True World โลกแท้จริง

" ส่งลูกหมานั่นมาซะ ไม่อย่างนั้นล่ะก็......ตาย! " ชายที่ขี่ม้าเพลิงแผ่รังสีฆ่าฟันออกมา

พิมชนกที่กำลังป้อนขนมปังฟื้นฟูให้กับวินเทอร์นั้นหันมาส่งสายตาเกลียดชังไปยังเขา กันยาและไลล่าเดินเข้ามาบังวินเทอร์เอาไว้ ส่วนนทีนั้นเขากำลังร่ายบาเรียให้กับทุกคนอยู่

" โฮ่! ถึงแม้จะเป็นพวกจอมปลอมแต่ก็ใจสู้งั้นเรอะ ฮ่า ฮ่า ฮ่า ช่างโง่เขลายิ่งนัก! "

ชายคนดังกล่าวชูมือขึ้นเหนือหัว เพียงพริบตาก็ปรากฏบอลไฟขึ้นท่าฝ่ามือของเขา มันขยายใหญ่ขึ้นอย่างรวดเร็ว นทีและสาว ๆ มองลูกไฟนั้นด้วยสายตาหวาดหวั่น พวกเขาไม่มีความมั่นใจแม้แต่นิดเดียวว่าจะสามารถต้านท้านการโจมตีนี้ได้

" ท่านเครเซอร์! ท่านอยู่นี่นี่เอง " 

ก่อนที่เขาจะได้ปล่อยไฟลูกยักษ์ออกไปนั้น เสียงอันคุ้นหูพวกนทีก็ดังขึ้น

" โอ้...จับพวกจอมปลอมได้แล้วเหรอครับ สมกับเป็นท่านเครเซอร์จริง ๆ ! " เซอเซียเอ่ยขึ้นทันทีที่เขามองเห็นพวกนที

" เฮอะ! ก็แค่พวกหนอนแมลง ไม่จำเป็นต้องเอ่ยชมอะไรทั้งนั้น! " เครเซอร์กล่าวอย่างหงุดหงิดพร้อมหยุดร่ายบอลไฟ

" เป็นยังไงล่ะ พวกเจ้าเชื่อข้ารึยัง? เห็นมั้ยว่าสัตว์เลี้ยงของอาเรียอยู่กับพวกมัน พวกมันนี่แหละที่ลักพาตัวลูกสาวข้าไป รีบไปจับกุมตัวพวกมันมาให้ข้าเดี๋ยวนี้! " เซอเซียออกคำสั่งในทันที

ก่อนหน้านี้ที่เขาเดินทางมากับเหล่าทหารนั้น เชสเตอร์รายงานกับเขาว่ามีทหารหลายนายไม่เชื่อว่าพวกนทีคือคนที่ลักพาตัวคุณหนูอาเรียของพวกเขาไป เนื่องจากพวกเขาผ่านการร่วมรบเป็นตายกับนทีมาแล้ว แต่เมื่อพวกเขาได้มาเห็นกับตาว่าลูกสุนัขที่คุณหนูอาเรียเลี้ยงอยู่กับพวกนที พวกเขาก็เริ่มเกิดความคลาดแคลงใจ บางทีตัวคุณหนูอาเรียอาจจะโดนคนเหล่านี้ที่พวกเขาเคยยกย่องว่าเป็นวีรบุรุษส่งตัวให้กับมอนสเตอร์แล้วก็ได้

" ฮ่า ฮ่า ฮ่า! "

เสียงหัวเราะที่ดังกังวานทำให้ทุกคนหันไปมองยังต้นตอของเสียง นทีหัวเราะออกมาราวกับคนบ้า สีหน้าของเขานั้นดูชิงชังกับสิ่งที่เซอเซียกล่าวออกมาอย่างที่สุด

" พวกผมลักพาตัวอาเรียงั้นเหรอ ? ไม่ใช่เพราะแกหรือไงที่อาเรียนั้นหนีไป! ฮ่า ฮ่า! " 

" ที่อาเรียหนีคุณไปก็เพราะแกไม่ใช่หรือไงที่บังคับให้เธอทำสิ่งที่เธอไม่ต้องการ ? "

" ที่ลูกสุนัขของอาเรียอยู่กับผมก็เพราะแกไม่ใช่หรือไงที่ทำให้เธอต้องส่งมอบมันมาให้ผม ? "

" ที่หมาป่าขนเงินตัวนั้นบุกรุกเมืองของคุณก็เพราะแกไม่ใช่หรือไงที่ลักพาตัวลูกของมันไป ? "

" ทั้งหมดนี้ก็เพราะความโลภของแกที่อยากจะให้อาเรียกลายเป็นผู้ได้รับพรโดยการสังเวยลูกของหมาป่าขนเงิน

ตัวนี้ไม่ใช่หรือไงกัน ? "

" ความโลภที่อยากจะเป็นใหญ่เป็นโตโดยใช้ลูกสาวของตัวเองนั้นเป็นเครื่องมือไม่ใช่เพราะแบบนี้หรือไงกัน ไอ้เวร เซอเซีย!! "

ประโยคอันกึกก้องของนทีเหมือนดั่งฟ้าที่ผ่าลงมากลางป่าอันหนาวเหน็บแห่งนี้ ทุกคนที่ได้ยินต่างอ้าปากค้างกับสิ่งที่เขาเพิ่งเอ่ยออกมา เพราะเขากำลังป่าวประกาศอย่างชัดเจนว่าสาเหตุที่หมาป่าขนเงินตัวนี้บุกรุกเมืองของพวกเขาก็เพราะเจ้าเมืองของพวกเขาเองนี่แหละที่ไปลักพาตัวลูกของมันมาเพื่อที่จะใช้ในการสังเวยให้ลูกสาวของเขาได้เป็นผู้รับพร

ถึงเรื่องราวนี้จะฟังดูน่าเหลือเชื่อขนาดไหน แต่เมื่อพวกเขาลองคิดตามดูแล้วนั้น โอกาสที่จะเป็นไปได้ก็มีอยู่มาก ถ้าหากหมาป่าขนเงินอยากได้ทรัพยากรของพวกเขาจริง ๆ มันก็คงจะมาบุกเมืองแห่งนี้ไปตั้งนานแล้วไม่ต้องรอให้เมืองเติบโตถึงขนาดนี้ 

" เหลวไหล! แกก็เป็นแค่ผู้ได้รับพรจอมปลอมที่หลอกลวงทุกคนเท่านั้น สิ่งที่แกพูดมันก็เป็นได้แค่เพียงเรื่องโกหกเท่านั้นแหละ ทหาร!! ไปจับกุมมันมาให้ข้าเดี๋ยวนี้! " เส้นเลือดปูดโปนขึ้นบนใบหน้าของเซียในขณะที่เขาตะโกนสั่งการลั่น

แต่ก็ไม่เป็นไปตามที่เขาคาดคิดไว้ ไม่มีทหารแม้แต่นายเดียวที่จะฟังคำพูดของเขา พวกเขานั้นยืนแน่นิ่งพลางส่งสายตาชิงชังไปที่เซอเซียอย่างเปิดเผย ภาพการต่อสู้เมื่อคืนยังเด่นชัดสำหรับพวกเขา การที่พวกเขาต้องต่อสู้เพื่อปกป้องเมืองแห่งนี้อย่างเอาเป็นเอาตายแต่เจ้าเมืองของพวกเขาไม่แม้แต่จะมาเหลียวแล แท้จริงแล้วเป็นเพราะเจ้าเมืองของพวกเขาเองนี่แหละที่ทำให้พวกเขาต้องเสี่ยงชีวิตปานนั้น ความโกรธแค้นกำลังครุกรุ่นอยู่ในอกของเหล่าทหารทุกนาย

" เหมือนลูกน้องเจ้าจะไม่ค่อยได้เรื่องนะ ให้ข้าช่วยกระตุ้นสักหน่อยแล้วกัน " เครเซอร์เอ่ยพร้อมเสกลูกไฟขึ้นมา

เขาสะบัดนิ้วไปยังทหารคนหนึ่งที่ไม่ยอมทำตามคำสั่งของเซอเซีย ลูกไฟพุ่งไปยังทหารคนนั้นอย่างรวดเร็ว เมื่อมันสัมผัสกับเสื้อของทหารคนนั้น ไฟที่เหมือนเป็นแค่สะเก็ดเล็ก ๆ ก็ลุกลามใหญ่โต เพียงพริบตาเดียวทหารคนดังกล่าวก็ถูกไฟเผามอดไหม้เป็นจุล

ทหารคนอื่น ๆ ที่เห็นภาพตรงหน้าก็ตกตะลึงในทันที ถึงพวกเขาจะไม่เชื่อที่พวกนทีเป็นคนร้ายแค่ไหน แต่พวกเขาก็ไม่พร้อมที่จะเอาชีวิตมาเสี่ยง สุดท้ายแล้วพวกเขาจึงก้าวเดินออกไปจับกุมพวกนทีในที่สุด

" นที! เราต้องหนีแล้วนะ ฉันไม่อยากทำร้ายทหารพวกนั้น " ไลล่าเอ่ยขึ้นอย่างวิตก

" เราต้องพาเจ้าวินเทอร์ไปด้วย! จะปล่อยให้มันตกอยู่ในมือของเซอเซียไม่ได้เด็ดขาด! " พิมชนกมองไปยังเซอเซียด้วยสีหน้ารังเกียจ

" ไม่ว่าจะเอาแบบไหนก็รีบตัดสินใจเข้าเถอะ ! " กันยารีบเร่งนที

แต่ก่อนที่นทีจะได้เอ่ยอะไรนั้น เสียงฝีเท้าจำนวนมหาศาลก็วิ่งออกมาจากป่าทึบ เมื่อแสงจันทร์สาดส่องไปยังเหล่าคนที่มาใหม่ พวกนทีก็จดจำพวกเขาได้ในทันที พวกเขาก็คือเหล่านักผจญภัยที่สู้เคียงบ่าเคียงไหล่กับพวกเขานั่นเอง

" ถ้าพวกแกอยากจะได้ตัวท่านนทีกับพวกพ้องล่ะก็ ข้ามศพพวกข้าไปก่อน "

เฮ  เฮ  เฮ ! 

นักผจญภัยวิ่งเข้าใส่เหล่าทหารที่ก้าวเดินเข้ามาอย่างไม่คิดชีวิต พวกเขาเข้าปะทะกันอย่างดุเดือดในที่สุด

" เอ็งอย่าตีแรงนักสิวะ เจ็บนะเว้ย! "

" ทำไงได้ เดี๋ยวมันไม่สมจริงน่ะสิ! "

" อ๊ากกก แขนข้า แขนข้าขาด! "

" ฉันใช้ด้านที่ไม่มีคม จะไปทำแขนนายขาดได้ไง! " 

เสียงกระซิบกระซาบเกิดขึ้นในสนามรบอันดุเดือดระหว่างเหล่าทหารและนักผจญภัย ถึงแม้ดูจากไกล ๆ พวกเขาจะห้ำหั่นกันอย่างเอาเป็นเอาตายแต่แท้จริงแล้วพวกเขาแค่แสดงเท่านั้น เพราะพวกเขาคือคนที่ผ่านการรบเคียงบ่าเคียงไหล่กันมาและความคิดของพวกเขาก็ตรงกันนั่นก็คือ แท้จริงแล้วคนที่ทำให้เรื่องราวทั้งหมดนี้เกิดขึ้นก็คือเซอเซีย เจ้าเมืองของพวกเขานี่เอง

แต่สาเหตุหลักที่พวกเขานั้นไม่กล้าที่จะหันคมดาบใส่เซอเซียมีเพียงแค่อย่างเดียวเท่านั้น นั่นก็คือบุคคลที่กำลังขี่ม้าไฟอยู่

" สุดท้ายก็ต้องเป็นข้าสินะ... ฮ่า ฮ่า ดี! นึกว่าจะมาเสียเที่ยวซะแล้ว มาเถอะเจ้าพวกหนอนแมลง มาสนุกกัน! " 

หลังเครเซอร์เอ่ยจบเขาก็ควบทะยานม้าเพลิงพุ่งตรงไปหาพวกนทีในทันที

" พวกเจ้า...รีบหนีไป พวกเจ้าไม่ใช่คู่ต่อสู้ของมัน มันต้องการลูกสาวข้า มันก็ต้องผ่านข้าไปก่อน!! " 

เสียงของหมาป่าขนเงินดังขึ้น มันก้าวเดินมาพร้อมกับเลียวินเทอร์อย่างเอ็นดู

" ไม่ล่ะ...ถ้าวันนี้จะมีใครที่ต้องตายก็ไม่ใช่พวกเราอย่างแน่นอน " นทีเอ่ยเสียงเหี้ยม

ความโกรธที่ครุกรุ่นอยู่ในอกของเขานั้นมันอัดอั้นอยู่ในใจ หากจะมีอะไรที่สามารถระบายความรู้สึกนี้ออกไปได้ ก็คงเป็นการได้สู้กับคู่ต่อสู้ที่เขารู้ดีว่าการเอาชนะเป็นเพียงแค่ปาฏิหาริย์ แต่ถ้าเขาไม่ลองสู้ดูโอกาสที่เขาจะชนะมันก็ไม่เลยเสียด้วยซ้ำ

สาว ๆ นั้นแม้จะไม่คุ้นชินกับนทีที่เป็นแบบนี้แต่พวกเธอก็ยังเชื่อใจในตัวเขา สำหรับพวกเธอแล้วสิ่งที่นทีพูดออกมานั้นก็เทียบได้กับสิ่งที่พวกเธอรู้สึกอยู่เช่นกัน

' นี่สินะ ภารกิจระดับ SS ' นทีคิด

เขาที่พยายามหลีกเลี่ยงอันตรายที่ถึงชีวิตมาโดยตลอดนั้นในท้ายที่สุดเขาก็ไม่อาจหนีพ้น แต่แทนที่นทีจะยอมจำนนต่อโชคชะตา เขากลับรู้สึกกลายเป็นคนที่เขาไม่เคยเป็นมาก่อน ความตื่นเต้น ความรู้สึกที่อยากจะกำจัดศัตรูตรงหน้าให้รู้แล้วรู้รอดนั้นทำให้เขารู้สึกว่า แท้จริงแล้วเขาอาจจะเกิดมาเพื่อความท้าทายแบบนี้ก็เป็นได้

' ชีวิตของเราจะไม่จบลงที่นี่ ไม่ใช่แบบนี้! ' 

" กันยาอย่าพยายามรับลูกไฟตรง ๆ ถ้าหลบไม่ได้ก็ใช้โล่ปัดออกไปซะ ไลล่าระดมยิงให้มากที่สุดเท่าที่เธอจะทำได้ต่อให้มันไม่ส่งผลอะไรเลยก็ตามอย่าหยุดยิงเด็ดขาด พิมชนก ครั้งนี้พวกเราต้องพึ่งเธอแล้วจริง ๆ ขอฝากชีวิตไว้ด้วยนะ "

" ฉันไม่โง่พอจะยืนรับลูกไฟนั่นหรอกน่า/ ฮึ! ฉันจะยิงไอม้าอวดดีนั่นให้ตายก่อนไปเลย/ ชีวิตฉันก็อยู่ในมือพวกเธอเหมือนกันนะ! " สามสาวตอบกลับอย่างพร้อมเพรียง การต่อสู้ที่รุนแรงและโหดร้ายที่สุดตั้งแต่การที่พวกเขาเปลี่ยนเป็นผู้เล่นกำลังจะเริ่มต้นขึ้น

" คิดจะต่อต้านงั้นเรอะ? พวกแกประเมินตัวเองสูงเกินไปหน่อยซะแล้ว ฮ่า ฮ่า ฮ่า " เครเซอร์หัวเราะร่า

เมื่อระยะห่างระหว่างเขาและพวกนทีเหลือเพียงแค่ร้อยเมตร เขาก็ชูมือทั้งสองข้างขึ้นอีกครั้ง ลูกไฟสองลูกพลันปรากฏขึ้นบนมือของเขา ขนาดของมันใหญ่พอ ๆ กับลูกบอล ก่อนหน้านี้แค่เพียงสะเก็ดไฟของเขาก็สามารถเผาทหารจนสลายเป็นเถ้าถ่านได้ ถ้าหากพวกเขาโดนลูกไฟขนาดนี้เข้าไปล่ะก็แม้แต่เถ้าถ่านก็อาจจะไม่หลงเหลืออยู่

" ทุกคนระวังนะ มันจะโจมตีแล้ว! " พิมชนกตะโกนเตือน

คนที่สามารถโจมตีระยะไกลได้มีเพียงแค่นทีและไลล่าเท่านั้น ในระหว่างที่เครเซอร์กำลังร่ายลูกไฟอยู่พวกเขาก็ไม่ได้นิ่งเฉย พวกเขาระดมยิงออกทั้งศรน้ำแข็งจากคทาเวทหกเหลี่ยมและกระสุนพลังงานจากปืนของไลล่า แต่สีหน้าของพวกเขาก็แปรเปลี่ยนเป็นซีดเผือดในทันที เมื่อพบว่าทุกสิ่งทุกอย่างที่พวกเขาโจมตีออกไปเมื่อมันเข้าไปใกล้กับมอนสเตอร์ที่เครเซอร์ขี่อยู่นั้น ทั้งศรน้ำแข็งและกระสุนพลังงานก็สลายไปด้วยไอความร้อนที่แผ่ออกมาอย่างง่ายดาย

" พวกแกโจมตีทั้ง ๆ ฉันอยู่บนหลังอินเฟอนัลสไตรด์เนี่ยนะ ฮ่า ฮ่า แค่นี้ก็รู้แล้วว่าพวกแกมันแค่ผู้ได้รับพรจอมปลอม งั้นก็ถึงเวลาตายของพวกแกแล้วล่ะ " เครเซอร์กล่าวจบก็ปลดปล่อยลูกไฟออกจากฝ่ามือในทันที

ลูกไฟสองลูกพุ่งทะยานไปหาพวกนที แม้ว่าพวกเขาจะเตรียมตัวหลบเป็นอย่างดีแล้ว แต่ลูกไฟเหล่านี้ก็พุ่งด้วยความเร็วสูงเกินกว่าที่พวกเขาจะไหวตัวทัน

บู้ม! 

เสียงระเบิดดังสนั่นส่งผลให้ผู้คนทั้งสนามรบต้องหยุดต่อสู้แล้วหันไปมองยังต้นเสียงนั้น ภาพที่พวกเขาเห็นคือลูกไฟที่เข้าปะทะกับบอลน้ำแข็งที่มีขนาดพอ ๆ กัน มันหักล้างกันอย่างสมบูรณ์

" โฮ่...นึกไม่ถึงว่ามอนสเตอร์ที่ขี้ขลาดอย่างเจ้าจะมีความแข็งแกร่งขนาดนี้ ชักสนุกแล้วสิ ฮ่า ฮ่า " เครเซอร์เอ่ยพลางเลียริมฝีปาก

ในตอนแรกที่เขามายังเมืองเดอร์ล็อคที่ถือว่าเป็นเมืองที่ล้าหลังนั้น เขาก็ไม่ได้คาดหวังอะไรเท่าไรนัก เขาแค่อยากจะได้ตัวอาเรียไปเป็นหนึ่งในฮาเร็มของเขาเพียงเท่านั้น แต่เมื่อเขาได้พบกับหมาป่าขนเงินที่ความแข็งแกร่งของมันที่พอจะทำให้เขาได้ออกแรงบ้างนั้น เขาก็รู้สึกว่าการมาที่นี่เริ่มจะคุ้มค่าขึ้นมาบ้างแล้ว

" ดูซิว่าแกจะเก่งขนาดไหน ? ฮึ ฮ่า ฮ่า " เครเซอร์หัวเราะร่าพร้อมร่ายลูกไฟขึ้นมาอีกครั้ง

บรู๊วววววววววว!

ทันใดนั้นเองหมาป่าขนเงินก็หอนออกมา เพียงพริบตาเดียวเสียงหอนตอบรับก็ดังสะเทือนลั่นไปทั่วผืนป่า กองกำลังหมาป่าแดงค่อย ๆ โผล่ออกมาในทุกทิศทางมันล้อมพวกเขาไว้ทั้งหมดไม่ว่าจะเป็นเหล่าทหารและนักผจญภัย

รอยยิ้มเริ่มผุดบนใบหน้าของพวกนที ในตอนที่ลูกไฟพุ่งตรงมานั้นพวกเขาไม่สามารถไหวตัวได้ทัน พวกเขาจึงทำได้เพียงแค่รอการปะทะของลูกไฟเท่านั้น แต่พวกเขาก็ต้องทึ่งเมื่อหมาป่าขนเงินนั้นอ้าปากกว้า ผลึกน้ำแข็งค่อย ๆ ก็ตัวจนเป็นก้อนใหญ่ยักษ์ขึ้นแล้วมันก็พุ่งไปปะทะกับลูกไฟสองลูกนั้นอย่างพอดิบพอดี

เมื่อนั่นเองที่พวกนทีรู้ว่าหมาป่าขนเงินนั้นแทบจะมีความแข็งแกร่งทัดเทียมกับเครเซอร์เสียด้วยซ้ำ แล้วพวกเขาก็ไม่อาจเก็บซ่อนความตื่นเต้นไว้ได้เมื่อหมาป่าขนเงินหอนขึ้น กองทัพหมาป่าแดงที่พวกเขาเคยปะทะด้วยทยอยออกมาจากป่าทึบ จำนวนที่พวกเขากะคร่าว ๆ ด้วยตาเปล่านั้นมีมากกว่าสามร้อยตัวเป็นอย่างต่ำ

" พวกเจ้า..พาลูกข้าหนีไปซะ ข้าขอร้องล่ะ ตอนที่ข้าปะทะพลังกับมันนั้นข้าใช้ออกด้วยพลังทั้งหมด แต่เมื่อนั้นเองข้าก็รับรู้ว่ามันยังไม่ได้เอาจริงเลยด้วยซ้ำ ได้โปรดพาเธอหนีไปที อย่างน้อยข้าก็อยากให้เธอได้มีชีวิตรอด "

เมื่อพวกนทีได้ยินคำพูดของหมาป่าขนเงิน หน้าตาของพวกเขาก็ต้องหมองหม่นลงอีกครั้ง ศัตรูของพวกเขาต้องแข็งแกร่งถึงขนาดไหนกัน แม้แต่หมาป่าขนเงินที่มีหมาป่าแดงอยู่ใต้อาณัติกว่าสามร้อยตัวยังไม่คิดว่าจะสามารถเอาชนะเขาได้ สถานการณ์ตรงหน้ากำลังบีบบังคับให้ ปาร์ตี้ฉันกับวันสิ้นโลกต้องเผชิญกับตัวเลือกที่พวกเขาไม่อยากจะตัดสินใจ