ทะลุเวลามาเป็น ชายาองค์ชายแฝด

     กลางดึกอันเงียบสงัด สนมฮงผู้มีความสุขกำลังนอนเเช่น้ำนมอยู่อ่างไม้แกะสลัก ภายใต้รอยยิ้มที่แฝงไปด้วยชัยชนะนั้นมันช่างหอมหวานซะเหลือเกิน ระหว่างนั้นเสี่ยวอี้ก็กำลังทำหน้าที่จัดเตรียมชุดไว้รอเจ้านายของางอยู่ ในตอนนั้นเองอี้เฉียนกับอาฉางก็เดินเข้ามาโดยที่เสี่ยวอี้ไม่ทันได้มองและทันทีที่นางหันกลับมา นางก็ถึงกับตกใจร้องเสียงหลง…

    “ว้าย!!! องค์ชายอี้เฉียน!!!มาตั้งเเต่เมื่อไหร่หรือเจ้าคะ?”

    “ข้าพึ่งมาถึง…สนมฮงล่ะ เจ้าของเจ้าไปไหน?”

    “พระสนมกำลัง…อะ อะอาบน้ำอยู่เจ้าค่ะ”

    “นายของเจ้ากำลังป่วยอยู่ ให้อาบน้ำคนเดียวได้ยังไง?”

    “เอ่อ..คือ พระสนมทรงรับสั่งว่า อยากจะเเช่น้ำนมเพื่อชำระร่างกายเจ้าค่ะ ข้าเลยออกมาเตรียมเสื้อผ้าให้แทนเจ้าค่ะ องค์ชายนั่งก่อนนะเจ้าคะ เดี๋ยวข้าน้อยจะไปบอกพระสนมว่าองค์ชายเสด็จมาะเจ้าคะ”

“ไม่ต้อง…ให้นางเเช่น้ำนมต่อไปเถอะ ข้านั่งรอได้…ว่าเเต่นั่นหม้ออะไร?” เสี่ยวอี้ถึงกับชะงักเพราะตอนนี้นางได้ตั้งหม้อต้มยาสมุนไพรถอนพิษเอาไว้ ด้วยความที่ไม่รู้ว่าอี้เฉียนจะผงผางเข้ามา นางจึงยังไม่ได้เก็บอะไรให้เข้าที่เข้าทาง อีกทั้งมั่นใจว่าอี้เฉียนสั่งไว้แล้วว่าห้ามใครเข้ามาในจวนนี้เด็ดขาดนั่นเอง

"ว่ายังไง สรุปในหม้อนั้นมันคืออะไรกันหรือ?"

"เป็นสมุนไพรที่ได้มาจากหมอหลวงเจ้าค่ะ?"

"สมุนไพรจากหมอหลวงอย่างนั้นรึ…สมุนไพรอะไร?"

"เอ่อ..ข้า..ข้าก็ไม่รู้เรื่องเกี่ยวกับสมุนไพรหรอกเจ้าค่ะ หากแต่ว่าหมอหลวงท่านให้นำมาต้มเพื่อให้พระสนมดื่มทุกๆวัน จนกว่าพระวรกายของพระสนมจะกลับมาเป็นปกติเจ้าค่ะ เดี๋ยวองค์ชายประทับรอสักครู่นะเจ้าคะ ข้าจะเอาเสื้อผ้าเข้าไปบอกพระสนมเดี๋ยวนี้ล่ะเจ้าค่ะ"

"ได้…" อี้เฉียนจับไปถึงพิรุธของเสี่ยงอี้ เนื่องจากอาการของนางมีความหวาดระแวงและวิตกกับเรื่องอะไรบางอย่าง อีกทั้งยังมีพูดจาตะกุกตะกักแถมหลบสายตาเขาอีกด้วย ทันทีที่เสี่ยวอี้หายเข้าไปในห้องน้ำอี้เฉียนก็หันไปพยักหน้าให้อาฉางทันที อี้เฉียนมองไปรอบๆห้องก็พบว่าบรรยากาศภายในห้องมันคลุ้งไปด้วยกลิ่นสมุนไพรในหม้อนั้น

"พระสนมแย่แล้วเจ้าค่ะ!!"

"มีอะไรแย่…ข้ากำลังอารมณ์ดีอยู่เชียว"

"องค์ชายอี้เฉียนเสด็จมาที่นี่เจ้าค่ะ!!"

"ท่านพี่อี้เฉียนเสด็จมามันแย่ตรงไหน…นั่นมันข่าวดีต่างหากล่ะ"

"แต่หม้อสมุนไพรถอนยาพิษ ยังถูกต้มไว้อยู่นะเจ้าคะ!!"

"ก็แค่หม้อยา..ท่านพี่ไม่มีทางรู้หรอกว่าสมุนไพรนั่นมันคือยาถอนพิษ อย่ามัวแต่ยืนนิ่งรีบมาเช็ดตัวและใส่เสื้อผ้าให้ข้าเดี๋ยวนี้ ข้าจะได้ออกไปต้อนรับท่านพี่อี้เฉียน…ไม่แน่ว่าคืนนี้ข้าอาจจะได้ต้อนรับทันทีทั้งคืนก็เป็นได้ เร็วเข้า!!"

"เจ้าค่ะ" สนมฮงรู้สึกแปลกใจเล็กน้อยที่จู่ๆ อี้เฉียนก็เดินทางมาหานางกลางดึกเช่นนี้ เเต่เมื่อคิดว่าเขาอาจจะมาเยี่ยมด้วยเเล้ว..ความแคลงใจทุกอย่างจึงถูกปัดตกไปในที่สุด สนมฮงรีบลุกขึ้นมาจากอ่างน้ำนมแล้วใส่เสื้อผ้าเพื่อออกไปต้อนรับอี้เฉียน ครั้นเมื่อสนมฮงเดินออกมาและเห็นว่าอี้เฉียนนั่งรออยู่..วิญญาณคนป่วยใกล้ตายก็ได้วิ่งเข้ามาสิงร่างนางทันที ..เมื่อเห็นว่าสนมฮงทำท่าเซจะล้ม..อี้เฉียนก็ได้รีบลุกขึ้นมาประคองตัวนางประหนึ่งว่ารู้สึกเป็นห่วงนางมากๆ ทำเอาสนมฮงก็ถึงขั้นอึ้งกับการกระทำของอี้เฉียนไปพักใหญ่…

"ท่านพี่มาหาข้ากลางดึกเช่นนี้ ทรงมีอะไรให้ข้ารับใช้หรือเจ้าคะ?"

"ใครจะกล้าใช้เจ้าล่ะ เจ้าป่วยอยู่นี่นา อาการของเจ้าเป็นอย่างไรบ้าง หมอหลวงว่าอย่างไร?"

"วันนี้หมอหลวงได้เข้ามาตรวจอีกรอบ แล้วบอกกับข้าวว่า พิษที่ร่างกายข้าได้รับมานั้นมันรุนแรงมาก หากรักษาไม่ทันข้าคงตายไปแล้วเจ้าค่ะ เเต่โชคดีที่หมอหลวงได้ยาสมุนไพรมาจากต้นน้ำเขาหลิว ข้าจึงยังรอดชีวิตกลับมาพบหน้าท่านได้"

"สมุนไพรที่เจ้าหมายถึง…ต้มอยู่ในหม้อนี้ใช่หรือไม่?"

“ชะ..ชะ..ใช่เจ้าค่ะองค์ชาย ”

"เสี่ยวอี้…เจ้าออกไปก่อน"

"ได้เจ้าค่ะคุณหนู"

"ดีเหมือนกัน อาฉาง..เจ้าเองก็ออกไปพร้อมเสี่ยวอี้เลยละกันนะ..ข้ามีเรื่องที่ต้องคุยกับสนมฮงตามลำพังพอดี"

"พะยะค่ะองค์ชาย" ทั้งเสี่ยวอี้และอาฉางเดินออกจากห้องนอนของสนมฮง ณ เวลานี้มีเพียงอี้เฉียนกับสนมฮงอยู่กันตามลำพัง อี้เฉียนรับอาสาประคองสนมฮงไปนั่งที่เตียง ขณะที่ประคองสนมฮงก็แอบอ้อนอี้เฉียนโดยการเซไปซุกที่ตัวของอี้เฉียนบ้าง ทางด้านอี้เฉียนเองแสดงตัวดูเเลสนมฮงอย่างเต็มที่ เเต่ทั้งนี้ก็อยู่ภายใต้ความพอดีเพื่อไม่ให้สนมฮงผิดสังเกตอีกด้วย

"ท่านพี่ยังไม่ได้ตอบข้าเลยว่า มาหาข้ากลางดึกเช่นนี้ มีอะไรหรือเจ้าคะ…หรือว่าท่านพี่สงสัยอะไรในตัวข้า…หรือท่านเองก็คิดว่าข้าวางยาพิษตัวเองเพื่อใส่ร้ายสนมลี เช่นนั้นหรือเจ้าคะ!!" สนมฮงสบถเสียงด้วยความน้อยใจ ก่อนจะหันหลังใส่อี้เฉียนเพื่อเเสดงให้เขาเห็นว่านางกำลังน้อยใจอยู่ ด้านอี้เฉียนเองก็รีบเอื้อมมือไปแตะที่ไหลและหมุนตัวนางกลับมาสบตากับเขาอีกครั้ง

"ข้ามาที่นี่เพราะข้าเป็นห่วงเจ้าต่างหากล่ะ…ตั้งเเต่เจ้าเข้าเมืองมา เจ้าก็ไม่ค่อยมีคนสนใจ ข้าเองก็งานรุมเร้า..อีกอย่างตอนนี้เจ้าก็มาล้มป่วยอีก จะให้ข้าอยู่เฉยๆมันก็คงจะไม่เหมาะ"

"หมายความว่า ท่านพี่มาที่นี่เพื่อดูเเลข้าหรือเจ้าคะ?"

"ใช่…ต่อจากนี้ข้าจะมาดูเเลเจ้าอย่างใกล้ชิดจนกว่าเจ้าจะหายปกติ"

"จริงหรือเจ้าคะ?"

"ข้าไม่เคยโกหกใคร เมื่อครู่เสี่ยวอี้บอกว่าเจ้าทานข้าวแล้วเเต่ยังไม่ทานยาใช่ไหม คอยเดี๋ยวนะ ข้าจะตักยาในหม้อให้…"

"ขอบพระทัยเจ้าค่ะ…." สนมฮงรู้สึกถึงสัมผัสอันอบอุ่นที่นางได้รับจากอี้เฉียน มันคือสิ่งที่นางโหยหามานาน วันนี้นางรู้สึกโชคดีมากๆเพราะนางเพิ่งจะกำจัดสนมลีได้ เเถมยังได้ความห่วงใยจากอี้เฉียนมาด้วย ทว่าในใจก็แอบหวาดหวั่นว่าทุกอย่างจะเป็นเเค่ฝัน ตราบใดที่ซูเจินยังอยู่นางก็ยังคงไม่วางใจอะไรทั้งนั้น…ทางเดียวที่จะทำให้ความหวาดหวั่นนี้หายไปก็คือ ซูเจินต้องหายไปอีกคนนั่นเอง…