กองกำลังทหารนภามโหฬาร, กองทัพอาทิตย์จรัส, กองทัพผืนป่าหลวง
ลู่เฉียนตกตะลึงด้วยสายตาอันน่าตื่นตาของกองทัพอันทรงเกียรติเหล่านี้ตรงหน้าเธอ
เป็เื่น่าเสียดายที่ความสนใจของพวกเขาไม่ได้อยู่ที่ลู่เฉียน แต่เป็เื่เด็กผู้ชายที่โง่เขลาที่เธอตัดสินใจละทิ้งไปแล้ว
สิ่งนี้จะเป็ไปได้อย่างไรกัน
ความจริงก็โหดร้าย ผู้คนนับไม่ถ้วนต้องดิ้นรนเพื่อจุดหนึ่งในกองทัพเ่าั้ แต่เพื่อนคนนี้โดดเด่นท่ามกลางฝูงชน และทำให้กองทัพต่อสู้กันเพื่อเขา
หากสิ่งนี้เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ ลู่เฉียนคงจะปฏิบัติต่อเขาดีขึ้นเล็กน้อย บางทีเธออาจจะขอให้เขาเป็คนรักของเธอ หากสิ่งนั้นเกิดขึ้นลู่เฉียนจะมีระดับชั้นเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่องในสมาคม์ล่วงลับ
เธอสามารถตำหนิทุกอย่างในการมองการณ์ไกลที่น่าสังเวชของเธอ ในขณะที่เธอวางแผนที่จะล่อลวงหลิวหยุนหยาง และแก้ไขสถานการณ์ที่น่าอึดอัดใจนี้เธอมองไปรอบ ๆ อย่างเศร้าหมอง ไม่มีใครสนใจตัวเธอแม้แต่น้อย พวกเขาทำตัวราวกับว่าเธอไม่มีตัวตน
ซือหยานสงบลง จากสิ่งที่เขาเห็นมันดูเหมือนว่าหลิวหยุนหยางจะสามารถบินขึ้นไปบนท้องฟ้าได้ด้วยการะโครั้งเดียว
กูเฉียนเฉียนยิ้มแย้มแจ่มใสขณะที่เธอเฝ้ามอง เธอมีความสุขกับคนรักของเธอ แต่เธอก็อยากให้หลิวหยุนหยางเลือกทางที่ดีที่สุด
ลีเสี่ยวหย่งผู้เคยพูดจาหยิ่งทะนง และไร้ความคิดมาก่อน ตอนนี้ช่างดูเคร่งขรึมจริงๆ
เดิมทีเขา้าทำตัวเหมือนความจริงที่ว่าหลิวหยุนหยางได้รับการยอมรับเป็ที่โปรดปรานอย่างมากในกองทัพของพวกเขา
เขาไม่ได้คาดหวังว่าแผนของเขาจะล้มเหลว ตอนนี้เขาถูกทิ้งให้แขวนคอ ถ้าจี้เทียน และคนอื่น ๆ ไม่ได้พาหลิวหยุนหยางกลับไปด้วย มันคงไม่ใช่เื่ใหญ่อะไร แม้ว่าสิ่งต่าง ๆสำหรับลีเสี่ยวหย่งก็แตกต่างกันการทำสิ่งนี้ให้สำเร็จเป็เื่ของชีวิต และความตายสำหรับเขา
น่าเสียดายที่เขาไม่มีพลังมากขนาดนั้น
"เงื่อนไขของทุกคนใจกว้างมาก ข้าประทับใจจริงๆ อย่างไรก็ตามข้า้าใช้เวลาของข้า และพิจารณากองทัพที่จะเข้าร่วม" หลิวหยุนหยางพูดอย่างจริงจัง
"เอาล่ะเ้าน้องชายหยุนหยาง ข้าจะรอเ้าที่กองทัพผืนป่าหลวง แล้วเจอกันนะ!" จี้เทียนยิ้มอย่างอ่อนหวาน ขณะที่เธอเดินไปอย่างสง่างาม
คนอื่นหัวเราะขณะที่พวกเขาจากไป ไม่มีแรงกดดันให้พวกเขาประสบความสำเร็จมากนัก
แม้ว่านี่จะไม่ใช่กรณีของลีเสี่ยวหย่งผู้ซึ่งอวดดีแทนที่จะออกไป แต่เมื่อชายอ้วนจากกองกำลังทหารนภามโหฬารออกไปเขาพูดอย่างจริงใจว่า "นักเรียนหลิวหยุนหยาง ผลคะแนนของเ้ายังคงอยู่ที่กองทัพัตื่น เข้าร่วมกองทัพัตื่น และเ้าจะได้รับการรักษาระดับชนชั้นสูง ซี นักสู้ที่เก่งกาจจะได้รับการปฏิบัติอย่างดีเยี่ยมในกองทัพัตื่น"
"เ้าเป็สมาชิกคนหนึ่งของกองทัพนะซือหยาน เ้าจะเฝ้ามองเมื่อกองทัพของเราพ่ายแพ้อย่างสิ้นหวังได้อย่างไรกัน?"
ลีเสี่ยวหย่งทำตัวเหมือนเด็กที่พูดเก่ง และจะไม่หยุดจนกว่าจะชนะ
หลิวหยุนหยางไม่ได้เปิดเผยความคิดของเขา แต่ซือยานตอบห้วนๆ "ต่อให้เ้าเอาเงินทองมากองให้ มันเป็สิ่งที่น่ารำคาญมากเลยลีเสี่ยวหย่ง หลิวหยุนหยางมีอิสระที่จะตัดสินว่าเขา้าเข้าร่วมกับกองทัพใด"
"ข้ารู้ ข้ารู้ อย่าลังเลที่จะขออะไรที่เ้า้า หลิวหยุนหยาง ตราบใดที่ข้าสามารถเติมเต็มความ้าของเ้าได้ ข้าจะไม่ล้มเลิกพยายามจนกว่ามันจะสำเร็จ"
"มันสายไปแล้ว และเรามีข้อมูลจำนวนมากที่จะสรุปให้ทราบ ท่านลี ท่านควรปล่อยให้หยุนหยางสงบสติอารมณ์ก่อนที่จะตัดสินใจ" กูเฉียนเฉียนกล่าวเสริม
"ท่านรู้ใช่ไหมว่าผู้ชายที่รีบร้อนไม่ควรกินเต้าหู้ร้อน การแสดงออกด้วยความรีบเร่งเกินควรจะไม่ได้ผลลัพธ์ที่้า"
คำพูดของกูเฉียนเฉียนทำให้ลีเสี่ยวหย่งเงียบไป
การให้หลิวหยุนหยางเป็ตัวเลือกนั้นยากมาก หากเขา้าเกลี้ยกล่อมเขา เขาต้องลองคิดถึงแิอื่น ๆ
"ถ้าเ้า้าอะไรอย่าลังเลที่จะบอกข้า ข้า... ข้าจะช่วยเ้าตราบเท่าที่มันอยู่ในอำนาจของข้า แม้ว่ามันจะไม่เป็เช่นนั้นข้าก็ยังคงพยายามอย่างเต็มที่เพื่อช่วยเหลือเ้า" ลีเสี่ยวหย่งวิงวอนอีกครั้งก่อนออกไป
หลังจากที่เขาจากไปทุกอย่างก็สงบสุขอีกครั้ง กูเฉียนเฉียนจ้องมองที่หลิวหยุนหยางราวกับว่าเธอกำลังมองดูสัตว์ประหลาด
ลู่เฉียนผู้ที่้าออกไปก่อนหน้านี้ได้นั่งลงอย่างมั่นใจราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น
"เ้าเป็คนจริงเ้าน้องหยุนหยาง ข้าล่ะชื่นชมเ้าจริงไอ้หนุ่มน้อย!" กูเฉียนเฉียนชกแขนของหลิวหยุนหยางอย่างหยอกล้อ
"ข้าคิดว่าเ้าควรคว้าโอกาสนี้ไว้" ลู่เฉียนพูดเพิ่มเติมเบา ๆ
เธอแค่พูดแบบนี้เพื่อชดใช้พฤติกรรมก่อนหน้านี้ของเธอ เธอรู้สึกอึดอัดใจอย่างมากเนื่องจากคำแนะนำของเธอไม่ได้รับคำตอบใด ๆ เลย
หลิวหยุนหยางไม่ได้สนใจเธอมากนัก ทั้งหมดที่เขาทำคือการบอกซือหยานอย่างจริงจัง "ข้าควรเลือกกองทัพไหนท่านพี่ซือ?"
"อย่าถามข้าเลย ข้าก็ไม่รู้ แม้ว่าลึกลงไปข้าหวังว่าเ้าจะเข้าร่วมกองทัพัตื่น แต่ในฐานะพี่ชายข้าคิดว่าเ้าควรเลือกกองทัพที่จะให้เงื่อนไขที่ดีที่สุดแก่เ้า กองทัพทุก ๆ กองทัพจะเหมือนกันไม่มากก็น้อย"
ซือหยานลูบหน้าก่อนจะยิ้ม "ตอนนี้เื่ที่น่ารำคาญเหล่านี้ได้รับการเฝ้ามอง เ้าสามารถไปพักผ่อนได้ที่โรงแรม้า หยุนหยางเ้าสามารถทำตามสิ่งที่เ้า้าได้"
ในขณะที่เขาพูดสิ่งนี้ เขาดึงกูเฉียนเฉียนออกมา ทั้งสองก็เดินออกไปด้วยกัน
"มุ่งหน้ากลับบ้านด้วยตัวเองนะเชียงเอ๋อ มันจะง่ายกว่าที่จะได้รับรถรับจ้างที่นี่" กูเฉียนเฉียนบอกกับลู่เฉียนหลังเดินออกมาแล้ว
ลู่เฉียนยิ้มกลับมา "สนุกกับวันของท่านเถอะท่านเฉียนเฉียน ไม่ต้องกังวลกับข้าหรอก"
กูเฉียนเฉียนชำเลืองมองที่หลิวหยุนหยาง แต่ท้ายที่สุดก็ทิ้งความไว้วางใจกับซือหยาน ขณะที่เขาดูทั้งสองประพฤติอย่างใกล้ชิด หลิวหยุนหยางก็สามารถคาดเดาได้ว่าพวกเขามีกิจกรรมบางอย่างที่ไม่เหมาะสำหรับเด็ก
"ฉางอันเป็ที่รู้จักในฐานะเมืองที่ไม่เคยหลับใหล ั้แ่นี้เป็ครั้งแรกของเ้าที่นี่ให้ข้าพาดูรอบ ๆเอง" ลู่เฉียนจ้องมองหลิวหยุนหยางพร้อมกับแสดงความกระตือรือร้น
เมืองที่ไม่เคยหลับใหล และสาวสวยเป็สิ่งที่น่าดึงดูด
"ขอบคุณมาก แต่ข้าเหนื่อยมากแล้ว ข้าอยากพักผ่อน" หลิวหยุนหยางลุกขึ้นแล้วมุ่งหน้าไปยังชั้นบนของโรงแรมที่มีความเจริญรุ่งเรืองเล็กน้อย
สีหน้าของลู่เฉียนเปลี่ยนไป เธอลังเลเล็กน้อยก่อนออกจากโรงแรมในที่สุด
หลิวหยุนหยางไม่รู้สึกเสียใจที่ปฏิเสธเธอ ลู่เฉียนเป็คนที่เขาไม่สามารถัักับการทดลองและความยากลำบากด้วย หลิวหยุนหยางไม่สนใจที่จะเป็มากกว่าแค่เพื่อนกับเธอ
หลิวชางอาจด้อยกว่าทั้งรูปร่างหน้าตาของเธอ แต่จริง ๆ แล้วหลิวชางนั้นด้อยกว่าแค่เสื้อผ้า แต่หัวใจของเธอช่างใจดีกว่ามาก
ห้องพักของโรงแรมไม่ใหญ่มาก ข้างในมีแค่เตียง โคมไฟ และโต๊ะ
นี่เป็ครั้งแรกที่หลิวหยุนหยางไม่ได้อยู่บ้าน เขาเปิดหน้าต่างมองออกไปข้างนอกแล้วหยิบอุปกรณ์สื่อสารที่จี้เทียนให้เขาออกมา
มันคล้ายกับนาฬิกาที่สวยงาม แต่เมื่อเขาเคาะมันหน้าจอที่มีตัวเลขเก้าหลักปรากฏขึ้น
บนหน้าจอมีผู้ติดต่อเพียงคนเดียว: จี้เทียน
เขาควรเข้าร่วมกองทัพัตื่น กองกำลังทหารนภามโหฬาร หรือ....
หลิวหยุนหยางลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะผลักความคิดนี้ออกไป จากนั้นเขาก็คิดถึงการโจมตีที่เขาแสดงในวันนั้น
เขาก้าวไปข้างหน้าอย่างช้าๆ เมื่อเขารวบรวมข้อมูลที่เขาได้เข้าใจในสำนักงานใหญ่ของกองทัพัตื่น เป็สิ่งที่เขารู้สึกว่าเป็แรงผลักดันบางอย่าง
ความแข็งแกร่งของเขาไม่เพิ่มขึ้น แต่กำลังทำลายล้างของเขาก็เพิ่มขึ้น
การรู้แบบนี้สำคัญมาก แต่ถ้าหลิวหยุนหยางพยายามทำมันอีกครั้งเขาจะไม่สามารถทำได้ ในขณะที่เขาพึมพำกับตัวเองเขาทำท่าทางยืนขึ้น
เขาไม่ได้ฝึกฝนมาตลอดทั้งวัน และเขาก็ไม่สามารถฝึกฝนพิมพ์เขียวัวานรภายในโรงแรมได้ ดังนั้นสิ่งที่เขาทำได้ก็คือทำท่าทางนี้
เนื่องจากหลิวหยุนหยางจัดท่ายืนตามมาตรฐานนี้อย่างเงียบ ๆ เขารู้สึกว่ากล้ามเนื้อในร่างกายหดตัวอย่างช้าๆ
15 นาที, 30 นาที, หนึ่งชั่วโมง ...
เสียงหึ่งของยุงที่ปลุกเร้าหลิวหยุนหยางซึ่งถูกดูดซึมในกระบวนการฝึกฝนเขาตระหนักว่ามียุงมากกว่า 10 ตัวปรากฏอยู่ในห้องของเขา
เขาเคยใช้พลังจิตของเขาเพื่อฆ่ายุงในอดีตมาก่อน ดังนั้นตอนนี้คุณสมบัติจิตใจของเขาก็เพิ่มขึ้นอย่างมาก การฆ่าพวกมันจะต้องทำให้สำเร็จได้ง่ายมาก
หลิวหยุนหยางยังอยู่จุดยืนนี้ ในขณะที่เขาเปิดตัวควบคุมคุณสมบัติขึ้นมาอย่างรวดเร็ว และยกระดับคุณสมบัติของจิตใจเป็ 9.0
ทันทีที่เขาทำการปรับนี้สภาพแวดล้อมของเขาก็ชัดเจนมาก หลิวหยุนหยางสามารถมองเห็นยุงมากกว่า 10 ตัว และแมลงสาบแปดตัวในห้องได้
พวกมันเหล่านี้เป็ผู้อาศัยตัวเองจริงของห้องนี้
ยุงได้ส่งเสียงพึมพำรอบตัวเขาในอากาศ แต่ทันทีที่หลิวหยุนหยางใช้จิตใจของเขาพวกมันก็ถูกกักขังอยู่ในพื้นที่เล็ก ๆ
เขาควรกำจัดพวกมันหรือไม่
เมื่อเขาพิจารณาแล้วหลิวหยุนหยางก็ตัดสินใจนำยุงเข้ามาใกล้
"มานี่สิ!"
ทันทีที่เขาคิดเื่นี้ยุงทั้ง 10 ตัวก็บินขึ้นไปหาเขาโดยไม่มีการต่อต้านใด ๆ
ทุกตัวกระพือปีกหนี แต่ไม่ว่าจะพยายามมากเพียงใดพวกมันก็ไม่สามารถหนีจากการผูกมัดของหลิวหยุนหยางได้
เขาสามารถควบคุมพวกมันได้อย่างสมบูรณ์!
หลิวหยุนหยางรู้สึกพึงพอใจเมื่อเขาดูการเคลื่อนไหวของปีกที่กระพือ ในขณะที่เขาพึมพำกับตัวเองแรงกดดันเล็กน้อยก็ดูเหมือนจะทำให้ยุงทั้งหมดแตกสลายในไม่ช้า
ถ้าเขาสามารถควบคุมยุงได้ แล้วแมลงสาบล่ะ?
ในพริบตาเขาสังเกตเห็นแมลงสาบที่กำลังจะะโขึ้นไปบนเตียงของเขา หลิวหยุนหยางตั้งใจให้หยุด ทันใดนั้นแมลงสาบก็หยุดนิ่งอยู่กลางอากาศ
แม้ว่าแมลงสาบจะมีขนาดใหญ่กว่ายุงมาก เมื่อหลิวหยุดหยางคิดเกี่ยวกับการย้ายมันเขาก็พบว่ามันไม่ได้ยากเกินไป
สิ่งที่เขาต้องทำคือคิดเกี่ยวกับมัน และแมลงสาบเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วในทิศทางของเขา
ในขณะที่เขาดูมันต่อสู้เพื่อเอาชีวิตรอดจากภายใต้การควบคุมของเขา หลิวหยุนหยางรู้สึกว่าสิ่งนี้ไม่ได้ท้าทาย เขาใช้จิตใจของเขาในการส่งแมลงสาบไปที่หน้าประตู
เพื่อนบ้านเสียงดังเกินไป! พวกเขาไม่ควรทำเสียงดังมากในตอนดึกแบบนี้
บางทีพลังจิตนี้อาจถูกใช้เพื่อจับศัตรูของเขา?
หลิวหยุนหยางรู้สึกตื่นเต้นกับความคิดจดจ่อกับพลังจิตของเขาบนเก้าอี้ที่อยู่ไม่ไกลและพยายามขยับมัน
มันผิดพลาด! เก้าอี้โลหะซึ่งมีน้ำหนักประมาณห้ากิโลกรัมลอยขึ้นมาจากพื้นประมาณครึ่งเมตรก่อนที่มันจะพังลงมา
หลิวหยุนหยางที่ออกกำลังกายควบคุมเก้าอี้อย่างกระทันหันก็รู้สึกว่ากะโหลกของเขาส่งเสียงพึมพำ ในขณะที่คลื่นความอ่อนเพลียไหลเวียนผ่านจิตใจของเขา
เก้าอี้นั้นหนักเกินไป!
การควบคุมมนุษย์อาจจะเป็ไปไม่ได้
หากเขาไม่สามารถควบคุมผู้คนได้ แต่สามารถควบคุมวัตถุที่มีน้ำหนักมากถึงแปดกิโลกรัมบางทีเขาอาจจะสามารถควบคุมสิ่งต่าง ๆ ที่อาจทำร้ายผู้อื่นได้ เช่นกริช หรือ เข็ม?
หลิวหยุนหยางกระตือรือร้นที่จะทดสอบทฤษฎีนี้ มีตะปูเยอะมากในโรงแรมที่โทรมแห่งนี้ หลังจากพักครึ่งชั่วโมงเขาก็จดจ่ออยู่กับพลังจิตของเขา และส่งมันบินไปที่กำแพง
ปั้ก!
ตะปูมันไปติดอยู่ที่กำแพง!
10K
![[มีอีบุ๊กใน MEB] สะกดหัวใจจอมมาเฟีย](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1741514873_57802539.webp)
