ณ ต้าฉี
ภายในคุกใต้ดินอันมืดมิดเย็นเยียบอบอวลด้วยกลิ่นเชื้อราเหม็นอับและกลิ่นคาวเื ร่างผอมบางขดตัวอย่างอ่อนแรงอยู่บนกองฟางแห้งกรังบริเวณมุมห้อง
ร่างคนบนฟางเหมือนกำลังฝันร้ายเวลานี้ใบหน้ายับเยินจึงยิ่งดูขาวซีด หว่างคิ้วขมวดแน่นจัดราวกับถูกใครบีบคอ นางส่งเสียงครวญครางทุ้มต่ำสั่นเครือบรรยากาศอบอวลด้วยกลิ่นอายแห่งความเ็ป เหงื่อกาฬแตกซ่านไปทั่วร่างกายที่สั่นสะท้านนางหอบหายใจถี่ ั์ตาเต็มไปด้วยฝอยเส้นเือารมณ์ทุกข์ระทมปะทุออกจากดวงหน้าที่ไม่เหลือเค้าเดิม
นางกำฟางท่อนหนึ่งไว้แน่นยามตื่นขึ้นจากฝันร้ายอย่างช้าๆเมื่อลืมตากลับมาสู่ก้นบึ้งอันแสนเงียบงัน นางลูบท้องที่นูนป่องด้วยความตื่นตระหนกจนกระทั่งััได้ถึงแรงสั่นะเืน้อยๆ จากท้อง นางจึงค่อยๆ สงบลง
ภายในห้องมืดสนิทมีเพียงแสงไฟสลัวใกล้ประตูเหล็กเท่านั้น ซึ่งก็ริบหรี่จนไม่สามารถมองเห็นแจ่มแจ้ง
ไป๋เซียงจู๋หัวเราะเยาะตนเองนางยังนึกหวังอะไรอีก นางรอคอยสิ่งใดอยู่ นับจากวันนั้นเป็ต้นมา ตัวนางถูกขังไว้ในคุกใต้ดินของพระราชวังนี้วันแล้ววันเล่าร่วมสามเดือนแล้วท้ายที่สุดเขาก็ยังไม่รับสั่งให้ปล่อยตัวนาง ไม่แม้แต่จะเหลียวแลด้วยซ้ำแต่นางมิอาจปฏิเสธว่านางยังหลงเหลือเศษเสี้ยวของความหวังอยู่ในส่วนลึกของหัวใจนางเชื่อเสมอว่าเขาจะค้นพบความจริงและมอบความบริสุทธิ์คืนให้นาง
เมื่อมีลมพัดผ่านไป๋เซียงจู๋หดกายเล็กน้อย มือขวาทาบทับบนหน้าท้องนูน ั์ตาเผยแววความอ่อนโยน
“ลูกจ๋า ท่านพ่อเ้าจะพบความจริงและคืนความยุติธรรมให้แม่แน่ในไม่ช้า... ในไม่ช้าท่านพ่อเ้าก็จะมารับพวกเรา...”
ไป๋เซียงจู๋ยังพูดไม่ทันจบก็มีเสียงฝีเท้าดังขึ้นสีหน้าไป๋เซียงจู๋พลันเปลี่ยนเป็ยินดีปรีดา นางประคองร่างให้ลุกขึ้นสองตาอดไม่ได้ที่จะมองไปยังประตูคุก ในที่สุดนางก็เห็นชายที่นางเฝ้าคะนึงหาทุกคืนวันไป๋เซียงจู๋ก้าวไปต้อนรับอย่างตื่นเต้นจนแทบล้มคะมำ
ทว่า ขณะที่นางห่างจากเขาไม่ถึงหนึ่งฉื่อ [1] เหยียนอี้เลี่ย ชายผู้ที่นางเคยยกย่องดุจทวยเทพกลับถีบยอดอกของนางอย่างไม่ปรานีสายตามีแต่ความรังเกียจเดียดฉันท์ “นางคนต่ำช้านึกไม่ถึงว่าจะกล้าหลอกลวงข้า กล้าคบชู้สู่ชายกับราชองครักษ์เสียได้สมควรตายยิ่งนัก!”
ไป๋เซียงจู๋ล้มลงบนพื้นหัวใจเจ็บช้ำเหมือนโดนมีดกรีด นางขดม้วนกายไม่สนความเ็ปรวดร้าวที่แล่นมาเป็ระยะ คลานไปคว้าหลงเผา [2] สีเหลืองอร่ามของเขาไว้ “ลูกในท้องข้าครบเดือนก่อนฝ่าาจะไปหนานสวินพอดีไฉนฝ่าาจึงแคลงใจว่าเขาไม่ใช่ลูกของท่าน...”
นางไม่เข้าใจเด็กคนนี้เป็ลูกของเหยียนอี้เลี่ยอย่างไร้ข้อกังขา วันนั้นเขาเมามายบังคับนางโดยไม่ให้โอกาสนางทัดทาน บัดนี้กลับพูดว่าเด็กคนนี้เกิดหลังจากเขาเยือนหนานสวินเท่ากับว่านางลอบมีสัมพันธ์กับผู้อื่น...
เมื่อถูกปรักปรำด้วยความเสื่อมเสียเช่นนี้ต่อให้อยู่ในฐานะฮองเฮานางก็แบกรับมันไม่ไหว นางคิดว่าชายคนนี้ที่นางเคยรักหมดใจจะสืบหาความจริงมาล้างมลทินให้นางถึงเขาจะขังนางไว้ในคุกใต้ดินเย็นเยือกมืดมิดนางก็กัดฟันทนได้ เพราะมีเสียงหนึ่งจากก้นบึ้งของจิตใจบอกนางมาโดยตลอดว่าเหยียนอี้เลี่ยเชื่อนางแม้โยนเข้าคุกใต้ดินแล้วก็ยังไม่ตั้งศาลเตี้ยตัดสินนาง... ทว่านั่นเป็เพียงสิ่งที่นางคิดบัดนี้ชายคนนี้เหยียบท้องของนางอย่างรุนแรง นางััได้อย่างชัดเจนว่าชีวิตในครรภ์กำลังสั่นสะท้าน
“แม้ท่านไม่เชื่อในความบริสุทธิ์ของข้าแต่เด็กคนนี้คือลูกของท่าน ท่านจะทำกับเขาเช่นนี้ไม่ได้... ” นางพยายามยกเท้าของเขาขึ้น กรีดร้องแทบขาดใจ
“ข้าไม่้าองค์ชายที่กำเนิดจากมารดาเลวทรามอย่างเ้า! มิหนำซ้ำ เด็กคนนี้อาจไม่ใช่สกุลเหยียนก็ได้!” แววตาเ็าน่าเกรงขามของเหยียนอี้เลี่ยดูโหดร้ายทารุณราวกับอยากจะบดขยี้นางเป็ผุยผงแววตานั้นทิ่มแทงหัวใจนางดั่งลูกศรนับหมื่นดอก
น้องสาวแสนดีที่ยืนอยู่ข้างๆในเครื่องแต่งกายงามวิจิตรพลันกล่าวด้วยใบหน้าโศกเศร้า “ท่านพี่ท่านอย่าปิดบังฝ่าาอีกเลย ฝ่าาทรงทราบแล้วท่านลักลอบมีสัมพันธ์กับราชองครักษ์ั้แ่ก่อนเดือนแปดเด็กคนนี้ก็ครบเดือนพอดี...”
ไป๋ชิงโหรวจงใจไม่พูดให้จบแต่เหยียนอี้เลี่ยจะไม่เข้าใจสีหน้าน้ำเสียงนั่นได้อย่างไรความเยือกเย็นในตาของเขาปะทุออกมาทันที
“ไม่ใช่! ข้าไม่ได้ทำ! อี้เลี่ย ท่านต้องเชื่อข้า!” นางเบิกตากว้างโดยพลัน ไม่อยากเชื่อว่าทำไมน้องที่ไว้ใจที่สุดถึงปรักปรำนางเช่นนี้
“สามหาว! เ้าไม่คู่ควรที่จะเรียกนามข้า! เ้าคิดหรือว่าหากไม่ใช่เพราะโลหิตโอสถของเ้าข้าจะแต่งตั้งเ้าเป็ฮองเฮา ฝันไปเถอะ!” เหยียนอี้เลี่ยยื่นมือดึงไป๋ชิงโหรวที่ยืนอยู่ด้านข้างเข้าแนบกาย และเตะไป๋เซียงจู๋ล้มคว่ำอย่างโหดร้าย “ส่งคนมา! ฮองเฮาคุณธรรมจรรยาเสื่อมทรามถอดถอนตำแหน่งฮองเฮานับแต่บัดนี้ ลงโทษมนุษย์สุกร [3] ขังในคุกใต้ดิน ไร้ซึ่งวันที่ได้เห็นเดือนเห็นตะวันชั่วกาล!”
“ฝ่าาโปรดอย่าลืมกิจสำคัญนะเพคะ ต้องหารือกับท่านพี่ด้วย” ไป๋ชิงโหรวเสแสร้งทำเป็เหลือบมองท้องนูนของไป๋เซียงจู๋โดยไม่ได้ตั้งใจ
“นางคนต่ำช้านี่ยังควรค่า?” เหยียนอี้เลี่ยบีบคอนางอย่างเืเย็นและสะบัดทิ้งด้วยความชิงชัง “มา! ผ่าเืนอกคอกนั่นออกมาให้ข้า!”
นางเหมือนถูกสายฟ้าฟาดมองใบหน้าด้านชาของเขาอย่างไม่อยากจะเชื่อทั้งที่ก่อนเกิดเื่เขายังปฏิบัติรักใคร่กับนางดี ทำไมผ่านไปสามเดือนถึงโหดร้ายได้ขนาดนี้
เมื่อเหยียนอี้เลี่ยโอบไป๋ชิงโหรวถอยห่างไปเหล่าขันทีก็ถือมีดเยื้องย่างเข้ามาพวกเขาจัดการควบคุมร่างกายที่ดิ้นรนของนางไว้อย่างแ่า นางถึงรู้สึกตัวเมื่อมองเหล่าขันทีที่จับมือนางใบหน้าพวกเขาตื่นเต้นเจือความอำมหิต เข้าประชิดนางทีละก้าว
“ไม่อย่านะ พวกเ้าทำเช่นนี้กับข้าไม่ได้!” นางแผดเสียงจนใจแทบขาดทว่ายังไม่สามารถยับยั้งให้คนเหล่านี้หยุดยื่นมีดมาจรดท้องน้อยของนางได้
“พระมเหสีจู๋เฟยล่วงเกินแล้ว”
“ไม่! อย่าทำร้ายลูกข้า! อ๊า—” คมมีดแรกกรีดลากผ่านท้องน้อยนูนของนาง โลหิตสีแดงฉานสาดกระเซ็นไปทั่ว รอยกรีดขยายจนถึงบริเวณลิ้นปี่กลิ่นคาวเตะจมูก ตัวอ่อนในครรภ์ไหลตามออกมาพร้อมโลหิต...
นางนอนจมกองเืม่านตาเบิกโพลง น้ำตาพรั่งพรู ริมฝีปากขบแน่นจนหลั่งเืแดงฉานน่าหวาดกลัว นางเห็นตัวอ่อนที่หลุดออกมากับเืห่างไปไม่ไกลนั่นคือลูกน้อยของนาง...
เมื่อหนึ่งชั่วยามก่อน เขายังร่าเริงเปี่ยมพลังอยู่ในครรภ์ของนางนางยังััได้ถึงลมหายใจของเขา ถึงชีพจรของเขา บัดนี้เขากลับกลายเป็ร่างไร้ิญญาเย็นเฉียบที่จะไม่โลดเต้นหรือขยับเขยื้อนอีกแล้ว...
เมื่อก้อนเืเนื้อรูปร่างคล้ายทารกถูกยกไปจากนางไป๋เซียงจู๋ฝืนทนความเ็ปพยายามกระเสือกกระสน ทว่ากลับพบคมมีดที่สองตามมา
ด้วยคมมีดนี้แขนข้างหนึ่งของนางถูกตัดทิ้ง เืสาดกระเซ็น!
ท่ามกลางน้ำตาแห่งความอาดูรของนางนางไม่คิดไม่ฝันว่าสามีกับน้องสาวจะเก็บตัวอ่อนที่หลุดออกมาต่อหน้านางพร้อมด้วยรอยยิ้มและจากไปได้ลงคอ
อีกหนึ่งมีด! ไร้แขนทั้งสอง!
คมมีดที่สี่! ตัดขาหนึ่งข้าง!
----------------------------------------
นอกหน้าต่างดอกไม้ไฟเบ่งบานขึ้นเรื่อยๆ ราวกับจะปกคลุมทั่วท้องฟ้าต้าฉี นักดนตรีบรรเลงบทเพลงไพเราะเสนาะหูเผื่อทั้งวังหลวงเพียงแต่ไม่เข้าหูนางคนเดียวเท่านั้น เพราะวันนี้เป็วันที่มู่จื่อรั่วน้องสาวคนดีของนางเถลิงตำแหน่งฮองเฮาและยังเป็วันที่น่าสังเวชที่สุดของนาง เซียงจู๋ยิ้มบางๆ รอยยิ้มของนางเหมือนอยู่ท่ามกลางฟ้าใสเดือนสี่แต่ก็เย็นเยียบหนาวกระดูกเหมือนอยู่ใต้สระน้ำเย็นพันปีในเวลาเดียวกัน
จนถึงยามเที่ยงคืนดนตรีวังหลวงจึงค่อยๆ เงียบลับไป ขณะไป๋เซียงจู๋กำลังง่วงซึมประตูคุกแช่แข็งบานนั้นเปิดออกเสียงดังลั่น ร่างเหลืองอร่ามประดับศีรษะด้วยมงกุฎหงส์ย่างเข้ามาอย่างเชื่องช้าไป๋เซียงจู๋ลืมตาพบกับใบหน้าที่นางเกลียดชังที่สุดในโลก
มู่จื่อรั่วเดินมายังเบื้องหน้าไป๋เซียงจู๋ด้วยรูปโฉมที่แต่งเติมอย่างพิถีพิถันใบหน้าเจือรอยยิ้มอ่อนหวานหาใครเปรียบมิได้ “ท่านพี่ท่านดูสิ เฟิ่งเผา [4] ชุดนี้ของน้องเป็อย่างไร งามหรือไม่”
ไป๋เซียงจู๋หัวเราะเย้ยหยัน จากนั้นจึงหลับตาลง
เชิงอรรถ
[1]尺ฉื่อ คือ มาตราวัดความยาว เท่ากับประมาณ 33.3 เิเ
[2]龙袍 หลงเผา หรือ เสื้อคลุมัคือ ฉลองพระองค์ของฮ่องเต้ในสมัยโบราณ ปักลวดลายัอันเป็สัญลักษณ์ของจักรพรรดิ
[3]人彘 มนุษย์สุกร คือ การลงโทษที่เล่าขานกันว่าลฺหวี่ไทเฮาคิดค้นขึ้นเพื่อใช้จัดการชีฮูหยินหญิงที่พระนางจงเกลียดจงชัง เพราะชีฮูหยินเป็สนมคนโปรดของฮ่องเต้ฮั่นเกาจู่พระสวามีของนางหลังจากฮ่องเต้ฮั่นเกาจู่ตองค์รัชทายาทหลิวอิ๋งบุตรชายลฺหวี่ไทเฮาขึ้นครองบัลลังก์เป็ฮ่องเต้ฮั่นฮุ่ยตี้ลฺหวี่ไทเฮาเนรเทศชีฮูหยินไปอยู่ในตรอกยาว(เรือนพำนักของนางกำนัลที่ยังไม่ถูกส่งเข้าวังหลวงและบรรดานางสนมที่เสื่อมอำนาจหรือเสื่อมความโปรดปราน)รับสั่งคนโกนผมนางทิ้ง ใช้นางทำงานตำข้าว วันหนึ่งฮ่องเต้ฮั่นฮุ่ยตี้กลับมาจากล่าสัตว์ มีขันทีเชิญไปชม ‘มนุษย์สุกร’ ภายในห้องน้ำของตรอกยาว พระองค์เห็นสิ่งมีชีวิตหนึ่งอยู่ในนั้นโดนตัดแขนขา ใบหน้าถูกกรีดลายพร้อย ไม่มีผมและคิ้ว ถูกตัดหู ตัดจมูก ตัดลิ้นเบ้าตากลวงโบ๋ไร้ลูกตา เหลือเพียงร่างที่เหมือนก้อนเืเนื้อฮ่องเต้ฮั่ยฮุ่ยตี้ดูไม่ออกว่าคือสิ่งใด เมื่อถามขันที ก็ทราบว่าเป็สนมชีที่ถูกทำให้มีสภาพนี้โดยพระมารดาแม้แต่ฮ่องเต้ฮั่นฮุ่ยตี้เองยังใและรับไม่ได้ในสิ่งที่มารดาตนกระทำ
[4]凤袍 เฟิ่งเผา หรือ เสื้อคลุมหงส์คือ ฉลองพระองค์สำหรับฮองเฮาและเหล่านางสนมของฮ่องเต้ ปักลวดลายหงส์สัตว์เคียงคู่ัตามความเชื่อ
12K
![ชวนแม่จ๋าหนีป๊ะป๋ามาเฟีย! [ยุค80]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1713762626_38851135.webp)
![จ้าวปกครองแดนนรกภูมิเยี่ยงข้าดันมาเกิดใหม่เป็นเจ้าหญิงเนี่ยนะ..!! [E-BOOK ใน MEB]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1698224279_17658081.webp)
