เกิดใหม่ทั้งที..แต่มาอยู่ในร่างของขอทาน

        เช้าของวันรุ่งขึ้นเย่ซวนก็เตรียมพร้อมเดินทางกลับไปหุบเขาจันทรา

        "เดินทางปลอดภัยเจ้าค่ะ คุณชายเย่" ลู่ฟางพูด หลังจากที่นางกลับมาจากการทำธุระ นางก็ทราบว่าเย่ซวนนั้นจะจากไปแล้ว ภายในใจอดที่จะถอนหายใจไม่ได้ ยิ่งเวลานี้เห็นเย่ซวนถือลูกประคำที่มือขวา ยิ่งทำให้เสน่ห์ของชายหนุ่มมีมากยิ่งขึ้น 

        "ขอบคุณแม่นางลู่มาก" เย่ซวนยิ้มตอบ

        "ครั้งหน้าถ้าคุณชายเย่ มายังเมืองเสิ่นหยางอีก สามารถมาพักที่โรงเตี๊ยมของข้าได้"

        "ยินดีเป็นอย่างยิ่ง" เย่ซวนยิ้มก่อนที่จะเดินขึ้นรถม้าไป 

        รถม้าค่อยๆวิ่งออกจากเมืองเสิ่นหยาง อย่างช้าๆ

        "คุณหนูพวกเขาไปกันแล้ว" หญิงชราที่อยู่ข้างๆลู่ฟางพูดขึ้น เมื่อเห็นนางมองตามรถม้าไป

        "ท่านว่าพวกเขาจะเป็นอะไรมั้ย" ลู่ฟางอดเป็นห่วงไม่ได้

        "ชายแก่คนนั้นฝีมือไม่ธรรมดา คุณหนูไม่ต้องเป็นห่วง" นางอดที่จะรู้สึกแปลกไม่ได้ คุณหนูของตนเคยคุยกับเย่ซวนแค่ไม่กี่คำ ทำไมนางถึงดูเป็นห่วงเป็นใยขนาดนั้น

         "พวกเราไปเตรียมตัวกันเถอะ" นางถอนหายใจ ก่อนที่จะหันหลังกลับเข้าไปในโรงเตี๊ยมเพราะตอนนี้นางเองก็อยู่ในสถานการณ์ที่กดดันเช่นกัน 

        ...

        "คุณชายพวกเขาตามเรามาจริงๆ" ฮุ่ยหมิงพูด 

        "ให้พวกเขาตามมาเถอะ" เย่ซวนพูด เมื่อวันก่อนเย่ซวนได้เตรียมวางค่ายกลเอาไว้กับรถม้าคันนี้แล้ว มันเป็นค่ายกล ซ่อนจันทรา เป็นค่ายกลอำพรางตอนกลางคืน 

        "หลังออกจากเมืองได้สักพัก พวกเขาน่าจะลงมือ" 

        "ถ้ามีอะไรเกิดขึ้นพวกท่านห้ามลงจากรถม้าเด็ดขาด" เย่ซวนหันไปพูดกับสองแม่ลูก

        "เจ้าค่ะ" ซินอี๋ กอดซินหยานเบาๆ นางได้ฟังเย่ซวนกับฮุ่ยหมิงคุยกัน ในใจอดที่จะเกิดความกังวลไม่ได้

        รถม้าวิ่งออกจากเมืองมาได้ 1 ชั่วยาม พวกเขาก็ถูกหยุดด้วยกลุ่มคนขนาดใหญ่ พวกเขามีจำนวนถึง 30 คน

        "นายน้อย ข้าเดาว่าน่าจะไม่ใช่แค่คนของตระกูลหยวนเท่านั้น" ฮุ่ยหมิงพูดขณะบังคับรถม้าให้ค่อยๆชะลอความเร็วลง

        ในที่สุดรถม้าก็หยุดลง เย่ซวนถึงได้ลืมตาขึ้นมา เย่ซวนถอดประคำออกจากมือก่อนที่จะยื่นให้กับซินหยาน ตอนแรกนางก็มองด้วยความสงสัยแต่สุดท้ายก็รับประคำมากำเอาไว้ในมือ

        เย่ค่อยๆเดินลงจากรถม้า เมื่อเดินลงมาเขาเห็นคนกลุ่มนึงยืนอยู่ด้านหน้า

        "นายน้อยพวกเขาเป็นคนตระกูลหยวน ส่วนที่ปกปิดใบหน้า ข้าว่าน่าจะเป็นคนของสมาคมนักฆ่ารับจ้าง" ฮุ่ยหมิงชี้ไปที่หยวนเหวินคัง และ ชายที่ถูกเรียกว่า อาเก้า มีชื่อว่า หยวนเป่ย และมีชายที่อยู่มีอายุมากกว่า อีก 2 คน คนมีหนวดมีชื่อว่า หยวนซี ส่วนอีกคนมีนามว่า หยวนกัง

        เมื่อพวกเขาทั้งหมดเห็นเย่ซวนเดินลงมาจากรถม้า ความรู้สึกของแต่ละคนแตกต่างกันออกไป บางคนชมเชยอยู่ในใจ บางคนก็อดที่จะอิจฉาความหล่อเหลาของเย่ซวนไม่ได้ บางคนก็ส่ายหน้าถอนหายใจอดที่จะสงสารเย่ซวนไม่ได้ ที่วันนี้เขาจะต้องตาย

        "ไอ่แก้นี้เป็นคนรับใช้ของเจ้าสินะ" หยวนเหวินคังตะคอกออกมา เขาเป็นหนึ่งในคนที่อิจฉาความหล่อเหลาของเย่ซวน เขาคิดย้อนกลับไปตอนที่ลู่ฟางเอ่ยปากห้ามเขาไม่ให้มีเรื่องกับฮุ่ยหมิง 'ต้องเป็นเพราะเจ้านี้แน่ๆ' เมื่อคิดได้แบบนั้นอารมณ์โกรธของเขาก็ทวีความรุนแรงขึ้น

        เย่ซวนยังไม่ทันตอบ ฮุ่ยหมิงก็พูดขัดเขาเสียแล้ว "เจ้าเด็กปากไม่สิ้นกลิ่นน้ำนม" ฮุ่ยหมิงโกรธจนควันออกหู 

        "เจ้าสินะที่เป็นคนฆ่าคนของตระกูลหยวนของข้า" ชายที่มีหนวดพูดพร้อมกับมองไปที่ฮุ่ยหมิง 

        "ใช่ เจ้ามีปัญหารึ" ฮุ่ยหมิงยิ้ม 

        "ดี ดี" หยวนซี พูดออกมา แม้ปากจะบอกว่าดี แต่สายตาของเขา สามารถข้าฮุ่ยหมิงได้เป็นร้อยรอบ

        "หึ" เมื่อถูกสายตาของหยวนซีมอง ฮุ่ยหมิงก็รู้สึกไม่สบอารมณ์

        "นายน้อยให้ข้าจัดการพวกเขาเถอะ" ฮุ่ยหมิงพูดก่อนที่จะพุ่งตัวออกไป

        เมื่อเห็นแบบนั้น หยวนซีก็ตะโกนสั่งทุกคนทันที "ฆ่า !" เมื่อทุกคนได้ยินก็พุ่งเข้าต่อสู้กับ ฮุ่ยหมิงทันที 

        เย่ซวนมองการต่อสู้ตรงหน้าด้วยอารมณ์ที่หลากหลาย

        'นี้คือการต่อสู้ที่แท้จริง' เลือดภายในร่างกายของเย่ซวนเริ่มสูบฉีดขึ้นด้วยความตื่นเต้น 

        เย่ซวน มองการต่อสู่ตรงหน้าด้วยความหลงใหล นี้เป็นครั้งแรกเลยที่เขามายังโลกนี้และเห็นก่อนต่อสู้จริงๆ ที่มีชีวิตเป็นเดิมพัน ยิ่งเวลาผ่านไปการต่อสู้ก็ยิ่งทวีความรุนแรงมากขึ้น ตอนนี้พวกนักฆ่าที่ตระกูลหยวนจ้างมาถูกฆ่าตายไปถึง 3 คนแล้ว 

        "ตั้งค่ายกลกระบี่ !" หนึ่งในนักฆ่าตะโกน พวกเขากระจายตัวล้อมกรอบฮุ่ยหมิงเป็นวงกลม ขยับเคลื่อนที่ไปมาซ้าย ขวา

        เย่ซวนมัวแต่มองดูการต่อสู้ จนลืมคิดที่จะไปช่วงฮุ่ยหมิง จนเขาได้ยินเสียงของหยวนเหวินคังเตือนสติ

        "ฆ่าเจ้าแก่นั้นซะ !" เขาตะโกนสั่งคนอื่นๆ ถึงแม้ หยวนซี หยวนกัง หยวนเป่ย จะไม่ค่อยพอใจที่ถูกคนอายุน้อยตะโกนสั่ง แต่พวกเขาก็ต้องทำตาม

        "ท่านฮุ่ยหมิงถอยออกมาเถอะ" เย่ซวนเห็นฮุ่ยหมิงเริ่มที่จะเหนื่อย หลังจากที่ฆ่าพวกนักฆ่าไปถึง 10 คน บาดเจ็บอีก 3 คน 30 ต่อ 1 ทำให้ฮุ่ยหมิงตึงมืออยู่ไม่ใช่น้อย ค่ายกลกระบี่ของพวกนักฆ่าถูกฝึกมาอย่างดีทำให้ช่องโหว่ของมันมีไม่มาก และ ยังมีคนของตระกูลหยวนอีก ทำให้ฮุ่ยหมิง จัดการไม่ได้ง่ายๆ

        เมื่อได้ยินเสียงของเย่ซวน ฮุ่ยหมิงก็ขมวดคิ้ว แต่สุดท้ายก็หาทางหนีออกมาจากค่ายกลจนได้ 

        "ฮ่าๆเจ้าแก่ เจ้าจะหนีไปไหน" หยวนเหวินคังตะโกน เมื่อเห็นฮุ่ยหมิงล่าถอย

        "นายน้อยทำไมถึง.." ฮุ่ยหมิงยังพูดไม่ทันจบ ก็ถูกเสียงของเย่ซวนพูดขัด

        "ให้ข้าจัดการเถอะ" เย่ซวนหันไปตบบ่าของฮุ่ยหมิงเบาๆ

        "ความหมายของท่านคือ ?" เขาขมวดคิ้วด้วยความสงสัย

        "อะไรนะ ? ฮ่าๆ" หยวนเหวินคังได้ยินเสียงของเย่ซวนเขาก็หัวเราะออกมา 

        "น้ำหน้าอย่างเจ้านี้นะ จะจัดการพวกเรา" หยวนเหวินคังมองเย่ซวน อย่างดูถูก

        เย่ซวนไม่ได้ตอบ มุมปากของเขายกยิ้มขึ้นเล็กน้อย สายตาของเขาไล่มองศัตรูละคน จนมาหยุดที่หยวนเหวินคัง

        "เจ้ามองอะไรของเจ้า !" หยวนเหวินคังถูกมองจนรู้สึกกดดัน "ฆ่ามัน พวกเจ้าจะยื่นเซ่ออยู่ทำไม !" ก่อนที่เขาจะหันไปสั่ง หยวนซี 

        "เจ้าหุบปากของเจ้าซะ !" หยวนซี ตะคอกใส่หยวนเหวินคังด้วยความหงุดหงิด เขาถูกสายตาของเย่ซวนกดดันใส่ จนรู้สึกหวาดกลัว

        "นี้เจ้า !" หยวนเหวินคัง หันมองหยวนซี ด้วยความโกรธ แต่เมื่อถูกสายตาของหยวนซีมอง เขาก็หุบปากลงทันที

        'รอให้จัดการเรื่องนี้เสร็จเรียบร้อย ข้าจะให้ท่านพ่อจัดการเจ้า' แม้เขาจะเงียบลงแล้ว แต่สายตาของหยวนเหวินคัง มองด้านหลังของหยวนซีอย่าง

        "พวกเจ้าเข้ามาเถอะ" เย่ซวนพูดขึ้น

         "ลงมือ !" หยวนซีตะโกน

        เหล่านักฆ่ากระจายตัวล้อมรอบเย่ซวน

        'ความไวของพวกเขาไม่เท่าไหร่เลย' ในความคิดของเขา เย่ซวนขยับเท้านิดนึงก่อนที่จะใช้ออกด้วยเหยียบจันทรา

        จู่ๆ เย่ซวนก็หายไปจากสายตาของทุกคน ดวงตาของพวกเขาแต่ละคนเบิกโพลงขึ้น รวมไปถึงฮุ่ยหมิงด้วยเช่นกัน

        'นายน้อยหายไปไหนแล้ว !' ฮุ่ยหมิงพยายามมองหารอบๆ

        "อ่อค !" เสียงของนักฆ่าคนหนึ่งดังขึ้น เขากระอักเลือดออกมาก่อนที่จะล้มลงนอนหมดลมหายใจ

        "เกิดอะไรขึ้นกัน !" นักฆ่าอีกคนเริ่มหวาดกลัวเขามองศพของนักฆ่าที่อยู่ข้างๆ

        ความเร็วของเย่ซวนมันเกินกว่าพวกเขาจะมองตามทันแล้ว เย่ซวนใช้วิชาฝ่ามือเงาจันทรา กระแทกไปที่อกของแต่ละคน นักฆ่าเหล่านั้นเริ่มกระอักเลือดออกมาทีละคนก่อนที่จะล้มลงเหมือนคนก่อนหน้า

        'ความเร็วนี้มันอะไรกัน' ฮุ่ยหมิงตกใจ ในที่สุดฮุ่ยหมิงก็เริ่มที่จะสังเกตเห็นเงาของเย่ซวนแล้ว 

        "ทุกคนระวังตัวด้วย !" หยวนซีตะโกนเมื่อเห็นนักฆ่าทยอยตายทีละคน 

        แต่ก็เท่านั้นถึงแม้พวกเขาจะได้ยินเสียงตะโกนของหยวนซี แต่พวกเขาจะป้องกันยังไงล่ะ จากนักฆ่า 20 คนตอนนี้เหลือเพียง 10 คนเท่านั้น 

        นักฆ่าที่เหลือมองดูศพของพรรคพวกตนก่อนที่จะมองหน้ากันสุดท้ายพวกเขาก็หวาดกลัวจนไม่กล้าต่อสู้ "หนี !" ไม่รู้ใครเป็นคนตะโกนแต่เมื่อได้ยิน นักฆ่าแต่ละคนก็พุ่งหนีไปคนละทางทันที 

        "พวกเจ้าจะหนีไปไหน !" เย่ซวนตะโกนออกมาก่อนที่จะไล่ฆ่าพวกนักฆ่านั้น ตอนนี้ดวงตาของเย่ซวนคล้ายมารร้ายกระหายเลือดก็ไม่ปาน เขากำลังสนุกกับการฆ่า จนเจ้าตัวยังไม่รู้เลย ความโหดเหี้ยมในการฆ่าของเย่ซวนยิ่งมีมากขึ้น ตอนแรกเขาเพียงกระแทกฝ่ามือไปที่หน้าอกของพวกนักฆ่าเท่านั้น แต่ตอนนี้ศพของแต่ละคน ลำคอของพวกเขาแต่ละคนบิดเบี้ยวจนน่ากลัว

        ใช้เวลาเพียงครึ่งชั่วยามนักฆ่าที่เหลือก็ถูกเย่ซวน ฆ่าตายแล้ว ในตอนที่เขาไล่ตามพวกนักฆ่าอยู่นั้น พวกหยวนซีคิดที่จะหนีแต่ก็ถูกฮุ่ยหมิงขัดขวางเอาไว้เสียก่อน

        "ท่านฮุ่ยหมิงที่เหลือปล่อยให้ข้าจัดกันเถอะ" เย่ซวนกลับมาหลังจากที่ไล่ตามพวกนักฆ่าที่หนรไป

        "ขอรับ" ฮุ่ยหมิงแยกตัวออกมาจากพวกหยวนซี ก่อนที่จะมายื่นอยู่ข้างเย่ซวน  

        "เจ้าหนุ่ม เจ้าปล่อยพวกเราไปซะไม่งั้นตระกูลหยวนไม่มีทางปล่อยเจ้าไปแน่" หยวนซี พูดข่มขู่ 

        เย่ซวนไม่ได้สนใจ เขาเพียงยิ้มและค่อยๆก้าวเดินไปทางหยวนซี 

        "เจ้าหนุ่ม เจ้าอย่าได้บีบบังคับกันให้มากนัก ! " หยวนซีตะคอกด้วยความลนลาน เมื่อเห็นเย่ซวนเดินเข้ามาใกล้

        "ฆ่า !" สุดท้ายเขาก็ทนไม่ไหวสั่ง ตะโกนสั่ง หยวนเป่ย และ หยวนกัง

        ครั้งนี้เย่ซวนไม่ได้ใช้วิชาฝ่ามือ แต่เขาใช้เพียงวิชาหมัดเท่านั้น ส่วนการเคลื่อนไหวก็กลับมาเป็นการเคลื่อนไหวปกติ เพราะกำลังภายในของเย่ซวนนอนนี้แทบจะหมดลงแล้ว หลังจากที่ใช้วิชาเหยียบจันทรา กัน ฝ่ามือเงาจันทรา ขั้นสูงสุดเท่าที่เขาสามารถใช้ได้

        "พลั่ก !!" "ผลัวะ!!" เสียงหมัดกระแทกเข้าลำตัวของพวก หยวนซี ความเจ็บปวดของแต่ละหมัดทำให้พวกเขาแทบอยากจะกระอักเลือดออกมา สุดท้ายหยวนเป่ยก็ถูกต่อยจนซี่โครงหัก

        "อ๊ากก" เขาลงไปนอนดิ้นกับพื้น

        "หยวนเป่ย !" หยวนซีตะโกนเรียก

        "ยังมัวแต่สนใจคนอื่น !" เย่ซวนกระแทกหมัดเข้าท้องน้อยของ หยวนซี 

        "ผลัวะ!!" ร่างของหยวนซีกระเด็นออกไปหลายก้าว

        โชคยังดีที่พลังปราณของพวกหยวนซีก็ใกล้ที่จะหมดลงแล้วเช่นกัน เพราะก่อนหน้าพวกเขาต่อสู้กับฮุ่ยหมิงมาก่อน

        เย่ซวนระดมหมัดเข้าใส่ หยวนซีและหยวนกัง สุดท้ายเขาก็ชกทั้งสองจนนอนหมอบเหมือน หยวนเป่ย

        เหตุการณ์ทั้งหมด หยวนเหวินคังมองดูด้วยความตกใจ เมื่อเห็นเย่ซวนมองมาทางเขา เขาก็ขาสั่นจนขยับไปไหนไม่ได้

        "เจ้าอย่าเข้ามานะ !" หยวนเหวินคังตะโกนออกมาด้วยความกลัวเมื่อเห็นเย่ซวนค่อยๆเดินมาทางเข้า

        เย่ซวนไม่ได้สนใจพุ่งมาทางหยวนเหวินคังด้วยความเร็วก่อนที่จะซักฝ่ามือพิษเย็นจันทรา ใส่หยวนเหวินคัง

        "อ๊ากกกกก !" หยวนเหวินคังก่อนที่จะลงไปนอนกลิ้งไปกลิ้งมาด้วยความเจ็บปวด สุดท้ายก็ทนไม่ไหวจนสลบไป

        "นายน้อย !" ฮุ่ยหมิงพุ่งมาทางเย่ซวนเมื่อเห็นว่าเขากำลังจะล้มลง 

        "ไม่เป็นอะไรข้าแค่หมดแรง" เย่ซวนพูดออกมาเบาๆ

        "ท่านพาข้าไปส่งที่รถม้าเถอะ" 

        "ได้" ฮุ่ยหมิงพยุงเย่ซวนมาจนถึงรถม้า

        ก่อนที่เย่ซวนจะขึ้นรถม้าไปเขาหันมาสั่งฮุ่ยหมิง "เจ้า 3 คนนั้นท่านฆ่าพวกเขาได้เลย"

        "ส่วนเจ้านั้น" เย่ซวนมองไปที่หยวนเหวินคัง "ปล่อยเขาไป" 

        "ขอรับ" ฮุ่ยหมิงใช้เวลาไม่นาน เขาเดินไปหา หยวนซี หยวนกัง หยวนเป่ย ก่อนที่จะใช้กระบี่ของนักฆ่าแทงพวกเขาทั้ง 3 

        "เรียบร้อยขอรับนายน้อย"

        "พวกเราออกเดินทางกันต่อเถอะ" เย่ซวนพูดขึ้น

        ระหว่างทางฮุ่ยหมิงก็อดสงสัยไม่ได้ทำไมเย่ซวนถึงปล่อยหยวนเหวินคังไป จนสุดท้ายเขาเก็บความสงสัยเอาไว้ไม่ได้จึงได้ถามออกไป

        "นายน้อยทำไมเราไม่ฆ่าเจ้านั้น"

        "ไม่จำเป็น สิ่งที่เขาต้องเจอหลังจากนี้มันน่ากลัวกว่าความตายเป็นไหนๆ" แม้น้ำเสียงของเย่ซวนจะฟังดูสงบ แต่ทำให้คนฟังอดที่จะขนลุกไม่ได้

        โดยเฉพาะ 2 แม่ลูกที่นั่งอยู่ข้างๆ

        ...

        ขอบคุณสำหรับการติดตามครับ

        ฉากการต่อสู้ผมเพิ่งจะเคยแต่งเป็นครั้งแรกเลยนะครับ อาจจะไม่ราบรื่นหรือบรรยายได้ไม่ค่อยดีเท่าไหร่ต้องขออภัยด้วย

        จะพยายามพัฒนาให้ดียิ่งขึ้นในครั้งต่อๆไปครับ