มายทิชเชอร์คุณครูสุดสวย

ปฏิเสธไม่ออกเลยว่าเขาเป็นคนพังประตู ฉินเฉาจ่ายเงินค่าประตูอย่างเชื่อฟัง

เวลานี้ ซ่างกวนหยานก็เปลี่ยนชุดเสร็จ และเดินออกมาจากห้องลองชุด

ชุดใหม่ของหญิงสาวนางนี้ทำให้ฉินเฉาตาสว่าง พระเจ้า ชุดนี้เหมาะกับเธอจริงๆ

ชุดกระโปรงหนังสีแดงช่วยขับเน้นร่างกายของซ่างกวนหยานมากขึ้น ส่วนโค้งเว้าของเธอก็ราวกับเปลวไฟ แผดเผาความต้องการของเหล่าผู้ชาย

รวมกับเธอที่น่าหลงใหลอยู่แล้ว บรรยากาศรอบตัวเธอก็ฉายแสงออกมาอย่างหยุดไม่อยู่ ผู้หญิงแบบนี้เกินจะต้านทานจริงๆ เธอเป็นผู้หญิงที่เกิดมาเพื่อฆ่าผู้ชายจริงๆ

ฉินเฉาพลันมีความรู้สึกหนึ่งเข้ามา เป็นไปได้มั้ย ที่หญิงสาวนางนี้จะกลายเป็นเหมือนโรซี่?

“นายคิดว่าไง?” ซ่างกวนหยานหมุนตัวรอบหนึ่ง ส่งท่าทางยั่วยวนใส่ฉินเฉา และจากนั้นก็ถาม

“ไร้เทียมทาน!” ฉินเฉายกนิ้วให้ และชมเชย “แต่ฉันรู้สึกว่ามีบางอย่างขาดหายไป”

“บางอย่างขาดหายไป?” ซ่างกวนหยานกะพริบตา จ้องมาที่เขา และถาม “นายหมายความว่า รูปร่างของคุณหนูคนนี้ไม่ดีหรือไง?”

“ไม่ ไม่ ไม่ รูปร่างเธอดีมาก ดีมากๆ” ฉินเฉารีบอธิบาย “แต่ฉันคิดว่ามันอาจจะดีกว่านี้ ก็อย่างเช่น เมื่อกี้นี้ หลังจากที่ฉันใส่แว่น ฉันก็ดูไม่มีท่าทางเสแสร้งอีก”

“โอ้ จริงเหรอ? งั้น ขาดอะไรล่ะ?” เมื่อได้ยินคำพูดของฉินเฉา ซ่างกวนหยานในที่สุดก็แสดงท่าทางสนใจ และถาม

“มือซ้ายของเธอขาดเทียน และมือขวาของเธอขาดแส้ ด้วยสองสิ่งนี้ เธอจะไร้เทียมทานอย่างแท้จริง”

“ไปตายซะ!” ซ่างกวนหยานถลึงตาใส่เขา และพูดอย่างจงใจว่า “แต่ ฉัน คุณหนูคนนี้ ชอบเป็นราชินี หนุ่มน้อย นายสนใจจะเล่นเป็นทาสราชินีคนนี้หน่อยมั้ย?”

“หือ?” ฉินเฉาคาดไม่ถึงว่า ซ่างกวนหยานจะเผาร่างของเขาด้วยเพลิงของเธอ ทำให้เขาถามต้องพูดออกไป “แต่ฉันไม่เล็กนะ”

“ใครพูดเรื่องนั้นกัน!” ซ่างกวนหยานปล่อยหมัดต่อไป “นายเกิดมาเพื่อเป็น ‘ฝ่ายรับ’ ”

พร้อมกันนั้น เพื่อที่จะแสดงความสามารถของเธอ เธอค่อยๆ เยื้องย่างเข้าไป วางมือเอาไว้บนไหล่ของฉินเฉา ส่ายเอวอ้อนแอ้นของเธอ 2 - 3 ครั้ง และจากนั้นก็พูดกับฉินเฉาด้วยรอยยิ้มบนแววตาของเธอ

“มาสิ ราชินีคนนี้จะดูแลนายเองคืนนี้” ซ่างกวนหยานพูด และเอามือเขี่ยคางของฉินเฉา “เพื่อนตัวน้อย นายชอบแส้กับเทียน หรือว่า ม้านั่งเสือกับน้ำร้อน?”

เหงื่อฉินเฉาไหลออกมาราวกับน้ำตก การหยอกล้อของเขาล้มเหลว กลับกัน เขากับถูกหยอกคืน เขาหันกลับไป และถามผู้ช่วยสาวที่ดูจะตะลึงอยู่

“คนสวย ถ้าผู้ป่วยจิตเวชมาซื้อเสื้อผ้าที่นี่ เธอจะได้ส่วนลดมั้ย?”

“กับลุงนายสิ นายนั่นแหละที่เป็นผู้ป่วยจิตเวช!” เมื่อได้ยินคำพูดของฉินเฉา ซ่างกวนหยานโมโห “ฉันไม่ได้ทำให้นายสนใจแม้แต่นิดเลยเหรอ?”

“สิ่งที่น่าสนใจอยู่ที่นี่” ฉินเฉาพลันฉีกยิ้ม และอย่างลื่นไหล ยื่นมือของเขาวางไว้บนหลังของซ่างกวนหยาน และอีกมือช้อนลงที่ใต้บั้นท้ายของเธอ อุ้มเธอขึ้นมาบนอ้อมแขน

“นาย นายจะทำอะไร?” เมื่อเห็นฉินเฉาแบบนี้ ซ่างกวนหยานในที่สุดก็ตกใจ

“มันน่าสนใจอย่างมาก ฉัน บิดาคนนี้ ต้องไปที่ห้องลองเสื้อเพื่อจัดการเรื่องนี้” ฉินเฉาหัวเราะ และจากนั้นก็เดินตรงไปที่ห้องลองเสื้อ

“ฉินเฉา เจ้าคนหน้าตาย ปล่อยฉันลง!” เมื่อได้ยินคำนี้ ซ่างกวนหยานแตกตื่นจริงๆ หมัดน้อยๆ สองข้างของเธอ กระหน่ำใส่หน้าอกของฉินเฉาอย่างไม่หยุดยั้ง “ถ้านายไม่ปล่อยฉันลง ฉันจะตะโกนแล้วนะ!”

“ไม่ใช่ว่าเธออยากจะทำกับฉันหรอกเหรอ?” ตาของฉินเฉาเบิกกว้าง จ้องมองซ่างกวนหยานอย่างไร้เดียงสา “อะไรกัน คำพูดของเธอเองก็ไม่นับเหรอ?”

“นาย นายไปตายซะ!” ซ่างกวนหยานยอมแพ้ กับระดับความหน้าด้าน ฉินเฉาสมแล้วที่เป็นอันดับหนึ่ง

“ใช่แล้ว ทำกันในห้องลองเสื้อดีออก” ฉินเฉาพลันพูดต่อ “ฉันอยากจะแสดงให้เธอดู หญิงสาวที่ตามืดบอดไปกับสินค้าต่างชาติ มาดูกันว่าสมบัติระดับชาตินั้น จริงๆ แล้วเป็นยังไง”

“ฉันผิดเอง ฉันผิดไปแล้ว โอเค๊!” เมื่อเห็นท่าทางจริงจังของฉินเฉา ซ่างกวนหยานทำได้แค่ขอความเมตตา “ฉินเฉา นายมันดุร้าย นายมันน่ากลัว นายมันไร้เทียมทาน นายมันน้องๆ เครื่องจักร ปล่อยฉันไปเถอะ แล้วในชีวิตหน้า ฉันจะทำทุกอย่างตามที่นายขอ”

“นั่นก็เกินไป” ฉินเฉาแค่อยากจะทำให้เธอกลัวเท่านั้น เมื่อเขาทำสำเร็จแล้ว เขาก็วางซ่างกวนหยานลงจากอ้อมแขน

เมื่อเท้าของเธอแตะพื้น หญิงสาวรีบกระโดดเข้าไปในห้องลองเสื้อ และจากนั้นก็ขังตัวเองไว้ข้างใน

“คนเลว รอให้ฉันเปลี่ยนชุดเสร็จก่อน แล้วฉันจะไปฆ่านาย!”

ซ่างกวนหยานขู่จากข้างในห้องลองเสื้อ ฉินเฉาหัวเราะ และจากนั้นก็ถามผู้ช่วยร้าน

“กระโปรงตัวนี้ราคาเท่าไหร่?”

“13,000 หยวนค่ะ” ผู้ช่วยร้านบอกราคาเขา ทำให้ฉินเฉาถึงกับตะลึง พระเจ้า กระโปรงหนังตัวเล็กๆ แค่นี้ ราคาโคตรแพงเลย

“คุณคะ คุณต้องการจ่ายเงินสด หรือว่าบัตรคะ?” ผู้ช่วยสาวถามต่อ

“แฮ่ม....” ฉินเฉาไอแห้งๆ ออกมา ฉันไม่น่าถามเลยจริงๆ ฉันคิดว่ามันจะแค่พัน สองพัน ฉันจะได้ซื้อมันเป็นของขวัญขอบคุณซ่างกวนหยานที่ช่วยเขาเลือกเสื้อผ้า

แต่ใครจะคิด ราคามันราวกับกำลังนั่งจรวด มันขึ้นเร็วมาก ลืมมันซะ...ฉันไม่ได้รวยขนาดนั้น

“ไม่เป็นไร ฉันแค่ถามเท่านั้น” ฉินเฉาพูด และยืนอยู่ด้านข้างอย่างขลาดๆ

ผู้ช่วยร้านมีท่าทางดูถูกแวบผ่านดวงตาของเธอ “คุณคะ งั้นคุณไม่อยากได้กระโปรงหนังตัวนี้แล้วเหรอคะ?”

ฉันก็คิดว่าเขาเป็นคนรวยรุ่นที่สอง กลายเป็นว่า เป็นแค่ผีอดอยากเท่านั้น เป็นแค่ผีอดอยากแต่เขาก็ยังอยากจะจีบฉัน หน้าด้านจริงๆ ทำไมเขาไม่ดูตัวเองในกระจกก่อน

“ใครพูดกัน ห่อมันให้ฉัน!” ในตอนนี้เอง ซ่างกวนหยานก็ออกมาจากห้องลองเสื้อ เธอเปลี่ยนกลับเป็นชุดเดิม เธอกลัวว่าถ้าเธอยังใส่ชุดนั้นอยู่ มันจะทำให้ฉินเฉาก่ออาชญากรรมอีกครั้ง

ขณะเดียวกัน ซ่างกวนหยาน ก็หยิบบัตรเครดิตออกมา พร้อมที่จะจ่าย

“เฮ้ ล้อเล่นใช่มั้ย เธออยากจะซื้อกระโปรงแพงๆ นี่จริงเหรอ?” ฉินเฉาถามออกมา “สิ้นเปลืองจริงๆ”

“ไม่เห็นจะเป็นไร” ซ่างกวนหยานเหล่ตาไปทางฉินเฉา “เมื่อฉันหาเงินนี้มา ก็เป็นธรรมดาที่จะใช้มัน!”

“แต่นี่ไม่แพงเกินไปเหรอ หมื่นสามพัน แค่เสื้อผ้าชิ้นเดียว” ฉินเฉายักไหล่ “ฉันยังไม่มีแม้แต่ปัญญาจะซื้อบ้านเลยตอนนี้”

“ไอ้หยา ทำไมบอสฉินพูดอย่างนั้น” ซ่างกวนหยานยกยิ้ม “นายกระทั่งขับเล็กซัส คำพูดนี้ของนาย ก็แค่เอาไว้หยอกล้อผู้คนเท่านั้นแหละ”

“นั่นไม่ใช่รถของฉัน รถบริษัท” ฉินเฉาไม่ได้อยากแสร้งเป็นคนรวย “ฉันเป็นแค่ยามตัวเล็กๆ เมื่อฉันอยากจะแต่งสาว ฉันก็ต้องมีบ้าน ดังนั้น เป็นธรรมดาที่ฉันจะต้องเซฟบ้าง อะไรบ้าง”

“เหอะ!” เมื่อได้ยินคำนี้ ซ่างกวนหยานยิ่งรำคาญ “พ่อตาของนายคือซูเซียงปิง ในเมืองซู่หนานแห่งนี้ มีตระกูลไหนจะรวยกว่าของพวกเขาอีก?”

ลูกเขยซูเซียงปิง? ผู้ช่วยสาวตาเป็นประกายอีกครั้ง พระเจ้า ชายคนนี้มีฐานะจริงๆ ด้วย...ฉันสงสัยจริงๆ ลูกเขยของซูเซียงปิงอยากจะมีเมียน้อย...

“ช้าก่อน!” หน้าของฉินเฉาพลันกลายเป็นจริงจัง เขาพูดกับซ่างกวนหยาน “จริงอยู่ที่ฉันเป็นลูกเขยของซูเซียงปิง แต่ฉันไม่ได้เกี่ยวอะไรกับทรัพย์สินของเขา ฉัน บิดาคนนี้ ใช้แค่เงินของตัวเอง”

ฉินเฉาไม่ได้อยากจะเป็นหนุ่มหน้าขาวจริงๆ เขาเป็นผู้สืบทอดเส้นทางปีศาจผู้ทรงเกียรติ ทำไมเขาจะต้องพึ่งภรรยา และพ่อตาเพื่อที่จะใช้ชีวิตด้วยล่ะ? ถ้าเขาพูดออกไปเสียงดัง ผู้คนคงจะพากันหัวเราะเขากันจนหัวสั่น!

“หือ ฉันก็แค่พูดเท่านั้น ไม่เห็นจะต้องโกรธเลยนี่” เมื่อเห็นว่าฉินเฉามีท่าทางจะโกรธ ซ่างกวนหยานก็โยนผ้ายอมแพ้ แล้วหยุดทะเลาะ

“ฉันไม่เห็นมันมาก่อน แต่นายก็มีความยึดมั่นเหมือนกันนี่”

“ยังมีอีกหลายสิ่งที่เธอไม่เคยเห็น” ฉินเฉาพูด “สิ่งที่เหนือกว่าสติปัญญาของเธอจะไปถึง”

“อะไร นายอยากจะสู้กับฉันเหรอ?” หลังจากซื้อของ ซ่างกวนหยานก็เท้าเอวแล้วจ้องไปที่ฉินเฉา

“เอาล่ะ เอาล่ะ ฉันกลัวเธอแล้ว” ฉินเฉานึกถึงเรื่องน่าปวดหัวของซูเซียงปิง ก็ไม่มีอารมณ์จะทะเลาะกับเธออีก เขาโบกมือ ยกธงขาว

“มันต้องอย่างนี้” ซ่างกวนหยานพยักหน้าด้วยความพอใจ “ไปเถอะ ขึ้นบันได จางจางคงจะจองที่รอเราไว้นานแล้ว”

“เมื่อเธอพูดอย่างนี้ ฉันก็รู้สึกหิวขึ้นมาเลย”

ฉินเฉาลูบท้องตัวเอง และเดินขึ้นไปที่ชั้น 5 พร้อมกับซ่างกวนหยาน

ผู้ช่วยสาวมองไปทางที่ฉินเฉาจากไป ลูกเขยผู้ร่ำรวยหลุดจากมือฉันไปแล้ว ไอ้หยา ฉันต้องไม่กังวลมากไปกับการเสียหน้า ถ้าฉันไม่อยากให้เกิดเหตุการณ์แบบนี้อีก

“ยังไงก็เถอะ ซ่างกวนหยาน ฉันยังมีปัญหาอยู่” ยืนอยู่บนบันไดเลื่อน ฉินเฉาถามซ่างกวนหยานเกี่ยวกับเรื่องนี้

“มีอะไรจะพูดก็รีบพูด มีลมจะผายก็รีบผาย!” ซ่างกวนหยานโยนประโยคนี้ออกมา

“เอิ่ม นี่...” ฉินเฉาลูบจมูก “เธอใช้เงินราวกับไม่มีวันพรุ่งนี้แบบนี้ เธอไม่คิดอยากจะเก็บไว้เป็นสินเดิมของฝ่ายหญิงบ้างเหรอ?”

“เหอะ!” ซ่างกวนหยานคิ้วกระตุก และพูดเสียงดัง “ทำไมฉันต้องออกเงินด้วย! อยากจะแต่งก็แต่ง ทำไมฉันต้องจ่ายด้วย? ไม่มีทาง!”

ว้าว อีกหนึ่งสมาชิกลัทธิสตรี ฉินเฉายักไหล่ ยอมรับในความทรงพลังของเธอ

ซ่างกวนหยานหลังตั้งตรง และเดินขึ้นไปชั้น 5 อย่างผึ่งผาย ไปที่ร้านอาหารพร้อมกันกับฉินเฉา

ร้านนี้เป็นร้านบุฟเฟต์ที่คุณจะกินอะไรก็ได้ หลังจากจ่ายค่าเข้าแล้ว ทุกคนสามารถกินได้มากเท่าที่ต้องการ นี่ก็เข้ากับความต้องการของฉินเฉาพอดี กระเพาะของเขาเหมือนกับขวดไร้ก้น เขาสามารถกินได้มากเท่าที่ต้องการ แต่เพราะว่า เขาไม่มีอาหารฟรี เหมือนกับที่อยู่ในคฤหาสน์ตระกูลเหลียว ฉินเฉาจึงไม่กล้ากินมากเกินไป

ฉะนั้น เขาจึงทำได้แค่แอบไปเสียใจอยู่คนเดียวบ่อยๆ เฮ้อ ไม่ใช่ทุกคนที่จะเป็นผู้ฝึกตนได้ อย่างน้อย คนธรรมดาก็ไม่ได้ต้องการอาหารมากขนาดนี้

ทั้งสองคนจ่ายเงิน และเริ่มมองหาหลิวจาง

เวลานี้ ในร้านอาหารคนไม่เยอะ ฉินเฉาและซ่างกวนหยาน เพียงแค่กวาดตามองผ่านๆ และพวกเขาก็พบหลิวจาง ที่กำลังนั่งติดหน้าต่าง

ยังไงก็ตาม ฉากที่แตกต่างนิดหน่อยก็คือ เพราะว่าพวกเขาเห็นฝั่งตรงข้ามหลิวจาง นั่งไว้ด้วยชายในชุดสูท

“หลิวจางชวนคนอื่นด้วยเหรอ?” ฉินเฉาถามอย่างอยากรู้

“เป็นไปไม่ได้!” ซ่างกวนหยานรีบปฏิเสธ “นอกจากแฟนเก่า และพ่อของเธอ จางจาง ไม่เคยกินข้าวกับผู้ชายคนอื่น!”

“งั้น ชายคนนั้นเป็นใคร?”

“ใครจะรู้ เราจะรู้เมื่อเราได้เห็นเขา!”

“หยานหยาน ฉินเฉา ที่นี่!” เมื่อหลิวจางเห็นฉินเฉา และซ่างกวนหยาน เธอรีบโบกมือให้

ชายคนนั้นหันกลับมา ชายคนนั้นมีหน้าตาหล่อเหลา แต่มีรอยย่นนิดๆ บนหน้าผากของเขา

ร่างของฉินเฉาสั่น ชายคนนี้ เขาดูคุ้นมากสำหรับเขา

จบตอน