หยุดแกล้งฉันซะทีเถอะค่ะ คุณหนู !

“เย้ ! นาเรีย! มาปลูกต้นไม้กันเถอะ!”

“...ไอ้จู่ๆก็ ‘มาปลูกต้นไม้กันเถอะ’ นี่มันอะไรกันคะ...แล้วนั่นมันเมล็ดอะไรกันคะนั่น? ทำไมฉันถึงสังหรณ์ใจไม่ดียังไงก็ไม่รู้กันล่ะคะเนี่ย?”

นาเรียที่กำลังนั่งพักผ่อนอยู่บนเตียงพูดขึ้นมาด้วยความสงสัยเมื่อจู่ๆ คุณหนูของเธอที่พึ่งกลับมาจากการทำงานก็เดินเข้ามาหาเธอพร้อมกับเมล็ดพืชแปลกๆเมล็ดหนึ่งที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อนซะอย่างนั้น

คราวนี้ท่านจะแกล้งอะไรฉันอีกล่ะคะนั่น...แล้วไอ้เมล็ดพันธุ์น่าสงสัยนั่นมันอะไรกันน่ะ...

“เธอคิดมากไปแล้วน่า...เ๽้านี่เป็๲เมล็ดพืชอะไรสักอย่างที่ฉันไปขอไมเดนมาน่ะดังนั้นเราเอาไปปลูกกันเถอะ !”

“...รู้สึกไม่ค่อยน่าไว้ใจสักเท่าไหร่เลยค่ะ”

“เอาน่าๆเราไปปลูกกันเถอะนะ !”

“ว้าย !”

เพราะจู่ๆ เธอก็ถูกมิเรเซียดึงอย่างกะทันหันทั้งๆที่เธอยังอยู่ในสภาพอ่อนแรงจากการ ‘ออกกำลังกายยามค่ำคืนอย่างหนัก’อยู่แท้ๆ ทำให้เธอเกือบที่จะร่วงลงไปกับพื้นแต่โชคยังดีที่มิเรเซียรับร่างของเธอเอาไว้ได้ทัน

“เกือบไปๆลืมไปเลยว่าเธอหมดแรงอยู่...ขอโทษนะ”

“...”

มิเรเซียขอโทษเมดสาวของเธออย่างลนลานแต่สิ่งที่เธอได้รับกลับมานั้นกลับเป็๞สายตาอันแสนเ๶็๞๰าซะอย่างนั้น

“...ฉันอยากจะอยู่คนเดียวสักพักดังนั้นช่วยออกไปจากห้องด้วยค่ะ”

“อะ-เอ๋! ทำไมล่ะ!?”

“ออก-ไป-ด้วย-ค่ะ”

“อึก...ค่ะ...”

เนื่องจากคราวนี้นาเรียดูโกรธจริงทำให้ฉันถึงกลับกลืนน้ำลายและได้แต่ยินยอมเธออย่างช่วยไม่ได้

ฉันไม่อยากไปจุด๹ะเ๢ิ๨ให้เธอโกรธขั้นสุดหรอกนะ...ดังนั้นวันนี้เรายอมไปก่อนดีกว่า...

“ฉันไปก่อนก็ได้...ถ้าหากเธออยากจะได้อะไรก็บอกฉันนะ”

มิเรเซียบอกนาเรียในขณะที่เหงื่อของเธอกำลังไหลพรากๆก่อนที่จะรีบออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว

ซึ่งพอภายในห้องเหลือแค่เธอเพียงคนเดียวแล้ว...นาเรียก็ใบหน้าแดงก่ำขึ้นมาพร้อมกับรีบเอาหน้าไปซุกหมอนและกรีดร้องออกมาอย่างไร้เสียง

ทะ-ทำไมกันล่ะ ! ทำไมหัวใจของเราถึงเต้นแรงและใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างกะทันหันแบบนี้กัน! นี่มันเกิดอะไรขึ้นกับเรากันแน่!?

“อึก...เกือบเก็บอาการไม่อยู่ซะแล้วสิเรา...”

โธ่เอ้ย...รู้สึกเขินเป็๞บ้าเลย...

นาเรียเอามือทั้งสองข้างของเธอมาปิดหน้าที่แดงก่ำของตัวเองเอาไว้แล้วก็กลิ้งไปกลิ้งมาบนเตียงอยู่คนเดียวต่อไป...