ทะลุเวลามาเป็น ชายาองค์ชายแฝด

     ณ เมืองเฟ่ยเหิง อี้เทียนจัดเตรียมงานเตรียมประชุมว่าราชการใหญ่ หนึ่งในนั้นมีอี้เฉียนมาร่วมว่าราชการและสร้างพันธมิตรให้แน่นเเฟ้นมากขึ้นอีกด้วย เมื่องานจบลงอี้เทียนผู้เป็นพี้ก็ได้มาเดินทางมาส่งน้องชายด้วยตนเอง

     "ท่านพี่ส่งข้าเเค่นี้ก็พอ เดี๋ยวข้ากลับไปถึงจะส่งของกำนันจากหยุนเปิงมาให้"

     "ข้าไม่ต้องการของฝากใดๆหรอก ข้าขอแค่ฝากเจ้ากราบทูลเสด็จพ่อด้วยว่าข้าเป็นห่วงและอย่าลืมให้ท่านดูเเลพระวรกายให้ดีด้วย"

      "ได้..ข้าจะบอกให้ ข้าไปล่ะ"

      "ช้าก่อน…"

       "???"

       "ข้าไม่รู้หรอกนะว่าที่หยุนเปิง เจ้าทำแบบนี้บ่อยเเค่ไหน เเต่นี้เมืองเฟ่ยเหิงและข้าเป็นพี่ชายของเจ้า ข้าเเยกเเยะออก"

       "พี่ใหญ่…คือว่าข้า….."

       "แต่ก็เอาเถอะ เจ้าอาจจะมีความจำเป็นอะไรบางอย่างที่ข้าไม่รู้"

       "ขอบคุณท่านพี่ที่เข้าใจข้า"

       "อืม..เจ้าไปเถอะ" อี้เฉียนเดินทางออกจากเมืองเฟ่ยเหิงเพื่อพาเหล่าทหารกลับเมืองหยุนเปิงเเต่ทว่าตัวเขากับอาฉางนั้นไม่ได้กลับไปด้วย โดยให้เหตุผลว่าระหว่างทางเจอกวางทองตัวหนึ่งและอยากจะไล่จับมัน เเต่เรื่องจริงแล้วเขาเดินทางไปที่เมืองเถาเหิงนั่นเอง เเน่นอนว่าการเดินทางครั้งนี้จะไม่ใช่การเดินทางในนามของเจ้าชายต่างเมืองแต่จะเป็นการเดินทางในนามของชาวบ้านจากต่างเมืองนั่นเอง อี้เฉียนให้อาฉางนำม้าไปขายและเอาเงินมาซื้อเสื้อผ้าเปลี่ยนพร้อมกับเก็บเงินที่เหลือไว้ใช้ในยามจำเป็น ภารกิจที่พวกเขาต้องทำคือ ตามหาใครคนนึงในเมืองนี้

       "องค์ชาย…ข้าได้เงินกับเสื้อผ้ามาแล้ว"

       "ดี..เราจะเปลี่ยนเสื้อผ้าตรงนี้ ส่วนชุดเดิมก็ให้ห่อใบไม้ฝังดินไว้"

       "เมืองเถาเหิงกว้างใหญ่ถึงเพียงนี้ เราจะเริ่มจากที่ใดล่ะองค์ชาย"

     "ก่อนอื่นเจ้าต้องเลิกเรียกข้าว่าองค์ชายก่อน ต่อไปนี้ให้เจ้าเลือกข้าว่าท่านอาจารย์"

      "ได้ ท่านอาจารย์บอกข้าทีว่าเราจะเริ่มจากที่ไหนก่อน"

      "แล้วเจ้าคิดว่าที่ไหนคือแหล่งรวมทุกอย่างล่ะ?"

      ".....อ๋อ…ข้ารู้แล้ว!!" อาฉางยิ้มร่าเมื่อคิดได้ว่าควรจะพาอี้เฉียนไปเริ่มสืบจากตรงไหน ในขณที่ซูเจินกับสนมลีกำลังตั้งหน้าตั้งตาปลูกผักสวนครัวระรอกใหญ่ โดยมีนัมมี อาเหมยและอาเฟยช่วยอีกหลายแรง ทางด้านอี้เถียนทำหน้าที่ปรุงอาหารอยู่ในครัว เมื่อเสร็จสิ้นเขาก็รีบยกสำรับมาขึ้นโต๊ะที่หลังสวน

      "ทุกคนกับข้าวเสร็จแล้ว มาพักกินข้าวกันก่อนเถอะ"

      "ซูเจิน ไปพักทานข้าวก่อนเถอะ"

      "ก็ดีเหมือนกัน" ทุกคนต่างพากันเดินมาล้อมวงทานข้าว ในขณะนี้ซูเจินก็ท้องโตมากๆแล้ว ทำให้อี้เถียนค่อยข้างที่จะเป็นห่วงการใช้ร่างกายในกิจวัตรประจำวันของนางเสียแล้ว

     "ซูเจิน ท้องเจ้าโตมากแล้ว ข้าว่าเจ้าควรพักดีไหม ให้อาเฟยช่วยเจ้าทำสวนเถอะ"

      "ใช่..ข้าก็จะช่วยเจ้าอีกแรง..เจ้าพักบ้างเถอะ"

   "ไม่เป็นไร ข้ายังทำไหว ข้าเเค่ไม่อยากอยู่เฉยๆ จิตใจของข้ามันจะฟุ้งซ่าน คิดเเต่เรื่องไม่เป็นเรื่อง"

     "เรื่องไม่เป็นเรื่องที่เจ้าพูด ใช่เรื่องของท่านพี่ข้าหรือเปล่า?"

      "ทำไมข้าจะต้องคิดถึงท่านพี่ของเจ้าด้วย!!"

      "ก็เพราะว่าท่านพี่ของข้า ก็คือสามีอีกคนของเจ้าไงล่ะ"

      "อี้เถียน…หากเจ้าจะพูดเรื่องนี้ ข้าขอตัว"

      "อ้ะๆๆๆ ข้าขอโทษ ทีหลังข้าจะไม่พูดถึงท่านพี่อีกแล้ว กินข้าวเถอะ ลูกของข้าต้องการอาหารจากแม่ของเขาแล้ว"

       "จริงสิ..นายหญิง องค์ชาย พวกท่านคิดว่านายน้อยจะเป็นผู้ชายหรือผู้หญิงกันเล่า" นัมมีเปิดประเด็นได้น่าสนใจ ทั้งซูเจิน อี้เถียนและสนมลีมองหน้ากันแล้วยิ้มประหนึ่งว่าพวกเขาไม่มีใครรู้เลยว่าลูกที่อยู่ในท้องของซูเจินจะเป็นลูกผู้หญิงหรือลูกผู้ชาย

     "ข้าว่าต้องเป็นองค์หญิง" อาเหมยกล่าวเสริม

     "เเต่ข้าว่ายังไงก็องค์ชาย" อาเฟยกล่าวตาม

     "แต่ข้าดูจากลักษณะและการใช้ชีวิตของท่านหญิง ข้าว่าต้องเป็นองค์ชายแน่นอน!!"

     "อะไรทำให้เจ้ามั่นใจขนาดนั้นนัมมี" สนมลีเอ่ยถามด้วยความสงนใจ

     "อย่างที่ข้าได้บอกไป ข้าดูจากการใช้ชีวิตของท่านหญิงในแต่ละวัน แล้วท่านหญิงล่ะคิดเห็นอย่างไร"

     "ข้าไม่รู้หรอกว่าลูกของข้าจะเป็นชายหรือหญิง ข้ารู้เเต่ว่านี่คือลูกของข้าและค่าก็รักเขามากรักตั้งแต่ยังไม่เห็นหน้าตาของเขาด้วยซ้ำ"

      "ข้าก็เช่นกันและข้าก็รักแม่ของเขามากด้วย" อี้เถียนพูดพรางมองหน้าของซูเจินด้วยสายตาที่หวานชื่นจริงจังและหนักแน่น ทำให้บรรยากาศตอนนี้ ซูเจินกลับมามีความสุขระดับหนึ่ง เมื่อท้องของนางโตขึ้นการทำงานทุกอย่างก็เริ่มชะลอลง อี้เถียนมาที่นี่บ่อยขึ้นทุกวัน เขารับหน้าที่ทำทุกอย่างเพื่อแบ่งเบาภาระให้ซูเจิน ในขณะที่สนมลีก็ช่วยอีกแรง กิจวัตรต่างๆที่ซูเจินเคยลุยก็เปลี่ยนมือมาเป็นอาเฟยและนัมมีลุยเเทน ส่วนอาเหมยรับหน้าที่ดูเเลซูเจินตลอดเวลา ทำเจินมีร่างกายพร้อมดูเเลทายาทที่กำลังจะเกิดมาอย่างสมบูรณ์ ทั้งอารมณ์ สิ่งเเวดล้อมและคนรอบข้างทุกอย่างต่างเอื้อให้นางเป็นสุขและสงบ เหมาะเเก่การตั้งครรภ์ซึ่งอาจจะส่งผลให้เด็กในท้องอารมณ์ดีไปด้วย บางวันนัมมีกับอาเฟยก็เล่นตลกให้ดู ร้องเพลงบ้างอ่สนหนังสือบ้างและเเน่นอนว่า อี้เถียนก็คอยดูเเลซูเจินไม่ห่างโดยเฉพาะเวลาอาบน้ำและเข้านอน อี้เถียนจะเป็นคนทำเองทุกอย่าง แน่นอนว่าช่วงแรกๆอาจจะขัดมือบ้างแต่เมื่อคล่อง อี้เถียน ก็ทำออกมาได้ดีสมกับเป็นสามีของนางนั่นเอง เวลาผ่านไปเร็วมากๆ เมื่อนับวันเวลาแล้วซูเจินมาอาศัยอยู่ในบ้านหลังนี้เกือบ 3 เดือนแล้ว แน่นอนว่าตลอด 3 เดือนนางมีอี้เถียนทำหน้าที่สามีดูเเลนาง มีสนมลีทำหน้าที่เพื่อนคอยปลอบใจนางอีกทั้งยังมี อาเหมย นัมมี อาฉางและอาเฟยที่คอยดูแลอำนวยความสะดวกให้นางไม่ขาด เเต่ถึงกระนั้นในใจของนางก็ยังคงคิดถึงเเต่อีกคนที่นางไม่รู้ว่าจะได้เจอเขาอีกหรือไม่