ความสามารถในการสร้างสุดยอดเมด ที่โคตรจะโอพี

ตอนที่ 52 เมดในร้านไก่ทอดมีสองอาจารย์

ภายหลังจากที่พวกเขาพากันไปกินไอศกรีมก็แยกย้ายกันไปคนละทาง

ไรจิและคาร์ลพวกเขากลับไปฝึกฝนและขยายระดับมาต่อ...ส่วนกอนนั้นกลับมานอนที่ห้องพักอย่างสบายใจพร้อมกับไถสมาร์ทโฟนเล่นจนเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว

“ซีโร่ค่ำนี้ไม่ต้องทำอาหารนะชั้นว่าจะไปหาอะไรกินข้างนอก...พอดีเจอร้านที่น่าสนใจอยากไปลองสักหน่อย”

“ทราบแล้วค่ะ”

ซีโร่ตอบด้วยน้ำเสียงที่เรียบนิ่ง

เธอไม่ทราบว่าทำไมนายน้อยถึงดูอารมณ์ดีกว่าปกติ

.

.

.

----เวลาค่ำคืนมาถึง

ในตอนนี้กอนมาอยู่หน้าร้านอาหารแห่งหนึ่งมันเป็นร้านไก่ทอดสไตล์เกาหลี

ภายในเต็มไปด้วยลูกค้ามากมายโดยเฉพาะลูกค้าที่เป็นนักท่องเที่ยว...

กอนเดินเข้าไปในร้านด้วยรอยยิ้มโดยมีซีโร่เดินตามมาติดๆ

...

และทันใดนั้นเองสีหน้าที่อารมณ์ดีก็เปลี่ยนเป็นตกใจอย่างกะทันหัน

เมื่อเขาพบอาจารย์อเล็กซ์และอาจารย์คิมนั่งร่วมโต๊ะพูดคุยอะไรบางอย่างกันอยู่

และดูเหมือนว่าตอนนี้อาจารย์อเล็กซ์จะมองเห็นเขาเข้าแล้ว

“อ้าว! กอน…กำลังพูดถึงอยู่พอดีเลย”

อาจารย์อเล็กซ์กวักมือเรียกกอนด้วยเสียงที่ดังแบบไม่เกรงใจคนในร้าน

“ครับ! อาจารย์อเล็กซ์แล้วก็อาจารย์คิม”

กอนพูดด้วยรอยยิ้มที่ดูฝืนเขาไม่คิดเลยว่าอาจารย์อเล็กกับอาจารย์คิมจะมานั่งกินอาหารร่วมโต๊ะกัน

คนนึงเป็นอาจารย์คลาสกรีนไวเวิร์นอีกคนเป็นอาจารย์คลาสบราวน์ทอรัส

“นั่งก่อนสิกอน...นายมากินไก่ทอดเกาหลีถูกร้านแล้วรู้ไหมร้านนี้เป็นร้านโปรดของชั้นเลยนะ”

“ครับอาจารย์คิม”

หลังจากนั้นกอนก็ไปนั่งข้างๆอาจารย์คิมตามคำชักชวน

แล้วอาจารย์คิมก็ยื่นไก่ทอดมาให้กอนได้ลอง...

“นี่เป็นสูตรเด็จส่งตรงมาจากเกาหลีร้านโปรดของชั้นเลยนะลองดูสิ!!”

“ครับ!!”

กอนเองแม้จะมีท่าทางที่ดูเหมือเกรงใจแต่เขาก็ไม่ปฏิเสธ

หยิบไก่ทอดขึ้นใหญ่เข้าปากทันที

“เคร็ก!!”

เพียงแค่คำแรกที่ได้กัดเข้าปากทั้งความกรอบและรสชาติมันแตกต่างจากไก่ทอดบอนชอนที่กอนเคยกินตอนอยู่เวียดนามอย่างเห็นได้ชัดรสชาตินี้มัน...อร่อยกว่าตอนนั้นหลายเท่า

“โฮ!!!!!! นี่มันอร่อยมากเลยครับ”

“ใช่ไหมล่ะ!!! นี่มันรสชาติตรงตามบ้านเกิดของชั้นเลยนะ”

อาจารย์คิมพูดด้วยความภาคภูมิใจ

.

.

“จะว่าไปแล้วคิม คลาสของนายจะส่งเด็กคนไหนลงแข่งกีฬาสีประลองเดี่ยวอย่างงั้นเหรอ”

[ ประลองเดี่ยว : เป็นการต่อสู้ตัวต่อระหว่างเกรทเทอร์ จะใช้สกิลกามายหรืออาวุธอุปกรณ์เสริมอะไรก็ได้จะชนะก็ต่อเมื่ออีกฝ่ายยอมแพ้ หรือออกนอกพื้นที่สนาม ]

ประลองเดี่ยวเป็นกีฬาที่อาจารย์อเล็กซ์ตั้งความหวังไว้มากที่สุดในการประลองเดี่ยวนั้นไม่ว่าอะไรก็เกิดขึ้นได้

และกีฬาสีในครั้งนี้มันสำคัญจริงๆหากพวกเขาไม่หลุดพ้นจากที่โหล่...คลาสบราวน์ทอรัสก็แทบไม่เหลืออะไรแล้วแน่นอนไม่ว่าจะเป็นงบหรือสิทธิเข้าออกดันเจี้ยน

“ไม่รู้สิชั้นไม่ใช่คนคัดเลือกหรอกเป็นอาจารย์คนอื่นๆภายในคลาส...และอาจารย์ส่วนใหญ่ก็มักจะชอบกีดกันชั้นด้วย นายก็น่าจะรู้เรื่องนี้ดีนะ”

“ฮ่าฮาๆๆก็นายมันบ้าแถมชอบทำอะไรเอาแต่ใจเองนิ...อย่างเช่นเรื่องที่นายเป็นอาจารย์คลาสกรีนไวเวิร์นแท้ๆแทนที่จะไปรับรองนักเรียนที่มีมานาสีเขียวแต่ดันไปรับรองนักเรียนที่ไม่มีมานามาเนี่ยสิ”

อาจารย์อเล็กซ์ขำออกมาพร้อมจับแก้วใหญ่ยกซดไปหลายอึกจนหมดแก้ว...

“ชั้นละเบื่อกับเจ้าพวกนั้นจริงๆ........แต่นายมัวมาพูดถึงคลาสอื่นๆมันจะดีเหรอคลาสของนายเองก็ดูเหมือนกำลังจะแย่แล้วนะ คราวนี้นายจะส่งนักเรียนคนไหนไปล่ะ”

อาจารย์คิมเป็นฝ่ายถามบ้างและกอนก็ดูเหมือนจะรอฟังคำตอบอย่างตั้งใจเช่นกัน

“ก่อนหน้านี้ก็ยังไม่ค่อยมั่นใจสักเท่าไหร่แต่ตอนนี้มั่นใจมากเลยล่ะ...”

แล้วหลังจากนั้นอาจารย์อเล็กซ์ก็หันไปมองกอน

“...คิดว่าอาจารย์ไม่รู้เหรอกอนว่าพวกเธอไปก่อเรื่องอะไรไว้”

กอนที่นั่งฟังอย่างตั้งพลางกินไก่ไปพลางก็สะดุ้งเฮือกขึ้นมาทันที...

“คือว่าอาจารย์อเล็กซ์--”

กอนพยายามพูดแก้ตัวบางอย่างแต่ก็ถูกอาจารย์พูดขัด

“ก็นะ! รุ่นพี่พวกนั้นมักจะแอบทำอะไรแบบนี้กันตลอดนั่นแหละเหมือนกลายเป็นธรรมเนียมไปแล้ว ทั้งที่รู้ว่ามันผิดกฎของคลาส...เจอรุ่นน้องสั่งสอนคงจะหลาบจำไปบ้าง”

“อาจารย์ไม่ว่าอะไรเหรอครับ”

กอนพูดด้วยความแปลกใจเล็กน้อย

“ไม่ใช่ไม่ว่าอะไร...แต่เดี่ยวพรุ่งนี้เช้าอาจารย์มีเรื่องต้องคุยกับพวกเธอทั้งสามคนพร้อมกันอีกที”

“อึก! เข้าใจแล้วครับ”

กอนก้มหน้ารับทราบ

แล้วหลังจากนั้นอาจารย์อเล็กซ์กับอาจารย์คิมก็พูดคุยกันอีกหลายเรื่องไม่ว่าจะเป็นเรื่องความไม่หลาบจำของอาจารย์คิมในการลงทุนที่ผิดพลาดอีกแล้ว แล้วก็บ่นเรื่องผู้มีอำนาจภายในเกาะเกอแรนด้า...

กอนสังเกตเห็นว่าพวกเขานั้นดูสนิทกันมากๆแต่ก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรเคี้ยวไก่ทอดต่อไปอย่างเอร็ดอร่อย

.

.

อาหารค่ำคืนนั้นจบลงโดยการที่อาจารย์คิมมีธุระด่วนเข้ามาแล้วเป็นฝ่ายขอกลับไปก่อน

...แต่ก็ถูกอเล็กซ์ทักเรื่องค่าอาหาร

“นายจะให้ชั้นเลี้ยงอีกแล้วใช่ไหม”

อาจารย์คิมทำหน้าเจื่อนๆแล้วหัวเราะแห้งๆออกมา...

สุดท้ายในคืนนั้นกอนอาสาเลี้ยงเหล่าอาจารย์...แม้อาจารย์อเล็กซ์จะปฏิเสธแล้วก็ตาม

“บ้าไปแล้วเหรอจะให้นักเรียนเลี้ยงได้ยังไง”

“ไม่เป็นไรหรอกครับอาจารย์ผมต้องการที่จะทำแบบนี้เอง...คิดเสียว่าวันนี้ผมถูกหวยก็แล้วกัน”

ในคืนนั้นกอนอารมณ์ดีเป็นพิเศษ เนื่องจากมีเงินอีกจำนวนหนึ่งร้อยล้านเยนโอนเข้าบัญชีของเขา

แน่นอนว่าคนที่โอนมาคือสุดยอดเมดของเขาที่ชื่อว่ามูกุงฮวา

จากข่าวที่เขารู้มาดูเหมือนในวันนี้เธอจะได้เลื่อนขั้นจากผู้ที่มีทรัพย์สินมากที่สุดในโลกร้อยอันดับมาเป็นห้าสิบอันดับแล้ว...ทำให้วันนี้เธอมีอารมณ์ดีเช่นกัน

ดูเหมือนว่าเรื่องที่กอนได้รับเงินจากมูกุงฮวานั้นอาจารย์คิมก็รู้แล้วแม้จะไม่ทราบว่าอาจารย์คิมรู้เรื่องนี้ได้ยังไงก็ตาม...อาจารย์คิมอาจจะมีความลับบางอย่างกับมูกุฮวาที่ปิดบังเขาไว้อยู่ก็ได้

แล้วหลังจากนั้นอาจารย์คิมก็หันมายิ้มกับกอน

“กอนถ้าไม่ว่าอะไรอาจารย์ขอยื—”

“ไม่ได้ครับอาจารย์ผมคิดว่าอาจารย์แค่เลิกเอาเงินไปลงทุนโดยเสียเปล่า อาจารย์น่าจะมีเงินเก็บเหลือเยอะแล้วนะครับ”

กอนรู้ว่าอาจารย์คิมต้องการที่จะพูดอะไรเลยปฏิเสธไปทันควัน

.

.

.

ในระหว่างทางเดินกลับห้องเช่านั้นอยู่ๆซีโร่ก็โผล่มาพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง

“อ่อ!...ที่แท้เรื่องราวมันก็เป็นแบบนี้เองเหรอคะนายท่านกะจะไม่บอกชั้นจริงๆเหรอว่าน้องมูกุงฮวาโอนเงินมาให้....นายท่านคิดจะเอาไปใช้อย่างสุรุ่ยสุร่ายอีกแล้วสินะคะ”

“ป-เปล่านะก็แค่จะเอาไปซื้อวัตถุดิบสร้างสุดยอดเมดคนต่อไปไง”

หน้ากากสีขาวหันมาจ้องกอนใกล้ขึ้นเรื่อยๆพร้อมกับออร่าที่เต็มไปด้วยความไม่เชื่อใจ

และในคืนนั้นเมื่อกลับมาถึงห้องพักกอนก็ถูกซีโร่สวดยับเรื่องที่เขาปิดบังทั้งเรื่องเงินที่มูกุงฮวาโอนมาและเรื่องที่เขาคิดจะนำเงินอีกจำนวนมากไปซื้อวัตถุดิบที่ประหลาดจากตลาดมืด

.

.

.

ฝากติดตามผลงาน เพจเฟสบุ๊ค : https://bit.ly/3aJY2ic