เช้าวันต่อมา โชค นิน และ โอ ขับรถตุ๊กๆ ไฟฟ้าสองคันออกจากบ้านเพื่อไปตลาดในเมืองเหมือนเดิม
ระหว่างทาง โชคก็แวะที่แผงขายของป่า 4 ร้านที่เพิ่งเจอกันเมื่อวาน
“สวัสดีครับ! ขยันมากเลยขายของตั้งแต่เช้า ว่าไงครับ... วันนี้จะมีใครไปซื้อจักรยาน 3 ล้อในเมืองมั้ย?”
ทั้ง 4 ร้านมองหน้ากันแป๊บ แล้วยิ้มกว้าง “มีค่ะ! ให้ผู้ชายไปคนละร้านได้มั้ยคะ?”
ผู้ชาย 4 คน (สามีและลูกชายของแม่ค้า) รีบขึ้นกระบะหลังรถตุ๊กๆ ของโชคทันที นินกับโอขับรถนำทาง โชคขับตามหลังช้าๆ
คนขายทั้ง 4 คนที่นั่งท้ายกระบะรู้สึกแปลกๆ แต่ตื่นเต้นมาก
“โอ้ยยย... มันเร็วและรับลมสบายจังเลย!” คนหนึ่งพูด
อีกคนหันไปถามโชค “จะไม่หลงทางใช่มั้ยครับ? ไปไกลมากๆ นะ”
โชคหัวเราะหึๆ “ไม่หลงหรอกครับ ขับมาบ่อยแล้ว ใช้เวลาไม่นาน ราวๆ ไม่ถึงครึ่งชั่วโมงก็ถึง”
รถสองคันวิ่งผ่านหมู่บ้านไปเรื่อยๆ จนถึงเมืองใหญ่ ผู้ชายทั้ง 4 ตาโต
“เมืองใหญ่จริง! ผู้คนเยอะ มีหลายร้านค้า มีตลาดข้างทาง...”
โชคพาทั้ง 4 คนตรงไปที่ร้านตีเหล็กของลุงช่าง ตอนนั้นมีจักรยานปั่น 3 ล้อวางเรียงกันราว 8-9 คัน
โชคทักทายลุง “ลุงครับ วันนี้มีลูกค้าจากหมู่บ้านผมเขาสนใจรถจักรยาน 3 ล้อของลุง มีแบ่งขายให้สัก 4 คันมั้ยครับ?”
ลุงช่างยิ้มแก้มปริ “ได้เลยหลาน! มาดูสิครับ”
ผู้ชายทั้ง 4 คนทักทายลุง แล้วเดินดูรถจักรยานแต่ละคันด้วยความสนใจ
“อันนี้... ปั่นขนของได้เยอะเลยเหรอครับ?”
ลุงช่างหัวเราะ “ได้สิ! ลองปั่นดูเลย”
โชคนั่งยิ้มมุมปาก มองสองน้องที่ยืนรอข้างๆ คิดในใจ “ฮ่าๆ... แผนการค้าขายเริ่มเชื่อมโยงกันแล้ว ดีเลย”