ประชา : 2090 (จบแล้ว)

        ผมนั่งโดดเดี่ยวบนขอบเตียงในห้องคอนโดจมจ่อมอยู่กับความคิดแง่ลบที่ถาโถมเข้ามาอย่างไม่หยุดหย่อนอุตส่าห์เข้าถึงตัวแฟนสาวได้ก่อน แต่ก็เสียท่าให้รฐรักษ์ชิงตัวเธอไปต่อหน้าต่อตาหญิงร่างท้วมล่วงรู้ความลับผมลึกแค่ไหนกันแน่ แล้วอิสราจะหลงเชื่อเธอรึเปล่า ผมลุกไปสาดน้ำเย็นๆ ใส่หน้าในห้องน้ำ หวังจะชะล้างความขุ่นมัวออกไป ก่อนจะวกกลับมานั่งที่เดิมความเย็นเฉียบช่วยดึงสติที่ล่องลอยให้กลับเข้าร่างได้บ้าง

        ตอนนี้คงทำอะไรไม่ได้จริง ๆ

        ผมนึกปลอบใจตนเองก่อนหน้านี้ผมส่งข้อความบอกแฟนสาวไปแล้วว่าถ้าเสร็จจากภารกิจการไปส่งเพื่อนให้รีบติดต่อกลับมา แวบแรกผมกะจะเล่นเกมฆ่าเวลาแต่ก็ร้อนรนใจเกินกว่าจะทำแบบนั้นแม้จะอยากข่มตานอนหลับก็กลัวว่าจะลืมตื่นแล้วพลาดอะไรสำคัญไปคิดไปคิดมาจึงมาจบที่หัวข้อการถ่ายทอดสดญัตติอภิปรายไม่ไว้วางใจรัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทยถ้าผมดูสิ่งเดียวกับที่อิสราดู ก็จะคาดเดาเวลาว่างของเธอได้แม่นยำติดปัญหาอย่างเดียวคือ หากต้องการรับชมแบบซิมูเลชันจำเป็นต้องทำผ่านแอปซิติเซนผมทำใจแล้วว่าจะดูแบบภาพสองมิติทางช่องทีวีปกติ จนกระทั่งชายผอมสูงโผล่พรวดเข้ามาในห้องเขาแวะมาเอากระเป๋าเอกสารบางอย่างในห้องส่วนตัวแล้วเตรียมตัวกลับออกไปอย่างเร่งรีบ บอกผมว่ามีประชุมเตรียมจัดตั้งพรรคต่อ

        “เดี๋ยวก่อน”ผมรั้งเพื่อนไว้ด้วยเสียง “นาย ช่วยเข้าแอปซิติเซนให้ฉันเข้าไปดูการอภิปรายในสภาหน่อยได้ไหม”

        “แล้วทำไมท่านไม่ดูแบบปกติ”

        “อยากลองอะไรใหม่ๆ ดู เผื่อจะได้เอาไปคุยกับอีฟได้เนียนขึ้น หรือว่านายจำเป็นต้องใช้แอปนี้”ผมกล่าว เพื่อนเคยบอกว่าแอปซิติเซนอนุญาตให้ล็อกอินเข้าได้ทีละเครื่องและการเข้าไปในโลกซิมูเลชันจะมีมาตรการรักษาความปลอดภัยสูงเท่ากับการโหวต หากต้องโหวตจริงจะมีขั้นตอนการยืนยันตัวตนหลายรูปแบบอีกสามครั้งทั้งก่อนโหวต ขณะส่งคำถามคัดกรองและตอนยืนยันผลโหวต

        “ช่วงเย็นนี้ไม่ได้ใช้ช่วงดึก ๆ อาจต้องใช้โหวตพวกดีเบตเก่า ๆ”เขาทำตามคำขอร้องอย่างไม่ได้เต็มใจร้อยเปอร์เซ็นต์เดาว่าที่ยอมทำเพราะอยากให้ผมสัมผัสประสบการณ์ทางการเมือง เข้าสู่โลกใบเดียวกับเขาชายหนุ่มหยิบแถบคาศีรษะมาสวมแล้วเข้าสู่โลกประดิษฐ์สักครู่หนึ่งก็ถอดออกแล้วยื่นให้ผม

        “อย่าไปเผลอกดปุ่มมั่วซั่วนะ”

        “เออน่ายังไม่ไว้ใจฉันอีกเหรอ” ผมจ้องหน้าเพื่อน เขาไม่พูดอะไรต่อแล้วจ้ำออกจากห้องอย่างว่องไว

        ผมสวมเครื่องพาราเลลเวิลด์ซิมูเลเตอร์แล้วหลับตาลงพร้อมกับใช้มือกดปุ่มที่อยู่เหนือรูหูขวา เพียงชั่วอึดใจโลกแห่งความเป็นจริงก็พลันดับวูบ ภาพเสมือนสว่างวาบขึ้นมาแทนที่ตอนนี้ผมกลายเป็นส่วนหนึ่งของมุมมองจากตัวอวตารที่นั่งอยู่แถวหน้าของที่ประชุมสภาเมื่อลองขยับแขนขา ก็พบว่าร่างกายไร้การตอบสนองใด ๆ ลำคอผมเหลียวมองรอบ ๆโดยไม่ได้สั่ง คงทำตามอัลกอลิทึมของตัวหุ่นยนต์เองเพราะเปิดให้สาธารณชนหลายคนเข้ามาสิงร่างอวตารตัวเดียวกันได้เหมือนเป็นแค่กล้องวงจรปิดเคลื่อนที่ซึ่งถ่ายทอดสดด้วยภาพสามมิติขืนปล่อยให้ใครควบคุมตามได้อำเภอใจ ป่านนี้คงเกิดเรื่องวุ่นวายไปแล้ว

        สายตาหุ่นยนต์หันไปชมบรรยากาศอันโอ่โถงของห้องประชุมการตกแต่งไม่ได้ดูหรูหราต่างจากห้องสัมมนาธรรมดาห้องหนึ่งหนังสือสักเล่มที่เคยอ่านกล่าวว่า สถาปัตยกรรมตามวิถีประชาธิปไตยจะเรียบง่ายไม่ยิ่งใหญ่โอ่อ่าแบบจักรวรรดิ หากห้องนี้พังทลายลงกะทันหัน เหล่า สส. ผู้เข้าร่วมประชุมก็พร้อมจะย้ายไปทำงานอีกที่ได้ทันทีการจัดวางตำแหน่งที่นั่งลดหลั่นลงมาเป็นชั้น ๆ ตามปกติเพียงแต่ทั้งห้องเป็นรูปสี่เหลี่ยมจัตุรัส ผมเดาว่า สส.ที่ประจันหน้ากันอยู่ด้านตรงข้ามของสี่เหลี่ยมเป็นฝ่ายรัฐบาลกับฝ่ายค้านเวลาถกเถียงกันก็จะเห็นหน้าตาอีกฝ่ายได้ชัดด้านที่ผมนั่งอยู่หลังโต๊ะประธานซึ่งเป็นบัลลังก์ที่ยกสูงจากพื้นเพียงเล็กน้อยมีภาพฮอโลแกรมอันสูงใหญ่ของประธานฉายเหนือขึ้นไปกลางอากาศ เป็นชายสูงประมาณ 160 ซม.ในชุดสูทสุดเนี้ยบ มีใบหน้าเป็นสี่เหลี่ยมผืนผ้าแนวตั้ง ไว้หนวดที่ดูแข็งทื่อ

        ชายคนหนึ่งบนแถวที่สามของอัฒจันทร์กดปุ่มตรงหน้าแล้วภาพสามมิติของตนก็ไปปรากฏบนโพเดียมกลางห้องประชุมประจันหน้ากับภาพเสมือนของประธาน ชื่อที่ขึ้นมากำกับเหนือภาพฮอโลแกรมของเขาเขียนว่า“เกียรตินคร สส. บัญชีรายชื่อพรรคปากท้อง”

        “เรียนท่านประธาน เราอยากทราบว่าทำไมวันนี้ท่านถึงเลือกใช้อวตารรูปใบหน้านี้ ทำให้บรรยากาศขมึงตึงไปหน่อย” เขาเอ่ยทำทั้งห้องหัวเราะขบขัน ดูเหมือนช่วงนี้จะเป็นเวลาเบรกสั้น ๆ ระหว่างรอ รมต.ไกรลพเข้าไปนั่งประจำที่

        “ใบหน้านี้คือ แอร์คูล ปัวโรต์ที่อกาธาคริสตี้บรรยายไว้ในนิยาย ปี ค.ศ. 1920 ซึ่งมาจากการสุ่มเลือกเช่นเคย” ประธานบอกมิน่าล่ะถึงนั่งนิ่ง ๆ บนบัลลังก์แทบไม่ขยับตัว แถมยังมีโครงหน้าผิดมนุษย์ผมพึ่งระลึกได้ว่าประธานรัฐสภายุคนี้จะเป็นหุ่นยนต์ที่ควบคุมด้วยเอไอทั้งระบบ ไม่ใช่อวตาร หรือคนใส่หน้ากากเหมือนตอนดีเบตเพราะเป็นงานที่ต้องเป็นกลาง ไม่ใช้สมอง แค่ทำตามขั้นตอนหนึ่งสองสามสี่อดนึกถึงสมัยตนเองไม่ได้ที่ระเบียบการประท้วงตีความได้กว้างขวางขึ้นกับดุลพินิจของประธานเพียงผู้เดียว จะกำกัดเสรีภาพการพูดอย่างไรก็ได้ ไม่แปลกใจเลยที่ตำแหน่งนี้จะถูกครหาว่าไม่เป็นกลางหลายต่อหลายครั้ง

        { “แต่เราว่า หน้าตาคุ้น ๆเหมือนคุณสัมฤทธิ พงษ์พัฒนา มากกว่า” เกียรตินครพูดต่อ สีหน้าดูทะเล้น

        “ขอโทษนะพอดียังไม่ค่อยเข้าใจ” ประธานว่า ผมหันไปมองรอบ ๆ เห็น สส. หลายคนซุบซิบกัน

        “แน่นอนว่าท่านไม่เข้าใจเพราะคุณสัมฤทธิ พงษ์พัฒนา เป็นคนข้างบ้านเราเอง” ชายคนนั้นบอก ทำเอาผู้ชมทั้งโถงหัวเราะอีกครั้งเหมือนกำลังสนุกที่ได้กลั่นแกล้งหุ่นยนต์

        “เราไม่ใช่เพื่อนเล่นของท่านแต่ถ้าทำให้ทุกท่านผ่อนคลายได้ เราก็ยินดี ครั้งหน้า จะขอรบกวนท่านเสนอมุกตลกประเภทนี้เข้าไปให้เราเรียนรู้ด้วย”ประธานพูดหน้านิ่ง อาจไม่ได้ตั้งโปรแกรมมาให้มีอารมณ์ร่วม

        “ได้เลยครับ ท่านประธาน”เกียรตินครกล่าวปิดท้าย ผมรู้สึกถึงความไร้วุฒิภาวะได้ชัดเจนของชายผู้นี้แท้จริงแล้วก็ไม่ได้ผิดระเบียบอะไร กฎกติกาสนใจแค่ว่าเวลาพูดทั้งหมดไม่เกินฝ่ายละสิบนาทีมีเสรีภาพแสดงออกอะไรก็ได้ แต่ต้องมีส่วนของเนื้อหาเพียงพอการพูดเล่นนี้ก็น่าจะนับเวลาไปด้วย ถ้าเป็นในศาลคงไม่มีโอกาสทำเช่นนี้

        “ขอโทษด้วยนะ”

        ผมได้ยินเสียงนี้แล้วหันมาตามเสียงโดยอัตโนมัติไม่ได้มีอำนาจสั่งการหุ่นยนต์ที่ตนเองสิงร่างชายคนหนึ่งพยักหน้าอย่างนบน้อมให้ก่อนรีบร้อนขึ้นบันไดไปที่นั่งประจำตำแหน่งของสส.ของตนเองอนุมานได้ว่าเมื่อครู่เขาอาจจะเดินชน หรือสะดุดขาหุ่นอวตาร ผมเพิ่งค้นพบว่าสิ่งที่แตกต่างกันระหว่างโลกเสมือนกับการบังคับหุ่นยนต์คือ ในโลกเสมือนผมจะรู้สึกเหมือนมีร่างกายจริง ๆ ตอนถูกยิงในเกมแบ็ตเทิลเอิร์ธก็เจ็บจริงในขณะที่ผิวหนังของหุ่นอวตารเป็นแค่เปลือกที่ไร้ความรู้สึก ใช้สีเนื้อให้ดูสมจริงขึ้นเท่านั้นคิดว่าถ้าเป็นร่างที่ตำรวจใช้คงมีเซ็นเซอร์ละเอียดกว่านี้พอมีหน้าที่แค่สังเกตการณ์ใสภาก็ทำมาพอใช้งานได้ตามจุดประสงค์ก็พอไม่ต้องทุ่มเทงบประมาณให้สิ้นเปลือง

        หรือว่าเราจะเป็นหุ่นอวตารของโลกยุคนี้

        แวบหนึ่งที่ผมฉุกคิดขึ้นมาถ้าเป็นจริงร่างกายผมก็ต้องสร้างจากเทคโนโลยีชีววิศวกรรมขั้นสูง มีทั้งเลือดเนื้ออวัยวะภายใน ระบบเส้นประสาท ที่สมจริงจนแยกจากคนทั่วไปไม่ได้ เท่าที่เห็นในข่าว ปี2090 ไม่ได้เจริญถึงขั้นนั้น แม้อวตารตำรวจจะเคลื่อนไหวรวดเร็วแต่ก็ดูเก้ ๆ กัง ๆ ไม่ลื่นไหล่เท่ามนุษย์

        ธรณีเคยแย้งความคิดว่าผมติดอยู่ในโลกเสมือนเฉกเช่นเดียวกับหนังเรื่องเมทริกซ์ “ถ้าเป็นแบบนั้นจริง ท่านควบคุมอะไรได้บ้างไหม อย่างเช่น ออกเกมหยุดเกม หรือปรับความยาก...เท่าที่ดูก็ไม่ได้ใกล้เคียงนะ”

        ที่เพื่อนพูดมาถูกแค่ส่วนเดียวถ้าผมไม่ใช่ตัวเอกอย่าง นีโอ ก็ไม่มีทางรู้ว่าตัวเองอยู่ในโลกเสมือนหรือโลกจริงแต่ถึงกระนั้นไม่ว่าจะเป็นแบบไหน ก็ต้องใช้ชีวิตต่อไปในโลกนี้เหมือนเดิมไม่ต้องคิดมากให้เปลืองสมอง

        หุ่นยนต์อวตารที่ผมสิงร่างไม่ได้มองดูขาตนเองด้วยซ้ำว่าหักคลอนเสียหายตรงไหนบ้างมันซื่อสัตย์ต่อหน้าที่โดยหันไปดูการประชุมต่อ เสียงกดออดดังขึ้นประธานเกริ่นนำเข้าสู่ช่วงเวลาสำคัญ

        “ตอนนี้ รมต.ไกรลพมาพร้อมแล้ว ขอเชิญเริ่มญัตติอภิปรายไม่ไว้วางใจได้เลย” }