月火 เยว่หัว แม่ครัวจิ๋วแสบสะท้านภพ(Book2 On going...)

        บทที่ 88 แปดเซียนสองเทวะหนึ่งอรหันต์(4)

        ความทรงจำเก่าๆทีมมีความผูกพันต่อกันอย่างลึกซึ้งในฐานะเจ้านายและสัตว์เลี้ยง จากสัตว์ป่าธรรมดาธรรมดาตัวหนึ่งที่ถูกจับมาในวัยเด็ก จนเกือบจะถูกฆ่าตาย กลับถูกผู้หญิงคนหนึ่งเอามันมาเลี้ยงดูแล เนิ่นนานนับ 10 ปีจนกระทั่งวาระสุดท้ายกระทรวงการในตอนที่ตัวมันในชาติภพนั้นติดสัตว์ แล้วออกไปถูกรถชนตาย...

        นั่นเป็นความทรงจำคราแรกที่ตัวมันกับผู้หญิงคนนี้ได้พบเจอกันและนั่นไม่ใช่ เพียงแค่ครั้งเดียวของการพบเจอระหว่างทั้ง 2แต่หลังจากนั้นเป็นต้นมา กว่าหมื่นภพชาติที่ทั้ง 2 ได้สร้างเวรสร้างกรรมร่วมกัน

        และแทบจะในทุกๆครั้งทุกทุกคราวที่ได้เจอกัน ก็เป็นตัวมันที่ติดข้างอีกฝ่ายไปเสียทุกครั้ง

        “ทุกๆเหตุที่เกิดขึ้น ย่อมส่งผลในกาลข้างหน้าเสมอการพบเจอของพวกเจ้านั้น อาจจะมีอะไรมามากมาย อาจจะมีเรื่องราวหลายครั้งหลายคราที่คนๆนั้นได้ติดค้างเจ้าไว้ จนต้องตามชดใช้อีก เจ้ามาแล้ว นับครั้งไม่ถ้วน

        แต่ว่าถ้าไม่สามารถย้อนกลับไปดูก่อนหน้านั้นได้เนื่องจากค่าตั้งใจเอาไว้แล้วว่า จะไม่ถอยหลังกลับไปเพื่อรู้เรื่องราวในอดีตแต่สิ่งที่แน่นอนที่สุด การทดแทนบุญคุณของผู้มีคุณต่อเรามันจะทำให้จิตใจของเจ้ายกระดับไปมากขึ้น”

        “แล้ว...”

        “อีกไม่นานหลังจากนี้...ไม่สิมันอาจจะนานมากสำหรับเจ้า” ต์ชายคนนั้นยิ้มน้อยๆให้กับตัวเองก่อนที่จะหันมากล่าวกับมัน “ถ้าหากว่าเจ้าสามารถเอาชีวิตรอดและแข็งแกร่งขึ้นได้เรื่อยๆ วันหนึ่งเจ้าก็จะได้พบเจอกันกับนางอีกครั้งส่วนเจ้าเลือกที่จะทำอย่างไรต่อไปนั้นก็สุดแท้แล้วแต่ตัวเจ้า”

        “แล้วความเปลี่ยนแปลงที่เจ้าบอกว่าถ้าหากข้าติดตามมาไปเรื่อยๆมันคืออะไรกันแน่”

        “ถ้าหากเจ้าอยากรู้ก็ต้องลองดูด้วยตัวเจ้าเองแต่มีหนึ่งสิ่งที่ข้าสามารถยืนยันได้ นั่นก็คือเจ้าจะไม่มีวันเสียใจที่เชื่อในคำของข้า”

        นั่นเป็นครั้งสุดท้ายที่ตัวมันได้เจอกับชายคนนั้นซึ่งในตลอดระยะเวลาที่ผ่านมา ตั้งแต่ตัวมันได้พวกเจอกัน เด็กผู้หญิงคนนี้อาจจะเป็นเพราะสายสัมพันธ์ที่ยี่คนคนนั้นเคยได้กล่าวเอาไว้ทำให้ตัวมันรู้สึกรักและผูกพันกับ เด็กผู้หญิงคนนี้โดยไร้เหตุผลใดๆแม้อีกฝ่ายจะดูถูกมันว่า เป็นสัตว์ ชั้นต่ำ ตัวหนึ่งแต่ตัวมันกลับรู้สึกมีความสุขด้วยซ้ำที่อีกฝ่าย เรียกมันด้วย ชื่อนั้น อย่างน่าประหลาดทั้งๆที่ก่อนหน้านี้คณะสัตตน อื่นดูถูกมันเพียงครั้งเดียว ยังถูกฉีกกระชากแยกออกเป็นส่วนๆ

        แล้วยิ่งตัวมันได้อยู่กับผู้หญิงคนนี้อีกนานขึ้นในแต่ละวันที่ผ่านพ้นไป ตัวมันก็รู้สึกได้ถึงพลังที่ค่อยๆถูกเติมเต็มขึ้นเรื่อยๆ

        จนกระทั่ง...

        ในตอนนี้ในตอนที่มันได้ยินเสียงจากระฆังธรรมะ อนันต์ภพ ต์เสียงเสียงนั้นก็ได้ไปกระตุ้นเตือนตัวมัน ในสำนึกโดยตรง ความซื่อสัตย์ ความกตัญญูความมีวินัย และสุดท้ายก็คือหลักการและเหตุที่ตัวมันไม่เคยเข้าใจมาตั้งแต่ได้เจอกับเขาคนนั้นกลับสามารถเข้าใจได้อย่างแจ่มแจ้ง เพียงแค่ไม่กี่ใจ จนในท้ายที่สุดแล้วร่างที่อาบไล้ด้วยแสงสีทองก็ระเบิดออกมา กลายเป็นไข่ใบยักษ์!

        ต์แต่ละใจแต่ละเคอร์แต่ละช่วยยามที่ผ่านพ้นไปใครใบนั้นค่อยๆลดขนาดลงที่ละเล็กที่ละน้อย และในที่สุดในตอนรุ่งสางยามที่ดวงตะวันโตพ้นขอบฟ้า ไขที่หดลงเหลือเพียงแค่ขนาด 2 เมตรก็ได้ระเบิดออก กลายเป็นหญิงงาม ผิวขาวเรียบเนียนที่มีผมสีทองสุกสว่างอยู่ภายใต้อาภรณ์ สีดำ ขลิบทอง

        กลายเป็นสัตว์อสูรตัวแรกในดินแดนรกร้างแห่งนี้ที่3ารถก้าวผ่านโชคชะตา จนบรรลุมา กลายเป็นสัตว์อสูรกึ่งเทวะในที่สุด...

        วัชรปักษีสุบรรณเทพ หรือ จินกังเผิงหวง!

        สัตว์อสูรกึ่งเทวะขั้นต้น ที่สามารถสะท้านฟ้าสะเทือนดินได้เพียงแค่โบกมือ!!

        ..........................................