ท่านเทพตกสวรรค์ไปเป็นสามีภรรยาแสนขยันยุค 70 (มี e-book นะคะ)

        วันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว ในที่สุดสี่หนุ่มสาวจากหมู่บ้านหลีเจี่ยก็เรียนจบ วันนี้คุณแม่เจียงลงมือทำอาหารเพื่อเลี้ยงฉลองให้พวกเขาโดยเฉพาะ

        “ให้หนูช่วยนะคะคุณป้า” หลีหรงอาสา 

        เพราะวันนี้มีเลี้ยงฉลอง ร้านค้าทั้งสามร้านจึงปิดทำการหนึ่งวันเพื่อให้ทุกคนมาร่วมฉลองและสนุกด้วยกัน

        “ไม่เป็นไรหรอกจ้ะ เหลืออาหารอีกแค่ไม่กี่อย่างเอง ป้าทำคนเดียวได้ เธอออกไปดูพ่อกับพี่ชายของเธอดีกว่านะ อย่าปล่อยให้พวกเขาเอาแต่นั่งเกร็ง คนกันเองทั้งนั้น” คุณแม่เจียงได้ฟังเรื่องราวของหลีหรงมาบ้าง แม้ลุงหลีหานกับหลีไห่จะมาอยู่ปักกิ่งได้เกือบปีแล้ว แต่สามคนพ่อลูกก็ยังไม่ค่อยได้พูดคุยกันสักเท่าไหร่

        “พี่ต้าเฉียงนั่งคุยกับพวกเขาอยู่ค่ะคุณป้า”

        “อาหรง...ชีวิตคนเรามันสั้นนะ เรื่องไหนปล่อยวางได้ก็ควรจะปล่อยวาง เก็บความโกรธไว้ในใจมันก็ไม่ใช่เรื่องดี ตอนนี้ครอบครัวของเธอก็เหลือกันอยู่แค่สามคน เพราะฉะนั้นมาใช้ชีวิตให้มีความสุขไม่ดีกว่าเหรอ เธอก็เหมือนลูกหลานของป้า ป้าถึงอยากเห็นเธอมีความสุขเหมือนคนอื่นเขา” คุณแม่เจียงวางจานขนมไว้ในมือหลีหรง “พ่อของเธอชอบกินขนมเปี๊ยะไส้เนื้อ เอาขนมเปี๊ยะนี่ไปแบ่งเขากินสิจ๊ะ”

        “ขอบคุณนะคะคุณป้าเจียง ฉันจะออกไปหาคุณพ่อกับพี่ชายเดี๋ยวนี้ค่ะ” หลีหรงน้ำตาคลอ 

        หลีหรงเดินถือถาดใส่ขนมเปี๊ยะเข้าไปหาบิดาและพี่ชาย จากนั้นทั้งสามคนก็นั่งร้องไห้ แต่มันเป็นน้ำตาของความสุข 

        จางปินเซ่อกับลู่อิ๋งอิ๋งยืนจับมือกันมองภาพตรงหน้า ลู่อิ๋งอิ๋งมีเพียงความรู้สึกยินดีกับหลีหรง ที่ในที่สุดหลีหรงกับครอบครัวก็ปรับความเข้าใจกันได้ แต่เธอกลับเป็นห่วงความรู้สึกของจางปินเซ่อ เพราะครั้งสุดท้ายที่จางปินเซ่อรู้เรื่องของคนในครอบครัวคือตอนที่พี่ชายของเขาถูกจับและถูกคู่อริทำร้ายจนเสียชีวิตในคุก พี่สะใภ้ของเขาก็หอบเงินหนีไปและไม่รู้ว่าเธอหนีไปอยู่ที่ไหน ทิ้งจางเสี่ยวหางไว้ให้คุณยายจางเลี้ยงดู

        จางปินเซ่อเคยนั่งรถไฟเพื่อกลับไปรับมารดากับหลานชายให้มาอยู่ปักกิ่งด้วยกัน แต่บ้านของเขาได้ถูกขายไปแล้ว และเวลานี้ก็ไม่รู้ว่ายายจางหอบหลานชายไปอาศัยอยู่ที่ไหนแล้วเหมือนกัน

        “อย่าเสียใจไปเลยนะคะปินเซ่อ เดี๋ยวเราก็ตามหาคุณแม่กับเสี่ยวหางเจอ ฉันเชื่อว่าต้องมีวันนั้น” ลู่อิ๋งอิ๋งปลอบใจสามี

        “ผมหวังว่าแม่กับเสี่ยวหางจะปลอดภัย”

        “ไปเถอะค่ะ เราเข้าไปในงานกันก่อนดีกว่า วันนี้เป็นวันที่เรามาแสดงความยินดีกับพวกพี่โม่โฉว เราจะมานั่งเศร้าอยู่ไม่ได้”

        จางปินเซ่อกับลู่อิ๋งอิ๋งจึงจูงมือกันเดินเข้าไปในงานเลี้ยง แต่ไม่นานก็มีเจ้าหน้าที่ตำรวจเดินเข้ามา

        “ขอโทษที่เรามารบกวนนะครับ ผมขอเชิญคุณเจียงโม่โฉว คุณโจวต้าเฝิง และคุณหงอวี้หลุน ตามเราไปที่สถานีตำรวจด้วยครับ” เจ้าหน้าที่ตำรวจคนหนึ่งพูดขึ้น

        “ผมขอทราบเหตุผลที่คุณตำรวจจะพาลูกชายของผมไปที่สถานีตำรวจได้ไหมครับ” คุณพ่อเจียงถาม

        “เราได้รับรายงานมาว่าทั้งสามคนลักลอบใช้แรงงานอย่างผิดกฎหมาย และยังทารุณคนงานจนมีคนบาดเจ็บและเสียชีวิต เราจึงอยากเชิญพวกเขาไปให้ปากคำน่ะครับ”

        “ทารุณคนงานเหรอครับ?” เจียงโม่โฉวขมวดคิ้ว

        “มีคนงานคนหนึ่งมาแจ้งเราว่าเขาเคยทำงานก่อสร้างที่รีสอร์ทของคุณ และเขาก็ถูกพวกคุณทำร้ายจนบาดเจ็บสาหัส ตอนนี้เขายังนอนรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาล เราจึงมาเชิญคุณเพื่อไปสอบปากคำ แต่พวกคุณไม่ต้องกังวลนะครับ เราเพียงแค่ทำตามกระบวนการเท่านั้น และเรายังไม่ได้แจ้งข้อหากับพวกคุณแต่อย่างใด ขอให้พวกคุณให้ความร่วมมือกับเจ้าหน้าที่ด้วยครับ” เจ้าหน้าที่ตำรวจอธิบายอย่างใจเย็น 

        จากนั้นเจียงโม่โฉว โจวต้าเฝิง และหงอวี้หลุนก็ถูกพาตัวไปที่สถานีตำรวจ ทั้งสามคนถูกสอบปากคำอยู่เป็นเวลานาน

        “พี่เจียนหยุน ผมว่าเรื่องนี้มันดูแปลกๆ อยู่นะครับ” เจียงโม่ไป๋ถามหวังเจียนหยุน

        “มันบังเอิญเกินไปที่น้องชายทั้งสามคนมาถูกจับในขณะที่พวกเราไปปฏิบัติหน้าที่ที่มณฑลอื่น ดีที่เราทำภารกิจเสร็จเร็ว ไม่อย่างนั้นน้องชายคงต้องนอนในคุกยาวแล้ว”

        “แต่ทันทีที่เราใช้ตำแหน่งประกันตัวพวกเขาออกมา เราสองคนก็ถูกเพ่งเล็งเข้าแล้วน่ะสิ” เจียงโม่ไป๋ทำท่าคิด “หรือจริงๆ แล้วคนที่อยู่เบื้องหลังอยากจะทำร้ายเราไม่ใช่พวกน้องชาย”

        “มันก็มีโอกาสเป็นไปได้ เอาเป็นว่าช่วงนี้อย่าเพิ่งให้น้องชายออกไปไหน ส่วนงานก่อสร้างโรงแรมและรีสอร์ทก็ให้พักไว้ก่อน รอให้เรื่องราวต่างๆ คลี่คลายค่อยกลับมาทำต่อ” หวังเจียนหยุนพูดอย่างจริงจัง “นายยังไม่ต้องบอกคนที่บ้านว่าฉันปฏิบัติภารกิจเสร็จแล้วนะ แล้วนายก็ดูแลคนที่บ้านให้ดี ฉันจะพาคนของฉันไปสืบเรื่องนี้เอง”

        “พี่ไม่ต้องห่วงนะครับพี่เขย ผมจะบอกว่าพี่ถูกมอบหมายให้ไปปฏิบัติภารกิจอื่น ส่วนงานที่สถานีผมจะขอลากับผู้บังคับบัญชาให้” เจียงโม่ไป๋บอก เขารู้ว่าพี่เขยของเขามีเพื่อนอยู่หลายวงการ ขอแค่พี่เขยลงมือ อีกไม่นานความจริงก็จะกระจ่าง

        ที่บ้านสกุลเจียง หลังจากที่เจียงโม่โฉว โจวต้าเฝิง และหงอวี้หลุนถูกประกันตัวออกมา ทุกคนกำลังนั่งปรึกษากันอยู่อย่างคร่ำเคร่ง

        “ผมคิดว่าเป็นไปได้มากที่คนตระกูลเซี่ยจะอยู่เบื้องหลังเรื่องนี้ แต่มันน่าแปลกที่คนงานคนนั้นเหมือนจงใจจะโยนความผิดทุกอย่างไปที่โม่โฉว ทั้งๆ ที่โม่โฉวไม่ได้มาดูแลในส่วนนี้เลย เพราะปกติแล้วเรื่องดูแลคนงานจะเป็นหน้าที่ของต้าเฝิง” หงอวี้หลุนวิเคราะห์ 

        “ผมไม่คิดว่าผู้บาดเจ็บจะเป็นคนงานของเรา” โจวต้าเฝิงบอก

        “ทำไมนายถึงสงสัยตระกูลเซี่ยล่ะอวี้หลุน” เจียงโม่ไป๋ถาม

        “ตอนนี้ใครๆ ก็รู้ว่าตระกูลเซี่ยหันมาสนใจธุรกิจเกี่ยวกับโรงแรม และที่ตั้งของโรงแรมและรีสอร์ทแต่ละแห่งของเราก็อยู่ในทำเลที่ดี ฉันกับประธานเซี่ยเคยปะทะกันเรื่องการซื้อที่ดินอยู่หลายครั้ง แต่เป็นฉันที่ชนะเขาได้ทุกครั้งเหมือนกัน” หงอวี้หลุนตอบ

        “แต่ประธานเซี่ยที่ว่าคือคุณพ่อของนายนะ ถึงเขาจะเกลียดนายยังไงแต่ก็คงไม่ถึงขั้นอยากให้นายถูกจับเข้าคุกหรอกมั้ง”

        “แต่ไหนแต่ไรเขาก็ไม่เคยนับฉันเป็นลูกอยู่แล้ว ยิ่งมีเรื่องผลประโยชน์เข้ามาเกี่ยวข้อง ฉันคิดว่าผู้ชายคนนั้นทำได้ทุกอย่าง”

        “เอาเถอะ ฉันจะส่งคนไปจับตาดูทางตระกูลเซี่ยด้วยก็แล้วกัน ตอนนี้นายอย่าเพิ่งทำอะไรบุ่มบ่าม รอให้เราสืบได้ข้อมูลมากกว่านี้ก่อนค่อยลงมือ”

        บ้านตระกูลเซี่ย

        เพียะ! 

        “โง่เง่าสิ้นดี!” คุณพ่อเซี่ยตบหน้าภรรยา

        “คุณ...คุณตบหน้าฉันทำไมคะ” คุณนายเซี่ยเอามือกุมแก้ม

        “ยังมีหน้ามาถาม คุณอย่านึกว่าผมไม่รู้ว่าไอ้คนงานที่คุณส่งไปใส่ร้ายตระกูลเจียงเป็นคนของคุณ คุณคิดว่าเจ้าหน้าที่ตำรวจโง่นักหรือไงที่จะเชื่อละครหลอกเด็กของคุณ” คุณพ่อเซี่ยชี้หน้าภรรยา “คุณบอกผมมาว่าคุณทำแบบนี้ทำไม”

        คุณนายเซี่ยเม้มปาก เธอจะบอกออกไปได้ยังไงว่าเป็นคำสั่งของว่าที่ลูกสะใภ้ แผนการทั้งหมดเป็นหวังลี่ปิงที่วางแผน อีกอย่างเธอก็ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าทำไมหวังลี่ปิงถึงสั่งให้เธอทำอย่างนั้น แต่เพราะเธอถูกหวังลี่ปิงเอาความลับของเธอมาขู่ หากความลับของเธอถูกสามีรู้เข้า ก็คงมีแต่ความตายเท่านั้นที่รอเธออยู่

        “ยังไม่ยอมพูดใช่ไหม ดี!” คุณพ่อเซี่ยทั้งตบทั้งเตะคุณนายเซี่ยอยู่เป็นนานสองนาน แต่ให้ตายยังไงคุณนายเซี่ยก็ไม่ยอมปริปาก “ฉันจะดูว่าเธอจะทนไปได้อีกนานแค่ไหน”

        “หยุดนะครับคุณพ่อ!” เซี่ยเหอซวนวิ่งเข้ามากอดมารดาไว้ “คุณพ่อทำร้ายคุณแม่ทำไมครับ”

        “หลบไป! วันนี้ฉันจะสั่งสอนนังคนไม่มีหัวคิดให้ได้รู้สำนึก” คุณพ่อเซี่ยผลักลูกชายออกแล้วเตะไปที่ภรรยาอีกหลายครั้ง

        “คุณพ่อ!” เซี่ยเหอซวนผลักบิดาเต็มแรง

        คุณพ่อเซี่ยล้มไปบนโซฟาอย่างไม่ทันตั้งตัว “เรื่องที่เกิดกับตระกูลเจียงเป็นฝีมือของแม่แก ถ้าตำรวจสืบสาวจนรู้ความจริง ถึงตอนนั้นแกจะช่วยแม่แกยังไง แล้วครอบครัวกับธุรกิจของเราจะทำยังไง”

        เซี่ยเหอซวนหันไปมองหน้ามารดาอย่างต้องการคำตอบ “ที่คนตระกูลเจียงกับพี่ใหญ่ถูกจับเข้าคุกเป็นฝีมือของคุณแม่เหรอครับ”

คุณนายเซี่ยยังไม่ยอมพูด

        “คุณแม่ครับ นี่มันเรื่องใหญ่มากนะครับ คุณแม่บอกผมกับคุณพ่อมาเถอะครับ เราจะได้หาทางแก้ไข”

        “เหอซวนลูกรัก ลูกต้องช่วยแม่ให้ได้นะ แม่ขอแค่ครั้งนี้ครั้งเดียว แม่สัญญาว่าต่อไปนี้แม่จะไม่ทำเรื่องร้ายแรงแบบนี้อีกแล้ว แม่ไม่กล้าอีกแล้ว” คุณนายเซี่ยกอดขาลูกชาย

        “คุณพ่อครับ” เซี่ยเหอซวนมองบิดาอย่างขอร้อง “ครั้งนี้เราต้องช่วยคุณแม่นะครับ”

        “ครั้งนี้จะเป็นครั้งสุดท้ายที่ฉันจะช่วยแม่ของแก แต่ถึงอย่างนั้นพวกแกก็ภาวนาไว้เถอะว่าอย่าให้ฝ่ายโน้นหาหลักฐานเชื่อมโยงมาถึงเราได้ ไม่อย่างนั้นแกก็รอดูได้เลยว่าตระกูลเซี่ยของเราจะมีจุดจบยังไง” คุณพ่อเซี่ยชี้หน้าภรรยา “ถ้าเธอกล้าก่อเรื่องแล้วทำให้ฉันและตระกูลเซี่ยของเราเดือดร้อนอีกแม้แต่ครั้งเดียว ไม่ใช่แค่ฉันจะหย่ากับเธอ แต่หลุมศพที่บ้านสวนก็จะเป็นที่อยู่สุดท้ายของเธอด้วย”

        คุณแม่เซี่ยมองตามหลังสามีไปอย่างหวาดกลัว ทางรอดสำหรับเธอมันอยู่ตรงไหน เพราะไม่ว่าเธอจะเดินไปทางไหนก็มีแต่ความตายที่รออยู่ ‘หวังลี่ปิง นังสารเลว ฉันจะไม่ยอมให้แกเอาความลับมาขู่ฉันได้อีกแล้ว’