองคนมาอยู่ตรงหน้าเขาด้วยสีหน้าเป็นห่วง

"พวกเจ้าทั้งสามปลอดภัยสินะ"

เมื่อเยี่ยนหยางได้พบทั้งสามแล้วสีหน้าของเขามีความสุขยิ่ง

"พี่ใหญ่เจียงได้ช่วยชีวิตพวกข้าเอาไว้"

เยี่ยนจงกล่าว

"ให้ข้ารับมือกับหลี่ชางหมิงเอง พวกเจ้าไปจัดการกับคนอื่นๆเถอะ"

เจียงเฉินพูดกล่าวออกมาอย่างไม่แยแส

"ได้"

เยี่ยนหยางผงกหัว เขาไม่รู้ว่าเจียงเฉินจะสามารถจัดการกับหลี่ชางหมิงที่เป็นแก่นแท้มนุษย์ขั้นต้นได้หรือไม่ แต่เขารู้สิ่งหนึ่ง นอกจากเจียงเฉินแล้ว ก็ไม่มีผู้ใดสามารถรับมือหลี่ชางหมิงได้

เยี่ยนหยางหยิบดาบขึ้นและพาเยี่ยนจงกับอีกสองคนไปยังที่ที่คนอื่นได้ต่อสู้อยู่ทันที กระแสการต่อสู้ได้เปลี่ยนไปแล้ว ตอนนี้ตระกูลเยี่ยนไม่ได้เสียเปรียบอีกแล้ว มีผู้เชี่ยวชาญฉีไห่มาช่วยเพิ่มอีกสี่คน ตอนนี้จำนวนคนได้มากกว่าตระกูลหลี่แล้ว ที่สำคัญที่สุดคือตระกูลเยี่ยนนั้นมีเยี่ยนหยางเป็นผู้เชี่ยวชาญที่แข็งแกร่ง แต่ตระกูลหลี่ หลี่ชางฮ่าวได้โดนเจียงเฉินสังหารและตระกูลหลี่ไม่มีผู้เชี่ยวชาญฉีไห่ขั้นสุดยอดอีก แม้เยี่ยนหยางจะบาดเจ็บจากการต่อสู้กับหลี่ชางหมิง เขายังมียุทธภัณฑ์อยู่ในมือ และมันไม่ใช่สิ่งที่คนพวกนั้นจะรับมือได้

การต่อสู้ได้ตึงเครียดและรุนแรงมาก ทุกๆคนต่างมุ่งสมาธิในการต่อสู้ไม่มีผู้ใดสังเกตุเห็นว่าไม่ไกลจากนี้มีเจ้าหมาสีเหลืองนอนอยู่ตัวหนึ่ง

หวงต้านอนอยู่บนพื้นและแลบลิ้นออกมา มันมองดูการต่อสู้อย่างชอบใจ มันเป็นเพียงผู้ชมเท่านั้น

หลี่ชางหมิงขมวดคิ้วราวกับว่าเขาตระหนักถึงบางอย่างได้

"ไม่จำเป็นต้องมองรอบๆหรอก คนของเจ้าที่เหลือได้ตายหมดแล้ว และข้าเป็นคนสังหารเอง"

เจียงเฉินพูดออกมาพร้อมเผยรอยยิ้มจางๆ

"เจียงเฉิน เจ้ามันระยำจริงๆ!"

ภายในดวงตาของหลี่ชางหมิงเผยประกายเย็นเยียบ ดูจากสีหน้าเขาแล้ว คงต้องการที่จะฉีกเจียงเฉินเป็นชิ้นๆเป็นแน่

"จะตายหรือไม่นั้นไม่ใช่เรื่องที่พูดออกมาง่ายๆ แต่เจ้าจะอยู่ไม่พ้นวันนี้เป็นแน่ ไม่ใช่ว่าเจ้ามาสังหารข้าเพื่อล้างแค้นให้น้องชายเจ้ารึ? เจ้ารู้หรือไม่ว่ามันจะจบลงอย่างไร?"

เจียงเฉินเอ่ยถามอย่างจริงจัง

"จุดจบคือเจ้าตายอย่างน่าสังเวชยังไงล่ะ"

หลี่ชางหมิงกล่าวขณะขบกรามแน่น

เจียงเฉินส่ายหัว แล้วกล่าว

"ผิด! จุดจบมันคือหลี่ชางเย่ว์ไร้ซึ่งทายาทไว้สืบสกุลไงละ!"

"ฮึ่ม! งั้นมาลองดูว่าเจ้าจะมีความสามารถทำได้อย่างที่ว่าหรือไม่"

หลี่ชางหมิงแค่นเสียงเย็นชา เขาได้กระโจนไป เขาทำมือเป็นรูปร่างกรงเล็บ พลังปราณที่แข็งแกร่งล้อมรอบเขา หลี่ชางหมิงได้ใช้กรงเล็บนั่นหมายที่จะคว้าตัวเจียงเฉิน

"ดี"

ดวงตาของเจียงเฉินเปล่งประกายเจิดจ้า พลังของผู้เชี่ยวชาญแก่นแท้มนุษย์ไม่ธรรมดาอย่างแน่นอน และเขาซึ่งอยู่ระดับฉีไห่ขั้นกลางเท่านั้น การที่จะจัดการหลี่ชางหมิง เขาจะต้องทุ่มสุดกำลัง

ฟ้าว!

แขนของเจียงเฉินสั่นไหว เขาปลดปล่อยหมัดออกไปราวสายฟ้าฟาด หมัดของเขาเปล่งแสงระยิบระยับ พุ่งเข้าใส่ฝ่ามือของหลี่ชางหมิง

ปัง!

เสียงปะทะดังกึกก้อง การปะทะกันเมื่อครู่ทำให้เกิดคลื่นสายลมที่เกิดจากพลังหยวนขึ้น ด้วยพลังของคลื่นสายลมกวาดผ่านได้ทำให้บรรดาใบไม้แห้งบนพื้นดินถูกป่นเป็นผง

พวกเขาต่างเคลื่อนไหวรวดเร็วมาก การปะทะกันครั้งนี้ ทำให้ทุกๆคนต่างประหลาดใจที่พลังของพวกเขานั้นทัดเทียมกัน

มุมปากของเจียงเฉินยกขึ้น เผยรอยยิ้มจาง สู้กับผู้เชี่ยวชาญระดับแก่นแท้มนุษย์ด้วยระดับการบ่มเพาะฉีไห่ขั้นกลางได้อย่างเท่าเทียม ผลลัพธ์ที่ออกมาทำให้เจียงเฉินพึงพอใจอย่างมาก

แต่หลี่ชางหมิงนั้นอึ้่ง เขาใช้มองไปยังเจียงเฉินที่ยืนตรงหน้าเขาด้วยสายตาไม่อยากเชื่อ ฝ่ามือของเขาถึงกับชา และเขาไม่อยากที่จะเชื่อเลยว่ามันเป็นความจริง

"มันเป็นไปได้อย่างไร?มันเป็นแค่ผู้เชี่ยวชาญฉีไห่ขั้นกลางเท่านั้น กลับมีพลังมากมายมหาศาลเช่นนี้ได้อย่างไรกัน? ยิ่งไปกว่านั้นร่างกายของมันแข็งแกร่งขนาดนั้นถึงกับทำให้ฝ่ามือข้าชาได้อย่างไร?"

ในใจของหลี่ชางหมิงเกิดความว้าวุ่นขึ้น

****************************************


โปรดติดตามตอนต่อไป...