
หลังจากที่อิงอิงอยู่ในบ้านนาน สามีอย่างลู่หาญไม่เคยมาหาหรือพูดคุยกันเลยอิงอิงรู้สึก โดดเดี่ยว ในขณะนั้นเอง สหายของลู่หาญต้าหวน จะมาบอกลู่หาญว่าไม่กี่วันจะออกเดินทางไปต่างแคว้น แล้วเห็นแม่นาง นั่งอยู่ หน้าสวน และเดินไปมา หลายครั้ง
จึงชวนแม่นางอิงอิง ออกไปเดินเล่นที่ตลาดซึ่งแต่งงานเป็สะใภ้แล้ว ไม่สามารถไปไหนมาไหนตามใจตัวเองได้ ยิ่งกับชายคนอื่นยิ่งไม่ได้ ดังนั้นจึงไปเปลี่ยนชุด ปลอมตัวเป็ชาย ต้าหวนอิงอิงจึงออกไปเดินเล่นที่ตลาด ตลอดทั้งวัน ทั้งเที่ยว กินและพูดคุย
ต้าหวนจึงถามถึง ความเป็อยู่ภูมิหลังจองอิงอิง ซึ่งยิ่งทำให้ ต้าหวนรู้สึกเสียดายขึ้นมา ทำไมตนไม่เจอก่อน แล้วยังมาให้อิงอิงแต่งงานกับลู่หาญ ที่ทำตัวสำราญไปวันๆ
เสียดายจริงๆ พอพูดคุยเดินเล่นกัน ตกเย็นทั้งสองก็กลับจวน พอกลับจวนลู่หาญก็อยู่ในเรือน เห็นทั้งสองเดินพูดคุยเข้ามาในบ้าน พูดคุยกันก่อนกลับ ต้าหวนจึงฝากจดหมายให้ลู่หาญ จากนั้นก็เดินออกจากจวนตระกูลลู่ไป
หลังจากที่ไปแล้ว อิงอิงกำลังเปิดหน้าต่างก็เห็นลู่หาญ ทำตัวลับๆล่อๆ จึงได้เอาจดหมายที่ต้าหวนฝากมาให้ ทั้งสองก็เลยทะเลาะกัน ด้วยความหึงหวงของลู่หาญ
ลู่หาญจึงพูดขึ้นว่า สตรีที่ออกเรือน ไปไหนมาไหนได้ตามใจตัวเองอย่างนั้นหรือ และไม่ใช่ใครที่ไหน กับสหายตัวเองอีก
ถ้าคนอื่นรู้เข้าลู่หาญจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน
อิงอิงจึงพูดขึ้นมาว่า จ้าก็ไม่เคยคิดอยากจะแต่งกับเ้า ข้าก็อยู่แต่ในเรือน โดยไม่ไปไหน แค่สหายของท่านท่านยังไม่ำว้ใจ อีกอย่าง ถ้าเ้าคิดว่าข้าเป็ภรรยา ก็ไม่ต้องไปอยู่ กินนอน กับเหล่าสตรีเ่าั้หรอก อีกอย่างเรา แค่แต่งในนามเท่านั้น เ้าจะมาหวงอะไร หรือว่าเ้าหวงข้ากับสหายเ้าที่เข้ากันได้ดี ยิ่งทำให้ลู่หาญโกรธ จึงไล่อิงอิงออกจากเรือนของตน ออกไป ข้าไม่อยากเห็นหน้าเ้า ยัยบ้านนอกนี่
อิงอิงออกจากเรือนลู่หาญมา บ่นเบาๆ ข้าก็ไม่อยากเห็นหน้าเ้าหรอก ถ้าไม่ใช่ ฮ่องเต้ประทานอภิเษกสมรส ข้าคงไม่มีวันแต่งกับเ้าหรอก พอเดินเข้ามาในเรือน มองเห็นพิมพ์ ก็นึกขึ้นมาได้ว่า ใกล้ถึงฤดูเก็บ ผลไม้แล้วนี่ ยังไงซะ ลู่หาญก็ไม่อยากเห็นหน้า คราวนี้จะไปนานๆ เลย จากนั้นเรียก คนรับใช้มา ช่วยเก็บของ และไปขอ แม่สามี ว่าตนจะกลับไปเยี่ยมพ่อแม่ ถึงฤดูเก็บผลไม้ อยากกลับไปเก็บ จะเอามาฝาก พอขออนุญาติแล้ว ก็ไม่รอช้า ก็ออกเดินทางในวันนั้นเลย ลู่หาญเห็นบ่าววิ่งไปมาหลายรอบในเรือนอิงอิง จึงได้ถามย่าวคนหนึ่งว่า ทำไมเข้าๆออกๆในจวนละ บ่าวรับใช้จึงตอบว่า
นายหญิงจะกลับบ้านไปเยี่ยมพ่อแม่ของนาง
ท่านเป็สามีไม่รู้หรือ
ลู่หาญ นิ่งคิดสักครู่ ไม่ใช่ว่านางโกรธข้านะ จากนั้นก็เข้ามาในเรือน เดินคิดไปมา
หลังจากอิงอิง เตรียมตัวเสร็จก็ออกเดินทาง