ฟิคหัวขโมยแห่งบารามอส เจ้าชายเฟริน เจ้าหญิงเฟริโอน่า

“ยินดีด้วยที่เอาชนะ เฟริน เกรเดเวล เจ้าชายรัตติกาลได้”

เสียงเย็นเยือกราวกับมานั่งอยู่กลางใจ ร่างสูงของผู้ที่น่าจะตายไปแล้วตบมือเป็นจังหวะเบา ๆ ภาพรอบ ๆ ก็พังครืนลงเหลือเพียงห้องสี่เหลี่ยมเช่นเดิม ยังคงนั่งที่เดิม สงบเหมือนเดิม ราวกับเรื่องราวที่เกิดขึ้นเป็นเพียงภาพลวงตา

ภาพลวงตา...

นี่เขาโดนดีเข้าให้แล้ว เพียงพริบตาชั่ววินาที เขาก็เข้าไปอยู่ในมนตราของเจ้าชายหนุ่มตรงหน้าได้ น่ากลัวเกินไป

“เป็นยังไงบ้างกับชัยชนะ”

เฟรินดีดนิ้วเปาะ พายุก็โหมกระหน่ำขึ้นอีกรอบจนชายชราต้องเอามือขึ้นปิดใบหน้า ภาพสุดท้ายคือดวงตาเรียบเฉยของเจ้าชายแห่งเดมอส

เขตอาคมปกป้อง

คำสั่งถอยทัพ...

ลอเรนซ์ เฟลิโอน่า และโรถอยห่างจากศัตรู สายลมโอบรอบพวกเขาไว้ สายลมของผู้ปกป้อง สายลมที่เฉียดเฉือนเหล่าผู้หาญกล้าทำร้ายคนสำคัญของเขา

สายลมพัดโหมกระหน่ำอีกรอบจนเหล่าผู้ชมทั้งหลายต้องยึดที่มั่นไว้แน่น ม่านพลังรูปกล่องสี่เหลี่ยมค่อย ๆ ทลายลง เผยให้เห็นสายลมที่โอบอุ้มคนสามคนที่กระจัดกระจายอยู่ ก่อนสายลมจะพัดผ่านหายไป ทั้งสามคนกลับเข้าไปรวมกลุ่มกับชายหนุ่มที่ยืนรออย่างสงบ

“เหตุผลใดกันที่พวกท่าน ทำแบบนี้”

ทั้งสี่มองหน้ากัน ชายอาวุโสเขม้นสายตาไม่ให้ใครเปิดปากออกมา

“อ๊าก...”

ร่างของทั้งสี่ทรุดลงกับพื้นถูกกดทับ โดมพลังสีดำขนาดใหญ่คลุมตัวทั้งสี่ไว้ แต่โดนชายชรายันพลังเวทย์ไว้ได้ กัดฟันกรอดมองสถานการณ์ตรงหน้า ส่งอีกสามคนที่บาดเจ็บมากแล้วจากการต่อสู้ออกจากม่านพลังไป สายพลังสีทองพุ่งเข้าใส่ทั้งสามหมายเข้าจับกุมไว้อีกรอบแต่โดนพลังสีดำปัดออก โรเวนหันไปมองรุ่นน้องสาวที่ปัดพลังเขาทิ้งออกไป

“เหตุผลเราคือป้องกันไม่ใช่เข่นฆ่าค่ะรุ่นพี่” เฟลิโอน่าแย้มยิ้ม โรเวนหันไปมองรุ่นน้องอีกคนทันที จริงอย่างที่หญิงสาวพูด เฟรินแค่จับชายชราขังไว้เท่านั้นไม่ได้ทรมานอะไร “ปีศาจไม่จำเป็นต้องสนุกกับการฆ่าเสมอไป”

“สวยจังเลยค่ะ ถ้าคุณเฟลิโอน่าอยู่ด้วยก็คงจะชอบแน่ ๆ เลยล่ะค่ะ” เรนอนเลือกดูผ้าแพรชั้นดีหลากสี ดูสวยสดงดงาม

“นั้นน่ะสิ เสียดายที่สองคนนั้นมาไม่ได้” แองจี้เอ่ยขึ้นมาอย่างนึกเสียดาย

“ฉันก็พอรู้ว่า เฟรินเก่งน่ะ แต่ไม่คิดว่าจะเก่งขนาดนี้” มาทิลด้าเอ่ยถึงเพื่อนชายที่ไม่ได้อยู่ด้วย

เก่ง น่าเกรงขาม ดูน่ากลัวจนอยากถอยหนี หากแต่ความอบอุ่นที่มีอยู่เสมอกับกลิ่นหอมอ่อน ๆ พวกนั้นที่ทำให้ชายหนุ่มดูอ่อนโยนละมุ่นเช่นเคย โดยเฉพาะเมื่อเจ้าตัวได้อยู่กับเจ้าหญิงแห่งคาโนวาล ก็กลับกลายเป็นเพียงเด็กหนุ่มสิ้นฤทธิ์ไปทันที

“นั้นน่ะสิ หมอนั่น”

ดวงตาของแม่มดสาววาววับ การต่อสู้ในครั้งนั้นปลุกสัญชาตญาณการต่อสู้ในตัวทุกคนจนอยากจะกระโดดเข้าสู้กับหัวขโมยสักยกสองยก

เสียงบ่นถึงชายหนุ่มทำให้หญิงสาวอีกคนมีอาการเหม่อลอยขึ้นมาทันที

เฟริน หัวขโมยหนุ่มที่เธอคิดว่ารู้จักดีแต่กลับเหมือนไม่เคยได้รู้จักเลย ดวงตาสีน้ำตาลคู่นั้นทั้งว่างเปล่า ทั้งเจ็บปวดจนเธอนึกเป็นห่วงเสียจนลืมความน่ากลัวที่ชายหนุ่มแสดงออกมาจนหมดสิ้น เหมือนอีกสามสาวจะรู้สึกตัวพากันสะกิด

“คุณคาลิน่าค่ะ สร้อยข้อมือนี้สวยจังเลยค่ะ”

เรนอนลากหญิงสาวไปทางร้านเครื่องประดับชี้ชวนกันดูของอย่างสนุกสนาน คาลิน่าเดินลึกเข้าไปอีกด้าน สะดุดเข้ากับสร้อยข้อมือสีน้ำตาลเข้มเปลือกไม้เป็นห่วงร้อยต่อกันขนาดพอดี สะดุดตาที่สุดคือหิน อัญมณีขนาดเล็กสีเหลี่ยมจัตุรัสสีดำตรงกลางสลักลวดลายบางอย่างดูแปลกตาและมีเสน่ห์ดึงดูดได้อย่างน่าประหลาด

“หิน อคอติล หินลึกใต้ท้องทะเลสวนสวรรค์แดนใต้ สลักลวดลายเทพคุ้มครอง ตัวสร้อยออกแบบเป็นสายห่วง เหมาะแก่การมอบให้กับคนรักมากเลยน่ะค่ะน้อง ห่วงสื่อถึงความห่วงใย ห่วงหา ให้แฟนคุณน้อง คิดถึงน้องทุกครั้งที่สวมใส่ อีกอย่างเส้นนี้ขึ้นชื่อเรื่องการคุ้มครอง ปกป้องดูแลให้ปลอดภัย ไม่ว่าแฟนคุณน้องจะไปที่ไหน ก็มั่นใจได้เลยเพราะท่านเทพจะคอยคุ้มครองตลอดเวลา”

“ว้าว คาลินซื้อเลย ให้อีตาเฟรินไง หมอนั่นซะจะตาย จะได้มีท่านเทพคอยคุ้มครองติดตัวด้วย” แองจี้ยุยงหญิงสาวที่หน้าแดงก่ำด้วยความเขินอายจนน่าแกล้ง

“สวยด้วยน่ะค่ะ คงเหมาะน่าดู”

คาลิน่าถอนหายใจ พยักหน้าให้กับคนขายที่หยิบสร้อยข้อมือใส่ห่อให้ เธอหยิบกำไลข้อมือน่ารัก ๆ อีกชิ้นขึ้นมาดูก่อนจะส่งให้คนขาย

“เหมาะกับ เฟลิโอน่าดี”

แกรก...

เฟรินลากเก้าอี้มานั่งลงตรงหน้าชายชราสงบนิ่งรอฟัง มือหน้าจับหมากรุกที่โดนเล่นค้างทิ้งไว้ขึ้นมาจัดใหม่ ผายมือเชื้อเชิญอีกฝ่ายเล่นด้วยกัน ชายชราช่างใจเล็กน้อยก่อนจะลงมือขยับเบี้ยเดินไปทางข้างหน้า

“หมากรุกมี คิงเป็นหมากสำคัญ คิงตายกระดานก็จบ ถึงแม้ว่าจะเสียเรือ หรือ ควีนก็ไม่นึกเสียดาย”

คำชวนคุยธรรมดาที่แฝงความหมาย ทำให้ชายชราหัวเราะขึ้นมาเบา ๆ

“ชีวิตมิอาจคล้ายดังหมากรุก ในชีวิตหมากสำคัญที่ต้องปกป้องมักมีมากกว่าหนึ่งเสมอ เจ้าชาย”

เฟรินเลิกคิ้ว แสร้งตีหน้าเศร้าถอนหายใจเฮือก ดันเบี้ยไปชนบิชอบล้มลง

“อัศวินกำจัดขุนนาง บางบอกเป็นการเหี้ยมโหด ทหารใต้บัญชาสังหารเสนาผู้นำทัพ บางบอกทหารกล้าช่วยจัดการเสนาผู้ละโมบ ต่างคนต่างคิด ต่างคนต่างมอง ถ้าคิดว่าเป็นศัตรู ทั้งโลกก็จะกลายเป็นศัตรู หากคิดว่าเป็นมิตร ทั้งโลกก็จะไม่มีศัตรู มีพลังไว้ปกป้อง มีพลังไว้ทำร้าย ผู้ชนะเป็นผู้กำหนด เป็นผู้บัญญัติแนวคิดเสมอ”

“การปกป้องคือการเตรียมการเพื่อตั้งรับสิ่งชั่วร้าย”

เฟรินขยับยิ้มกว้าง

“ท่านไม่มีสิทธิพูดคำนั่นตั้งแต่ท่านเข้าบุกโจมตีก่อนแล้ว ทันทีที่ท่านมุ่งดาบเข้าใส่ผู้อื่น ต่อให้ร้องขอความยุติธรรม ท่านก็เป็นได้เพียงฆาตกร ไม่ว่าเหตุผลของท่านจะเป็นการปกป้องหรือเหตุผลใดก็ตาม สุดท้ายคนผิดก็คือท่าน หาใช่ผมไม่”

ดวงตาของบุรุษสองวัยสบประสานกันนิ่งหยั่งเชิง

“ทำไม ท่านถึงได้ยึดติดกับพลังนั่นนัก ทำไมท่านถึงต้องกลัวเสียของสำคัญขึ้นมา”

“เจ้าชายแห่งรัตติกาล พลังของผู้สยบจ้าวปีศาจเดมอส พลังที่ทั้งทำร้ายและปกป้อง ข้าต้องการเพียงปกป้อง หากแต่ข้านั้นไร้ซึ่งกำลัง จึงเพียงต้องการพลัง”

“ถ้าท่านแค่ต้องการพลัง ให้ผมช่วยก็ได้”

“ปีศาจไร้สัจจะ เชื่อไม่ได้”

เฟรินหลุบสายตาลงปิดสนิท ถอนหายใจเฮือก

ผิดเพียงชาติกำเนิด ชาติกำเนิดที่เกิดจากปีศาจ ผิดเพียงสายเลือด สายเลือดที่ไม่อาจเลือกได้ แค่เกิดเป็นลูกปีศาจก็ไม่อาจพิสูจน์ตัวตนได้

“ปีศาจหรือมนุษย์ต่างกันเพียงรูปลักษณ์ ไม่อาจตัดสินจากภายนอก ท่านควรตัดสินจากจิตใจ จะเชื่อหรือไม่ขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของท่าน แต่ผมขอให้สัจจะกับท่าน หากท่านต้องการ ผมจะยื่นมือเข้าช่วย”

ความหนักแน่นทั้งวาจาและสายตา ทำให้ผู้ชรากว่าอ่อนแสงลง

“เจ้าไม่โกรธในสิ่งที่ข้าทำ”

“การกระทำของท่านไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอะไร ผมเชื่อว่าท่านตัดสินใจอย่างดีแล้ว และอีกอย่าง ผมก็ไม่ได้เสียใครไปเพราะเรื่องที่เกิดขึ้นนี้สักหน่อย”

ชายชรามองเด็กหนุ่มตรงหน้า ความสำนึกผิดบนความละอายพุ่งวูบเข้าใส่ นี่เขากำลังทำอะไรอยู่ เพียงเพื่อจะป้องกันเรื่องที่ยังไม่รู้ว่าจะเกิดหรือป่าว เขากลับพยายามช่วงชิงหัวใจของคนอื่นไปได้อย่างไร้เหตุผลสิ้นดี

“ท่านพอจะบอกผมได้ไหมว่าทำไม ท่านถึงตัดสินใจทำเรื่องแบบนี้” เสียงทุ้มเอ่ยอย่างนุ่มนวลไร้ความโกรธ แต่จริงจังตรงไปตรงมา

ชายชราต้องถอนหายใจ ยอมเสี่ยงกับชายหนุ่มตรงหน้าดูสักครั้ง

“มีคำทำนายของพวกเราแสดงให้เห็นถึงการรุกรานของปีศาจ เพราะความกลัวจึงเกิดการตัดสินใจทำสิ่งนี้กันขึ้นมา”

“ท่านน่าจะปรึกษาผมให้เร็วกว่านี้ ผมเป็นถึงเจ้าชายเดมอสเชียวน่า ถ้าท่านต้องการให้ช่วย ทำไมไม่มาบอกเหตุผลกันดี ๆ เล่า” ชายหนุ่มกลั้วหัวเราะ เอนหลังพิงพนักเก้าอี้

นี่เขาต้องมาโดนล่าค่าหัวเพียงเพราะเรื่องฝันร้ายของใครบางคนเนี่ยน่ะ คำทำนายที่ไม่รู้ว่าจะจริงหรือป่าวหรอเนี่ย เหตุผลถึงจะ งี่เง่าไปสักหน่อย แต่ถ้าเดมอสบุกจริงก็คงน่ากลัวอยู่ไม่น้อย เมื่อความกลัวบดบัง สติก็พลันหดหาย

“ดินแดนของท่าน?”

“ดินแดนของพวกข้าเคยเป็นส่วนหนึ่งของเอเดน เดมอส ก่อนจะหายไปจากแผนที่ด้วยฝีมือของพ่อเจ้า เจ้าชาย”

“เรื่องในอดีตถ้ายึดติดในปัจจุบัน รั้นแต่จะเป็นความแค้นไม่รู้จักจบจักสิ้น วางมือเสียเถอะ ผมขอให้สัญญาแก่ท่านเลยว่าจะไม่ยุ่งเกี่ยวกับดินแดนของท่านอย่างแน่นอน ถ้าท่านไม่มายุ่งเกี่ยวกับผมก่อน”

สิ้นเสียง เวทย์พันธะก็จางหายไป เด็กหนุ่มเดินไปยังประตูก่อนจะผายมือออกเชื้อเชิญ

.............................................................................................................