จากสภาพที่น้ำมนต์เกาะตัวปอร์โต้แล้ว…ถ้าคนอื่นมองมาไกลก็คงจะคิดว่าพวกเขากำลังเล่นขี่ม้าส่งเมือง เเต่ที่จริงแล้วน้ำมนต์ไม่กล้าที่จะลงเหยียบพื้น เพราะชื่อที่ปอร์โต้เรียกหามันทำให้เธอหวาดกลัวนั่นเอง
"นี่เธอทำอะไรเนี้ย..มาะโขึ้นหลังฉันทำไม..ลงไปเดี๋ยวนี้นะ ฉันหนักนะเว้ย!!"
"นายก็หยุดเรียกสัตว์เลี้ยงของนายก่อนสิ ฉันกลัวนะ!"
"กลัว?..กลัวอะไร?"
"ก็กลัวคิงคองของนายนั่นแหละ คนบ้าอะไรเลี้ยงคิงคองไว้ในบ้าน นี่มันบ้านคนหรือสวนสัตว์กันเเน่เนี้ย คอยดูนะ!..ถ้าฉันรอดไปได้ ฉันจะเอาเ้าหน้าที่สวนสัตว์มาลากคอคิงคองของนายกลับไปเลยคอยดู"
"ฮึฮึ..คิงคองลูก คิงคอง..มาหาพ่อมาลูก..โอ้ยๆๆ"
"นี่แน่ะๆๆๆ ถ้านายไม่หยุดเื่ฉันก็จะรัดคอนายไว้แบบนี้แหละ..เอาซิ!!"
"พูดบ้าอะไรของเธอเนี้ย..เจ็บนะ!!..ลงไป เห้ย!!เห้ยๆๆร่วงๆๆๆ อุ่บ!!" ความที่น้ำมนต์กลัวมากเธอจึงเกาะหลังและรัดคอปอร์โต้ไว้แน่น..ในจังหวะที่เขาพยายามดึงตัวเธอลงจากหลังของเขาอยู่นั้น เขาไดสะดุดเข้ากับตอหญ้าแห้งๆจนเสียหลักล้มลงประจวบเหมาะกับน้ำมนต์ที่ล้มลงทับปอร์โต้อีกที ริมฝีปากอันร้อนผ่าวประกบเข้ากันโดยไม่ได้ตั้งใจ ทั้งคู่ตาเบิกโพรงและอึ้งไปพักใหญ่ น้ำมนต์ใจเต้นรัวและเเรงมาก เพราะนี่คือการจูบครั้งแรกของเธอ พอๆกับปอร์โต้ที่ช็อคให้กับการจูบครั้งนี้ ถึงแม้ว่าเขาจะเคยจูบกับผู้หญิงมามากหน้าหลายตาแล้วก็ตาม เเต่การจูบนี้มันทำให้ปอร์โต้รู้สึกร้อนที่หน้าชนิดได้ว่าวูบวาบไปทั้งตัวไม่ต่างจากน้ำมนต์เลย บ็อกๆๆ บ็อกๆๆ บ็อกๆๆๆ เสียงสุนัขตัวเล็กกำลังเห่าพร้อมกับวิ่งมาเเต่ไกล ทำให้พวกเขาทั้งสองได้สติ น้ำมนต์รีบผลักตัวออกจากปอร์โต้และเอามือเช็ดปากตัวเอง ก่อนจะลุกขึ้นและวิ่งไปอุ้มสุนัขตัวเล็กเพื่อแก้เขินและไม่ให้ปอร์โต้สังเกตเห็นว่าเธอทำตัวไม่ถูก
"คิงคอง..มาหาพ่อสิลูก" สุนัขพยายามตะเกียกตะกายสุดกำลังเพื่อให้หลุดจากอ้อมกอดของน้ำมนต์ แล้ววิ่งส่ายหางไปหาปอร์โต้ด้วยท่าทางที่เชื่องกับเ้าของ วินาทีนั้นน้ำมนต์รู้สึกปรี้ดแตกขึ้นมาทันควัน
"นี่..สรุป..คิงคองที่นายเรียกก็คือ…สุนัขจิ๋ว..ตัวนี้น่ะหรอ!!"
"ก็ใช่น่ะสิ..แล้วเธอคิดว่าอะไรล่ะ?"
"ฉันก็นึกว่า….หึย!ชั่งเถอะ!!"
"ทำไม เธอนึกว่าฉันจะเลี้ยงคิงคองจริงๆไว้ในบ้านรึไง จะบ้าหรอ! บ้านฉันไม่ใช่สวนสัตว์เขาเขียวนะ จะได้มีคิงคองตัวใหญ่วิ่งไปวิ่งมาในบ้านอ่ะ!" บ็อกๆ บ็อก!! น้ำมนต์มองหน้าสุนัขตัวเล็กขนปุยที่อยู่ในอ้อมกอดของปอร์โต้สลับกับใบหน้าที่เยาะเย้ยในตอนนี้ มันช่างกวนประสาทเอามากๆ
"เงียบทำไม ติดใจหรอ?"
"ฮ้ะ?"
"ก็เธอมองปากฉัน…ติดใจรสจูบของฉันรึไง!"
"ฉันเนี้ยนะ..แว่ะ!!"
"แว่ะๆ..หูย!! แอบเห็นนะว่าหลับตาพริ้มตอนฉันจูบอ่ะ!!"
"นี่นาย!!หยุดพูดเดี๋ยวนี้นะ!!…มันเป็อุบัติเหตุย่ะ"
"อุบัติเหตุแล้วทำไมต้องหน้าแดงด้วย!!" ปอร์โต้ท่าทางจับผิด มากๆเพราะน้ำมนต์เองก็หน้าแดงขึ้นมาจริงๆ ในตอนนี้เธอไม่อาจพูดอะไรออกมาได้ อารมณ์ของเธอมันปั่นป่วนไปหมด เธอจึงเลือกที่จะเดินหนี เเต่ทว่า…ปอร์โต้กลับคว้าเเขนของเธอไว้แน่น"
"เดี๋ยว!!.."
"อะไรอีก!!"
"ตกลงเธอจะบอกฉันได้รึยังว่าเธอมาทำอะไรที่บ้านของฉันกันแน่?"
"ทำไมต้องบอก?"
"ต้องบอก! เพราะนี่มันบ้านของฉัน! เธอเป็คนแปลกหน้าจะเข้ามาโดยพลการไม่ได้ นี่มันสถานที่ส่วนบุคคล"
"เสียใจ ฉันไม่ได้เข้ามาโดยพลการ เ้าของบ้าน ย้ำนะว่า..เ้าของบ้านตัวจริง!!ขีดเส้นใต้เลยสองเส้นว่าเ้าของบ้านหลังนี้ เป็คนเชิญฉันกับแม่มาเองย่ะ!!"
"แล้ววันก่อนที่มาถ่ายรูปหน้าบ้านฉันล่ะ?"
"อ่อ..เื่นั้น ฉันก็เเค่มาหาฟิลสวยๆ เพื่อไปเขียนนิยายก็เท่านั้นแหละ"
"เขียนนิยาย?..เธอเนี้ยนะ!!"
"ทำไม..คนอย่างฉันจะเขียนนิยายมันผิดตรงไหน?"
"ก็ไม่ผิดนะ..เพียงเเต่ฉันไม่คิดว่าเธอจะมีสมองขนาดนั้น!"
"นี่นายด่าฉันหรอ…รู้จักฉันน้อยเกินไปซะแล้ว!! ย้า!!ตุ่บ ปั้ว!!" หมัดน้อยๆเเต่เต็มไปด้วยแรงปะทะซัดเข้าที่หน้าของปอร์โต้อย่างเต็มแรงจนคิงคองหลุดมือลงพื้นปอร์โต้เองก็เซล้มตามคิงคองไปติดๆ วินาทีเเห่งความเฮงซวยของปอร์โต้กำลังจะเริ่มขึ้น เมื่อน้ำมนต์เหลือบไปเห็นสายยางรดน้ำต้นไม้แถวๆนั้น..เธอไม่รอช้าใช้โอกาสที่ปอร์โต้เผลอวิ่งไปเปิดน้ำแล้วลากสายยางมาฉีดใส่เขาเต็มเเรงจนปอร์โต้เปียกปอนไปทั้งตัว สภาพของเขาตอนนี้ไม่ต่างอะไรกับลูกหมาตกน้ำ
"นี่เธอทำบ้าอะไรเนี้ย หยุดนะ โอ้ย!! ฉันเปียกหมดแล้วเนี้ย!!"
"นายต้องขอบคุณฉันด้วยซ้ำนะเนี้ย ไม่ดีหรอ ฉันกำลังทำความสะอาดปากให้นายอยู่ไง ไอ้คนปากเสีย!!"
"อ้อ..จะเอาใช่ไหม..ได้..มานี่เลย!!ชอบน้ำก็ไม่บอก..จัดให้!"
"ว้าย หยุดนะ นายทำบ้าอะไรเนี้ย พอ!! หยุดนะ!!" ปอร์โต้ไม่ยอมเปียกคนเดียวเขาลุกขึ้นมาแย่งสายยางจากน้ำมนต์แล้วฉีดใส่เธอด้วย เท่ากับว่าตอนนี้ทั้งคู่เละไปตามๆกันทั้งน้ำทั้งโคลนเเถวๆนั้นด้วย เสียงคิงคองเห่าเป็จังหวะทำให้คนในบ้านรู้สึกแปลกใจจึงได้รีบวิ่งออกมาดูข้างนอก ภาพที่เห็นคือลูกสุนัขตัวสีขาวนวลกำลังส่งเสียงเห่าปะทะกับสองคนที่กำลังเล่นน้ำกันอยู่ พวกเขาฉุดกระชากแย่งสายยางน้ำเพื่อฉีดใส่กันและดูเหมือนจะไม่มีทีท่าว่าจะหยุดเลย
"หยุดนะ!!" เสียงภูมินคำรามดังขึ้น ทำให้ทุกคนหยุดทุกการ กระทำ เช่นเดียวกับคิงคองที่โดดขึ้นสู่อ้อมกอดของปอร์โต้ สายตาเเข็งกร้าวจ้องไปที่ลูกชายอย่างลืมตัว ทว่าจังหวะนั้นเองมินตราก็รีบวิ่งไปพาตัวน้ำมนต์ถอยออกมา เช่นเดียวกับภูมินที่เดินเข้าไปปรามปอร์โต้..วินาทีพ่อกับลูกเผชิญหน้ากันนั้น..มันชั่งชวนขนลุกซะไม่มี…
6K
