สถานที่ลึกลับที่อยู่ปลายสุดของเขตแดนโลก...สถานที่ที่เต็มไปด้วยความมืดมิดมีเพียงดวงดาวขนาดเล็กจับกลุ่มรวมกันเป็สะพานพาดผ่านทอดยาวสุดสายตาบนสะพานดวงดาวนั้นปรากฏร่างแก่ชราผมเผ้าขาวโพลนกำลังเดินโซเซไปมาสายตาดูเลื่อนลอย เสื้อผ้าที่สวมใส่ยับเยินสกปรกบางจุดยังขาดวิ่นเป็รูโหว่ตรงเอวห้อยสะพายไหสุราเอาไว้ใบหนึ่งคาดว่าคงแห้งเหือดไปนานแล้ว
กลางหมู่ดาวนับล้านที่มารวมตัวกันเป็สะพานไม่รู้ว่าเวลาผ่านพ้นไปยาวนานเท่าไหร่ที่เขาก้าวเดินไปไม่เคยหยุดจนสุดท้ายที่ปลายทางแสงดาวก็ปรากฏประตูโบราณขนาดใหญ่บานหนึ่ง!ประตูบานนี้สร้างจากศิลาเก่าแก่มีร่องรอยผุกร่อนไม่รู้ว่าผู้ใดสร้างขึ้นมาหรือคงอยู่มาแล้วเนิ่นนานเท่าใด
“ถึง...แล้ว…”
ริมฝีปากที่แห้งผากขยับขึ้นอย่างช้าๆเปล่งเสียงแหบพร่าโรยรินออกมาแต่ทว่าในดวงตาที่ดูเลื่อนลอยเช่นก่อนหน้านี้กลับมลายหายไปอย่างสิ้นเชิงเหลือไว้เพียงดวงตาสุกสกาวจดจ้องไปยังบานประตูเท่านั้น!สองเท้าที่สั่นเทาค่อยๆก้าวเดินอย่างช้าๆจนกระทั่งร่างที่ทรุดโทรมของเขาไปหยุดอยู่เบื้องหน้าประตูโบราณ
สีหน้าของเขาแปรเปลี่ยนไปมาราวกับกำลังสนทนากับใครบางคนผ่ามือที่แห้งเหี่ยวยกขึ้นโบกไปมาอย่างไร้เรี่ยวแรงทว่าภายในความมืดมิดกลับเกิดการสั่นไหวเป็ระลอกจนสุดท้ายเบื้องหน้าที่เคยว่างเปล่าก็มีหยกห้าชิ้นลอยวนอยู่!แทบจะในทันทีที่หยกทั้งห้าชิ้นปรากฏขึ้นแสงดวงดาวก็พลันไหลวนไปทางประตูโบราณราวกับหลุมดำไร้สิ้นสุด!
วู้ วู้
แสงดาวนับล้านถูกดูดเข้าไปภายในประตูโบราณทำให้ท้ายที่สุดประตูศิลาเก่าแก่บานนี้ก็พลันเจือแสงสีเงินจางๆออกมาปะทุกลิ่นอายลึกล้ำ!ภายใต้แสงสีเงินที่ปกคลุมประตูโปรานอยู่นั้นราวกับมีดวงตาอันลึกลับกำลังจ้องมองเขาอยู่พริบตาที่ชายชรามองเข้าไปที่ประตูโบราณความรู้สึกก่อนหน้านี้ทั้งหมดได้ถูกแทนที่ด้วยความหนักอึ้งเหมือนจมลึกอยู่ใต้มหาสมุทร!
“นับแต่โลกใบนี้ได้ถูกสร้างขึ้นเ้าคือผู้มาเยือนคนที่สิบเจ็ด...การข้ามผ่านไปยังโลกใบใหญ่ของคนจากโลกใบเล็กจะต้องละทิ้งสังขารถือกำเนิดใหม่เท่านั้น!และด้วยกฎนี้ความทรงจำดั้งเดิมและรากฐานิญญาของเ้าจะถูกผนึกเอาไว้ถือเป็ค่าตอบแทนความพยายามที่เ้าสามารถเดินมาถึงที่นี่ได้!”
น้ำเสียงเก่าแก่โบราณดังลอดออกมาจากประตูศิลาอธิบายถึงกฎเกณฑ์บางอย่างแท้จริงแล้วสถานที่แห่งนี้คือสิ่งที่ถูกเรียกว่าโลกใบเล็ก! และประตูบานนี้ก็คือจุดเชื่อมโยงระหว่างโลกใบเล็กและโลกใบใหญ่ที่น้ำเสียงานั้นพูดถึง!อย่างไรก็ตามราวกับคนหูหนวกสายตาของชายชรากลับมาเลื่อนลอยอีกครั้งเหม่อมองไปยังความมืดมิดตรงหน้า
ภายในดวงตาของเขาเกิดเป็ภาพมายาสะท้อนขึ้นมามากมายไล่เรียงเป็ฉากเด็กหญิง เด็กชาย...จวบจนกระทั่งชายชราทั้งหลาย ภาพของบุคคลเหล่านี้ค่อยๆปรากฏขึ้นมาพร้อมกับหยาดน้ำตาที่ไหลรินเป็สานธารตกลงสู่พื้นเป็เช่นนี้จนกระทั่งเวลาผ่านไปเนิ่นนานเื่ราวมายาก็ดำเนินมาจนถึงฉากสุดท้าย
ชายหนุ่มคนหนึ่งร่างกายเปี่ยมล้นไปด้วยพละกำลังองอาจดุจจอมราชันย์!เขาลอยตัวอยู่เหนือแผ่นดินรกร้างกว้างใหญ่ที่อาบนองไปด้วยโลหิตของคนนับล้าน!สถานที่แห่งนี้ก็คือสนามรบ!เขากระโจนเข้าหาศัตรูบุกทะลวงฆ่าฟันโดยไม่มีผู้ใดสามารถหยุดยั้งทว่าในเวลานั้นที่ปลายขอบฟ้าของฝ่ายศัตรูกลับปรากฏชายวัยกลางคนในชุดคลุมสีทองจ้องมองมาทางเขาอย่างเ็าชั่วขณะนั้นร่างกายของเขาพลันสั่นสะท้ายหยุดนิ่งไม่อาจเคลื่อนไหว! ชายวัยกลางคนชุดทองคนนั้นชีนิ้วมาทางเขาก่อนจะเกิดเป็ดัชนีสีทองทะลวงผ่านนภากาศมาอย่างรวดเร็ว...นั่นคือภาพสุดท้ายที่เขาเห็นก่อนที่จะสลบไป
หลังจากนั้นไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปเนิ่นนานเท่าไหร่ชายหนุ่มก็ค่อยๆฟื้นตื่นขึ้นมาและพบว่าตัวเขาได้รับการรักษาและถูกผนึกเอาไว้ในสถานที่ใดสถานที่หนึ่ง!และที่ยิ่งไปกว่านั้นภายในผนึกนั้นเต็มไปด้วยกระแสปราณที่ตัวเขาคุ้นเคยมากมายหลายสายโดยที่เด่นชัดที่สุดก็คือกระแสปราณของอาจารย์เขาเอง!
สิบปีผ่านไปตราผนึกคลายออกชายหนุ่มที่ถูกขังเอาไว้ก้าวเท้าออกจากสถานที่แห่งนั้นอย่างรวดเร็ว ทว่าเพียงก้าวแรกที่ผ่านพ้นหมอกหนาออกมาดวงตาของเขาก็พลันเบิกกว้างเลื่อนลอยไร้จิติญญาสิ่งที่เขามองเห็นอยู่เบื้องหน้าก็คือภาพของเศษซากผืนดินและแผ่นฟ้าที่แตกกระจายออกเป็เศษเสี้ยวนับล้าน!ผ่านไปเนิ่นนานเข้าจึงได้เข้าใจว่าโลกใบนี้ได้ดำเนินมาถึงจุดจบแล้ว!
มาถึงตอนนี้ฝ่ามืออันเหี่ยวย่นของชายชราพลันยกขึ้นมาปาดคราบน้ำตาออกไปดวงตาที่เลื่อนลอยกลับมากระจ่างใสอีกครั้งและยิ่งไปกว่านั้นก็คือไฟโทสะที่ลุกโชนอยู่สะท้อนภาพของชายวัยกลางคนชุดทองราวกับว่าเขา้าสลักภาพนี้ให้ลึกลงไปในจิตใจอย่างไม่ลืมเลือน!
สูดหายใจเข้าลึกทีหนึ่งฝ่ามือเหี่ยวย่นนั้นก็พลันกดลงไปที่หน้าผากของตัวเองทำให้ความเ็ปแล่นผ่านไปทั่วร่างกายจนสั่นสะท้าน!ที่หน้าผากของเขาปรากฏไข่มุกสีดำสนิทเม็ดหนึ่งผุดออกมาลอยค้างอยู่กลางอากาศใบหน้าของชายชราซีดเซียวลงอย่างเห็นได้ชัดเขาคว้าจับไข่มุกเม็ดนั้นเอาไว้จ้องมองมันด้วยสายตาที่แฝงเอาไว้ด้วยความรู้สึกมากมาย
“เสี่ยวเฮย...ข้าติดค้างเ้าเอาไว้มากมายจริงๆไม่รู้ว่าที่เ้าบอกกับข้าเป็ความจริงหรือเื่โกหก...แต่หากมีวาสนาต่อกันจริงหวังว่าข้าจะมีโอกาสได้ชดเชยทุกสิ่งให้กับเ้า!”
พูดจบดวงตาของเขาก็ปรากฏความเด็ดเดี่ยวขึ้นมาในฉับพลัน!พริบตานั้นฝ่ามือที่จับไข่มุกสีดำเอาไว้ก็พลันบีบเข้าหากันบดขยี้จนไข่มุกเม็ดนั้นแหลกละเอียด!ผงสีดำร่วงโรยลงแม้ไม่มีลมแต่กลับคล้ายถึงพัดไหลไปตามอากาศห้อมล้อมร่างกายของเขาเอาไว้เป็เกราะคุ้มกันชั้นหนึ่ง!ห้วงบรรยากาศอันมืดมิดบนสะพานดวงดาวสั่นไหวเกิดเป็รอยปริแตกนับไม่ถ้วน!รอยแยกมิติเส้นเล็กๆเกิดขึ้นและดับลงดำเนินอยู่เช่นนั้นไปจนชั่วเวลาหนึ่งรอจนเกราะคุ้มกันสีดำจางหายไปทุกอย่างจึงกลับสู่สภาพเดิม
“ไม่แปลกใจที่เ้าสามารถก้าวมาถึงระดับชั้นที่แข็งแกร่งที่สุดของโลกใบนี้ได้ที่แท้ก็สมบัติ์เอาไว้ชิ้นหนึ่งแถมยังได้รับการยอมรับจนสามารถใช้มันฝ่าห้วงมิติย้อนทวนเวลามาได้ถึงหนึ่งหมื่นปี!”
เสียงเก่าแก่บรรพการดังออกมาแฝงความประหลาดใจเอาไว้ส่วนหนึ่งทำให้ใบหน้าของชายชราเผยความยินดีออกมาการย้อนทวนเวลานั้นเขาเองก็ไม่ได้รู้แจ้งแน่ชัดรวมไปถึงสถานที่แห่งนี้ไม่เคยเปลี่ยนแปลงั้แ่อดีตทำให้ตัวเองก็ไม่มั่นใจจนกระทั่งได้ยินเสียงเก่านั้นดังออกมาจากประตูโบราณ
“เนื่องจากการย้อนทวนเวลาของเ้าที่โลกใบใหญ่ในตอนนี้ค่อนข้างสับสนวุ่นวาย...แต่ดูจาก่ชีวิตนี้ของเ้าที่พานพบวาสนามากมายก็ไม่แน่ว่าตอนที่ไปถึงอาจจะถือกำเนิดขึ้นในชาติตระกูลอันยิ่งใหญ่!ไปเถอะได้เวลาแล้ว...”
เสียงเก่าแก่าเงียบลงชายชราก็พลันก้าวเดินเข้าไปในบานประตูโบราณอย่างช้าๆทุกย่างเก้าของเขาจะปรากฏภาพของชายชุดทองอยู่ตลอดเวลาคล้าย้าให้ภาพนี้ถูกฝังแน่นในจิตใจอย่างไม่ลืมเลือนจนกระทั่งร่างของเขาผ่านพ้นหายลับเข้าสู่ประตูไป
“จงภาวนาต่อฟ้าให้ข้าไม่ได้ถือกำเนิดขึ้นในยุคเดียวกับเ้า...มิเช่นนั้นทุกอย่างที่เ้าได้กระทำเอาไว้ข้าจะคืนให้เ้านับพันนับหมื่นเท่า!”
18K
