ข้ามเวลานางพญาแพทย์พิษ 【จบ】

        นางมองดูอีกรอบก่อนจะกลับจวนพร้อมกับชิงหู

        ประตูหลังป๋ายซูยืนรออยู่นานแล้ว

        ภายใต้การปกปิดของนางหลินเมิ้งหยากลับไปถึงห้องของตนเองอย่างปลอดภัย

        บนเตียงป๋ายจีนอนพลิกไปพลิกมา

        นายหญิงของนางยังไม่กลับมาเลยดังนั้นจึงรู้สึกกระวนกระวายเพราะกลัวว่าจะถูกพบเข้า

        อยู่ ๆเงาดำพลันปรากฏข้างเตียงของนาง

        ริมฝีบางปากพยายามสะกดเสียงร้องของตนเองเอาไว้ยื่นมือขาวออกไปแหวกผ้าออกดู

        ได้เห็นรองเท้าลายดอกโบตั๋นที่คุ้นเคยดังนั้นจึงรู้สึกสบายใจ

        “นายหญิงอย่าล้อข้าเล่นอย่างนี้สิเจ้าคะ ข้าตกใจแทบตาย”

        เปิดผ้าห่มออกก่อนจะได้เห็นหลินเมิ้งหยาที่กำลังยืนยิ้มภายใต้ผ้าคลุมสีแดง

        “ข้าก็แค่แกล้งเล่นเท่านั้นต่อจากนี้ไปเจ้าต้องระวังให้มากหน่อยนะพี่ป๋ายจี”

        นางใช้สายตาตำหนิมองทางหลินเมิ้งหยาก่อนจะหลุดขำพรืดออกมา

        เมื่ออยู่ด้วยกันมานานพวกนางจึงมิได้รู้สึกต่อกันเพียงแค่นายบ่าวเท่านั้น

        “รีบมานี่เถิดเจ้าค่ะตอนเย็นอากาศหนาว บนเตียงอุ่นกว่า”

        ป๋ายจีรีบเปลี่ยนชุดให้กับหลินเมิ้งหยาสองนายบ่าวขึ้นไปนอนบนเตียงด้วยกัน

        “นายหญิงยังไม่ทันจะถึงฤดูหนาวเลย เหตุใดร่างกายของท่านจึงเย็นเช่นนี้?”

        มือบางปิดเท้าของหลินเมิ้งหยาเอาไว้ด้วยความเอ็นดูนางมีน้องชายและน้องสาว ดังนั้นจึงใส่ใจคนในจวนมากเป็นพิเศษ

        “คงเป็นธรรมดาของร่างกายจริงซิ ป๋ายจี ครอบครัวของเจ้ามีกี่คน? ”

        ร้านยาจำเป็นต้องมีคนดูแลแต่สถานะของนางค่อนข้างพิเศษ ดังนั้น นางจึงต้องการคนที่ไว้ใจได้

        นับตั้งแต่วันที่ป๋ายจีก้าวเท้าเข้ามาที่นี่นางขยันขันแข็งและช่วยงานหลายต่อหลายเรื่อง

        อีกทั้งยังเป็นคนของนางเองครอบครัวที่เลี้ยงดูเด็กสาวเช่นนี้ขึ้นมาได้จะต้องไม่เลวเลย

        “ตอบนายหญิงครอบครัวของข้ามีพ่อ แม่ น้องสาวหนึ่งคน น้องชายสองคนเจ้าค่ะ”

        เรื่องพวกนี้นางเขียนในประวัติชัดเจนก่อนเข้าจวนมา

        หากมิใช่เพราะความอดอยากนางคงไม่ออกมาหางานทำ

        แต่โชคดีที่นางได้มาอยู่ที่นี่นายหญิงดีกับนางเสมือนพี่น้องที่แท้จริง นี่คือความโชคดีของนาง

        “เช่นนั้นพ่อแม่เจ้าทำงานอะไร? ”

        ป๋ายจีมิได้คิดอะไรมากดังนั้นจึงตอบตามความจริง

        “ตอนที่พ่อข้ายังหนุ่มเขาเคยเป็นผู้ดูแลงานในจวนของเศรษฐี แม่ของข้าเคยทำงานในโรงเย็บผ้าต่อมาเพราะอายุที่มากขึ้น ดังนั้นจึงไม่อาจทำงานได้ ก็เลยถูกเจ้านายไล่ออกเจ้าค่ะ”

        การจ้างงานในสมัยโบราณไม่ค่อยน่าเชื่อถือและไม่มีความมั่นคง

        พนักงานเองก็ไร้ซึ่งกฎหมายคุ้มครองดังนั้นเมื่อถึงวัยชราจึงต้องทนต่อความอดอยาก

        “ข้ากำลังจะทำธุรกิจที่ด้านนอกหนึ่งก็เพื่อหาเงินให้พวกเราใช้ สองเพื่อเก็บไว้เป็นสินเดิมของพวกเจ้าข้าไม่วางใจให้ผู้อื่นดูแลร้านแห่งนั้น มิสู้เจ้าลองตามพ่อแม่ของเจ้ามาพบข้าหน่อยหากข้าดูแล้วเห็นว่าสามารถใช้งานได้ เช่นนั้นข้าจะให้พวกเขาดูแลที่นั่นดีหรือไม่? ”

        คำพูดของหลินเมิ้งหยาทำให้ป๋ายจีชะงัก

        สองตามองดูนายหญิงเสมือนคนโง่ตกตะลึงจนพูดอะไรไม่ออก

        “แต่นายหญิงเจ้าคะพ่อแม่ข้าอายุมากแล้ว น้อง ๆ ของข้าเองก็ยังไม่รู้เรื่อง หาก...”

        “ไม่มีอะไรหรอกข้าเชื่อใจเจ้า ดังนั้นข้าจึงเชื่อใจครอบครัวของเจ้าด้วย ป๋ายซูกับป๋ายจื่อไม่มีครอบครัวพรุ่งนี้เจ้าลองถามป๋ายซ่าวดู หากครอบครัวของนางเองก็ขาดแคลนเงินทอง จงเรียกครอบครัวของนางมาให้ข้าดูตัวด้วย”

        เสียงของหลินเมิ้งหยาเริ่มเบาลง

        ป๋ายจียังไม่ทันตอบนายหญิงของนางก็หลับสนิทไปแล้ว

        นางยิ้มส่ายหน้า

        นายหญิงของนางเป็นคนฉลาดหลักแหลม

        แต่อุปนิสัยบางครั้งก็เหมือนเด็ก

        มือบางจับผ้าห่มคลุมร่างของนายหญิงให้มิดชิดความรู้สึกซาบซึ้งยังคงตราตรึงอยู่ในหัวใจ

        การได้มีเจ้านายเช่นนี้แสดงว่าชาติก่อนนางต้องทำบุญไว้มากอย่างแน่นอน

        ปลายฤดูใบไม้ร่วงอากาศเย็นมากขึ้นทุกที

        แต่ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดดอกเก๊กฮวยในสวนของหลินเมิ้งหยายิ่งบานสะพรั่งงดงาม

        พระสนมเต๋อเฟยเดินมาเที่ยวเล่นชมดอกไม้ที่ตำหนักของนางทุกวัน

        “ถวายคำนับพระสนมเต๋อเฟย”

        ทันทีที่พระสนมเต๋อเฟยเดินมาถึงตำหนักสาวใช้ทั้งสี่ของหลินเมิ้งหยารีบออกมาต้อนรับอย่างมีมารยาทและถูกต้องตามขนบธรรมเนียม

        “ไอหยาสาวใช้ในตำหนักหลิวซินงดงามและว่านอนสอนง่ายยิ่งนัก จิ่นเยว่ เจ้าลองดูซิสาวใช้สี่คนนี้เหมือนเจ้ากับข้าสมัยก่อนหรือไม่? ”

        พระสนมเต๋อเฟยชอบหลินเมิ้งหยามากขึ้นเรื่อยๆ ดังนั้นแม้แต่สาวใช้ในจวนเองก็รู้สึกถูกชะตาด้วยเช่นเดียวกัน

        “เหนียงเหนียงชมพวกนางเกินไปแล้วสาวใช้ทั้งสี่ทำงานได้อย่างดีเยี่ยมแต่พวกนางมิอาจเทียบเคียงรัศมีของพระองค์ได้หรอกเพคะ”

        ดวงตาของจิ่นเยว่เผยให้เห็นความชื่นชม

        ภายใต้การสั่งสอนของหลินเมิ้งหยาสาวใช้ทั้งสี่เริ่มเก่งมากขึ้นเรื่อยๆ

        ทั้งการแต่งตัวท่วงท่าการนั่งและเดิน พวกนางปฏิบัติตัวดีเสียยิ่งกว่าคุณหนูของชนชั้นสูง

        สายตาทอดยาวแต่กลับไม่เห็นร่างนายหญิงของตำหนักแห่งนี้

        “ป๋ายจีนายหญิงของเจ้าเล่า? เหตุใดจึงไม่เห็นนาง?ปกตินางจะออกมาทักทายก่อนเป็นคนแรกมิใช่หรือ? ”

        พระสนมเต๋อเฟยมองหาหลินเมิ้งหยาไม่เจอ

        “ทูลเหนียงเหนียงพรุ่งนี้เป็นวันงานเลี้ยงชมดอกเก๊กฮวยนายหญิงรู้สึกว่างานเลี้ยงแบบเดิมน่าเบื่อจนเกินไปดังนั้นจึงเปลี่ยนแปลงบางอย่างเพื่อทำให้เหนียงเหนียงประหลาดใจเพคะ”

        ป๋ายจีตอบกลับด้วยความเคารพ

        พระสนมเต๋อเฟยกับจิ่นเยว่สบตากันพระชายาคิดจะทำอะไรแผลงๆ อีก?

        “โอ้?มีอะไรแปลกใหม่อย่างนั้นหรือ เจ้าลองพูดให้ข้าฟังที”

        พระสนมเต๋อเฟยหยักยิ้มขึ้นที่มุมปากด้วยความดีใจแต่เพราะหลินเมิ้งหยากำชับเอาไว้ ดังนั้นพวกนางจึงไม่กล้าพูดแต่กลับเชิญพระสนมเต๋อเฟยเสด็จไปดูด้วยตนเอง

        “ได้ เช่นนั้นเปิ่นกงจะไปดูเองเจ้าเด็กคนนี้นับวันยิ่งซน”

        แม้จะเป็นแม่สามีลูกสะใภ้แต่เมื่อเทียบกับลูกชายที่มักจะจริงจังกับทุกเรื่องแล้วนางสนิทกับหลินเมิ้งหยามากกว่า

        เพียงเดินเข้าไปภายในตำหนักหลิวซินกลับได้เห็นหลงเทียนอวี้โอบอุ้มหลินเมิ้งหยาอยู่ ทุกคนจึงยืนอึ้ง

        “ตกใจอะไรกัน? ”

        ร่องรอยของความเขินอายปรากฏขึ้นในดวงตาของจิ่นเยว่

        พวกคนรับใช้ไม่ควรได้เห็นท่าทางแสดงความรักระหว่างท่านอ๋องกับพระชายาเช่นนี้

        นี่มันเกิดเรื่องอะไรกัน

        “หมู่เฟย!รีบวางหม่อมฉันลงเถิดเพคะ”

        หลินเมิ้งหยาดิ้นหนีออกจากอ้อมกอดของหลงเทียนอวี้ อันที่จริง นางกำลังแขวนของบางอย่างอยู่บนบันได แต่ใครจะรู้ว่านางจะตกลงมา

        คิดไม่ถึงเลยว่าหลงเทียนอวี้จะมารับได้ทันเวลา

        มือแกร่งคว้าอุ้มร่างนางเอาไว้ได้ แต่สิ่งที่ทำให้คิดไม่ถึงยิ่งไปกว่านั้นก็คือ

        ริมฝีปากของทั้งสองประกบกันพอดี

        ดังนั้นทุกคนจึงได้เห็นละครฉากนี้

        ตอนนี้แม้แต่หน้าของนางเองก็แดงก่ำ

        “ระวังหน่อยอย่าทำให้ตัวเองเจ็บอีก”

        ทั้งที่เป็นเพียงจุมพิตที่มิได้ตั้งใจทว่า หัวใจของหลงเทียนอวี้กลับเต้นระรัว

        ลมหายใจของหลินเมิ้งหยาอ่อนหวานและงดงามยิ่งนัก

        เสมือนถูกสายฟ้าฟาดลงกลางใจ

        “หม่อมฉันไม่เป็นไรเพคะ”

        หญิงสาวชายหนุ่มจึงเงียบไปเพราะความอึดอัด

        ทว่าใบหน้าของคนอื่นกลับแดงก่ำ

        “เจ้าเด็กสองคนนี้ไอหยา เจ้าเด็กสองคนนี้”

        พระสนมเต๋อเฟยเดินเจ้ามานางที่อาบน้ำร้อนมาก่อนจึงเข้าใจความสัมพันธ์ระหว่างชายหญิงดี

        ในราชวงศ์การแต่งงานเป็นเพียงการเชื่อมความสัมพันธ์ อีกทั้งยังเป็นเสมือนกุญแจมือ

        หากทั้งคู่มีใจต่อกันเช่นนั้นก็นับว่าเป็นเรื่องดี

        หย๋าเอ๋อร์เป็นเด็กดีแต่อวี้เอ๋อร์กลับทำให้นางตกใจ

        “ถวายคำนับหมู่เฟยเมื่อครู่...เมื่อครู่หม่อมฉันเพียงแค่ตกลงจากบันไดท่านอ๋องก็เลยมารับไว้เท่านั้นเพคะ”

        ใบหน้าแดงก่ำหลินเมิ้งหยาไม่รู้เลยว่ายิ่งพูดยิ่งเหมือนเป็นการแก้ตัว

        “เขาช่วยเจ้าอืม ทำได้ไม่เลว แต่ข้าได้ยินว่าเจ้ามีเรื่องแปลกให้ให้ดูตกลงเจ้ามีอะไรให้ข้าดูอย่างนั้นหรือ? ”

        พระสนมเต๋อเฟยรีบเอ่ยทำลายความอึดอัดดวงตาคู่สวยมองทางหลงเทียนอวี้

        หลงเทียนอวี้รีบหลบตาก่อนจะมอบพระชายาของตนเองให้หมู่เฟย

        “หม่อมฉันคิดว่างานเลี้ยงธรรมดาน่าเบื่อยิ่งนักเพคะเช่นนั้นพวกเรามาจัดงานเลี้ยงแข่งขันทายหน้ากากกันดีกว่าเพคะ”

        งานเลี้ยงแข่งขันทายหน้ากาก?ใบหน้าของพระสนมเต๋อเฟยกับหลงเทียนอวี้เผยให้เห็นถึงความงงงวย

        นี่...ความคิดอะไรกัน?

        หลังจากพระสนมเต๋อเฟยและหลงเทียนอวี้ได้ฟังหลินเมิ้งหยาอธิบายพวกเขาจึงเข้าใจในที่สุด

        คราวนี้ทุกคนที่มาร่วมงานจะต้องสวมหน้ากากที่หลินเมิ้งหยาทำขึ้น

        เท่านี้ก็จะไม่รู้ว่าอีกฝ่ายคือใคร

        ดังนั้นทุกคนก็จะยิ่งรู้สึกสนุก

        งานเลี้ยงทายหน้ากากนี้มีเพียงในเทศกาลไหว้พระจันทร์เท่านั้น

        ขณะเดียวกันนางจะมีคำถามเกี่ยวกับเทศกาลวันไหว้พระจันทร์และดอกเก๊กฮวย

        คนที่ตอบได้มากที่สุดจะได้รับรางวัล

        หากยังคงเผยตัวตนและจัดงานเลี้ยงแบบเดิมเกรงว่าพระสนมเต๋อเฟยคงได้รับเพียงคำชมตามมารยาทเท่านั้น

        สู้จัดงานเลี้ยงรื่นเริงเช่นนี้ดีกว่า

        “คือว่า...เกรงว่าจะไม่เหมาะนะเพคะหากมีคนเข้ามาทำร้ายเหนียงเหนียงเล่า? ”

        จิ่นเยว่รู้สึกกังวลถึงอย่างไรสถานะของพระสนมเต๋อเฟยนั้นสูงส่ง ดังนั้นจึงมิควรถูกมองข้าม

        “ท่านน้าได้โปรดวางใจในงานเลี้ยงจะถูกแบ่งเป็นชายและหญิง ฝ่ายหญิงจะมีงานเลี้ยงของฝ่ายหญิงฝ่ายชายเองก็จะมีงานเลี้ยงขางฝ่ายชาย แม้จะสวมใส่หน้ากากแต่ถึงกระนั้นก็ยังสามารถแบ่งชายแบ่งหญิงได้อย่างชัดเจนหากข้าอยู่ดูแลข้างกายหมู่เฟย ไม่มีทางมีคนเข้ามาทำร้ายพระองค์ได้อย่างแน่นอน”

        หลินเมิ้งหยาเพียงอยากเห็นงานที่คึกครื้นเท่านั้นเมื่อถึงเวลา นางจะพาพระสนมเต๋อเฟยไปแอบเพื่อดูอะไรสนุก ๆ

        ที่ทำเช่นนี้ก็เพื่อแยกทุกคนได้อย่างชัดเจน

        สวนของนางล้วนเป็นเป้าหมายของทุกคน

        คนนอกที่มาร่วมงานไม่ว่าเจ้านายหรือลูกน้องจะต้องสวมใส่ชุดที่นางออกแบบเป็นพิเศษ

        เพียงพริบตาเดียวก็รู้ได้ทันทีว่าอันไหนคือตาปลาหรือไข่มุก

        ยิ่งไปกว่านั้นที่แขนของทุกคนจะต้องประทับตราพิเศษ

        หากคิดจะก่อความวุ่นวาย...ก็ฝันไปเถอะ!

        “อืมน่าสนใจยิ่งนัก อวี้เอ๋อร์ เจ้าคิดเห็นเช่นไร? ”

        อยู่ ๆพระสนมเต๋อเฟยก็หันไปถามหลงเทียนอวี้

        ตอนแรกคิดว่าหลงเทียนอวี้จะตอบกลับ

        แต่รออยู่นานเขายังคงเงียบ

        “อวี้เอ๋อร์?อวี้เอ๋อร์? หมู่เฟยกำลังถามเจ้านะ”

        หันหน้าแต่กลับได้เห็นลูกชายของตนเอง จ้องมองใบหน้าลูกสะใภ้ตาไม่กะพริบ