“สา คุณจะรีบไปไหนน่ะ?” แอนโทนี่ คาร์ล สเตฟาน ที่วิ่งตาม อรนิสา ออกมาจากร้าน ตามมาทันกันพอดี จึงร้องเรียกหญิงสาว และตรงเข้ามาจับมือเล็กไว้
“ปล่อยฉันนะ” อรนิสา ได้ยินเสียงเรียกจึงหันไปมองและก็ต้องใ ไม่คิดว่าเขาจะตามออกมา และไม่รู้จะไปทางไหนดี พลางร้องให้เขาปล่อยมือเธอออกจากการเกาะกุมนั้น
“ไม่ปล่อย!.. คุณต้องไปกับผม” แอนโทนี่ คาร์ล สเตฟาน เอ่ยปฏิเสธและดึงร่างบางให้เดินตามเขาไป เพื่อที่จะไปขึ้นรถยนต์ แต่มีหรือที่หญิงสาวจะยอมไปกับเขาง่ายๆ
“ฉัน ไม่ไป! ถ้าคุณไม่ปล่อยฉันจะร้องะโให้คนช่วยนะ” อรนิสา ร้องขู่ชายหนุ่มด้วยความโมโหที่ไม่สามารถหลุดพ้นจากการเกาะกุมนั้นได้
“อยากร้องก็ร้องเลย ถ้าร้องผมจะจูบโชว์ตรงนี้แหละ และผมไม่ได้ขู่นะ บอกไว้ก่อน” แอนโทนี่ คาร์ล สเตฟาน เอ่ยเสียงจริงจัง
“...”
อรนิสา พูดไม่ออกเลยทีเดียว ไม่รู้จะใช้ไม้ไหนกับเขาดี มองจ้องหน้าชายหนุ่มตาเขียวปัด และเผลอกัดริมฝีปากล่างตนเอง
แอนโทนี่ คาร์ล สเตฟาน เห็นการกระทำของหญิงสาว ดูแล้วมันช่างเซ็กซี่เหลือเกิน นี้แค่เธอยืนโมโหอยู่เฉยๆ ยังทำให้เขามีอารมณ์วาบวามได้ขนาดนี้ แล้วถ้าอยู่ในห้องนอนกันสองต่อสองจะขนาดไหนเนี้ย ชายหนุ่มคิดเตลิดไปไกล แต่ก็ต้องสลัดความคิดนั้นออกไปก่อน เพราะตอนนี้ยังมีปัญหาให้แก้อยู่ตรงหน้า
“จะเอายังไง! ถ้าไม่ไปด้วยกันก็จะกอดจะจูบโชว์มันตรงนี้ล่ะเอ้า!” ชายหนุ่มหรี่ตามองหญิงสาวตรงหน้า ที่ตอนนี้กำลังใช้ความคิดอย่างหนัก เพราะไม่รู้จะทำยังไงดี
แอนโทนี่ คาร์ล สเตฟาน ทำท่าเหมือนจะทำอย่างที่กล่าวออกมาจริงๆ
“ปะ ไปด้วยก็ได้” อรนิสา กล่าวขึ้นโดยพลัน หน้าหญิงสาวตอนนี้งอเหมือนม้าหมากรุกก็ไม่ปาน ชายหนุ่มคิดเปรียบเทียบ และลอบยิ้มด้วยความพึงพอใจ
“ฮัลโล.. สุชาติ เอารถมารับฉันที ตรงฟุตบาทหน้าร้าน” แอนโทนี่ คาร์ล สเตฟาน โทรให้บอดี้การ์ดขับรถมารับ “ครับนาย” สุชาติ ขานรับคำสั่ง และเร่งปฏิบัติตามทันที
“คุณจะพาฉันไปไหน?” เมื่อทั้งสองขึ้นไปนั่งบนรถแล้ว อรนิสา ก็ถามขึ้นทันที ชายหนุ่มหันไปมองหญิงสาวแต่ไม่พูดกับหญิงสาว
“สุชาติ กลับบ้าน” แอนโทนี่ คาร์ล สเตฟาน ร้องสั่งบอดี้การ์ด
“จะบ้าเหรอ ไม่นะ! ฉันไม่ไป.. อื้ออ..” อรนิสา ร้องโวยวายขึ้น และทันใดนั้น ชายหนุ่มก็ดึงร่างบางเข้าสู่อ้อมแขนแกร่ง แล้วกดจูบลงมาหาปากบางจิ้มลิ้ม ด้วยความรู้สึกทั้งโหยหาและคิดถึงเป็อย่างยิ่ง
ที่เขาหายไปไม่ติดต่อไม่ไปหา เพราะเขาต้องเดินทางไปสะสางงานด่วน และเขากลับมาวันนี้ว่าจะโทรหาและนัดเจอกับหญิงสาว แต่ดันญาติผู้น้องมามีปัญหาอยากจะขอคำปรึกษาจากเขาซะนี่ จึงทำให้ไปได้ติดต่อเ้าสาว จนได้มาพบกันที่ร้านอาหารนี่แหละ
แอนโทนี่ คาร์ล สเตฟาน พรมจูบไปทั่วริมฝีปาก สอดลิ้นสากอุ่นลื่นเข้าไปดูดดึง ตวัดรัดลิ้นเรียวเล็ก ทำให้ อรนิสา รู้สึกมึนงง คิดอะไรไม่ออกบอกไม่ถูกเอาเลย ร่างกายซาบซ่านวาบหวิว อยากจะผลักไสแต่ก็เสียดาย อยากจะดึงเข้าหาแต่ก็รู้สึกอับอาย
อรนิสา กำเสื้อเชิ้ตตรงหน้าอกของชายหนุ่มไว้จนมันยับยู่ยี่ นานประมาณ 5 นาทีเห็นจะได้ ชายหนุ่มจึงได้ถอนจุมพิตออกจากปากบางจิ้มลิ้ม แต่ก็ยังคงกอดร่างบางไว้ไม่ยอมปล่อย
“คิดถึงจังเลย” แอนโทนี่ คาร์ล สเตฟาน กระซิบข้างหูเล็ก
“เชื่อตายล่ะ! ปากบอกว่าคิดถึงคนนี้ แต่นั่งกินข้าวกับคนโน้น” อรนิสา เอ่ยออกมา
“หึงเหรอ?” ชายหนุ่มเลิกคิ้วถาม
“ใครหึงคุณ! เราไม่ได้เป็อะไรกัน ฉันจะไปหึงคุณทำไมให้เสียเวลา” อรนิสา แสร้งตวาดใส่ชายหนุ่ม
“ถ้าไม่หึง งั้นผมก็จะไปหาคนนั้น กินข้าวกับคนโน้น คุณว่าดีไหม?” ชายหนุ่ม แกล้งเย้าหญิงสาวเล่น
“คุณอยากทำอะไร มันก็เื่ของคุณ อยากไปเที่ยวกับผู้หญิงสักสิบคน หรืออยากไปไหนต่อไหนกันก็เชิญคุณเลย แต่ขออย่าได้มายุ่งวุ่นวายกับฉันเป็พอ” อรนิสา ตอบอย่างมีอารมณ์นิดๆ
“ผมจะไปไหนได้ล่ะ ผมคลั่งคุณจะตายอยู่แล้ว” แอนโทนี่ คาร์ล สเตฟาน กล่าว
“ฮึ! ไม่ติดต่อมา ไม่มาพบ นี่น่ะนะคลั่ง” อรนิสา บ่นพึมพำ
“คุณว่าอะไรนะ?" ชายหนุ่มกล่าวถามขึ้นเพราะได้ยินไม่ถนัด
“เปล่า.. ไม่มีอะไรนี่ แล้วคุณมาฉุดฉันอย่างนี้ คุณเอาผู้หญิงที่นั่งทานข้าวด้วยไปไว้ไหนแล้วล่ะ? เขาไม่เสียใจแย่แล้วเหรอปานนี้” อรนิสา ถามกลับชายหนุ่ม
“เธอไม่เสียใจหรอก เธอเข้าใจ” ชายหนุ่มตอบ
“เธอคงใจกว้างน่าดูเลยเนาะ!” อรนิสา กล่าวแกมประชดประชัน
“ก็คงใจกว้างมั้ง” ชายหนุ่มกล่าวยิ้มๆ
“ผู้ชายเ้าชู้ เห็นแก่ตัวกันทุกคนเลยหรือไงนะ” อรนิสาเปรยขึ้นลอยๆ
เป็ผลให้ สุชาติ ที่กำลังขับรถอยู่ต้องอมยิ้ม เพราะไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนที่จะกล้าต่อปากต่อคำ และพูดเหน็บแนมนายของตนเลย ยกเว้นผู้หญิงที่อยู่ในอ้อมกอดของผู้เป็เ้านายอยู่ ณ ตอนนี้นี่แหละ
และเมื่อรถยนต์สุดหรูได้วิ่งเข้ามาจอดลงที่หน้าบ้านหลังใหญ่ ซึ่งไม่ใช่เพ้นเฮาส์ที่ อรนิสา เคยไป
“ถึงแล้ว เชิญครับคุณผู้หญิง” แอนโทนี่ คาร์ล สเตฟาน กล่าวล้อๆ หญิงสาวจึงส่งค้อนให้วงใหญ่ ก่อนจะก้าวออกจากรถ
๒๒๒๒๒๒๒๒๒๒๒๒๒๒๒๒๒๒๒๒๒๒๒๒๒๒๒๒๒๒๒๒๒๒๒๒๒๒๒๒๒๒๒๒๒๒๒๒
713
