กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้วในเมืองแห่งหนึ่งเป็แหล่งรวมเหล่าผู้มีความสามารถมากหน้าหลายตาอยู่รวมตัวกันไม่ว่าจะเป็พวกนักล่า นักฆ่า นักผจญภัยและอื่นๆ อีกนับหลายพันคนได้อาศัยอยู่ร่วมกันอย่างสงบสุข ในทุกๆ ปีจะมีการจัดการแข่งขันเพื่อความบันเทิงและหาผู้ที่แข็งแกร่งที่สุด
เหล่านักฆ่ามากหน้าหลายตา มากความสามารถ ต่างถือกำเนิดมาจากพร์ที่ติดตัวมาั้แ่เกิดน้อยมากที่จะมีพวกแบบนี้สักคนหนึ่งนอกนั้นก็เป็พวกมีพรแสวง หรือไม่ก็เป็พวกมีความแค้นติดตัวแล้วไม่มีใครทำอะไรตนเองได้เลยเป็นักฆ่าเพื่อค้นหาความหมายในการมีชีวิต
‘ตัวฉันที่มาเป็นักฆ่าได้นั้นมันไม่มีอะไรมากเลย ก็แค่อยากหาคนเก่งๆ แล้วพิสูจน์ให้เห็นกันไปเลยว่าใครมันจะเก่งกว่ากันหลังจากนั้นก็...ฆ่าทิ้ง มันก็แค่นั้นเอง’ นี้เป็เื่ราวของฉัน...ปีศาจที่น่ากลัวที่สุดในวงการนักฆ่า ชื่อของฉันคือ เซน่า
การต่อสู่ของเซน่ากับโก เริ่มดุเดือดขึ้นเรื่อยๆเมื่อเซน่าได้ทิ้งาแให้กับโกไปหลายที่แล้วในตอนนี้เธอในตอนนี้นั้นไม่ได้สนุกอะไรเลย เพราะถ้าเธอเอาจริงละก็มันคงจบเร็วเหมือนกับเรกันเป็แน่
แล้วมันก็เป็เหมือนเื่ตลกที่เธอใช้พลังโจมตีเพียงสามสิบเปอร์เซ็นต์เท่านั้นและเื่ตลกอีกอย่างคือโกนั้นไม่สามารถสร้างาแให้กับเซน่าได้เลยแม้แต่รอยเดียวขนาดพยายามไล่ตามเท่าไร ก็ยังไม่อาจเตะตัวของเธอได้เลย
เวลาที่ใช้ในการต่อสู้ยังเดินต่อไปเกือบยี่สิบนาที
“เฮ้อ...ฉันเบื่อแล้วละ มาจบกันเลยดีกว่า” เธอได้เอ่ยขึ้นอย่างลอยๆด้วยน้ำเสียงที่เบาจนไม่มีใครอาจได้ยินสิ่งที่เธอพูดได้
ตู้ม!!!
ลงไปนอนอยู่กับพื้นของสนามเป็ที่เรียบร้อยแล้วพร้อมกับหลุมที่โกได้ลงไปนอนนั้นมีความกว่างพอที่จะลงไปนอนเล่นได้เลยรวมถึงมีความลึกประมาณห้าเมตรเลยทีเดียว
ทุกคนทั้งสนามต่างตกตลึงกับภาพที่ปรากฏอยู่ตรงหน้าหลังจากนั้นเพียงนาทีครึ่งก็มีเสียงร้องะโเพื่อแสดงความยินดีให้กับผู้ชนะในรอบนี้
“นี้มันอะไรกัน!!!”ประธานถึงกับร้องออกมาด้วยความรู้สึกสุดยอด ปนความหวาดกลัวผู้หญิงที่ยืนอยู่บนพื้นสนาม“เกิดอะไรขึ้นกะ....”
ทุกคำพูด...ทุกเสียง ที่ดังลั่นสนามนั้นไม่ได้สงผลอะไรกับผู้หญิงที่กำลังเดินออกนอกสนามในอยู่ตอนนี้ทุกการกระทำของเหล่าผู้ชมได้หลุดไปอยู่นอกสายตาของเธอเป็ที่เรียบร้อยเนื่องจากคนที่เธอสนใจจริงๆ ก็คือ หมาป่าจอมบ้าคลั่งที่จัดการคาบีไปในเวลาเพียงนาทีกว่าๆ ซึ่งรู้แน่ชัดว่าเป็การโจมตีที่ทั้งเร็วและทรงพลังในระดับที่ออมมือไม่เป็พอถึงเวลาต่อสู้แล้วจะหลุดปล่อยพลังออกมาโดยไม่ได้ตั้งใจตลอด
“เธอเนี่ยสุดยอด สมแล้วที่เป็นักฆ่าเลยนะ”
เสียงของเรกันดังขึ้นมาจากข้างหลังของเซน่าแต่พอหันกลับไปก็ไม่เห็นตัวของเรกันเลยแม้แต่เงา เหมือนว่าเธอจะคิดไปเองแต่ความจริงแล้วนั้นเป็เสียงของเรกันจริงๆ นั้นแหละ ดูเหมือนว่าเขาจะอายไปหน่อยจึงไม่กล้าที่จะไปบอกตรงๆ
จะให้ไปบอกได้ยังไงละว่า ฉันหลงรักเธอั้แ่แรกเห็นแล้วทำยังไงได้ก็คนมันอาย...แถมยังเป็ผู้หญิงนิสัยเสียเหวี่ยงเคียวใส่คนที่ไปคุยด้วยแล้วยังเหตุผลที่ว่าทำไปเพราะใอีก เฮ้อ...ไปหลงรักผู้หญิงแบบนั้นได้ยังไงกัน หรืออาจเป็ความเข้าใจผิดของเขาเองก็เป็ได้ที่ไปชอบเธอก็เป็ได้
“แล้วไว้เจอกัน...ในรอบสองนะ” เรกันพูดขึ้นหลังจากออกมาจากหลังเสาเมื่อเห็นว่าเซน่าได้เดินจากไปแล้ว
การต่อสู้เริ่มมีความสนุกและเร้าร้อนมากขึ้นไปอีกเมื่อรอบแรกนั้นผึ่งจะผ่านไปแค่สองคู่แต่ก็สร้างความตื่นเต้นให้กับเหล่าผู้ชมเป็อย่างมาก เป็การต่อสู่ที่แตกต่างจากปีที่แล้วมากกว่าเก่าทั้งผู้เข้าแข่งขันที่ไม่ซ้ำหน้าจากปีที่แล้วมากนัก ทั้งหมาป่าจอมบ้าคลั่งแล้วก็อาวุธพิสดารที่ใช้ต่อสู่อย่างไม่น่าเชื่อว่า มันใช้ต่อสู้ได้จริงๆอย่างนั้นเหรอ
แล้วการต่อสู่ในรอบแรกก็จบลง ทั้งคนที่แข็งแกร่งทั้งคนที่ชนะมาได้เพราะโชคช่วยก็ผ่านมาได้อย่างที่ไม่น่าจะผ่านรอบแรกมาได้ก็สิ้นสุดลง
“ในที่สุดก็มาถึงรอบที่สองแล้ว ทุกคนคิดว่ายังไงกันบ้าง สนุกกันไหม!!!”เสียงของผู้ชมทั้งสนามดังขึ้นอย่างพร้อมเพียงกัน ต่างก็บอกเป็เสียงเดียวกันว่า“สนุกมาก!” ทั้งชายหญิง เด็กเล็กแดงจากทุกครอบครัว ที่ผู้ปกครองพากันมาดูการประลองในทุกๆปีก็ไม่เคยพลาดการประลองที่จัดขึ้นแม้แต่ปีเดียว
“งั้นก็มาเริ่มรอบสองกันเลย”ภาพรายชื่อของรอบที่สองคู่แรกก็ปรากฏขึ้นมาบนจอใหญ่ เป็คู่ของหมาป่าจอมบ้าคลั่งกับ นักดาบซากุระ
ทุกคนต่างงงไปกับชื่อนักดาบซากุระ เขาเป็ใครกันแน่ มาจากที่ไหนกันแล้วความสงสัยของทุกคนก็กระจ่างในทันที เมื่อเห็นเด็กหนุ่มผมสีทองเดินออกมาจากอีกทางเพื่อมาเจอกับคนที่นาจะน่ากลัวที่สุดในปีนี้ก็ว่าได้
เขาเป็คนที่ผ่านมาได้ด้วยฝีมือที่ไม่ด้อยไปกว่าสองคู่แรกเลยความสูงอาจเทียบไม่ได้กับเรกันก็จริง แต่อายุของเขานั้นเท่ากันกับเรกันอย่างไม่น่าเชื่อ
ผมที่เป็สีทองยาวที่ถึงกลางหลัง ดวงตาสีน้ำตาลอมเทาสวมเสื้อสีเขียวอ่อน สวมทับด้วยเสื้อยีนสีดำ กางเกงยีนสีดำยาวถึงข้อเท้าถุงเท้าขาวลายแถบดำ รองเท้าผ้าใบสีดำสายร้อยสีแดง มีอาชีพเป็นักผจญ-ภัย อาวุธเป็ดาบคู่ใจสะพายหลัง เรียกได้ว่าเป็ดาบพิสดารก็ว่าได้เพราะตัวดาบเป็ฟันเลื้อย สีดำสลับขาว ส่วนด้ามจับเป็ลายดอกซากุระนี้ถึงเป็ที่มาของชื่อสองของเขาว่า นักดาบซากุระ นั้นเอง
เด็กหนุ่มที่พึ่งเดินมาถึงสนามได้ยิ้มให้กับเรกันแล้วเอ่ยขึ้นมา“ในที่สุดก็หาตัวเจอสักที ฉันเป็นักผจญ-ภัยมาหลายปีมีนามว่า ซาลิน เดอ ไรโจ แล้วก็ได้ข่าวว่ามีนักเลงคนหนึ่งที่ได้ชื่อว่าเป็ตำนานที่ยังไม่เคยตายอยู่ก็เลยออกเดินทางตามหาอยู่นานเลยทีเดียว...แต่ไม่คิดเลยว่าจะได้มาเจอในที่แบบนี้ช่างเป็เื่ที่น่ายินดียิ่งนัก” เขาชักดาบที่สะพายอยู่ออกจากฝักพร้อมกับตั้งท่าพร้อมโจมตี
เฮ้อ!
เสียงถอนหายใจดังๆ ของเรกันเฮือกใหญ่ถูกปล่อยออกมาอย่างหมดอะไรตายอยาก
“แกเป็ใครก็ไม่รู้หรอกนะ แต่ถ้าอยากจะสู่นักก็จะตอบสนองให้ก็แล้วกัน”พูดจบเขาก็ชักมีดสั้นออกมาจากกระเป๋าเสื้อข้างในออกมาแล้วตั้งท่าเหมือนกัน
“ถ้าพร้อมกันแล้ว...เริ่มประลองได้!!!”
หลังเสียงสัญญาณ เรกันเริ่มเปิดเป็คนแรกเพราะไม่อยากมาเสียเวลามานักจะได้รีบไปพัก แต่ผลกลับตรงกันข้ามเมื่อซาลินยกดาบขึ้นมากันได้หมดเลยการโจมตีทั้งสิบรูปแบบของเรกันโดนปัดออกไปได้หมดจนเขาต้องะโออกมาเพื่อตั้งหลักก่อน
“ทำได้แค่นี้เองงั้นเหรอเนี่ย...น่าผิดหวัง”เขาพูดด้วยน้ำเสียงดูน่าผิดหวังแบบสุดๆ แต่ใบหน้ากลับตรงกันข้ามเขารู้ดีว่านั้นไม่ใช้ทั้งหมดที่เขาดี แถมก่อนที่จะกันได้ทั้งสิบดาบนั้นเขาต้องใช้สมาธิขั้นสูงเลยทีเดียวถ้าพลาดแม้แต่นิดเดียวเขาอาจได้ลงไปนอนเหมือนกับคาบีแล้วก็เป็ได้
เรกันแสยะยิ้มออกมาอย่างไม่เคยเป็มาก่อน “อะไรกัน...นี้ก็แค่อุ่นเครื่องเองนะยังไม่ทันได้ออกแรงเลยนะ ทำให้ฉันสนุกกว่านี้หน่อยสิ”
‘ยังไม่ทันได้ออกแรงบ้าอะไรกันเมื่อกี้เป็แค่อุ่นเครื่องยังงั้นเหรอ แล้วถ้าเป็แบบปกติแล้วเราจะรับได้ยังไงกันแถมนี้ก็เร็วมากพอแล้วนะ ถ้าเร็วกว่านี้ละก็เราได้แย่จริงๆแน่’ เขาคิดแบบนั้นจริงๆโดนไปซะขนาดนั้นยังแค่อุ่นเครื่องอยู่ ไม่อยากจะคิดเลยว่า คนที่แข็งแกร่งอย่างเขาที่ตามหามาตลอดดันกลายเป็ปีศาจที่เขาไม่สามารถเอาชนะได้เลย
เขาเผลอยิ้มออกมาพลางหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง “จบแล้วอย่างงั้นเหรอขอยอมแพ้ก็แล้วกัน...แต่ว่า ฉันมาถึงขนาดนี้คงจะขอยอมแพ้แบบง่ายๆ ไม่ได้ละนะ”
พูดจบเขาก็พุ่งเข้าไปประดาบกับเรกัน ทั้งที่แทบจะไม่สามารถถึงตัวของเรกันได้เลยแม้แต่น้อยเมื่อ เรกันเปลี่ยนวิธีจับมีดของเขาให้มีดหันออกมาจากตัว ปลายมีดพุ่งไปข้างหน้า ราวกับกรงเล็บทั้งสองข้างได้ปรากฏออกมาก็ไม่ปานแล้วก็เป็ไปตามที่ซาลินคาดเอาไปแป๊ะ เขาโดนวิชาสิบดาบของเรกันเขาไปแบบจังๆแบบกันไม่ทันแม้แต่ดาบเดียว
เรกันก้มลงมามองซาลินที่นอนหมดสติอยู่ “จบให้ตามที่นายขอแล้วละนะ” หลังจากนั้นเขาก็เดินเข้าไปหาซาลินที่ตอนนี้ลงไปนอนอยู่กับพื้นเป็ที่เรียบร้อยแล้วจากนั้นก็พยุงเขาขึ้นมาแล้วเดินกลับเข้ามาในทางออกที่เขาเดินเข้ามาในสนามแล้วปล่อยเขาลงไว้บนเก้าอี้ที่ว่างอยู่
ทันใดนั้นก็มีเสียงของหญิงสาวคนหนึ่งดังขึ้นจากข้างหลังของเรกัน “น่าสมเพสสะจริง...นักดาบอะไรกันมาแพ้ให้กับคนที่ใช้มีดคู่เนี่ยนะไม่สมกับเป็นักดาบเลย”
เขาได้หันมามองทางต้นเสียง เป็เด็กสาวอายุราวๆ 18 ปีสูงราวๆ 175 เิเ ผมสีน้ำเงินอมม่วงยาวประบ่าดวงตาสีเงินอมเทา สวมเสื้อสีฟ้าอ่อน สวมทับด้วยเสื้อหนังแขนสั้นสีน้ำตาล กางเกงยีนสั้นสีดำถุงเท้าดำแถบขาว รองเท้าผ้าใบขาว สายร้อยสีดำ สะพายหอกสีแดงเพลิงสองเล่มไว้ที่หลังเป็หอกที่ดูทรงพลังน่าดู เมื่อดูจากอาคมที่พันธะนาการหอกอีกเล่มเอาไว้คงจะเป็ไม้ตายหรือถูกห้ามใช้อะไรทำนองนั้นละมั่ง
เขาเอ่ยขึ้นพลางนึกสงสัย “เธอเป็ห่วงคู่หูของเธออย่างงั้นเหรอแล้วชื่อของเธอละ”
เธอตอบกลับมาคล้ายจะหัวเสียนิดหน่อย “เ้านั้นไม่ใช้คู่หูสักหน่อยก็แค่เพื่อนร่วมทางเท่านั้นแหละ แล้วก็ฉันมีชื่อว่า เฟริน H ไรซิ้ง จำใส่สมองของนายเอาไว้ซะ”
เสียงเบาๆ ถูกปล่อยออกมาคล้ายจะกระซิบก็ไม่ปาน “ออกจะน่ารักแท้ๆ ทำตัวไม่น่ารักเอาซะเลยน่า”
“ว่าไงนะ!” ถึงจะเบาขนาดนั้นแต่ก็ไม่อาจหลุดพ้นไปจากเธอได้ ถึงในใจจะแอบดีใจก็ตามที ในตอนนี้ใบหน้าของเธอก็แดงเหมือนลูกตำลึงขึ้นมาแทบจะในทันที
ก่อนที่เรกันจะได้ตอบอะไรกลับมาเสียงสัญญาณที่บ่งบอกว่าเริ่มรอบต่อไปก็ดังขึ้นมาในทันที ทำให้เขายังไม่ได้พูดอะไรเธอก็เดินออกไปสู่สนามไปเสียแล้ว
“ไปตายซะ!!!” จู่ๆ เธอก็ตระโกนขึ้นมาทำให้ผู้คนเกือบทั้งสนามใกันไปตามๆ กันไม่มีใครอาจร่วงรู้ในสิ่งที่เธอคิดได้เลยนอกจากเรกันที่ตอนนี้ยืนมองเธออยู่ที่ขอบสนาม
“เป็อะไรมากไหมละนั้น” คู่ต่อสู้ของเธอเอ่ยถามขึ้นเป็คู่ปรับของเรกันก่อนที่การแข่งจะเริ่มขึ้น นั้นก็คือ เซน่า นั้นเอง
เธอตอบกลับมาด้วยอาการเกือบจะขึ้นเสียงนิดหน่อย“ไม่เป็ไร...จะเริ่มกันเลยไหมละ”เธอชักหอกทั้งสองออกมาถือไว้ในมือเป็คำตอบที่สอง
เซน่ายิ้มขึ้นมานิดหน่อยก่อนตอบ “งั้นก็ดี...มาเริ่มกันเถอะ”ครั้งนี้เธอใช้เคียวคูใจอีกครั้งเมื่อรอบแรกเธอไม่ได้ใช้มันกินเืของคู่ต่อสู้...แม้แต่หยดเดียว
“เริ่มการประลองได้!!!”
4K
