ฉันเป็เพียงคนคนหนึ่งที่ชอบสร้างมิตรภาพ
คุชินะมองเขาด้วยความสงสัย: "แล้วคุณวางแผนจะคุยอะไรกับฉันล่ะ?"
โอบิโตะกระแอมเบาๆ แล้วพูดว่า "เรามาคุยเื่การควบคุมจักระกันดีไหม? ผมคิดว่าประสบการณ์ของคุณในด้านนั้นน่าจะเป็แรงบันดาลใจที่ดีให้ผมได้"
เมื่อได้ยินเช่นนั้น คุชินะก็ผ่อนคลายลงอย่างมากและเริ่มเล่าประสบการณ์เกี่ยวกับการควบคุมจักระของเธออย่างละเอียด
โอบิโตะแสร้งทำเป็ตั้งใจฟัง แต่ที่จริงแล้วเขากำลังแอบสังเกตทุกการเคลื่อนไหวของคุชินะอยู่
“ดังนั้นคุณต้องจำไว้ว่า การควบคุมจักระก็เหมือนกับการควบคุมพลังชีวิตภายในร่างกายของคุณ” คุชินะบรรยายพลางถอดรองเท้าใต้โต๊ะ ขาเรียวยาวของเธอแกว่งไปมาเบาๆ “อย่างเช่นนี้ ค่อยๆ นำทางมัน ปล่อยให้มันไหลเวียนไปตามใจปรารถนาของคุณ”
โอบิโตะแสร้งทำเป็สนใจท่าทางของคุชินะ แต่ความจริงแล้วเขากำลังจ้องมองเรียวขาที่เนียนยาวสวยของเธอ ผิวขาวเนียนของเธอดูเย้ายวนเป็พิเศษภายใต้แสงไฟ และโอบิโตะรู้สึกว่าลูกกระเดือกของเขาขยับขึ้นลงและร่างกายร้อนผ่าวไปทั้งตัว
ในขณะนั้นเอง คุชินะบังเอิญชนโต๊ะ ทำให้ถ้วยบนโต๊ะหล่นลงพื้นเสียงดัง คุชินะรีบก้มลงไปเก็บ และโอบิโตะก็ก้มลงไปช่วยด้วย
ในชั่วขณะนั้นเอง ดวงตาของโอบิโตะก็พลุ่งพล่านไปด้วยจักระ ม่านตาที่เดิมเป็สีดำค่อยๆ เปลี่ยนไปเป็เนตรเนตรวงแหวนกระจกเงา (Mangekyou Sharingan) ซึ่งประกอบด้วยวงกลมด้านนอกและลวดลายคล้ายใบมีดสามเส้นที่เชื่อมต่อกัน
เขาใช้พลังของเนตรมางเคียวชาริงกันจ้องมองเข้าไปในดวงตาของคุชินะ และร่ายคาถามายาขั้นสูงอย่าง "การชักจูง" ขึ้นมาในทันที
ความหมายโดยสรุปนั้นง่ายมาก: เด็กผู้ชายที่อยู่ตรงหน้าคุณคือเพื่อนสนิทและสมาชิกในครอบครัวของมินาโตะ นามิคาเซะ แฟนของคุณ และคุณต้องได้รับความเห็นชอบจากเขาเสียก่อนจึงจะสามารถคบกับมินาโตะได้
หลังจากทำขั้นตอนสำเร็จ โอบิโตะก็ยืดตัวขึ้นด้วยความโล่งอก เขามองคุชินะด้วยสายตาเยาะเย้ย รอคอยการเคลื่อนไหวต่อไปของเธอ
คุนะหยิบถ้วยขึ้นมาแล้วมองโอบิโตะด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย: "นาย...ช่วยเก็บกวาดเหรอ?"
โอบิโตะพยักหน้า “แน่นอน ในฐานะเพื่อนสนิทของมินาโตะ ฉันควรจะช่วยแฟนสาวของเขา”
เมื่อได้ยินคำว่า "คนรัก" คุชินะก็ใเล็กน้อยในตอนแรก จากนั้นใบหน้าของเธอก็แดงก่ำ
เธอพูดตะกุกตะกักว่า "อะไรนะ...คุณพูดอะไรน่ะ? ฉันกับมินาโตะไม่ได้..."
โอบิโตะแสร้งทำเป็ประหลาดใจ: "อะไรนะ? ไม่รู้เหรอว่าฉันเป็คนที่สนิทที่สุดของมินาโตะเซ็นเซย์? ว่าพวกเธอสองคนจะได้เป็คู่กันหรือไม่นั้นขึ้นอยู่กับฉันล้วนๆ"
เมื่อเห็นสีหน้าจริงจังของโอบิโตะ คุชินะก็พบว่าคำพูดของเขามีส่วนจริงอยู่บ้าง นอกจากนี้ เธอยังชอบมินาโตะจริงๆ มินาโตะไม่ได้รู้สึกอะไรกับเธอเลยหรือไง?
"ชิ ใคร้าการอนุมัติจากเธอกันล่ะ" คุชินะหันหน้าหนี ทำทีเย่อหยิ่ง
"แต่ถ้าเ้าพิสูจน์ได้ว่าเ้าคู่ควรกับมินาโตะ บางทีข้าอาจจะพิจารณาดู" โอบิโตะดีใจอยู่ในใจ แต่ภายนอกยังคงสงบ
"งั้น การทดสอบแรกคืออะไรล่ะ?" คุชินะไขว้ขาและส่ายขาอย่างตั้งใจหรือไม่ตั้งใจก็ตาม
เมื่อเห็นสีหน้าเย่อหยิ่งเล็กน้อยของเธอ โอบิโตะก็เกิดความคิดขึ้นมา: "การทำให้มินาโตะ นามิคาเซะยอมรับเธอเป็เื่ง่าย แต่เธอต้องสัญญากับฉันอย่างหนึ่งก่อน"
คุชินะเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย: "อะไรเหรอ?"
โอบิโตะโน้มตัวเข้าไปใกล้หูของเธอแล้วกระซิบคำพูดสองสามคำ คุชินะใในตอนแรก จากนั้นใบหน้าของเธอก็แดงก่ำ เธอพูดด้วยน้ำเสียงยั่วยวนว่า "คุณ... คุณทำแบบนี้ได้ยังไง..."
แต่โอบิโตะดูเหมือนจะไม่สังเกตเห็นปฏิกิริยาของเธอ และพูดต่อว่า "แล้วไง? ถ้าคุณไม่เห็นด้วย การทดสอบก็ดำเนินการต่อไม่ได้"
คุชินะกัดริมฝีปาก ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าในที่สุด: "ตกลง... ฉันจะทำตามที่คุณบอก... แต่แค่ครั้งเดียวเท่านั้น!"
จากนั้นโอบิโตะก็เผยรอยยิ้มแห่งชัยชนะ เขาค่อยๆ เอื้อมมือไปััหน้าอกอันเย้ายวนของคุชินะอย่างแ่เบา คุชินะถึงกับอ้าปากค้าง ร่างกายแข็งทื่อไปทั้งตัว
คุชินะรู้สึกโกรธมาก แต่เพราะเธอรู้สึกว่าโอบิโตะเป็เพื่อนและครอบครัวที่มินาโตะรัก เธอจึงยอมรับได้ที่เขามาแตะต้องหน้าอกของเธอ
โอบิโตะพยักหน้า แต่การกระทำของเขากลับยิ่งควบคุมไม่ได้ เขาบีบนวดหน้าอกอวบอิ่มของคุชินะ ััได้ถึงน้ำหนักของมัน
คุชินะรู้สึกเขินเล็กน้อย แต่เธอก็ทำได้เพียงกัดฟันและอดทนเอาไว้ เพราะอย่างไรก็ตาม อีกฝ่ายก็เป็เพื่อนและครอบครัวที่มินาโตะรัก การที่เขามาจับหน้าอกเธอคงไม่ใช่เื่ใหญ่โตอะไรหรอกใช่ไหม...?
ขณะที่โอบิโตะััได้ถึงความนุ่มนวลของหน้าอกของคุชินะในมือของเขา ร่างกายส่วนล่างของเขาก็เต้นระรัวราวกับจะะเิออกมา
เขาเพิ่งปลุกพลังเนตรมางเคียวชาริงกันได้ไม่นาน และแม้แต่ตัวเขาเองก็ไม่คาดคิดว่าความสามารถนี้จะนำความสะดวกสบายมาให้เขามากมายขนาดนี้
…………
ในวันนั้น มิซากิกำลังคุกเข่าอยู่ข้างเตียงและกำลังทำออรัลเซ็กส์ให้เขา และโอบิโตะก็รู้สึกตื่นเต้นมากจนเอาแต่ลูบผมของมิซากิ ทันใดนั้นเอง โอบิโตะก็รู้สึกว่าบางสิ่งในจิตใจของเขาสลายไป
เมื่อเห็นเช่นนั้น ป้ามิซากิก็ส่ายศีรษะเบาๆ จากนั้นก็เดินเข้าไปใกล้โอบิโตะและคุกเข่าลงแทบเท้าเขา
เธอรูดซิปกางเกงของโอบิโตะอย่างชำนาญ เผยให้เห็นอวัยวะเพศที่แข็งตัวอยู่แล้วของเขา ป้ามิซากิอ้าปากและเอาอวัยวะเพศของโอบิโตะเข้าไปในปากของเธอ
"อืม... แม่... แม่เข้าใจผมดีจังเลย..." โอบิโตะเอนหลังพิงโซฟาอย่างสบายๆ พลางลูบผมเปียกของป้ามิซากิด้วยมือข้างหนึ่ง
ป้ามิซากิกลืนและคายอวัยวะเพศของโอบิโตะออกมาอย่างตั้งใจ ขณะเดียวกันก็สังเกตสีหน้าของโอบิโตะไปด้วย สีหน้าพึงพอใจของโอบิโตะยิ่งกระตุ้นเธอมากขึ้น ลิ้นของเธอค่อยๆ เลียไปตามจุดที่ไวต่อความรู้สึกต่างๆ อย่างชำนาญ
"อ่า...รู้สึกดีจังเลย...แม่...ผมจะเสร็จแล้ว..." โอบิโตะถอนหายใจยาว กดมือลงบนศีรษะของป้ามิซากิ แล้วสอดอวัยวะเพศของเขาเข้าไปในลำคอของเธออย่างลึก
ในขณะที่โอบิโตะกำลังจะยิง เขาก็รู้สึกเ็ปอย่างรุนแรงที่ดวงตาอย่างกะทันหัน—เขาได้เปิดใช้งานเนตรเนตรวงแหวนกระจกเงา!
…………
โอบิโตะยิ้มและพูดว่า "ไม่เป็ไรหรอก เดี๋ยวฉันจะสอนเอง" ขณะที่พูด เขาก็ยื่นมือขวาออกไปลูบแก้มของคุชินะเบาๆ
คุชินะรู้สึกถึงความอบอุ่นจากโอบิโตะและตัวสั่นอย่างรุนแรง
โดยสัญชาตญาณแล้วเธออยากถอยหนี แต่ก็หยุดไว้เพราะความภักดีที่มีต่อมินาโตะ
ในชั่วขณะที่เธอลังเล มือของโอบิโตะก็เลื่อนลงมาที่คอของเธอจนถึงกระดูกไหปลาร้าแล้ว
"โอบิโตะ! แกทำอะไรอยู่!" คุชินะะโ แต่เสียงของเธอไม่ดุดันเหมือนปกติ
โอบิโตะเงยหน้าขึ้นสบตาเธอ เนตรมายาของเนตรมางเคียวของเขายังคงทำงานอยู่ “คุชินะจัง ฉันกำลังสอนเธอให้รู้จักอยู่กับคนรักของเธอ” เขาพูดอย่างตรงไปตรงมา ราวกับว่าเป็เื่ปกติธรรมดา
คุชินะอ้าปาก แต่ไม่รู้จะโต้แย้งอย่างไรดี
ภายใต้อิทธิพลของภาพลวงตา เธอกลับพบว่าคำพูดของโอบิโตะมีส่วนที่เป็ความจริงอยู่บ้าง
เธอส่ายหัว พยายามทำให้จิตใจสงบลง “ไม่...ไม่...พวกเราเป็แฟนของอาจารย์มินาโตะ เราทำแบบนี้ไม่ได้...”
โอบิโตะลูบไล้กระดูกไหปลาร้าของคุชินะเบาๆ และใช้ปลายนิ้วแตะกระดูกที่ยื่นออกมาเป็ครั้งคราว คุชินะอดไม่ได้ที่จะหายใจแ่เบา ขาของเธอรู้สึกอ่อนแรงเล็กน้อย
“อย่าไปสนใจความคิดเห็นของคนในโลกเลย” โอบิโตะกระซิบอย่างเย้ายวน “จงทำตามหัวใจของคุณ แล้วฉันจะแสดงให้คุณเห็นถึงความงดงามของความรัก”
คุโนะรู้สึกหัวใจเต้นแรงและเวียนหัว เธอพยายามปฏิเสธ แต่ร่างกายกลับทรยศต่อความตั้งใจของเธอ เอนตัวพิงโอบิโตะอย่างอ่อนแรง “โอบิโตะ...ไม่...อย่า...” เธอพูดอย่างแ่เบา มือทั้งสองข้างดันหน้าอกของโอบิโตะด้วยแรงที่อ่อนล้า
โอบิโตะก้มศีรษะลงซุกตัวใกล้กับคอของคุชินะ แล้วค่อยๆกัดผิวอันบอบบางของเธอเบาๆ
คุชินะหลับตาลงและส่งเสียงครางออกมาอย่างควบคุมไม่ได้
โอบิโตะััได้ว่าความต้านทานของนางกำลังอ่อนลงทีละน้อย และรอยยิ้มเยาะเย้ยก็ปรากฏขึ้นบนริมฝีปากของเขา
"ที่รัก ใจเย็นๆ นะ"
เขากระซิบข้างหูคุชินะว่า "ฉันจะทำให้หนูรู้สึกสบายใจมากๆ"
คุชินะสูดหายใจเข้าลึกๆ ตัวสั่นเทา ด้วยเหตุผลบางอย่าง อุณหภูมิร่างกายและการหายใจของโอบิโตะทำให้เธอรู้สึกปลอดภัยกว่าที่เคยเป็มา นี่อาจจะเป็...ความรู้สึกระหว่างคนรักหรือเปล่า? เธอสงสัยอย่างสับสน
ทันใดนั้น มือของโอบิโตะก็ค่อยๆ เลื่อนเข้าไปใต้เสื้อผ้าของคุชินะ ฝ่ามือที่อบอุ่นและหยาบกร้านัักับผิวที่เนียนนุ่มของหญิงสาว ทำให้คุชินะตัวสั่นไปโดยปริยาย
“เดี๋ยวก่อน… โอบิโตะ… มันคงไม่ได้ผลจริงๆ…” คุชินะพยายามหาคำพูดที่เหมาะสม “อาจารย์มินาโตะ… สำคัญกับฉันมาก…”
โอบิโตะไม่สนใจเธอและยังคงสำรวจขึ้นไปข้างบนต่อไป เขาััขอบล่างของหน้าอกอวบอิ่มของคุชินะได้อย่างง่ายดาย และคุชินะก็หันหน้าหนีด้วยความอับอาย มือของเธอกดลงบนข้อมือของโอบิโตะอย่างอ่อนแรง
“ไม่เป็ไรนะ นานะจัง” โอบิโตะกระซิบข้างหูเธอ “เชื่อฉันสิ เธอจะชอบความรู้สึกนี้”
คุชินะรู้สึกเวียนหัว จิตใจว่างเปล่า เหลือเพียงความปรารถนาตามสัญชาตญาณเท่านั้น
ใช่ นั่นคือสิ่งที่คู่รักควรทำ
เธอบอกตัวเองอย่างนั้น แต่ลึกๆ แล้วเธอรู้สึกได้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ
เมื่อเห็นว่าคุชินะไม่ได้แสดงท่าทีขัดขืนใดๆ โอบิโตะจึงฉีกเสื้อผ้าของเธอออกอย่างไม่เกรงใจ หน้าอกอวบอิ่มของหญิงสาวกระเพื่อมออกมาทันที และผิวเนียนของเธอก็สั่นไหวเล็กน้อยในอากาศ
คุชินะอ้าปากค้าง พยายามปกปิดตัวเองโดยสัญชาตญาณ แต่โอบิโตะคว้าหน้าอกข้างหนึ่งของเธอก่อน ััได้ถึงน้ำหนักของมัน เขาค่อยๆ นวดมันเบาๆ ปลายนิ้วของเขาแตะโดนปลายหัวนมเป็บางครั้ง
คุชินะรู้สึกอ่อนแรงไปทั้งตัวและทำได้เพียงพิงโอบิโตะอย่างหมดหนทาง
เธอหลับตาแน่น ราวกับว่าการทำเช่นนั้นจะช่วยให้เธอหลีกหนีจากความเป็จริงได้
อย่างไรก็ตาม คลื่นแห่งความสุขพลุ่งพล่านไปทั่วอกของเธอ ทำให้เธอเปล่งเสียงครางเบาๆ
"โอบิโตะ...ไม่นะ...มันน่าอายเกินไป..."
เธอพูดตะกุกตะกัก มือทั้งสองข้างวางอยู่บนมือของโอบิโตะ แต่เธอไม่มีเรี่ยวแรงที่จะขยับมือเขาออกไป
โอบิโตะก้มศีรษะลงและเอาติ่งหูของคุชินะเข้าปาก ลมหายใจหนักๆ ของเขากระทบกับติ่งหูของเธอ
“อย่าเขินอายเลย” เขากระซิบ “ความปรารถนาทางเพศคือต้นกำเนิดของธรรมชาติมนุษย์ มาสำรวจสิ่งมหัศจรรย์ที่ไม่เคยมีใครรู้จักนี้ด้วยกันเถอะ”
คุชินะรู้สึกสับสนอย่างมาก คำพูดของโอบิโตะดูเหมือนจะไปพลิกโลก เธอค่อยๆ ลดมือลง ปล่อยให้โอบิโตะเอาสิ่งที่เขา้าไป
“งั้นคุณ…คุณต้องอ่อนโยนนะคะ…” เธอกล่าวอย่างลังเล
618
