ถ้าข้าร้าย ท่านก็อย่ามารัก

   "พระองค์ทรงกำลังเข้าใจผิดไปนะเพคะ หม่อมฉันไม่ใช่ผู้ผิดสัญญา แต่คนที่ผิดสัญญาระหว่างเราคือพระองค์!"

   "ข้า......" ฟู่อวิ้นหลงถึงกับเอ่ยคำพูดไม่ออกเมื่อโดนคำพูดที่จี้ถูกจุด

  อ๋องเจ็ดที่เห็นอีกฝ่ายเงียบไปจนไม่รู้ว่าตนเองจะพูดสิ่งใดต่อ คิดแต่หาทางให้เฟิ่งอวี่เหิงยอมกลับมาหาตนเช่นเดิม หากนางใจอ่อนแล้วยอมกลับมาเป็นเช่นเดิมก็จะรีบแต่งนางเข้าจวนอ๋องทันทีนางจะได้ไม่ต้องไปเป็นสตรีของผู้ใด สตรีที่เพียบพร้อมเช่นนางนั้นต่างเป็นที่หมายปองของเหล่าบุรุษ การที่ได้แต่งนางเข้าจวนนั้นมีทั้งอำนาจและชื่อเสียงใครบ้างที่ไม่ต้องการ

   "ข้า...ข้าแต่งกับเจ้าคนเดียวไม่ได้เจ้าก็รู้ แต่ข้าก็ให้เกียรติเจ้าได้เป็นชายาเอกของข้า ที่มีทั้งฐานะและชื่อเสียงในแคว้นนี้ ข้าให้เจ้าได้ทุกอย่างขอแค่เจ้ามาเป็นชายาเอกของข้า ข้าให้เจ้าได้หมด เหิงเหิงแต่งเป็นชายาเอกให้ข้าเช่นเดิมเถิดนะ" 

  ฟู่อวิ้นหลงที่พยายามเกลี่ยกล่อมเฟิ่งอวี่เหิงทุกหนทาง พยายามยกตัวอย่างให้เห็นถึงฐานะและชื่อเสียงของชายาเอกว่ามีีดีอย่างไรบ้าง

    เฟิ่งอวี่เหิงได้ยินเช่นนั้นก็รู้สึกเจ็บใจดวงตาหงษ์ถึงกลับน้ำตาคลอ นางเคยหลงรักบุรุษที่มักมากผู้นี้ได้อย่างไรกัน ไม่ได้นะเหิงเหิง เจ้าสัญญากับท่านแม่แล้วว่าจะไม่เสียน้ำตาให้ชายผู้ใดอีก

    "ขออภัยท่านอ๋องด้วยเพคะ ที่หม่อมฉันไม่อาจรับความหวังดีนี้ได้ พระองค์ก็ทรงทราบดีว่าหม่อมฉันต้องการสิ่งใด.... ชื่อเสียงหรือฐานะไม่ได้สำคัญกับหม่อมฉันเลยแม้แต่น้อย หม่อมฉันต้องการเพียงสามีที่มีภรรยาคนเดียวเหมือนกับท่านพ่อของหม่อมฉัน ที่มีท่านแม่เป็นภรรยาแต่เพียงผู้เดียวและหากหม่อมฉันต้องการมีชื่อเสียง หม่อมฉันหมั้นกับองค์ไท่จื่อฟู่เฟยเทียนไม่ดีกว่าหรือเพคะ" 

   ฟู่อวิ้นหลงถึงกับตาโต ถามออกมาด้วยเสียงสั่นอย่างโกรธเคืองเมื่อได้ยินคำเปรยที่อดีตคู่หมั้นเปรียบเทียบตนกับผู้อื่น

    "เจ้าา... เจ้ากล่าวเช่นนี้ได้อย่างไรกัน ข้าเป็นคู่หมั้นของเจ้านะเหิงเหิง เจ้ากล้ากล่าวเรื่องหมั้นกับบุรุษอื่นต่อหน้าข้าได้อย่างไร! แล้วข้าเล่า! ข้าเป็นบุรุษของเจ้านะ"

   เฟิ่งอวี่เหิงมองดูคนต่อหน้าอย่างเย็นชา ก่อนที่จะพยักหน้าให้สาวใช้ของตนหยิบสิ่งๆหนึ่งออกมา ท่านอยากรู้ฐานะของท่านกับข้าอย่างนั้นรึ ต้องให้ข้าย้ำใช่หรือไม่ว่าตอนนี้ท่านกับข้ามีฐานะเช่นไร แล้วเหตุใดท่านถึงกล่าววาจาน่ารังเกียจเช่นนี้ เสียแรงที่ข้าเคยหลงรักคนเช่นท่าน ข้าไม่นึกเลยว่าท่านจะเห็นแก่ตัวได้ถึงเพียงนี้ ข้าผิดหวังในตัวท่านจริงๆ ท่านอ๋อง....

  ทันทีที่ฟู่อวิ้นหลงเห็นสิ่งที่สาวใช้เฟิ่งอวี่เหิงกำลังถือมานั้นถึงกับหน้าเปลี่ยนสี เพราะไม่คิดว่าสตรีตรงหน้าตนจะไร้เยื่อใยกับตนถึงเพียงนี้ จบแล้วสินะ เจ้าคงตัดใจจากข้าได้แล้วจริงๆ ถึงขั้นให้สาวใช้ตนนำราชโองการถอนหมั้นมาให้ตนเห็น เพื่อตอกย้ำสถานะตนกับนาง

   "...." ฟู่อวิ้นหลง

   "คงไม่ต้องบอกนะเพคะว่าสิ่งนี้คืออะไร ตัวท่านอ๋องและหม่อมฉันได้สิ้นวาสนาต่อกันแล้ว จากนี้และต่อไปก็เปรียบเสมือนคนแปลกหน้าต่อกัน หากเป็นไปได้พระองค์อย่ามาหาหม่อมฉันที่จวนอีกมันไม่เป็นการดีทั้งตัวของหม่อมฉันและตัวของพระองค์เอง  พระองค์จะเป็นที่ครหาของผู้คน เพราะฉะนั้นได้โปรดท่านอ๋องอย่าได้เสด็จมาที่จวนนี้อีกต่อไป"

   เฟิ่งอวี่เหิงกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา ฟู่อวิ้นหลงถึงกับครองสติไม่อยู่กับการกระทำที่ไร้ซึ่งเยื่อใยจากอดีตคู่หมั้นของตน

    "หม่อมฉันต้องการพักผ่อนขอทูลลาเพคะ พ่อบ้านลู่ส่งท่านอ๋องฟู่อวิ้นหลงด้วยนะเจ้าคะ"

   ไม่รอให้คนตรงหน้ารั้งเอาไว้ รีบเดินกลับเข้าไปในเรือนของตนเองทันที ฟู่อวิ้นหลงที่เพิ่งได้สติกลับคืนมาถึงกับตาแดงอย่างปวดใจ เดินออกมาจากจวนเสมือนร่างที่ไร้วิญญาณ ได้แต่เงยหน้ามองบนฟ้า

   'จบจริงๆแล้วสินะเหิงเหิง เจ้ากับข้าสิ้นวาสนาต่อกันแล้วจริงๆนะหรือ เจ้าไม่ให้โอกาสข้าได้แก้ตัวกับเจ้าเลยแม้แต่น้อย ไม่แม้แต่จะรับคำขอโทษจากข้า เฟิ่งอวี่เหิงเจ้าทำให้ข้ารู้ซึ้งถึงความเจ็บปวด ความเจ็บปวดที่ข้าได้รับตอนนี้เป็นความเจ็บเดียวกันกับที่เจ้าเคยรับจากข้าใช่หรือไม่ แล้วข้าจะต้องทำเช่นไรต่อไปเพื่อให้ตัวเจ้าได้กลับมาอยู่เคียงข้างข้าเช่นเดิม'

   ฟู่อวิ้นหลงเดินออกมาจากจวนราวกับร่างที่ไร้วิญญาณ แต่ก่อนที่จะขึ้นรถม้าก็หันไปมองจวนอดีตคู่หมั้นของตนเองอีกครั้งเพื่อหวังว่าจะเห็นนางออกมายืนส่งตนขึ้นรถม้าบ้าง

    'เฟิ่งอวี่เหิงเจ้ารอข้าก่อนนะ อย่าเพิ่งไปมอบความรักให้ชายใด ข้าจะทำให้เจ้าได้มาอยู่เคียงข้างข้าเช่นเดิมให้ได้'

   เฟิ่งฮูหยินที่เฝ้ามองบุตรสาวของตนอยู่ห่างๆ ที่ตนไม่ยอมเข้าไปห้ามเพราะอยากให้บุตรสาวตนได้สะสางเรื่องทุกอย่างกับท่านอ๋องฟู่อวิ้นหลงให้เรียบร้อยภายภาคหน้าจะได้ไม่ต้องมีเรื่องบาดหมางใจต่อกัน พอหลังจากที่ฟู่อวิ้นหลงกลับไปแล้ว เฟิ่งฮูหยินก็รีบไปหาบุตรสาวของตนที่เรือนทันที

   "อาเหิงลูกแม่"

   "ท่านแม่"

เฟิ่งฮูหยินเห็นบุตรสาวของตน ก็เข้าไปสวมกอดเพื่อเป็นการปลอบโยนบุตรสาวตน

   "เจ้าเป็นอะไรหรือไม่ ท่านอ๋องต่อว่าอะไรเจ้าบ้าง"

   "ท่านแม่ลูกไม่เป็นอะไรเจ้าค่ะ ท่านอ๋องไม่ได้ต่อว่าอะไรข้าเลย ท่านแม่สบายใจได้เจ้าค่ะ"

   พูดจบเฟิ่งอวี่เหิงก็หมุนตัวให้มารดาตนดูอย่างอารมณ์ดี ตนเลือกจะพูดแต่สิ่งที่ให้มารดาไม่เป็นกังวลเท่านั้น แม้ในใจยังรู้สึกยังจุกในอกแต่ต้องยอมตัดเสียตอนนี้ คนเป็นแม่ที่เห็นบุตรสาวตนอารมณ์ดีก็รู้สึกเบาใจ เพราะว่าตนเป็นห่วงบุตรสาวของตนนักกลัวว่านางจะเสียใจอีกครั้ง

ฝั่งจวนตระกูลอี้

   ซืออี้เหนี๋ยงที่ตอนนี้ได้ขึ้นมาเป็นฮูหยินรองของจวนตระกูลอี้แล้ว เพราะซือจินได้ไปเป่าหูอี้ชิงหลางว่าท่านอ๋องฟู่อวิ้นหลงจะมาหมั้นหมายบุตรสาวของตนเพื่อที่แต่งเป็นชายารองของอ๋องเจ็ด ทว่าตนนั้นไม่อยากให้อี้หลิงฟางเป็นที่ครหาแก่ผู้คนว่าเป็นเพียงบุตรอนุจะดีเทียบเท่าบุตรของเหล่าฮูหยินได้เช่นไร อี้ชิงหลางครั้นได้ยินที่อนุคนโปรดเอ่ยถึงกับหัวเราะออกมาอย่างอารมณ์ดี เนื่องจากอี้ชิงหลางนั้นวาดฝันถึงการจะได้เป็นขุนนางขั้นสูงอยู่แล้ว แต่เพราะตนไม่มีเส้นสายที่เพียงพอ ฝั่งญาติฮูหยินเอกของตนแม้ว่าจะเป็นตระกูลขุนนางเก่าแก่แต่ตอนนี้ก็ไม่มีใครรับราชการแล้ว เมื่อไม่มีเส้นสายก็ไม่มีใครสนับสนุนให้เขาได้เลื่อนขั้น

อี้ชิงหลางนั้นวาดฝันอำนาจที่กำลังมาอยู่ในมือตัวเอง จึงได้ตกลงให้ซือจินนั้นขึ้นเป็นฮูหยินรองทันที ท่ามกลางความไม่พอใจของเหล่าอนุหรือแม้แต่ฮูหยินเอกของจวน

เรือนของอี้หลิงฟาง

   "ลูกแม่ เจ้าได้ข่าวแล้วหรือยังแม่ดีใจกับเจ้าด้วยจริงๆ ในที่สุดนางอวี่เหิงนั้นก็ไม่ได้เป็นชายาเอกแล้ว เจ้าต้องดีกับอ๋องเจ็ดให้มากๆนะ"

   อี้หลิงฟางกำลังนั่งสงบสติอารมณ์ไม่ดีของตนเองจนใบหน้างามบูดเบี้ยว ไม่ได้ยินแม้แต่มารดาของตนกล่าว ฮูหยินรองที่เห็นบุตรสาวตนเงียบไปก็สงสัย

   "เอ๊ะ แล้วเหตุใดเจ้าถึงได้ทำหน้าตาเช่นนี้เล่า เจ้าไม่ดีใจรึที่ท่านอ๋องถอนหมั้นกับเฟิ่งอวี่เหิงแล้ว"

   "ไม่!! ข้าไม่ได้ต้องการแบบนี้ สิ่งที่ข้าต้องการคือการเอาชนะมัน แต่ไม่ได้ต้องการให้มันถอนหมั้นแล้วแบบนี้ข้าจะแก้แค้นได้อย่างไร สิ่งที่ข้าต้องการคือทุกสิ่งทุกอย่างของนางเฟิ่งอวี่เหิงนั้น!! ท่านแม่ได้ยินข้าหรือไม่!! ข้าอยากให้มันแต่งเข้าจวนอ๋องเพื่อที่ข้าจะได้แย่งความโปรดปราณ แย่งความรัก แย่งทุกสิ่งทุกอย่าง ให้นางตรอมใจตายต่างหาก ท่านแม่!!"

   ซือจินได้ยินที่บุตรของตนกล่าวถึงกับสะอึก ตนไม่คิดว่าที่บุตรสาวที่ไปตีสนิทกับอ๋องเจ็ดถึงขั้นที่จะได้แต่งนางเป็นชายารองนั้นเพียงเพื่อให้ได้แก้แค้นเองหรือ

   "เหตุใดเจ้าถึงแค้นนางถึงเพียงนี้ แม่นึกว่าเจ้าชอบพอกับอ๋องเจ็ดจริงๆเสียอีก"

   "ท่านแม่ ข้าไม่ได้ชอบอ๋องเจ็ด คนที่ข้าชอบมีเพียงชายผู้นั้นคนเดียวเท่านั้นและที่ข้าทำตัวให้เป็นที่โปรดปราณกับอ๋องเจ็ดก็เพื่อให้อ๋องเจ็ดปรารถนาในตัวข้าเพื่อที่จะได้แต่งเข้าวังพร้อมกันกับนาง ข้าอยากแย่งความโปรดปราณที่นางมีทั้งหมดมาเป็นของข้า เหมือนกับที่นางแย่งชายผู้นั้นไปจากข้าอย่างไรเล่า!!"

   อี้หลิงฟางที่ยังระงับอารมณ์โกรธของตนไม่ได้ นางกวาดสิ่งของที่อยู่ใกล้ตัวลงกับพื้นจนหมด นึกถึงเรื่องราวในอดีตยิ่งเจ็บแค้น หากไม่มีนางเฟิ่งอวี่เหิงชายผู้นั้นคงต้องมาชอบนางแล้ว เพราะนาง! ทั้งหมดเป็นเพราะนางคนเดียว!

   ซือจินเห็นบุตรสาวของตนที่กำลังระงับโทะจนคิ้วงามขมวด นางก็อดจะถามขึ้นมาไม่ได้

   "แล้วเจ้าจะทำอย่างไรต่อไป"

   "ท่านแม่ไม่ต้องเป็นกังวลข้ามีวิธีของข้า ท่านแม่ตั้งใจทำหน้าที่ของตนต่อไปว่าจะให้ท่านพ่อยกท่านแม่ขึ้นมาเป็นฮูหยินเอกได้อย่างไรจะดีกว่า"

   "เจ้าก็อย่าเพิ่งใจร้อนไปรอดูภายหน้าก่อนเถิดว่าจะเป็นอย่างไร แม่ว่าเจ้าแต่งเข้าตำหนักอ๋องแล้วก็ไปสร้างรากฐานไว้ก่อนดีหรือไม่ แม่คิดว่าเฟิ่งอวี่เหิงอาจจะสมรสกับองค์ชายองค์ใดองค์หนึ่ง เมื่อถึงเวลานั้นเจ้าค่อยแก้แค้นก็ยังไม่สาย"

   ซือจินที่รู้ว่าบุตรสาวของตนอารมณ์ไม่ดี ก็ไม่ได้พูดอะไรอีกต่อไป ความจริงที่นางเสนอความคิดนี้เป็นเพราะตัวซือจินต้องการมีหน้ามีตาในเมืองหลวง การได้ถูกเชิญไปงานเลี้ยงน้ำชานั้นถือว่าเป็นความใฝ่ฝันตั้งแต่ตอนนางเป็นเพียงอนุ เพราะคนที่จะถูกเชิญไปงานเลี้ยงน้ำชาในเมืองหลวงนั้นส่วนมากจะเป็นคนที่มีฐานะและชื่อเสียงทั้งนั้น

ฝั่งตระกูลกู่

   กู่ม่านชิงกำลังนั่งดื่มชากับมารดาตนอยู่นั้น ก็มีบุรุษผู้หนึ่งเดินเข้ามาหาทั้งคู่ด้วยอาการที่ดีใจ แม้ว่าจะมีอายุมากแล้วแต่ยังมีท่าทางที่น่าเกรงขามคือประมุขของจวนนายท่านกู่หลันหรืออดีตแม่ทัพใหญ่ ตอนนี้ตนวางมือจากการเป็นแม่ทัพแล้ว เพราะบุตรชายขึ้นเป็นแม่ทัพแทนตน นายท่านกู่เลยกลับมาใช้ชีวิตบั้นปลายกับภรรยาตนที่จวนเพื่อทดแทนเวลาที่เสียไปในระหว่างที่ตนออกรบไปทำศึกสงครามเพื่อบ้านเมือง

   "ท่านพ่อมีเรื่องอะไรน่ายินดีหรือเจ้าคะ ข้าเห็นท่านยิ้มมาแต่ไกลเลย อิอิ"

กู่ม่านชิงแซวบิดาของตนที่เดินยิ้มมาตั้งแต่ทางเดิน

   "ฮูหยิน ชิงเอ๋อร์ จิ้นอันปราบกบฎที่ชายแดนสำเร็จแล้วและกำลังเดินทางกลับถึงเมืองหลวงในไม่ช้า"

กู่ฮูหยินกับกู่ม่านชิงที่ได้ยินเช่นนั้นก็ตาโตด้วยความดีใจ จนเผลอพูดพร้อมกันออกมา

   "จริงหรือเจ้าคะท่านพี่//ท่านพ่อ"

   "จริง ข้าเพิ่งได้รับจดหมายจากจิ้นอันว่ากำลังเดินทางกลับมา คาดว่าจะมาถึงประมาณกลางเดือนหน้า" 

กู่ม่านชิงที่ได้ยินอย่างนั้นก็เก็บอาการไม่อยู่นางลุกขึ้นยืนด้วยความดีใจทันที

   "ข้าดีใจที่สุดเลยเจ้าค่ะ ท่านพ่อท่านแม่ ในที่สุดท่านพี่ก็กลับมาหาข้าแล้ว ข้าจะให้ท่านพี่พาข้าไปเที่ยวทั่วเมืองเลยเจ้าค่ะ ข้าอยากให้ท่านพี่กลับมาถึงเมืองหลวงเร็วๆจัง"

   นายท่านกู่ที่เห็นบุตรสาวตนดีใจอย่างออกหน้าออกตาจนลืมรักษากิริยาของสตรีก็อดจะตำหนิบุตรสาวของตนเองไม่ได้

   "ชิงเอ๋อร์ เจ้าสำรวมตัวหน่อยเถิดเพราะเจ้าเป็นเช่นนี้ไงเล่าถึงไม่มีแม่สื่อมาขอสู่เจ้าสักที เฮ่ออออ"

   กู่ม่านชิงที่ได้ยินบิดาตำหนิตนก็วิ่งเข้าไปหามารดาพร้อมกับย่นจมูกใส่บิดาตนเองอย่างน่าเอ็นดู

   "ชิ ไม่มีแม่สื่อแล้วอย่างไร เหิงเหิงก็โสดเป็นเพื่อนข้าแล้วและข้าก็ไม่ได้สนใจเรื่องออกเรือนหรอกนะ ท่านพ่อท่านอย่าคิดว่าข้าไม่รู้นะเจ้าคะที่ไม่มีแม่สื่อมาสู่ขอข้า เพราะท่านไปลั่นวาจาไว้ว่าหากชายใดสามารถประลองชนะท่านพี่ได้ท่านพ่อถึงจะยอมให้แม่สื่อเข้ามาในจวน หึ!"

   นายท่านกู่ได้ยินแบบนั้นถึงกับเหงื่อไหลพั่บๆใครจะไปคิดว่าบุตรสาวตนจะเอาเรื่องนี้มาพูดต่อหน้าเมียตนเอง หันไปดูเมียตัวเองที่ส่งตาเขียวมาก็แสร้งหยิบจอกชาขึ้นมาเพื่อดับกระหาย กลับกลายเป็นว่ามือที่หยิบจอกชาขึ้นมานั้นก็สั่นเทาไปด้วยเช่นกัน ชิงเอ๋อร์นะ ชิงเอ๋อร์ เจ้าหาเรื่องตายให้พ่อเช่นนี้ได้อย่างไร อกตัญญูนัก!

   "ท่านพี่ ที่ชิงเอ๋อร์พูดจริงหรือเจ้าคะ"

   "เอ่ออ..." 

กู่ม่านชิงนั้นไม่รอให้บิดาตนตอบก็แทรกตอบคำถามที่มารดาถามแทน

   "จริงเจ้าค่ะท่านแม่ หากท่านแม่ไม่เชื่อข้าท่านแม่ถามบ่าวในจวนเอาก็ได้เจ้าค่ะ ท่านพ่อบ้านก็รู้เรื่องนี้เช่นกัน อิอิ"

   กู่ม่านชิงที่ฟ้องมารดาของตนสำเร็จ ก็ยกมือปิดปากขำออกมาอย่างผู้ชนะ หลังจากที่เห็นบิดาตนกำลังนั่งสั่นด้วยความกลัว ท่านพ่อจะตำหนิข้ารึยังเร็วไปสิบปีเจ้าค่ะ โดนท่านแม่ตำหนิก่อนเป็นอย่างไร เฮอะ เฮอะ

"ท่านนนนนพี่..." กู่ฮูหยินเรียกสามีตัวเองด้วยเสียงเอื้อนยาวอย่างน่าขนลุกนายท่านกู่ได้ยินถึงกับสะดุ้ง น้ำเสียงที่เอ่ยเรียกตนเองมันหนาวเย็นจนอดลูบแขนของตนเองไม่ได้

   "จ้ะ เมียจ๋าา"

   คนในจวนได้ยินคำที่นายท่านกู่ขานรับภรรยาตนก็พากันกลั้นหัวเราะจนไหล่สั่น ใครจะไปรู้ว่าอดีตแม่ทัพใหญ่ที่เป็นคนน่าเกรงขามไม่น้อยแก่กับผู้อื่น แม้แต่ฮ่องเต้ยังเกรงพระทัยถึงสี่ส่วนจะมาเกรงภรรยาตนเองขนาดนี้ หมดกันภาพลักษณ์ของอดีตแม่ทัพที่สร้างมานาน