(จบ)เทพมังกรน้อยแสนซน

บทที่ 34 ประสบความสำเร็จอย่างเต็มที่กลับมา

“พี่ยอง ตรงนั้น” เจ้าก้อนแป้งชี้ไปในทิศทางหนึ่ง เซียวจ้งหลางก็เดินไปในทิศที่นางชี้

ไม่ทันไรก็เจอเข้ากับผลชื่อหูลู่ลูกใหญ่ตรงหน้า ผลสีแดงสด สวยงามราวกับเมฆมงคลสีแดงเพลิง

“เยอะมากเลย” เจ้าก้อนแป้งปรบมือแปะ ๆ อย่างชอบใจ

เซียวจ้งหลาง : นี่ไม่ใช่ทางที่เจ้าชี้เองหรอกหรือ?

เด็ก ๆ วิ่งเข้าไปอย่างมีความสุข เจ้าก้อนแป้งไม่ได้กังวลเกี่ยวกับพี่ชายสองคนของนาง แต่ฉีสือเยี่ยนผู้โชคร้ายคนนี้ต้องให้ความสนใจมากเป็นพิเศษ

หลังจากที่ฉีสือเยี่ยนย้ายมาอยู่ที่บ้านสกุลเซียว ความโชคร้ายของเขาก็ดีขึ้นอย่างมาก แต่ก็ต้องเป็นตอนที่เขาอยู่ใกล้กับเจ้าก้อนแป้งเท่านั้น

หากมีระยะห่างระหว่างพวกเขา เขาก็จะ...

“เฮ้ย!”

ก็จะล้มลงไปแบบนี้!

ช่างเป็นการสาธิตที่ดีจริง ๆ

หลังจากลุกขึ้น เขาก็เดินตามหลังเซียวหน่วนหยางเงียบ ๆ

“พี่เยี่ยน ไม่ต้องห่วงนะ หน่วนเป่าจะดูแลพี่เอง” เจ้าก้อนแป้งกำหมัดแน่นและโบกมือเพื่อแสดงถึงความมุ่งมั่นของนาง

ฉีสือเยี่ยนทำเพียงแค่ยิ้ม ถ้าเป็นการถอนพิษก็ยังพอมีหวังอยู่บ้าง

แต่เรื่องความโชคร้าย บนโลกนี้จะมีใครสามารถแก้ปัญหานี้ได้?

“พี่เชื่อเจ้า พี่จะรอวันที่หน่วนเป่าพาพี่เดินไปในทางที่โปรยด้วยทองคำนะ” 

ฉีสือเยี่ยนลูบหัวเล็ก ๆ ของเจ้าก้อนแป้งด้วยความเอ็นดูและนั่นทำให้นางผมยุ่ง

“อยู่เฉย ๆ เดี๋ยวพี่หวีผมให้ใหม่”

ตัวเขาเองเป็นเด็กที่มีความเป็นผู้ใหญ่เกินตัว เพราะสิ่งที่เขาเผชิญบีบบังคับให้เขาต้องโตเพื่อความอยู่รอด แต่จริง ๆ แล้วเขายังเป็นแค่เด็กคนหนึ่งเท่านั้น

หน่วนเป่านั่งบนพื้นหญ้าโดยเงยหน้าขึ้น ขณะที่ฉีสือเยี่ยนสางและมัดผมให้อย่างจริงจัง ความเงียบสงบของช่วงเวลานี้ทำให้สายลมอบอุ่นไปด้วย

“เจ็บหรือไม่” ฉีสือเยี่ยนกลัวว่ามือของเขาจะหนักไปจนเผลอดึงผมของหน่วนเป่าโดยไม่รู้ตัว

หน่วนเป่ารีบส่ายหัวจนผมปลิวสะบัดแล้วจูงมือของฉีสือเยี่ยนเดินต่อไป

ฉีสือเยี่ยนพ่ายแพ้ต่ออะไรแบบนี้จริง ๆ “หน่วนเป่า อย่าส่ายหัวไปมาสิ เดี๋ยวผมก็ยุ่งอีกหรอก”

“หน่วนเป่าไม่ส่ายไปมาแล้ว น่ารักมาก”

เมื่อเจ้าก้อนแป้งตัวน้อยดูงดงาม หน้าผากของฉีสือเยี่ยนก็เต็มไปด้วยเหงื่อ

เซียวเฉินหลางพาเขาไปเก็บผลชื่อหูลู่ “เจ้ารีบมาชิมนี่สิ อร่อยมากเลย”

“เก็บมาตั้งเยอะ ให้ตั้นแม่ทำน้ำเชื่อมผลไม้เถอะ” นางหยิบผลชื่อหูลู่สีแดงเข้าปาก “หวานมาก” 

หน่วนเป่าที่ถูกรสสัมผัสจากมันจู่โจมก็กระโดดอย่างมีความสุข

“ชู่… พวกเจ้าได้ยินหรือไม่” เซียวจ้งหลางลดเสียงลง

เจ้าก้อนแป้งดูตื่นเต้นยิ่งกว่าเดิม “เนื้อ เนื้อมาแย้ว”

เซียวจ้งหลางมองดูหน่วนเป่าที่เดินนำน้องชายที่กำลังตื่นเต้น เขากอดหน่วนเป่าโดยไม่พูดอะไร พลางคิดในใจ จะเป็นอาหารเราหรือเราเป็นอาหารก็ต้องรอดูกันต่อไป

ทุกคนวิ่งไปซ่อนตัวอยู่หลังต้นไม้ แล้วจึงเห็นกวางตัวหนึ่งเดินออกมาจากในป่า

ดวงตาของกวางเป็นสีแดง สอดส่ายสายตาราวกับกำลังมองหาบางอย่าง

มันขยับจมูกสูดดมและเดินมาทางพวกเขา หลายคนหวาดกลัวจนถอยหนีไปหลายก้าว

แต่ในตอนนั้นเอง ไม่รู้ว่าใครที่เหยียบกิ่งไม้จนทำให้เกิดเสียง กวางตัวนั้นจึงยืนนิ่ง

แต่จมูกของมันยังคงดมอยู่ และเดินตรงเข้ามาอีกครั้ง

“กวางโง่!” เซียวจ้งหลางพูดกับหน่วนเป่าด้วยโทนเสียงต่ำ “คงเป็นกลิ่นหอมของผลชื่อหูลู่ที่ดึงดูดมันมา”

เจ้าก้อนแป้งมองดูต้นชื่อหูลู่แล้วก็มองกวางที่เดินผ่านไป

นางอยากกินเนื้อ แต่นางก็อยากเอาผลชื่อหูลู่เหล่านี้กลับไปทำน้ำเชื่อมผลไม้ด้วย

เจ้าก้อนแป้งหยิบตะกร้าขึ้นมาแล้วเดินออกไป กวางมองตามตะกร้า แม้ว่าหน่วนเป่าจะเดินเข้าไปหามัน มันก็ยังยืนนิ่งไม่ไหวติง

กวางไม่ได้ตัวใหญ่นัก แต่หน่วนเป่าที่ยืนต่อหน้ามันดูตัวเล็กกว่ามาก

ฉีสือเยี่ยนรู้สึกกังวลเล็กน้อยเมื่อเห็นฉากนี้ แม้ว่าจะมีคนระวังให้อยู่รอบ ๆ แต่การเดินเข้าไปเช่นนี้ก็นับว่าเสี่ยงอันตรายเกินไป

ขณะที่เด็กชายกำลังจะลุกขึ้นยืน เขาก็ถูกเซียวเฉินหลางจับตัวเอาไว้

“เจ้าไปตอนนี้กวางจะตกใจ มันจะทำให้หน่วนเป่าตกอยู่ในอันตราย” 

เซียวจ้งหลางยังกล่าวอีกว่า “ไม่เป็นไรหรอก”

นี่อาจเป็นความไว้วางใจในตัวหน่วนเป่าที่เขาไม่สามารถอธิบายได้

เช่นเดียวกับครั้งล่าสุดที่นางกินไม่อิ่ม จนร้องไห้เป็นเวลาสามวัน ทำให้ฝนตกหนักติดต่อกันนานสามวัน

หรือตอนที่นิ้วมือของนางมีแสงออกมาและทำให้แม่เฒ่าเหยาพูดไม่ได้

ฉีสือเยี่ยนผ่อนคลายลงเมื่อเขานึกถึงสิ่งที่ได้เห็นในวันนี้

หน่วนเป่าเท้าเอว ชี้นิ้วสั่งเบา ๆ “หมอบ!”

ขาของกวางพลันอ่อนลงแล้วนอนลงทันที เมื่อมือน้อย ๆ วางทาบบนหัวของกวาง เจ้ากวางโง่ก็ตาย  

ฉากนี้ไม่ได้น่าตกใจหรือเป็นอันตรายแต่กลับน่ากลัวมาก

เมื่อหลายคนเดินเข้ามา พวกเขาก็ได้ยินเจ้าก้อนแป้งพึมพำกับตัวเอง “หน่วนเป่าไม่อยากเลือก หน่วนเป่าอยากได้ทั้งหมด”

“จะให้พวกเราหามลงไป” เซียวเฉินหลางหากิ่งไม้เพื่อเตรียมจะหามไปกับพี่ชาย หน่วนเป่ารีบยกมือขึ้น “หน่วนเป่าเอง หน่วนเป่าทำได้”

เซียวเฉินหลางยิ้มแปลก ๆ ทันที “น้องรัก เจ้าเป็นเด็กผู้หญิง ต้องอยู่อย่างสวย ๆ งานหนักแบบนี้ให้พี่ทำเถอะ” 

หรือว่าควรจะปล่อยให้คนทั้งหมู่บ้านเห็นกวางตายลอยกลับบ้านล่ะ

“โอ๊ย” ระหว่างที่คนอื่น ๆ กำลังตัดสินใจก็มีเสียงไก่บินสุนัขกระโดด*[1]ดังขึ้น 

“พี่เยี่ยนล้มอีกแล้วหรือ”

ฉีสือเยี่ยนเดินออกจากป่าพร้อมกับไก่ป่าสองตัวในมือ

เขาแค่ออกไปฉี่ แต่ไม่คิดว่าจะเจอไก่ป่าบินข้ามหัว

“โอ้ พี่เยี่ยนเก่งมาก ได้เนื้อมาด้วย”

ฉีสือเยี่ยนชายผู้โชคร้าย ตอนนี้ดูเหมือนตกอยู่ในความฝันไปชั่วขณะ “พวกมันบินตกใส่หัวข้าน่ะ”

เจ้าก้อนแป้งเอามือปิดปาก จะต้องเป็นตอนที่แสดงพลังของมังกรออกมาเมื่อครู่แน่เลย ไก่ป่าเหล่านี้จึงเป็นลมพอดี พี่เยี่ยนอยู่เฉย ๆ เนื้อก็เลยตกใส่หัว

ครั้งล่าสุดที่ขึ้นภูเขา พวกเขาขนของกลับบ้านเต็มตะกร้า 

ฉีสือเยี่ยนอุ้มหน่วนเป่าอย่างระมัดระวัง ถึงอย่างไรตอนนี้เขาก็เพิ่งจะอายุได้สี่ขวบ

โชคดีที่พวกเขาไม่ได้ไปไกลมากนัก เดินไม่นานก็เห็นหลินซื่อพาหมาป่ามารับ

“พวกเจ้านี่คือ...” หลินซื่อมองดูเหล่าตุ๊กตาตัวน้อยเดินลงมาจากภูเขา รวมทั้งกวางและไก่ป่า น่าอัศจรรย์ใจเกินไปแล้ว

“ตั้นแม่ ตั้นแม่ หน่วนเป่าอยู่นี่” เมื่อหน่วนหยางเห็นมารดาก็ดีดดิ้นอย่างตื่นเต้นในอ้อมแขนของฉีสือเยี่ยน จนทั้งสองคนล้มลงบนพื้น

หลินซื่อยิ้มอ่อน “พี่เยี่ยนของเจ้าจะจับเจ้าอยู่ได้อย่างไร ดูสิพากันล้มหมดแล้ว” 

“ตั้นแม่ ผลชื่อหูลู่ทำน้ำเชื่อมผลไม้ได้หรือไม่ หวาน ๆ กินแบบเย็น ๆ ก็ได้” หน่วนเป่าพูดพร้อมหยิบชื่อหูลู่ป้อนเข้าปากท่านแม่

หลินซื่อซึ่งเป็นที่รักของลูกสาว นางก็รู้สึกอบอุ่นหัวใจ แต่นางก็ไม่ได้ลืมหมาป่าขาวที่เดินตามหลังมา รอบตัวตอนนี้ไม่มีเด็กคนไหนหวาดกลัวแล้ว

“ต้าไป๋ เจ้าไม่ไปขึ้นเขากับหน่วนเป่าหรือ” หลินซื่อสงสัย “พวกเขากลับกันมาเร็วขนาดนี้เลย”

เมื่อหมาป่าขาวได้ยินคำถามของหลินซื่อ ขาทั้งสี่ก็อ่อนยวบไปหมด

ปกติแล้วหลินซื่อจะสัมผัสได้ถึงความเย่อหยิ่งของหมาป่าขาวจากการเคลื่อนไหวของมัน แต่ในตอนนี้เห็นเพียงความตกใจบนใบหน้าของหมาป่า

หลินซื่อแต่เดิมนั้นจะกลัวหมาป่าตัวนี้เล็กน้อย แต่ในตอนนี้นางโกรธมากกว่า ลืมสิ้นความเกรงกลัว

“เจ้าไปไหนมา หน่วนเป่าขึ้นไปบนภูเขา ทำไมเจ้าไม่ไปกับนาง” ถ้านางไม่ติดว่าต้องรีบไปหาลูก ๆ หลินซื่อคงจะตีมันด้วยไม้สักสองสามที

หมาป่าขาวนอนหมอบ หูลู่หางตก นึกรังแกข้าเพราะข้าพูดไม่ได้ใช่หรือไม่?

หลินซื่อกินชื่อหูลู่อีกลูก แล้วพูดด้วยสีหน้าเรียบเฉย “หน่วนเป่ารับปากกับแม่แล้วไม่ใช่หรือว่าจะพาต้าไป๋ขึ้นภูเขาไปด้วย” 

“ข้าเห็นว่าตอนนั้นมันกำลังนอนอาบแดด ฮึ่ม วันนี้ไม่อนุญาตให้กินเนื้อ” หลินซื่อโกรธจัด ต้าไป๋ทำได้เพียงมองเซียวหน่วนหยาง เพื่อขอความช่วยเหลือ

เจ้าก้อนแป้งหันมาสบตา “ตั้นแม่ ข้าขอให้ต้าป๋ายไปจัดการเรื่องบางอย่างให้ บอกข้าเร็ว ๆ เรื่องราวเป็นยังไงบ้าง”

หมาป่าขาวส่งกระแสจิตถึงนาง ‘ข้าถูกใครบางคนซุ่มโจมตี หมาป่าหลายตัวที่นี่บาดเจ็บ เพียงแต่คนผู้นั้นก็บาดเจ็บสาหัสเช่นกัน’ 

เป็นครั้งแรกที่มังกรทองตัวน้อยมอบหมายงานแต่กลับทำไม่สำเร็จ เจ้าหมาป่ารู้สึกละอายใจนัก

เจ้าก้อนแป้งพอได้ยินก็โมโห นางรู้อยู่แล้วว่าลุงนั่นจะนำหายนะมาสู่สกุลเซียวในอนาคตแน่นอน “วันนี้งดเนื้อ!”

[1] ไก่บินสุนัขกระโดด (鸡飞狗跳) หมายถึง ความวุ่นวาย อลหม่าน