กริมตำนานเทวทูตจอมราชันย์

การเดินทางครั้งนี้ถึงจะช้ากว่าเจ้าไก่ฟ้าแต่ก็ช้ากว่าไม่มากเท่าไหร่เพราะเสือขาวกำลังอยู่ในช่วงฟื้นฟูและตอนนี้ผ่านไปเพียงครึ่งวันก็เข้ามาในเขตทวีปหิมะและ9ใน10ส่วนของทวีปกลับขาวโพลนไปด้วยหิมะจะมีก็แค่พื้นที่ส่วนน้อยเท่านั้นที่ไม่มีหิมะตก
''เอาไว้เจอกัน ช่วงนี้ก็พยายามวางกับดักล่อให้อีกฝั่งเข้ามาพร้อมกันก็แล้วกัน''กริมออกเดินทางต่อตอนนี้เหลือเพียงกริมและโรซาเรียเท่านั้น ซึ่งโรซาเรียมีสีหน้าที่เคร่งขลึมมากนางกำลังคิดว่าควรจะจัดการยังไงกับคนในตระกูลของตนเองดี หากจะฆ่าทิ้งทั้งหมดก็คงไม่ดีเพราะบางคนก็ไม่ได้รู้เรื่องและอาจจะมีส่วนหนึ่งที่เพิ่งเกิดมา
''น้องหญิงเจ้าไม่ต้องคิดมากหรอก เมื่อถึงเวลาเจ้าจะรู้เองว่าควรทำอะไร''กริมปลอบใจโรซาเรียเพราะมันไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะควบคุมอารมณ์เมื่อเจอกับศัตรูที่ฆ่าแม่ของตัวเอง
''ท่านพี่ลงตรงนั้นเถอะ''โรซาเรียหรี่ตาลงเพราะมันเกือบจะถึงที่ตั้งตระกูลของนางแล้ว ตูม! ตูม! ตูม!แต่เสียงการต่อสู้?ก็ดังขึ้นมาพอดี ตอนนั้นเองกริมได้เปิดตรวจสอบธรรมชาติกริมส่ายหน้าทันทีเพราะด้านหน้ามีกลุ่มมนุษย์และจิ้งจอกเก้าหางธรรมดารวมตัวกันอยู่ประมาณ30คนทั้งหมดกำลังรุมล้อมจิ้งจอกเก้าหางธรรมดาอีกกลุ่มหนึ่งที่มีจำนวนพอๆกันอยู่แต่ทั้ง2กลุ่มไม่ได้เท่าเทียมกันในเรื่องพลัง กลุ่มที่โดนต้อนกลับอยู่ในสภาพที่อ่อนแอและผอมแห้งพลังเองก็แทบจะไม่มีเหลือแล้ว
''ดูเหมือนตระกูลของน้องหญิงกำลังทะเลาะกันเองนะ...''กริมเงียบลงจากนั้นจึงยิ้มด้วยรอยยิ้มที่บิดเบี้ยวเพราะโรซาเรียได้หายไปจากหลังเสืยขาวแล้ว นางรู้ตัวก่อนกริมซะอีกว่ามีกลุ่มจิ้งจอกเก้าหางอยู้ด้านหน้าเพราะตั้งแต่เข้ามาในอาณาจักรโรซาเรียคอยใช้สัมผัสและจมูกในการแยกแยะเผ่าพันธุ์ของตัวเองอยู่ตลอด
''หลบหนีมานานหลายปีในที่สุดก็จนมุมจนได้สิ''หัวหน้ากลุ่มของมนุษย์ที่มีเผ่าจิ้งจอกเก้าหางรวมอยู่พูดขึ้นมันเป็นคนของเผ่าจิ้งจอกเก้าหางที่มีสายเลือดบรรพกาลเหมือนกับโรซาเรียเพียงแต่ความบริสุทธุ์น้อยกว่า
''ออกไปให้พ้นหากคุณหนูกลับมาพวกเจ้าทั้งหมดจะต้องตาย''
''ใช่ แต่ถึงพวกข้าตายพวกข้าก็ไม่เสียใจ เพราะในอนาคตคุณหนูจะต้องกลับมาที่นี่อีกครั้ง''
''...''ผิดกับกลุ่มที่ถูกล้อมกรอบทั้งกลุ่มเป็นแค่จิ้งจอกเก้าหางธรรมดาและทั้งหมดคือผู้ที่หลบหนีมานานทั้งหมดรอคอยการกลับมาของโรซาเรียโดยไม่เคยถอดใจ หลบหนี ซุกซ่อน หวาดกลัว โกรธแค้นนี่คือความรู้สึกของคนในกลุ่ม
''ฮ่า ฮ่า ฮ่า เจ้าคิดว่านางจะรอด? โดนคำสาปร้ายแรงขนาดนั้นมันคงนอนง่อยแล้วโดนสัตว์ป่ากินไปแล้วแต่เห็นกับที่ว่าเรามีเชื้อสายเดียวกันข้าจะไม่ฆ่าพวกเจ้าหรอก ฮี่ ฮี่ ทรมานพวกมันให้หมดสภาพต่อต้านเราจะนำทั้งหมดไปขายเป็นทาสส่วนเงินเราจะแบ่งเท่าๆกันทุกคน ไป!!!''การโจมตีกำลังจะเริ่มขึ้นกลุ่มที่ได้เปรียบไม่จำเป็นต้องนำอาวุธออกมาพวกมันแค่เดินไปข้างหน้าเพื่อทุบตีอีกฝ่ายก็เพียงพอตูม! บางสิ่งตกลงมาจากท้องฟ้าหิมะที่ปกคลุมทั้วพื้นสาดกระจายขึ้นมาโรซาเรียในร่างมนุษย์ธรรมดาที่มีแววตาดุร้ายกำลังถือดาบเล่มเล็กๆสีขาวเอาไว้ในมือ1เล่ม
''ขอโทษที่ทำให้เจ้าผิดหวังข้ายังไม่ตายและไม่ได้โดนสัตว์ป่าแทะกินและวันนี้ข้าได้กลับมาพร้อมกับพลังข้าจะกวาดล้างคนที่มีส่วนเกี่ยวข้องกับการตายของแม่ข้าทุกคนไม่เว้นแม้กระทั่งลูกหลานของมัน''โรซาเรียตัดสินใจถอนรากถอนโคนในที่สุดหากปล่อยเอาไว้ก็มีแต่การแก้แค้นไม่จบสิ้น
''เจ้า...เจ้าคือโรซาเรีย? ไม่มีทาง...มันเป็นไปไม่ได้...''ฟุ่บ! ฟุ่บ! ฟุ่บ! ตอนนั้นเองจิ้งจอก9ตัวโผล่มามันโผล่ออกมาจากมิติจากนั้นจิ้งจอกทั้ง9ได้เดินขึ้นมาด้านหน้าของโรซาเรียแล้วยืนเป็นแถวหน้ากระดาน
''ข้าไม่บังคับให้เจ้าเชื่อ ตั้งรูปแบบสังหารจัดการศัตรูทุกคนยกเว้นมัน''ฮูม! ฮูม! ฮูม! ทำตามทันทีจิ้งจอกทั้ง9รับรู้ได้ถึงความโกรธของผู้เป็นนายพวกมันทั้งหมดปลดปล่อยพลังออกและแยกกันออกไปตูม! ฉัวะ! ฉัวะ! ฉัวะ! หิมะสีขาวสวยถูกเปลี่ยนเป็นสีแดงสดมันถูกย้อมไปด้วยเลือดของคนเกือบ30คนตายทั้งหมดยกเว้นคนที่โรซาเรียต้องการให้รอดรูปแบบสังหารของจิ้งจอกทั้ง9ทั้งรวดเร็วและทรงพลังมันไม่มีทางเลยที่ฝ่ายตรงข้ามจะต่อต้านได้
''จะ...เจ้า...บัดซบ! ท่านอาวุโสคุมกฎออกมาช่วยข้าเร็วเข้า''เมื่อรู้ตัวว่าสู้ไม่ได้มันจึงร้องขอความช่วยเหลือมันมั่นใจว่าผู้อาวุโสคุมกฎที่เป็นอาจารย์ของมันต้องแอบติดตามมาด้วยแน่ๆ
''เจ้าเด็กไม่เอาไหน นี่ยังไงหละข้าถึงได้บอกให้เจ้าตั้งใจฝึก...''เสียงลอยออกมาจากที่ไกลๆ แต่...เหตุการณ์ทุกอย่างกลับจบในพริบตาเมื่อโรซาเรียที่เคยยืนนิิ่งอยู่ได้หายไป หมั่บ! มือเรียวขาวคว้าไปที่คอผู้อาวุโสคุมกฎที่คิดว่าตนเองทรงพลังมากกลับตกอยู่ในมือของโรซาเรียอย่างง่ายดาย
''ไอ้แก่ไร้ยางอายเราไม่ได้เจอกันนานหลายปีเลยนะ เจ้านับได้ว่ามีส่วนร่วมไม่น้อยในการทำให้แม่ข้าตายทำไมเจ้าจำข้าไม่ได้หรือไง ฮ่า ฮ่า ฮ่า''ฉัวะ! ฉัวะ! ฉัวะ! โรซาเรียลงมือเพียงครั้งเดียวเท่านั้นแขนและขาของผู้อาวุโสคุมกฎในตระกูลจิ้งจอกเก้าหางบรรพกาลก็ขาดออกทั้งหมด ฟุ่บ! ตุ่บ!ในเมื่ออีกฝ่ายไม่มีทางหนีได้แล้วโรซาเรียจึงกลับมาที่เดิมแล้วโยนร่างของมันลงบนพื้น
''อั่ก! เจ้า เจ้า ไม่มีทางเป็นไปได้พิษนั่นแม้แต่บรรพบุรุษก็ไม่มีวิธีแก้...เจ้ารอดมาได้ยังไงกัน...นี่เจ้าเป็นจอมราชันย์...จอมราชันย์...''หลังจากสูญเสียแขนและขามันก็เจ็บปวดพออยู่แล้ว แต่ตอนนี้มันกลับรับรู้ว่าโรซาเรียรอดมาได้แถมยังเป็นจอมราชันย์ที่ทรงพลังอีกนั่นทำให้มันแทบเป็นบ้าไปแล้ว
''คุณหนู...นั่นคุณหนูจริงๆใช่มั้ย''
''คุณหนู ข้าไม่ได้ฝันไปคุณหนูกลับมาแล้ว''
''...''กลุ่มที่ถูกล้อมเอาไว้ในตอนแรกโห่ร้องออกมามันมั่นใจว่าคนตรงหน้าของมันคือคุณหนูที่หนีไปได้ตอนนี้พวกมันกลับมามีความหวังอีกครั้ง ตุ่บ! ตุ่บ! ตุ่บ! แต่ด้วยการโดนตามล่ามาหลายวันติดต่อกันในที่สุดทั้งกลุ่มก็ถึงขีดจำกัดทุกคนหมดสติในเวลาที่ไล่เลี่ยกัน
''ท่านป้า ท่านลุง ทุกๆคนลำบากกันมามากแล้ว แต่ต่อจากนี้ข้าสัญญาว่าทุกอย่างมันจะดีขึ้น''โรซาเรียมีแววตาที่ซับซ้อนเพราะคนกลุ่มนี้คือคนที่คอยเล่นและเลี้ยงโรซาเรียมาในตอนนี้นางยังเป็นเด็กและถึงทุกคนจะมีสถาะนะที่ต่ำในตระกูลแต่โรซาเรียกลับมองทุกคนเป็นเหมือนลุงและป้าของตัวเอง

ซึ่งผิดกับบรรดาป้าและลุงที่แท้จริงของโรซาเรียเพราะพวกมันกลับร่วมมือวางแผนฆ่าแม่ของนาง

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่132:ก้าวแรกในการแก้แค้น

คล้ายกับเรื่องกริมตำนานเทวทูตจอมราชันย์ ที่คุณอ่าน

กริมตำนานเทวทูตจอมราชันย์

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่132:ก้าวแรกในการแก้แค้น

คล้ายกับเรื่องกริมตำนานเทวทูตจอมราชันย์ ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้