ตอนที่ 24
หวังเหว่ย
พวกมันะโเข้าหาไป๋เหอพร้อมกันทันทีหวังจบชีวิตเด็กหนุ่มกลางป่าตรงนี้ให้สิ้นซากแล้วกลับไปรับรางวัล
ในขณะที่ไป๋เหอเตรียมตั้งรับชายที่หลบอยู่ก่อนหน้านั้นก็ได้มาปรากฏตัวอยู่เบื้องหน้า ก่อนจะใช้กระบี่ฟาดพลังสกัดกั้นใส่คนทั้งสองที่เข้ามาพร้อมกัน พลังที่ชายลึกลับนั้นใช้รุนแรงกว่าคนทั้งสองนัก
สรุปแล้วเขามาช่วยอย่างนั้นเหรอ
ชายหนุ่มที่เห็นเช่นนั้นก็รู้สึกใมองฉากการต่อสู้นั้นอย่างไม่คลาดสายตากระบี่ที่กวัดแกว่งช่างพลิ้วไหวลมปราณที่อยู่รอบกระบี่ช่างมีพลังรุนแรงเพียงตวัดทีเดียวก็ทำให้ป่าแถวนั้นราบเป็หน้ากลอง
คนสองคนที่วิ่งเข้ามาต้องะโหลบกลับไปเพราะพลังที่ปล่อยออกไปนั้นรุนแรงกว่าเด็กหนุ่มที่ใช้นัก คนที่มาปรากฏตัวก็ไม่อาจจะกล่าวได้ว่าคนผู้นี้คือใครเพราะปิดบังใบหน้าเช่นกันพวกนั้นะโถอยหลังไปหลายก้าวทั้งสองหลบหลีกพลังรุนแรงไปมา แต่ก็พลาดท่าต่างได้รับาเ็สาหัสกันทั้งคู่
จากคนแรกที่าเ็ก่อนหน้านั้นเมื่อโดนพลังรุนแรงเข้าจู่โจมอีกครั้งถึงกับไปนอนแน่นิ่งอยู่ที่พื้นเืไหลออกทางปากมีาแตามร่างกายดูน่าสมเพชนัก คนที่เป็พี่ใหญ่าเ็ไม่มากนักรีบวิ่งเข้าไปประคองร่างน้องชายด้วยความเป็ห่วง พวกเขาไปไหนก็ไปด้วยกันอยู่กันมาก็หลายปีพอเกิดเหตุเช่นนี้คนที่โดนเรียกว่าพี่ใหญ่ก็รู้สึกเ็ปอย่างมาก
ก่อนที่ชายลึกลับจะเดินเข้าไปหาคนทั้งสองอีกครั้งหวังจบชีวิตพวกเขาเพียงครั้งเดียว
ชายที่นอนแน่นิ่งเมื่อเห็นดังนั้นก็รีบใช้พลังแรงที่มีผลักพี่ใหญ่ตนเองออกพยายามพยุงร่างกายเฮือกสุดท้ายให้ลุกขึ้นแล้วใช้พลังหมัดเทวะปล่อยเข้าใส่คนที่หมายจบชีวิตพวกเขา
“รีบหนีไปพี่ใหญ่ข้าจะต้านมันไว้เอง”
พลังหมัดเทวะที่ปล่อยไปไม่อาจจะทำร้ายคนตรงหน้าได้มีแต่เขาที่กระอักเืออกมาพยายามไม่ให้พลังวิ่งย้อนกลับเข้าตัวเมื่อปะทะกันซึ่งๆ หน้า ต่างคนต่างใช้ลมปราณเข้าห้ำหั่นแต่ดูเหมือนว่าคนที่ได้รับาเ็จะเป็ฝ่ายเสียเปรียบด้วยพละกำลังที่ด้อยกว่าพยายามใช้แรงสุดท้ายต้านไว้ให้ถึงที่สุดเพื่อให้พี่ชายหลบหนีไปได้
ชายที่เป็พี่ใหญ่แม้ไม่อยากจะจากไปแต่เมื่อน้องชายยอมสละชีวิตเพื่อให้ตนเองรอดเขาก็ต้องรีบหนีออกจากที่ตรงนั้นทันที
“ถ้าข้ารอดไปได้ข้าจะล้างแค้นให้เ้าอย่างสาสม”ก่อนจะะโหนีหายเข้าไปในความมืด
ไป๋เหอเห็นชายที่คิดจะหนีเขาก็ได้รวบรวมพลังไว้ที่ฝ่ามือปล่อยพลังตามไล่ล่าติดๆและมันก็ได้ผลเมื่อได้ยินเสียงร้องออกมาด้วยความเ็ปแต่เมื่อเขาตามไปคิดจะไปถามว่าใครคือคนบงการอยู่เื้ักลับไม่พบร่างนั้นแล้ว มันนำร่างที่าเ็หนีหายไปกับความมืดอย่างรวดเร็ว พอกลับมายังที่จุดเดิมอีกครั้งก็ได้เห็นว่าชายอีกคนตายเสียแล้วคิดอยากจะสอบถามก็ไม่เหลือหลักฐานให้เขาสาวไปถึงตัวคนบงการได้
ชายหนุ่มหันมามามองดูชายลึกลับที่ยังไม่ไปไหนก่อนจะค้อมศีรษะลง
“ข้าขอบคุณท่านที่เข้ามาช่วยเหลือ” ชายหนุ่มประสานมือคารวะคนที่ยื่นมือเข้าช่วยเหลือด้วยท่าทีสุภาพแม้ไม่รู้ว่าเขาคือใครแต่รอดมาได้ก็เพราะเขาได้ช่วยเหลือ
ชายลึกลับเปิดผ้าปิดหน้าออกเผยให้เห็นใบหน้าที่แท้จริงไป๋เหอไม่คุ้นเคยกับคนผู้นี้เหตุใดเขาจึงได้ยื่นมือเข้าช่วยทำให้ชายหนุ่มเกิดความสงสัย ก่อนที่จะเห็นชายผู้นั้นประสานมือคารวะมาทางเขา
“ข้าได้รับการไหว้วานจากท่านหวังเหว่ยให้มาช่วยเหลือเ้า”
“ช่วยเหลือข้า ว่าแต่หวังเหว่ยคือใครข้ารู้จักหรือไม่” เมื่อได้ยินชื่อคนที่ให้มาช่วยเหลือชายหนุ่มถึงกับต้องขมวดคิ้วและคิดว่าชื่อนี้เขาเป็ใครทำไมจะต้องยื่นมือเข้าช่วยเหลือเขาด้วย้าอะไรอย่างนั้นเหรอ
“เ้าไม่รู้จักเขาหรอกแต่สิ่งที่เขาทำก็หวังจะช่วยเ้าเท่านั้น หากไม่มีอะไรแล้วข้าขอตัวก่อน”
พูดแล้วชายผู้นั้นก็ะโหายเข้าไปกับความมืดไม่อยู่ให้ไป๋เหอสอบถามเพิ่มเติมทั้งที่เขาก็มีเื่อยากจะถามมากมายแต่ไม่ทันได้ห้ามก็หนีหายไปเสียแล้ว
เมื่อชายที่ได้ช่วยเหลือหายไปแล้วไป๋เหอก็กลับมายังโรงเตี๊ยมจ้องมองประตูห้องของซวงเอ๋อร์ส่งกระแสจิตเข้าไปมองดูก็ยังเห็นนางนั่งสมาธิอยู่ชายหนุ่มพยักหน้ายิ้มน้อยๆ นางไม่ลดละความพยายามที่เขาบอกกล่าวช่างเป็เด็กดีเสียเหลือเกินเห็นแล้วภูมิใจในตัวนางอย่างมาก
รุ่งสางข่าวการตายของชายลึกลับก็ถูกพูดถึงอย่างกว้างขวางไป๋เหอที่นั่งอยู่ในห้องได้ยินการสนทนาของชาวบ้านที่ได้พูดคุยกันก็ได้รู้ว่าชายคนที่ตายเป็คนนอกหมู่บ้านแต่ใครฆ่าเขาตายนั้นชาวบ้านไม่อาจจะรู้ได้ นั่นทำให้เขารู้สึกสบายใจที่ไม่มีใครรู้ว่าเป็ฝีมือของชายลึกลับที่เข้ามาช่วยและเื่ทั้งหมดข้องเกี่ยวกับเขา
“ไป๋เหอเ้าเป็อะไรหรือไม่ ข้าได้ข่าวว่าเมื่อคืนเ้าโดนลอบทำร้าย” จางิ่ที่เข้ามาในห้องของไป๋เหอได้ก็สอบถามมองดูร่างกายของไป๋เหอแสดงสีหน้าของความเป็ห่วงและเมื่อเห็นว่าไป๋เหอไม่เป็อะไรเขากลับมีสีหน้ายินดี
าแเมื่อคืนชายหนุ่มได้ใช้ยาผสานแผลเรียบร้อยทำให้ไม่มีอาการเจ็บไข้จากพิษแผลตอนนี้ร่างกายเขากลับมาแข็งแรงเหมือนเดิม
“ทำไมเื่นี้เ้าถึงได้รู้”ชายหนุ่มขมวดคิ้วมุ่นเพราะเท่าที่เขาใช้หูทิพย์ในการได้ยินเสียงชาวบ้านไม่มีใครพูดถึงเื่ของเขาเลยมีแต่จางิ่ที่รู้ว่าเื่ที่เกิดขึ้นเกี่ยวข้องกับเขามันทำให้เขานึกแปลกใจอย่างมากเขารู้เื่นี้มาจากไหนกัน
“อะไรข้าเป็คนในหมู่บ้านย่อมรู้สิ มีคนไปบอกข้าก็รีบมาดูเ้าเลยว่าเป็อะไรบ้าง”จางิ่กล่าวด้วยน้ำเสียงปกติไม่เผยพิรุธให้เห็นนั่นยิ่งส่งผลทำให้ไป๋เหอนึกแปลกใจว่าใครกันไปเล่าให้ฟัง เขาไม่สามารถมองเห็นหรือได้ฟังสิ่งที่จางิ่ได้กล่าวกับคนอื่นเพราะพลังเขาไม่ได้ส่งผลได้ยินได้เห็นไกลขนาดนั้นมันมีจำกัดทำให้เขาไม่รู้เลยว่าใครเป็คนบอกเื่นี้กับจางิ่กันแน่ทั้งที่ชาวบ้านอยู่แถวนี้ไม่มีใครรู้ว่าเขาได้รับาเ็หรือพูดถึงคนนอกอย่างเขาเลย
“ข้าไม่ได้เป็อะไรพอดีมีชายลึกลับมาจากไหนไม่รู้มาช่วยข้า” เมื่อหาคำตอบไม่ได้ก็เลิกคิดแล้วตอบคำถามชายตรงหน้าด้วยรอยยิ้ม
“ชายลึกลับหรือใครกันเ้าจำหน้าได้ไหม”
ดูท่าจางิ่จะให้ความสนใจเมื่อกล่าวว่ามีชายลึกลับเข้าช่วยเหลือ
จางิ่ย่อมอยากรู้ว่าเป็ใครกันที่เป็ยอดฝีมือเพราะสิ่งที่เขารู้ก็คือมีชายสองคนลอบโจมตีไป๋เหอและคนที่มาปรากฏตัวช่วยไป๋เหอย่อมเป็ยอดฝีมือในหมู่บ้านแน่แต่จะเป็ใครนั้นไม่อาจจะรู้ได้
“ข้าจำไม่ได้หรอกมันมืดมากข้ามองไม่เห็น”ไป๋เหอแสร้งตอบเมื่อเขาคิดว่ายังไม่ได้รับความกระจ่างในตัวจางิ่ ตอนนี้ท่าทางจางิ่เผยมีพิรุธเยอะขึ้นทำให้เขาเริ่มไม่ไว้ใจเข้าเสียแล้วทางที่ดีปกป้องตนเองดีที่สุด
เื่ที่เขามีป้ายหยกก็มีเพียงหัวหน้าหมู่บ้านและจางิ่เท่านั้นที่รู้ใครกันที่คิดอยากขโมยของเขาได้
“น่าเสียดายนะหากเ้าจำคนผู้นั้นได้ก็ดีข้าจะได้พาเ้าไปขอบคุณเขา” จางิ่กล่าวด้วยใบหน้านึกเสียดาย
“นั่นนะสิ น่าเสียดายที่ข้าไม่ได้เห็นหน้าเขาให้ชัดถ้าข้ารู้ว่าเขาเป็ใครข้าคงจะไปขอบคุณเขาว่าแต่เ้ารู้จักหวังเหว่ยหรือไม่” ไหน ๆก็มาถึงขั้นนี้แล้วลอบสอบถามจางิ่ถึงชายที่ชื่อหวังเหว่ยดีกว่าเผื่อเขาจะรู้จัก
“หวังเหว่ยเหรอ เหตุใดเ้าถึงรู้จักชื่อนี้”พอได้ยินไป๋เหอเอ่ยชื่อน้องชายสีหน้าของจางิ่ก็ดูเรียบนิ่งคล้ายกำลังคิดอะไรอยู่และเขาคิดว่าเื่เมื่อคืนก็คงจะข้องเกี่ยวกับหวังเหว่ยอย่างแน่นอน
“เมื่อคืนมีคนกล่าวถึงคนชื่อนี้ ข้าก็เลยพูดถึงก็ไม่รู้ว่าเขาคือใคร”
“คนที่เ้าเอ่ยถึงเขาคือน้องชายข้าเ้าสารเลวนั่น”จางิ่พูดขึ้นมาด้วยสีหน้าใมองไป๋เหออย่างไม่คาดคิดหากเื่นี้มีส่วนเกี่ยวข้องกับน้องชายเขาไม่เอาไว้แน่
ไป๋เหอไม่ได้กล่าวอะไรต่อเพียงแต่คิดว่าเื่นี้มันมีความลับอะไรปิดบังอยู่แน่ เขาจะต้องหาคนบงการคนนั้นให้เจอแล้วคิดว่าทำไมจางิ่ถึงกล่าวหาว่าน้องชายเป็คนเลวเื่นี้จะต้องรู้ให้ได้ คนที่โดนกล่าวหาว่าเลวแต่ยื่นมือเข้าช่วยเหลือเขามันน่าแปลกไปทุกอย่าง
เมื่อจางิ่กลับออกไปเขาไม่ได้กลับไปที่เรือนแต่เลือกที่จะหันไปยังทิศทางหนึ่งที่เขาไม่เคยได้ไปมาหลายปีแล้ว
“เหตุใดเ้าถึงมาหาข้าได้”ชายเ้าของเรือนกล่าวทักคนที่มายืนอยู่เบื้องหน้าด้วยรอยยิ้มแต่ภายในจิตใจกลับเดือดพุ่งด้วยโทสะ ความอาฆาตแค้นที่มีต่อชายตรงหน้ามันมากมายพยายามข่มอารมณ์ให้สงบนิ่ง
“เื่เมื่อคืนเป็ฝีมือเ้าใช่หรือไม่บอกข้ามาตามตรง”น้ำเสียงกล่าวอย่างไม่ค่อยพอใจนักจ้องมองคนที่นั่งอยู่บนรถเข็ญด้วยความโกรธพร้อมกับสังเวชเวทนาเสียเหลือเกิน
“แล้วถ้าเป็ข้าที่ช่วยเขาละเ้าจะทำไม”ชายหนุ่มที่นั่งรถเข็ญกล่าวยิ้มเยาะจ้องมองคนที่ยืนอยู่อย่างรู้สึกสะใจไม่ใช่น้อยเื่การขัดขวางของเขามันก็สามารถทำให้เื่ที่ชายตรงหน้าคิดที่จะทำต้องล้มเหลว
“อย่าแส่ให้มันมากไม่งั้นเ้าจะไม่สามารถมีชีวิตอยู่ได้อีกต่อไป” น้ำเสียงเหี้ยมบวกกับแววตาดุร้ายจ้องไปยังร่างชายที่นั่งอยู่บนรถเข็นไม้ ที่ชายผู้นี้กลายเป็ผู้พิการไม่มีวิชาไม่สามารถเดินได้ก็เป็เพราะเขาที่ได้กระทำตัดโอกาสของน้องชาย เมื่อได้ยินว่าน้องชายเป็ผู้มีพร์เขาจึงเลือกใช้โอกาสเหมาะสมจัดการน้องชายไม่ให้มีโอกาสพัฒนาพลังนี่
แต่เื่นี้เมื่อน้องชายเข้ามายุ่งเกี่ยวเขาไม่ปล่อยให้มีชีวิตอยู่ต่อไปได้อีก
‘อะไรที่มันขวางทางเขาต้องถูกกำจัดให้สิ้นซาก’
ปลดล๊อกอ่านฟรีวันละ 1 ตอนหรือ 2 ตอนต่อวันหากใจดี
ใครที่ไม่อยากรออ่านวันละ 1 ตอนก็สามารถซื้ออ่านตอนล่วงหน้าได้เลยนะครับ
หากผิดพลาดประการใดผมต้องกราบขออภัยเป็อย่างสูง
567
![เกิดใหม่พร้อมคำอธิษฐาน[จีนยุค70]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1670468011_62143916.webp)
