ระบบพารวย

“อาหยวน ถิงถิง อาฟง ข้ากลับมาแล้ว”ลี่เอ่อร์มองสำรวจไปรอบ ๆ ห้องนอนแต่พบว่าบนเตียงนอนของนางมีหนูตัวสีขาวนอนอยู่แถมมีเศษของเปลือกไข่ใบที่สี่ติดอยู่บนตัวของมันด้วย

“ลี่เอ่อร์อาหยวนอยู่นี่”นางมองไปตามเสียงเรียกก็พบว่าอาหยวน ถิงถิง และก็อาฟงถูกมัดร่วมกันอยู่ข้างๆเตียงนอน

“เกิดอะไรขึ้น”

“ก็เจ้าหนูนั้นนะสิฝักออกมาแล้วก็บอกว่าลี่เอ่อร์คือท่านแม่ของมันจะไม่ยอมยกลี่เอ่อร์ให้กับพวกเราด้วย”ถิงถิงอธิบายทุกอย่างให้นางฟังว่าหลายวันมานี้เกิดอะไรขึ้นบ้าง

“โอ๋ ๆ อาฟงไม่ร้องไห้นะลี่เอ่อร์รักทุกตัวเลยเด็กดีไม่ร้องนะ”

“ชิ งี่เง่า!”เสียงบ่นไม่พอใจของเจ้าหนูขาวไข่สัตว์อสูรใบที่สี่แถมตัวเล็กกว่าชาวบ้านนั่งไม่พอใจอยู่บนที่นอนของนาง

“อาฟงไม่ยอกลี่เอ่อร์ให้หรอก”อาฟงพูดขึ้นมาในขนาดที่มันถูกนางอุ้มเอาไว้ในอ้อมแขน

“ใช่ ๆ พวกเราก็ไม่ยกลี่เอ่อร์ให้หรอก”อาหยวนก็เข้ามากอดขาของนางเอาไว้

“ข้าก็ไม่ให้”ถิงถิงก็มากอดขาของนางอีกข้างเอาไว้เหมือนกัน

“ฮือ ๆ ท่านแม่ ท่านแม่ฮือๆ”โอ้ย…นางอยากจะบ้าตายหนูขาวมันเรียกนางว่าท่านแม่แถมยังร้องไห้ออกมาหนักมาก ขาสองข้างก็ถูกยึดจะเดินไปไหนก็ไม่ได้ มือก็ไม่ว่างแล้วนางจะทำอะไรได้อีก

“ท่านแม่ ๆ ฮือ ท่านแม่”นางไม่ไปหามันก็มาหานางเองถึงที่ขึ้นมาเกาะอยู่บนไหล่เลยที่นี้

เวลาผ่านไปครึ่งชั่วยามนางก็ตกลงกับพวกสัตว์อสูรได้มีอยู่เรื่องที่แทบจะฆ่ากันตายก็คือพวกมันต้องการจะเรียกนางว่าท่านแม่เหมือนกับเจ้าหนูอู่หลิงชื่อของเจ้าหนูขาว สุดท้ายนางก็ต้องยอมอย่างช่วยไม่ได้

“ท่านพี่ลี่เอ่อร์เป็นอะไรไปเจ้าคะ”

“ฟางถิงน้องอย่ารู้เลยเรื่องมันยาวมาก”

“เจ้าค่ะ”

พี่ใหญ่อวี้ก็พาน้องสาวอย่างหลิงอี้กับเฟยหนิงออกไปเก็บของป่าแต่นางกับฟางถิงต้องพากันมานั่งปักผ้ากับท่านยาย เพราะครั้งก่อนนางหนีเที่ยวเลยต้องมานั่งเรียนเย็บปักถักร้อยกับท่านยาย ซึ่งนางก็ทำออกมาได้สวยมากเหมือนกับว่ามันคือความสามารถอย่างหนึ่งของร่างกายนี้

“ฟางถิงชอบกระต่ายหรือ"

“เจ้าค่ะ ท่านแม่ของฟางถิงที่จากไปท่านบอกว่ากระต่ายคือตัวแทนของท่านแม่ฟางถิงจึงชอบกระต่ายเจ้าค่ะ”

“ที่สำนักของเราก็มีกระต่ายนะ”

“จริงหรือเจ้าคะ”

“อืม”

“ลี่เอ่อร์ห้ามอู้”เสียงของท่านยายดังขึ้นนางจึงรีบเย็บปักผ้าต่อจนมันเสร็จ แล้วนำไปให้ท่านยายดูว่างดงามเพียงใด

“สวยงามมากลี่เอ่อร์ทีหลังก็ห้ามโดนเรียนอีกเข้าใจไหม”

“ลี่เอ่อร์เข้าใจแล้วเจ้าค่ะ”

ท่านตาเมื่อไรจะกลับมานางเบื่องานเย็บปักพวกนี้เต็มทนแล้ว นางอยากฝึกกระบี่วิชาต่อสู้กับท่านตามากกว่าต้องมานั่งเรียนกฎระเบียบความเป็นหญิง

“ฟางถิงทำเสร็จแล้วเจ้าคะท่านยาย”

“ไหน เอามาให้ยายดูสิ”

“เจ้าค่ะ”

“อืม ๆ ฝีมือใช่ได้ถือว่าดีมากสำหรับมือใหม่”

“ขอบคุณเจ้าค่ะ”

“เอาละจะไปเที่ยวเล่นที่ไหนกันก็รีบไปเถอะ”

“เจ้าค่ะ/เจ้าค่ะ”

เมื่อนางกับฟางถิงออกมาเดินเล่นที่แรกที่ไปก็คือกรงขังกระต่ายที่อยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลจากเล้าไก่ เมื่อนางเดินผ่านเล้าไก่ขนที่เริ่มเกิดของพวกมันก็ร่วงหายไปหมดเลย นางยืนงงทำตาปริบมองด้วยความมึนงงว่ามันเกิดอะไรขึ้นนางเพียงแค่เดินผ่านเองไม่ได้จับพวกมันออกมาถอนขนสักหน่อยจะกลัวอะไรขนาดนั้น

“ไก่คงร้อนนะเจ้าคะ”

“อะ อืมคงใช่มั้ง!”นางยิ้มแห้ง ๆ ส่งไปให้น้องสาวบุญธรรมอย่างฟางถิงนางช่างไร้เดียงสานัก ลี่เอ่อร์เจ้าเป็นพี่สาวนะอย่าทำตัวไม่น่ารักต่อหน้าน้องสาวอย่างเด็ดขาด ความคิดในหัวตีกันไปตีกันมาคนที่น่าหนักใจคงต้องเป็นางอีกแล้วสิน่า

“ท่านพี่ลี่เอ่อร์ไปดูกระต่ายกันดีกว่าเจ้าคะ”

“งั้นไปดูกันเถอะ”

ไก่ขนร่วงอีกครั้งก็ถึงกับตัวสั่นร้องไห้เป็นลูกนกถูกขังอยู่ในกรงไปเลย ใครก็บอกว่าเด็ก ๆ น่ารักแต่สำหรับพวกมันช่างน่ากลัวเหลือเกิน ทำให้พวกเขากลายเป็นไก่ที่รู้สึกตกต่ำอะไรเยี่ยงนี้แม้แต่ขนสักเส้นก็ไม่มีเหลือติดอยู่เลย พอมันเริ่มงอกขึ้นมาก็ต้องร่วงหายไปอีกครั้งเพราะความกลัวเด็กหญิงคนหนึ่งของพวกมัน พวกมันได้แต่ร้องไห้กับความคิดอันน่าอดสู่อย่างถึงที่สุด