เหนือพิภพ สยบสวรรค์ (ภาค 1 เหนือพิภพ)

ตอนที่ 32 การทดสอบด่านที่1

หลังจากนั้นเจิ้งฟู่ก็เดินตามชายชราชุดฟ้าเข้าไปยังด่านในซึ่งเป็นเวลาเดียวกับที่ซื่อวู้ออกมาพอดีเมื่อเขาเห็นเจิ้งฟู่เดินตามชายชราไปคิ้วเขาถึงกับย่นเข้าหากันด้วยความตกใจ....


"นั้นเจิ้งฟู่นิเขาจะไปไหนนะแล้วทำไมถึงไปอยู่กับผู้อาวุโสสมาคมปรุงยาได้"


ที่จริงแล้วชายชราชุดฟ้าก็คือผู้อาวุโสของสาขาสมาคมปรุงยาเมืองอินทรีแห่งนี้นี่เองแต่เมื่อซื่อวู้พยายามที่จะตามเขาไปแต่ทั้งคู่กลับหายไปจากสายตาของมันแล้ว......

ภายในสมาคมปรุงยา.....


เจิ้งฟู่ยังคงเดินตามชายชราชุดฟ้าต่อไปภายในมีผู้คนอยู่มากมายที่รอบเข้าทดสอบตามประตูต่างๆและเมื่อทุกคนเห็นเจิ้งฟู่ต่างก็ตะลึงตกใจเมื่อมองมาที่เขา.....

"เด็กนั้นมาทำอะไรในนี้?"


"เข้ามาสมัครอย่างนั้นเรอะ?"


"ไม่น่าจะเป็นไปได้อาจจะเป็นลูกหลานใครมาตามก็เป็นได้"


ทุกคนต่างก็คิดว่าเจิ้งฟู่เป็นเพียงเด็กที่มาตามหาญาติเท่านั้นแต่ใครจะรู้เล่าว่าเขาเองก็มาทดสอบเช่นกัน......


"เอาหละเจ้ารอยู่นี้ก่อนและนี้คือกฏในการสอบรวมถึงลายละเอียดต่างๆเกี่ยวกับการทดสอบด้วย้ามันไปอ่านและทำความเข้าใจสะ"


"ขอบคุณท่านผู้อาวุโสขอรับ!!"


จากนั้นชายชราชุดฟ้าก็เดินเข้าไปในห้องปล่อยให้เจิ้งฟู่ยืนรออยู่กับคนอื่นๆและเมื่อชายชราเดินเข้าไปก็เกิดเสียงฮือฮาขึ้นทันที......


"นั่นเขามาเข้าสอบหรอนั้นอายุยังน้อยอยู่เลย!!"


"เป็นไปได้ยังไงกันเด็กอายุแค่นั้นทำไมที่นี่ถึงให้เด็กแบบนั้นเข้ามาสมัครกัน?"


ทุกคนต่างก็เกิดความสงสัยขึ้นคำถามมากมายต่างอยู่ในหัวต่างก็พูดดูถูกและพูดล้อเขาแต่เจิ้งฟู่ก็ไม่ได้สนใจอะไรในคำพูดเหล่านั้นเขาเพียงแต่อ่านลานละเอียดที่เขาได้มาอย่างเงียบๆและเมื่อเวลาผ่านไปไม่นานประตูก็เปิดออกพร้อมกับผู้ชายหน้าตาดีคนหนึ่งเดินออกมาเขาใส่ชุดสีเทาเหมือนกับซื่อวู้และก็เดินตรงมาทางที่เจิ้งฟู่ยืนอยู่ก่อนจะเปิดปากขึ้น....


เจ้าหนูถึงตาเจ้าแล้ว!!!


ขอรับ!!


เจิ้งฟู่เงยหน้าขึ้นพร้อมกับตอบชายหนุ่มอย่างสุภาพจากนั้นก็เดินตามมันไปยังห้องทดสอบที่มันได้เดินออกมา.....


"เอาละเจ้าคงจะได้อ่านลายละเอียดแล้วสินะข้าคงไม่ต้องอธิบายมากในการทดสอบนี้จะมีทั้งหมดสามสนามด้วยกันและสนามแรกนี้คือการทดสอบความรู้พื้นฐานเรื่องพืชสมุนไพรถ้าเจ้าผ่านได้ก็จะไปทดสอบในด่านที่สองต่อไป" ชายหนุ่มพูดเขาเจิ้งฟู่แบบไม่แยแสพร้อมกับทำหน้าดูถูกเขา มันคิดว่าเด็กแบบเขานั้นทำให้มันเสียเวลาถ้านี้ไม่ใช้คำสั่งของผู้อาวุโสละก็มันคงจะไล่เขากลับไปแล้ว....


เมื่อเข้ามาในห้องทดสอบแล้วภายในห้องมีโต๊ะอยู่หนึ่งตัวพร้อมด้วยพู่กันหมึก และกระดาษจำนวนหลายสิบแผ่นวางไว้บนโต๊ะ.......


"ท่านหมิงหว่างท่านคิดยังไงถึงได้ให้เด็กแบบนี้เข้าทดสอบกัน?"ชายชราคนหนึ่งถามชายชราชุดฟ้าด้วยความสงสัย.....


"นั่นสิแล้วทำไมถึงต้องให้พวกเรามาดูด้วยหละ หรือว่าเขาเป็นอัจฉริยะข้ามคืน"ชายชราอีกคนพูดแทรกขึ้นมาพร้อมกับหัวเราะอย่างเมามัน.....


ฮ่า ฮ่า ฮ่า!!


ทั้งสามคนต่างเป็นผู้อาวุโสของสมาคมปรุงยาของสาขานี้พวกเขามีตำแหน่งสูงรองจากผู้อำนวยการและหัวหน้าสมาคมเท่านั้น.....


"ข้าเองก็ไม่แน่ใจเช่นกันแต่ข้าคิดว่าเด็กคนนี้ต้องเป็นคนที่สมาคมปรุงยาของเราเฝ้ารอแน่นอนเพราะข้าสัมผัสได้ถึงพลังงานบางอย่างในตัวเขา" หมิงหว่างกล่าวขึ้นพร้อมกับลูบเคราตัวเองและจ้องมองไปที่เจิ้งฟู่.....


"เขาเนี่ยนะ!?ท่านแน่ใจได้อย่างไรข้าดูแล้วเขาก็ไม่ต่างจากเด็กทั่วไปเลยด้วยซ้ำในด่านนี้เขาต้องเขียนสมุนไพรที่เขารู้จักให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ในเวลาที่กำหนดไว้ซึ่งจำนวนขั้นต่ำที่เรากำหนดไว้นั้นคือหนึ่งพันชนิดนะ"


"ใช่!! อย่าว่าแต่หนึ่งพันเลยหนึ่งชนิดมันจะเขียนได้หรือป่าวหรอก"


ในขณะที่พวกเขากำลังพูดคุยกันอยู่นั้นเจิ้งฟู่เดินไปที่โต๊ะทันทีเขารู้ว่าในด่านแรกนี้คือการทดสอบความรู้และความจำในเรื่องของต้นสมุนไพรและเขาก็สามารถที่จะจดจำมันได้ทั้งหมดสามหมื่นหกพันชนิดแล้วด้วยเขาไม่รอช้าหยิบพู่กันขึ้นมาและเริ่มเขียนทันที..........


"นั่นเขาเริ่มเขียนแล้ว!!"


"หือ!!ก็ได้เมื่อท่านอยากให้พวกเราดูพวกเราจะอยู่ดูเป็นเพื่อนท่านเองไหนไหนพวกเราก็ไม่มีอะไรที่จะต้องทำอยู่แล้วดูเขาหน่อยจะเป็นอะไรไป.......


ชายชราทั้งสองยังคงพูดดูถูกเจิ้งฟู่อยู่เพราะไม่ว่ายังไงพวกเขาก็คิดว่าเจิ้งฟู่คงไม่สามารถทำได้แน่นอนแต่ว่าคำพูดพวกนี้เจิ้งฟู่ไม่ได้ยินมันเพราะพวกเขานั้นนั่งอยู่ที่ห้องกระจกด้านหลังกำแพงที่ปิดกั้นเสียงไว้.....


เมื่อเจิ้งฟู่เริ่มเขียนในเวลาเพียงไม่นานกระดาษแผ่นเรียกก็ถูกเขียนจนเต็มและแผ่นที่สองที่สามสี่และห้าก็ค่อยๆตามมาเรื่อยๆอย่างรวดเร็วทำเอาชายหนุ่มที่พาเขามาเข้าห้องสิบถึงกับทำหน้างงเมื่อเห็นความเร็วในการเขียนของเจิ้งฟู่เพียงเวลาไม่นานเขาก็เขียนจนเต็มหน้ากระดาษไปแล้วถึงห้าแผ่นมันอดสงสัยไม่ได้ที่จะอยากรู้ว่าเจิ้งฟู่เขียนอะไรไป....


การทดสอบนี้ให้เวลาในการทดสอบสามชั่วยาม(หกชั่วโมง)ในการทดสอบและทุกคนต่างก็ใช่เวลาจนครบทั้งหมดแต่ก็มีเพียงไม่กี่คนที่ผ่านการทดสอบไปได้.....


หมิงหว่างเมื่อเห็นเจิ้งฟู่เขียนเสร็จไปแล้วห้าแผ่นเขาเองอดที่จะยิ้มออกมาไม่ได้ถึงเขาจะไม่รู้ว่าเจิ้งฟู่เขียนอะไรลงไปแต่ด้วยทักษะการเขียนของเขานั้นก็ยอดเยี่ยมแล้ว......


เชอะ!!


"เขียนเร็วแบบนั้นคงแค่เขียนมั่วๆสินะ" ชายชราด้านซ้ายของหมิงหว่างพ้นลมออกมาพร้อมกับพูดดูถูกเมื่อเห็นหมิงหว่างยิ้มจากนั้นมันก็สั่งให้ชายหนุ่มหยิบเอากระดาษที่เสร็จแล้วมาให้พวกมันดูส่วนเจิ้งฟู่ยังคงเขียนต่อไปโดยไม่สนใจเพราะทุกอย่างที่เขาเขียนลงไปนั้นมันเหมือนกับในหนังสือพื้นฐานสมุนไพรทั้งหมดอยู่แล้ว......


"บ้าน่า!!! เป็นไปได้ยังไงกัน?" สีหน้าของชายชราที่พูดดูถูกเจิ้งฟู่ก่อนหน้านี้ถึงกับบิดเบี้ยวด้วยความตกใจทันทีเมื่อเห็นแผ่นกระดาษที่เขียนโดยเจิ้งฟู่ทั้งลายมือที่ชัดเจนเนื้อหาที่ครบถ้วนสมบูรณ์แทบจะเหมือนกับพวกมันเปิดอ่านจากตำราอย่างนั้นแหละ.....

"ข้าบอกพวกท่านแล้ว!!" หมิงหว่างเมื่อได้โอกาศก็พูดแทรกขึ้นในทันที....


แต่ไม่เพียงเท่านั้นเจิ้งฟู่ยังคงเขียนต่อไปโดยไม่มีทีท่าว่าจะหยุดเขียนเลยกระดาษที่เขาใช้นั้นมากกว่าห้าสิบแผ่นแล้วซึ่งมันหมายถึงเขานั่นเขียนสมุนไพรไปแล้วกว่าห้าพันชนิด(1=10050=5000)


*ในสมองเด็กคนนี้มันทำด้วยอะไรกันทำไมความจำถึงได้ดีเยี่ยมเช่นนี้นะ?*ชายหนุ่มในใจด้วยความตกใจเมื่อมองไปที่เจิ้งฟู่ที่กำลังเขียนชนิดของสมุนไพรอย่างต่อเนื่องโดยไม่มีท่าว่าจะหยุดเขียนลงเลยเพราะก่อนหน้านี้เขาทำหน้าดูถูกเจิ้งฟู่ไว้แต่มันก็เปลี่ยนความคิดทันทีเพราะในตอนที่มันเอาแผ่นกระดาษของเจิ้งฟู่ไปให้ชายชราทั้งสามนั้นมันเองก็ได้อ่านด้วย.....


และเมื่อมันอ่านก็พบว่าทุกตัวอักษรนั้นไม่ได้เขียนออกมามั่วๆแต่มันเป็นคำตอบของจริงๆที่แทบจะเหมือนกันในหนังสือต้นสมุนไพรพื้นฐานเลยเรียกได้ว่าเป็นหนึ่งในหน้าของสมุดเลยก็ว่าได้......


เวลาผ่านไปแล้วหนึ่งชั่วยามครึ่งเจิ้งฟู่ก็ยังคงเขียนอยู่เช่นเดิมและมีกระดาษกว่าร้อยกว่าแผ่นแล้วที่เขาเขียนเสร็จซึ่งนั้นหมายถึงเขาเขียนไปมากกว่าครึ่งหนึ่งของสมุนไพรทั้งหมดที่ได้มีการจดบันทึกในตำราต้นสมุนไพรพื้นฐานนั้นเอง.....


"นั่นเขายังไม่หยุดเขียนอีกหรอเนี่ย....เขาเขียนไปมากเท่าไหร่แล้วนะ?"
 

"สมองเด็กคนนี้ทำด้วยอะไรกัน? สงสัยพ่อแม่ให้กินน้ำมันตับปลาเยอะถึงได้ความจำดีแบบนี้"


ทั้งสามยังคงอยู่ในอาการตกใจดวงตาของพวกมันแทบจะหลุดออกมาจากเบ้าเพราะในรอบหลายปีที่ผ่านมานั้นผู้เข้าทดสอบส่วนใหญ่นั้นเขียนได้มากสุดก็เพียงแค่พันถึงสองพันชนิดเท่านั้นแต่ตอนนี้กลับมีเด็กอายุเพียงแปดขวบที่กำลังเขียนสมุนไพรกว่านับหมื่นชนิดอยู่อย่างรวดเร็วเลยทำเอาพวกมันตูดแทบจะอยู่ไม่เป็นสุขเลยตอนนี้........


ส่วนเวลายังคงนำเนินต่อไปเจิ้งฟู่ก็ยังคงเขียนต่อแบบไม่มีทีท่าว่าจะหยุดและในตอนที่เขากำลังเขียนอยู่นั้นเขามีความรู้สึกบางอย่างว่ายิ่งเขาเขียนมันมากเท่าไหร่เขายิ่งรู้สึกถึงความรู้และความเข้าใจในเรื่องสมุนไพรมากขึ้นเท่านั้นราวกับว่าเขาสามารถบอกได้ถึงคุณลักษณะสรรพคุณหรือแม้แต่ข้อแตกต่างของพืชบางชนิดที่มีความคล้ายคลึงกันมากถึงขนาดแยกไม่ออกด้วยตาป่าวแต่เขาสามารถบอกถึงข้อแตกต่างได้........


ไม่เพียงแค่นั้นจู่ๆก็มีภาพของสูตรยามากมายปรากฏขึ้นในหัวของเขาสูตรยาเหล่านั้นเขาล้วนไม่เคยเห็นมันมาก่อนแต่โชคดีที่เขามีความทรงจำที่ดีเขาจึงจดจำพวกมันได้ทั้งหมดในเวลาอันสั้น......


สองชั่วยามผ่านไป.....


ปั๊ก!!


"เขาหยุดเขียนแล้วหรือว่า.......?"


"เรียนท่านพี่นักปรุงยาข้าทำเสร็จแล้ว!!"ในที่สุดเจิ้งฟู่ก็หยุดเขียนและหันไปหาชายหนุ่มเพื่อบอกว่าเขาเขียนเสร็จแล้ว.....


เสร็จแล้ว!!?


สีหน้าของชายหนุ่มถึงกับเปลี่ยนไปเป็นหมุนค้างด้วยความมึนงงอยู่ซักพักจากนั้นชายชราก็ได้สั่งให้ชายหนุ่มเข้าไปหยิบเอาแผ่นกระดาษทั้งหมดนั้นมาเพื่อตรวจสอบดู.......


"นี่ขอรับท่านผู้อาวุโส!!" ชายหนุ่มยื่นกระดาษทั้งหมดที่มันยกมาให้กับทั้งสามชายชราดูมันเองอดไม่ได้ที่จะชะโงกมองด้วยความอยากรู้อยากเห็น......


"เจ้าออกไปได้แล้ว...แล้วก็บอกให้เขาออกไปรอด้านนอกก่อน"


ขอรับ!!


หลังจากมันได้รับคำสั่งมันก็พาเจิ้งฟู่ออกมารอยังด้านนอกเมื่อคนที่ยืนรออยู่ด้านนอกเห็นเจิ้งฟู่เดินออกมาพวกเขาต่างมองกันตาแทบไม่กระพริบก่อนที่จะถอนหายใจยาวออกมา.....


"ดูเด็กคนนั้นสิเขาเข้าไปตั้งนานแนะ!!แต่ก็ออกมาเร็วกว่าที่กำหนดเวลาแห่ะ?"

"สงสัยจะไม่ผ่านละมั้ง!!"


เสียงซุบซิบของเหล่าคนที่เข้าทดสอบดังขึ้นจนเจิ้งฟู่สามารถที่จะได้ยินได้แต่เขาก็ไม่ได้สนใจพวกนั้นเพียงแต่นั่งรออย่างเงียบๆเพราะเขาไม่มีความจำเป็นที่จะต้องสนใจใดๆอยู่แล้ว.....


หลบไป หลบไป!!


ทันใดนั้นก็มีชายหนุ่มชุดขาวเดินเข้ามาที่เจิ้งฟู่พร้อมกับชายหนุ่มอีกสองคนที่ด้านหลังและสองคนด้านหลังมันก็คือคนที่รับสมัครอยู่ด้านหน้าของสมาคมก่อนหน้านี้นั้นเอง.......


เห้ย!! ไอ้หนู.....


เห้ย!!


ชายหนุ่มมาหยุดตรงหน้าของเจิ้งฟู่พร้อมกับตะโกนเสียงดังเรียกเขาแต่เจิ้งฟู่กลับทำเป็นไม่สนใจและก้มหน้านึกถึงแต่ผลการทดสอบเท่านั้น.....


"เห้ย!! ไอ้หนูลูกพี่เรียกเจ้าไม่ได้ยินหรือยังไง!!"เมื่อชายหนุ่มสองคนที่อยู่ด้านหลังเห็นว่าเจิ้งฟู่ทำหน้านิ่งไม่สนใจมันจึงได้รีบแสดงตัวอวดเก่งใส่เด็กทันทีพร้อมกับยกเท้าขึ้นมาวางบนเก้าอี้ยาวที่ข้างๆตัวเจิ้งฟู่....


ปัง!!(เสียงเท้าวางบนเก้าอี้ที่เจิ้งฟู่นั่งคิดถึงเก้าอี้ยาวๆ)


ข้า!?


"ก็เจ้านั้นแหละจะมีใครอีก!!" คนรับสมัครB1


"ไม่ทราบท่านพี่สุดหล่อมีอะไรกับข้าอย่างนั้นหรอ?" เจิ้งฟู่ทำหน้ามึนงงและถามขึ้น....


"มีอะไรอย่างนั้นหรอ...ก็เพราะเจ้ามาเข้าร่วมทดสอบนี้ยังไงหละเจ้ามันจะ......."

แต่ก่อนที่ชายหนุ่มคนที่เอาเท้าวางจะพูดจบชายหนุ่มชุดขาวก็ยกมือขึ้นขวางเพื่อห้ามให้มันหุบปากก่อนจะเอ่ยปากขึ้นพูด"เจ้าหนู เจ้ารู้หรือไม่ว่าที่นี้ที่ไหน?" พร้อมกับทำหน้ายิ้มๆแบบหยิ่งยโสอวดดีฉบับตัวโกง.....



"ก็สมาคมปรุงยาไงครับ!!"เจิ้งฟู่ตอบพร้อมกับทำหน้าใส่ซื่อมองไปที่มัน.....


"ถูกแล้วที่นี้คือสมาคมปรุงยาและมันก็ไม่ใช้ที่ที่เด็กอย่างเจ้าจะมาวิ่งเล่นด้วยข้าว่าเจ้ารีบออกไปสะดีกว่า" ชายชุดขาวพูดต่อในทันที.....


"แต่ข้าไม่ได้มาเล่นนะครับ ข้ามาเข้าร่วมทดสอบจริงๆ"


ชายชุดขาวถึงกับขมวดคิ้วทันทีเมื่อได้ยินแบบนั้นเพราะท่าทีของเจิ้งฟู่ที่แสดงออกมานั้นไม่ได้มีความกลัวเลยแถมยังตอบด้วยความหนักแน่นอีกด้วย....


"เข้าร่วมทดสอบอย่างนั้นเรอะ!!เด็กอย่างเจ้าจะรู้เรื่องสมุนไพรได้สักแค่ไหนเชี่ยวนี่เจ้าอายุมากเท่าไหร่กัน?"


"แปดขวบขอรับ!!"เจิ้งฟู่ตอบกลับพร้อมกับยิ้มๆด้วยใบหน้าใสซื่อ


แปดขวบ!?