คุณหนูในห้องหอ

19

จับโจร

          กล้ามเนื้อบนใบหน้าอู๋ฮวนกระตุก มุมปากยกขึ้น ดวงตาทอประกายอมหิต ผู้บุกรุกช่างถือดี ในเมื่อกล้าบุกเข้ามาถึงเรือนชั้นในซึ่งเป็นเขตต้องห้ามได้ ฐานะคนผู้นั้นต้องไม่ธรรมดา ผู้คุ้มกันของจวนจวิ้นอ๋องจึงไม่สามารถจับความเคลื่อนไหวได้ ดังนั้นอู๋ฮวนจึงไม่ออมมือ เขาดึงปิ่นหยกออกมาและเล็งไปบนหลังคาตรงกับร่างของคนผู้นั้น ผู้บุกรุกเห็นอีกฝ่ายเริ่มเอาจริงจึงยกมือขึ้นห้ามพลางร้องลั่น

        “อ้ะ อย่ายิง อย่ายิง พี่ใหญ่นี่ข้าเอง อู๋สี่”คนผู้นั้นดึงผ้าปิดจมูกสีดำลงมาเปิดเผยใบหน้า เผยให้เห็นกรอบหน้าอ่อนเยาว์ของเด็กหนุ่มผู้หนึ่ง อายุรุ่นราวคราวเดียวกับจางหลินถง

          “ไม่ว่าใคร ในเมื่อกล้าบุกรุกเข้ามาในเขตหวงห้าม ต้องถูกลงโทษไม่มีข้อยกเว้น”อู๋ฮวนไม่ใจอ่อน กดปุ่มดีดเข็มสีเงินออกไป ทำให้คนที่อยู่บนหลังคาหน้าตึงเครียด รีบดีดตัวหลบเร็วเกินไป จึงไม่ทันตั้งหลัก กลิ้งตกลงมาก้นกระแทกพื้นดัง ตุบ!

          “โธ่ พี่ใหญ่ กับข้าท่านก็จะเอาถึงตายจริงหรือ”คนผู้นั้นต่อว่าต่อขาน วาจาประท้วง

          “เข้ามาทำไม ที่นี่ใช่ที่ที่เจ้าจะเจ้ามาเดินเล่นได้หรือ”อู๋ฮวนตำหนิอย่างไม่เกรงใจ

        เรือนชั้นในเป็นเรือนของเหล่าบรรดาสตรีของจวิ้นอ๋อง แน่นอนว่าบุรุษอื่นที่ไม่มีหน้าที่เกี่ยวข้องไม่อาจเข้ามาเดินเล่นได้ อู๋ฮวนเก็บปิ่นและยื่นมือให้น้องชายจับแล้วดึงขึ้นมา

          “ก็ข้าได้ยินว่าพี่ใหญ่กลับมาแล้ว และยังพาพี่สะใภ้กลับมาด้วย ข้าก็เลยตื่นเต้น อยากแวะมาดูเท่านั้นเอง”ด้วยรู้ว่าพี่ชายนั้นมีนิสัยใจคอเช่นไร อู๋สี่ น้องชายต่างมารดาของอู๋ฮวนจึงรีบสารภาพความจริงทันที

          “แค่แวะมาดูหรือ”อู๋ฮวนรู้ตัวนานแล้วว่าบนหลังคามีคน แต่เขายังวางเฉยเพราะไม่อยากให้จางหลินถงตกใจ

          “ฮ่าๆ ที่จริงก็แค่แอบดูเล็กน้อย”ฮู๋สี่หัวเราะจนหน้าแดง

        เขาหยิบกระเบื้องขึ้นแผ่นหนึ่งและแอบดูความเคลื่อนไหวข้างใน เป็นช่วงที่อู๋ฮวนกำลังป้อนข้าว ป้อนยาให้จางหลินถงพอดี

        เขาเห็นอู๋ฮวนทำหน้าเฉยไม่มีริ้วรอยความเขินอาย อู๋สี่ก็ยิ่งชื่นชม“ไม่นึกเลยว่าพี่ใหญ่จะร้ายกาจขนาดนี้ ต่อไปข้าต้องมาขอคำชี้แนะจากพี่ใหญ่แล้ว อ้ะ พี่ใหญ่....”

          อู๋สี่พูดยังไม่ทันขาดคำ ก็เห็นอู๋ฮวนเริ่มออกหมัดพุ่งใส่ อู๋สี่รู้ว่านี่เป็นการทดสอบของพี่ชาย เขาจึงเบี่ยงหลบ เริ่มรับมือกับอู๋ฮวน แรกๆก็ต้านทานไว้ได้ แต่นานเข้าเรี่ยวแรงเริ่มถดถอย ไม่สามารถรับกระบวนท่าจากอู๋ฮวนได้ จึงถูกฝ่ามือหนึ่งปะทะเข้าที่กลางอกถอยหลังไปหลายก้าว โชคดีที่หนนี้อู๋ฮวนออมแรงไม่ใช้กำลังภายใน ไม่เช่นนั้นเส้นเลือดหัวใจเขาต้องฉีกขาดอย่างแน่นอน

          “อุตส่าส่งไปร่ำเรียนที่สำนักศึกษาอันดับหนึ่งของต้าอู๋ แต่ฝีมือเจ้าพัฒนาได้แค่นี้เองรึ”หลังการทดสอบ ในแววตาอู๋ฮวนมีความไม่พอใจอยู่มาก

          “พี่ใหญ่ก็รู้ว่าข้าไม่เอาไหน”คนผู้นั้นก็รีบสำนึกผิด ทั้งขยับเข้ามาเกาะแขนพี่ชายอ้อนไม่ให้เอาความ

        อู๋ฮวนได้แต่ถอนหายใจ เด็กคนนี้แม้จะต่างมารดาแต่เขาก็เอ็นดูมาก นอกจากเรื่องการร่ำเรียนฝ่ายบู๊ที่ไม่เอาไหน แต่ฝ่ายบุ๋นไม่เป็นสองรองใครเลยทีเดียว เขาตั้งใจจะฝึกฝนอู๋สี่ให้มีความสามารถทั้งฝ่ายบู๊และบุ๋น เพื่อวันข้างหน้าเขาจะได้วางภาระลง และน้องชายสานต่อได้อย่างสบายใจ

          “กลับไปซะ ห้ามมาที่นี่อีก”

          “โธ่ พี่ใหญ่ ขอข้าเห็นนางสักนิดไม่ได้หรือ”อู๋สี่ตื่นเต้นที่เห็นแม่นางผู้นั้นอายุยังน้อย คาดว่าอายุคงไม่ห่างจากเขามากนัก จึงอยากจะทำความรู้จักกันไว้

          “นางถูกพิษแมงมุมสีน้ำเงิน บาดเจ็บสาหัส ต้องพักผ่อน รอให้นางอาการดีขึ้นก่อนเถอะ ข้าจะพาเจ้ามาพบนางเอง”

          “ห้ะ หา ถูกพิษแมงมุมสีน้ำเงิน ได้อย่างไรกัน ใคร ใครบังอาจปองร้ายพี่สะใภ้ข้า”พอได้ยินว่านางบาดเจ็บ ความรักพวกพ้องที่อยู่ในสายเลือดจึงถูกปลุกให้ตื่น ใบหน้าอ่อนเยาว์แสดงออกถึงความเกรี้ยวกราด แต่ถูกอู๋ฮวนใช้กำปั้นเคาะหน้าผากไปหนึ่งที

          “นางต้องพักผ่อนแล้ว อย่าส่งเสียงดัง ตามข้าไปที่ห้องหนังสือ”

          “ก็ได้”อู๋สี่รับคำ เขาหันหลังไปมองประตูเรือนอีกครั้งหนึ่ง มาถึงแล้วแต่ไม่มีโอกาสได้เห็นนางชัดๆ น่าเสียดายจริงๆ

          พ่อบ้านจวนจวิ้นอ๋องนำคนถือถาดน้ำชาที่เพิ่งชงร้อนๆและของว่างเข้าไปในห้องหนังสืออู๋ฮวน ทันทีที่อู๋สี่เห็นขนม เขาแลบลิ้นเลียริมปาก แล้วยื่นมือหยิบมาหนึ่งชิ้นหย่อนเข้าปากและเคี้ยวอย่างเอร็ดอร่อย อยู่ที่สำนักศึกษาแทบไม่มีโอกาสได้ลิ้มรสของหวานมากบ่อยนัก เนื่องจากที่นั่นมีกฎระเบียบเคร่งครัดมาก เมื่อกลับมาถึงจวนจึงต้องกินให้มากหน่อย

        อู๋ฮวนเห็นท่าทีเหมือนคนตะกละของอู๋สี่ เขาก็แสร้งทำเป็นมองไม่เห็น แม้ว่าอู๋สี่จะโตจนรู้ความแต่ยังมีความเป็นเด็กอยู่มาก และยังชื่นชอบขนมหวานอย่างยิ่ง โดยเฉพาะขนมดอกเหมยและชาปี้หลัวชุน อู๋สี่ชอบมาก ยามอู๋สี่กลับจวน เขาจึงสั่งพ่อบ้านให้เตรียมของที่น้องรองโปรดปรานไว้รอ เพราะสำหรับอู๋ฮวนการกินอิ่ม นอนเต็มตื่นเป็นเรื่องที่สำคัญมาก

          รอจนพ่อบ้านและสาวใช้ออกไปจากห้องหนังสือแล้ว อู๋ฮวนจึงส่งกระดาษปึกหนึ่งให้กับอู๋สี่“เจ้าลองดู”

          อู๋สี่รู้ว่ายามพี่ชายทำงานจะจริงจังและเงียบขรึมเป็นพิเศษ ดังนั้นเขาจึงไม่กล้าล้อเล่นเช่นเดียวกัน เขาดึงกระดาษปึกนั้นไปอ่านทีละแผ่นอย่างละเอียด ทั้งหมดนั้นล้วนเป็นรายชื่อคนในจวนจวิ้นอ๋อง และจวนอู๋อ๋อง

          “มีคนเพิ่มมาเข้ามาถึงสองคน และมีคนหายไปถึงสองคน”

          “เจ้าตาดี สองคนที่เพิ่มเข้ามาคือไห่เถิง และอาหลิน”อู๋ฮวนชมจากใจ เด็กคนนี้บู๊ไม่เอาไหน แต่ไหวพริบฉับไวทั้งความจำเป็นเลิศ

          “ไห่เถิง เหมือนว่าข้าได้พบเขาที่จวนอู๋อ๋อง ข้าแอบดูเขา วิชาถอนพิษเป็นเลิศทีเดียว ยามนี้สีหน้าของบิดาดีขึ้นมาก คิดว่าไม่นานจะลุกจากเตียงได้”

          อู๋ฮวนพยักหน้า“อืม เจ้าคิดว่าเขาเป็นคนเช่นไร”

          “ข้าคิดว่าเขานิสัยใช้ได้ แต่ว่าอาหลินเล่าคือผู้ใดกันเล่า”อู๋สี่ถามและมองสังเกตสีหน้าอู๋ฮวน ชั่วชณะหนึ่งเขาเห็นสีหน้าอ่อนโยนของอู๋ฮวน อู๋สี่ก็เริ่มยิ้ม“ที่แท้ก็เป็นนาง นางนามว่าอาหลิน อาหลิน อาหลิน ชื่อนี้ช่างไพเราะนัก ข้าชอบ ฮ่าๆ”

          ได้ยินน้องชายเรียกชื่อที่เขาตั้งให้จางหลินถงอย่างสนิทปาก อู๋ฮวนหน้าบึ้งตึงใช้สายตาตักเตือนน้องชายว่า นามของนางมีเพียงเขาเท่านั้นที่สามารถเรียกได้ อู๋สี่จึงหุบยิ้มและเข้าเรื่องต่อ

          “ส่วนคนที่หายไปสองคน คือ หูจิง กับ หลิงฉี เกิดอะไรขึ้นหรือพี่ใหญ่ หรือว่าพวกเขา...”

          “พวกเขายังไม่ตายแต่เป็นสายลับ หูจิงคือซื่อจื่ออู๋เหวินเซียว บุตรของชินอ๋องที่แฝงตัวเข้ามา ส่วนหลิงฉีเป็นคนติดตามของซื่อจื่อ”

          คำกล่าวของอู๋ฮวนทำให้อู๋สี่อ้าปากค้าง เป็นไปได้อย่างไรกันที่ในจวนจวิ้นอ๋องมีคนของชินอ๋องแฝงตัวเข้ามาโดยที่ไม่รู้มาก่อน แสดงว่าฝีมือของซื่อจื่อผู้นั้นต้องร้ายกาจมากแน่ อู๋ฮวนจึงจับพิรุธไม่ได้“เช่นนั้นอาการป่วยของบิดา พี่ใหญ่สงสัยว่าจะเกี่ยวข้องกับชินอ๋องหรือไม่”

          “อืม อู่โจวไม่สงบ เจ้าก็รู้ดีว่าใครเป็นผู้อยู่เบื้องหลังชนเผ่าพวกนั้น หากโค่นอำนาจอู๋อ๋องลงได้ เท่ากับตัดแขนของฮ่องเต้และรัชทายาทได้ข้างหนึ่ง”อู๋ฮวนตอบชัด เขาไม่เคยปิดบังเรื่องเหล่านี้กับอู๋สี่

        อีกฝ่ายพอได้ยินการคาดการณ์ที่หลักแหลมของพี่ชาย ในดวงตาเกิดแววซับซ้อนอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะกลับมาเป็นปกติ“แน่นอนว่าข้าย่อมรู้ดี”

          “เจ้ากลับมาก็ดีแล้ว ช่วยอะไรข้าสักอย่างแล้วกัน”

          “ให้ข้าช่วยอะไรหรือพี่ใหญ่”

          อู๋ฮวนไม่ตอบเพียงแต่หยิบกระดาษอีกแผ่นยื่นให้กับอู๋สี่ เด็กหนุ่มองรูปแบบแผนการในมือ ที่เขียนไว้ด้วยอักษรงดงามเป็นระเบียบ มีขั้นตอนอย่างละเอียด เพราะในจวนจวิ้นอ๋องและอู๋อ๋องมีสายลับแฝง ซึ่งไม่รู้ว่าใครเป็นใครบ้าง การสื่อสารจึงต้องใช้วิธีการเขียน อู๋สี่อ่านแล้วก็ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมามองสบตากับอู๋ฮวน  

          คืนนี้จะมีการจับโจร!

*****************************************************************************