มายทิชเชอร์คุณครูสุดสวย

ต่อหน้าสาวสวย เลขาหลี่ไม่อยากให้ความโกรธมาบดบังจนต้องทำให้ตนเองเสียหน้า มันพยายามทำตัวสุขุมเยือกเย็นมากที่สุดเท่าที่จะทำได้ มันถอดเสื้อโค้ตแล้วขว้างลงพื้น

ดวงตาของชายทั้ง 2 คน กลายเป็นเย็นชา พลางต่างจ้องมองกันหลี่ชาวเชื่อว่าด้วยความที่เขาเป็นลูกของหัวหน้าผู้กำกับ ทั้งยังเป็นเลขาของพรรครัฐบาล ด้วยพลังอำนาจนี้ไม่มีใครกล้าที่จะกดหัวเขา

นอกจากชายตรงข้ามเขา จะไม่กลัวมันแล้วยังกล้าเอามือเลอะน้ำมันมาแตะโค้ตเขาอีก ซ้ำเขายังถูกมองอย่างหยาบคาย นี่ทำให้คนที่หยิ่งยโสคนหนึ่งอย่างหลี่ชาวไม่สามารถทนได้

“อาจารย์ซู มาได้แล้ว!” เมื่อบรรยากาศเหมือนจะเลวร้ายลง ทันใดนั้นอาจารย์หวางเฟิงก็ตะโกนมาจากที่ไกล ๆ “คุณยังมีนักเรียนที่ต้องดูแลอยู่นะ!”

“คร้าาา เดี๋ยวไป!” ซูจีมอง 2 ชายด้วยสายตาลึกล้ำ จากนั้นวิ่งไปที่สนาม

เมื่อซูจีจากไป ทันใดนั้นสีหน้าของหลี่ชาวก็เปลี่ยนไป เขาเชิดคางขึ้นจ้องมาที่ฉินเฉาแล้วถามขึ้นว่า

“พูดมา แกต้องการเงินเท่าไหร่?”

“อะไรนะ?” ฉินเฉาไม่ได้แสดงท่าทีอะไรชั่วขณะ

“ฉันหมายความว่า แกต้องการเงินเท่าไหร่ ที่จะไปจากชีวิตซูจี” เลขาหลี่หยิบเอาสมุดเช็คเล่มเล็ก ๆ ออกมาจากกระเป๋า แล้วพูดว่า “บอกตัวเลขมา เอาเงินไป แล้วรีบออกไปจากโรงเรียนกวงหยวน เงินนี้เพียงพอสำหรับแกที่จะใช้ไปตลอดชีวิตในที่ไหนสักที่”

“เอิ่ม” ฉินเฉาเข้าใจความหมายของมัน เขากอดอกแสยะยิ้ม “เงินเป็นสิ่งที่ดี ผมก็ชอบเงินเหมือนกัน”

“ฉันก็คิดงั้น ฉันรู้ว่าหน้าอย่างนายเป็นคนแบบนั้น” มุมปากของหลี่ชาวแสดงร่องรอยของความภาคภูมิแล้วเหยียดหยาม “แค่บอกฉัน แกต้องการเท่าไหร่ ฉันไม่ชอบคนพูดมากเป็นคนต้องรู้จักสุจริต รู้จักตัวเอง”

“นายพูดถูก ต้องรู้จักตัวเอง” ฉินเฉาพยักหน้า เหมือนเขายอมรับข้อเสนอของหลี่ชาว “ถ้านายรู้จักตัวเอง นายก็ควรจะรู้ว่าเงินของนายมาจากไหน แม้เสื้อผ้าของฉันจะมาจากตลาดนัดถูก ๆ ไม่เหมือนกับของมียี่ห้ออย่างนาย แต่เสื้อผ้านี้ซื้อมาด้วยเงินที่ฉันหามาด้วยตนเอง แล้วฉันรู้สึกสบายใจอย่างมากเมื่อใส่มัน ไม่มีความรู้สึกกดดันใด ๆ แม้ว่าฉันจะขี่แค่จักรยาน แต่ฉันก็ใช้เงินเดือนของตัวเอง ที่หามาอย่างสะอาดแล้วสุจริต ฉันไม่กลัวจะมีคนมาแทงข้างหลัง”

“นายขว้างเสื้อผ้าที่มียี่ห้อราคาแพงของต่างประเทศลงพื้นอย่างไม่แยแส นายขับออดี้ Q7 ที่น่าประทับใจ แล้วหยิบสมุดเช็คออกมาอย่างงดงาม โชคไม่ดี มันเกินกว่าเงินที่ควรจะได้ เงินเดือนพ่อของนายไม่กี่พันหยวนแล้วของนายเองก็ไม่เกินนั้น นายรวมเงินเดือนของพวกนายเพื่อซื้อออดี้ Q7 คันนี้เหรอ?”

“ฮึ่ม” ดวงตาของหลี่ชาวเป็นประกายด้วยความโกรธ เขาแสยะยิ้ม “ช่างมีคารมคมคายซะจริง แม้ว่าจะเป็นเหมือนที่นายพูดแล้วยังไง ในเมื่อ นายก็ยังเป็นแค่ยามโง่ ๆ จำคำฉันไว้ ถ้าแกยังตามพัวพันซูจีอีกล่ะก็ นายจะไม่มี ‘ผลไม้ดี ๆ ให้กิน’ ตราบเท่าที่ฉัน หลี่ชาว คนนี้ยังอยู่ที่เมืองซู่หนาน แก ฉินเฉาจะไม่มีแม้แต่ ‘ผลไม้ดี ๆ ให้กิน’ ”

“มาหาฉันได้เลย ฉันอยากจะเห็นเหมือนกันว่าฉันจะไม่มี ‘ผลไม้ดี ๆ ให้กิน’ ยังไง” ฉินเฉายืนอยู่กับที่ ไม่ได้รู้สึกถึงคำขู่ของหลี่ชาวแม้แต่น้อย “แต่เลขาหลี่ที่ยิ่งใหญ่ กรุณาจำคำไม่กี่คำนี้ไว้ด้วยแล้วกัน ‘เมื่อผู้ชายธรรมดาโกรธ เลือดจะนองทุก ๆ 5 ก้าว’ ”

“ดี งั้นเราจะได้เห็นกัน” เมื่อเห็นซูจีเดินกลับมา หลี่ชาวมองไปที่ฉินเฉา จากนั้นก็หันหลัง แล้วขับรถจากไป

“พวกนายคุยอะไรกัน?” หลังจากจัดการกับพวกนักเรียนเสร็จสิ้นแล้วกลับมา ซูจีถามฉินเฉาเพราะเธออยากรู้เหลือเกิน

“ไม่มีอะไร พวกเราแค่เปิดใจคุยกันน่ะ” ฉินเฉายักไหล่ “ดูเหมือนเพื่อนคนนี้ของคุณจะให้คำแนะนำบางอย่างกับผม”

“อย่าไปสนใจเขา” ซูจีพูด “เขาเกิดในไหน้ำผึ้งตั้งแต่เด็ก เป็นพวกคุณชาย ฉันเจอเขาตอนที่กำลังเรียนที่ต่างประเทศ ตั้งแต่นั้นเขาก็เอาแต่ตามตื๊อแล้วอยากเป็นแฟนกับฉัน ฉันไม่ชอบพวกรวยแต่โง่แบบนี้”

“งั้นคุณก็ไม่ต้องการ BMW? บ้าน?”

“ตาบื้อ แน่นอนว่าฉันต้องชอบพวกมันสิ!” ซูจีกลอกตา “แต่ฉันมีพวกมันหมดแล้วไง”

ซูจีจ้องตาฉินเฉา ทันใดนั้นก็พูดว่า “อันที่จริงข้าวของดูราคาแพงพวกนี้มันก็แค่ของนอกกายทั้งนั้น ต่อให้จะรวยมากแค่ไหนพอตายก็เอาไปไม่ได้อยู่ดี ข้าวของพวกนี้ไม่ใช่สิ่งที่ฉันตามหา”

“งั้นอะไรที่คุณตามหาล่ะ?”

“นายเชื่อเรื่องการฝึกตนมั้ย?” ทันใดนั้นซูจีก็ถามเขา ทันใดนั้นหัวใจของฉินเฉากระตุก เขามองไปที่ซูจี จากนั้นพยักหน้าตามจิตสำนึก

“ฉันรู้ว่านายต้องเชื่อ หยุดพูดเรื่องพวกนั้นที่นี่ นายไปทำงานก่อนเถอะ จำไว้บ่ายนี้นายต้องพาฉันไปโรงเรียนหลี่นาด้วยกัน”

ซูจีพูดอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย จากนั้นเธอก็ทิ้งฉินเฉาไว้แล้ววิ่งไปที่สำนักงาน ทำให้ฉินเฉายืนอยู่คนเดียวที่มุมสนาม ปราศจากร่องรอยที่เกิดขึ้น

ทำไมซูจีถึงถามเกี่ยวกับการฝึกตนหรือว่าเธอจะรู้อะไรบางอย่าง?

“ผู้กองโล่ว นี่ผมเอง หลี่ชาว มีเรื่องให้ช่วยหน่อย”

ภายในออดี้ Q7 หลี่ชาววางโทรศัพท์ลง เขาจำได้ถึงสีหน้าที่น่ารังเกียจของฉินเฉา ไม่สามารถทนที่จะแสยะยิ้มได้

“เป็นแค่การ์ดตัวเล็ก ๆ ฉันอยากจะเห็นนักว่าแกจะต่อต้านฉันยังไง!”

หลังจากทำงานในเมืองซูโจวไม่ถึงเดือน ฉินเฉาสร้างศัตรูไว้มากมาย แต่เหมือนว่าเขาจะมีความสุขมากกว่าแต่ก่อน หลังจากเสร็จงานเขาขี่จักรยานไปที่หน้าโรงเรียนเพื่อรอซูจี

“พี่ฉิน จะกลับบ้านแล้วเหรอ?” วันนี้เป็นเวรของจางลี่ เขายืนที่ทางเข้าแล้วทักทายฉินเฉา

“อืม ฉันต้องทำเรื่องส่วนตัวก่อน” ฉินเฉายื่นบุหรี่ให้จางลี่ จางลี่เหมือนจะประจบกับการหยิบยื่นให้นี้ เขาแสดงการขอบคุณฉินเฉาครั้งแล้วครั้งเล่า

“ฉินเฉาหลังเลิกงาน นายไม่ได้รับอนุญาตให้มาวุ่นวายที่หน้าโรงเรียน รีบไปได้แล้ว” หวังเหวินคุนที่ใส่สูทหัวมันแผล็บจากน้ำยาปรับแต่งทรงผม มันไม่รู้ว่าที่นี่เป็นนัดพบของพวกเขาทั้งสอง พอมันเจอฉินเฉามันเลยเอาแต่จะด่าท่าเดียว

“โย่ว ผู้กำกับหวังของเราแต่งตัวแบบนี้ หรือว่าคุณจะไปที่ ๆ เพื่อนตัวน้อยทั้งสามเคยพูดกัน คุณกำลังจะไปตอนนี้เหรอ?” ทันใดนั้นฉินเฉาก็เสนอหน้าเหน็บแนมเขา

“ไอ้เวร! ฉัน ฉันแค่จะกลับบ้าน!” หวังเหวินคุนเหมือนจะสับสนบางอย่างแต่ยังคงอุทานออกมา

“อู๊วว กลับบ้านผมรู้” ฉินเฉายิ้มอย่างคลุมเครือ เขาทำจมูกฟุดฟิด จากนั้นพูดด้วยรอยยิ้มว่า “ผู้กำกับหวางช่างเลิศเลอเหลือเกิน แค่จะกลับบ้านยังฉีดน้ำหอมกู่หลง”

“เหลวไหล นายพูดบ้าอะไร!” หวังเหวินคุนที่กำลังถือกระเป๋าเงินใบเล็ก เปิดประตูรถ เชอร์รี่ QQ แล้วรีบหนีไป

“อึ๋ยย โชคดีจริง ๆ ที่มีคุณ พี่ฉิน” จางลี่เสียใจ ขณะที่กำลังสูบแม่น้ำแดงอยู่ “ก่อนที่คุณจะมา หวังเหวินคุนนั่นเป็นตัวไร้ยางอาย พวกพี่น้องต่างถูกเขาข่มขู่ หลังจากพี่ฉินมา หลายสิ่งเริ่มดีขึ้น โชคไม่ดี พี่ฉินไม่ได้เป็นผู้กำกับ ไม่อย่างนั้นพวกเราพวกพี่น้องจะร้องเพลง ‘บทเพลงแห่งการปลดเปลื้อง’ จริง ๆ ”

“หึหึ เอาน่า” ฉินเฉาตบไหล่เขาแล้วพูดว่า “ฉันจะปกป้องพวกนายเองในอนาคต ตราบเท่าที่ฉันอยู่ที่นี่ ฉันจะไม่ปล่อยให้เจ้านั่นอาละวาดอีก”

“เอิ่ม พวกเราหวาดกลัวเขามานานมาก ต้องขอบคุณสิ่งที่เปลี่ยนแปลงที่นี่”

“ไม่มีอะไรต้องกลัว นายต้องเชื่อคำพวกนี้ ‘อ่อนกลัวแข็ง แข็งกลัวกล้า กล้ากลัวหน้าด้าน หน้าด้านกลัวคนขายประกัน’ ” จางลี่ยอมรับทฤษฎีของฉินเฉา เขาพยักหน้าครั้งแล้วครั้งเล่า

“อืม พี่ฉิน หลังจากนี้ ผมอยากจะไปดื่มกับพี่!”

“ไปดื่มอะไรกัน ฉันไม่ใช่บอสสามนะ” ฉินเฉาตั้งจักรยานขึ้น ตอนนี้ ซูจีที่ใส่ชุดสูทสีแดงวิ่งออกมา ในที่สุดเธอก็เลิกงาน

จางลี่ตกใจเพราะว่าเขาเห็นซูจีอาจารย์พละ น้องสาวของผู้อำนวยการซู นั่งซ้อนท้ายจักรยานของพี่ฉิน จากนั้นกอดเอวฉินเฉาไว้

“ขับเร็ว ๆ ขับเร็ว ๆ! เอาให้เร็ว 70 ไมล์ต่อชั่วโมงเลย”

“นี่มันจักรยานของผม ไม่ใช่รถสปอร์ตบีเอ็มของคุณ โอเค๊!”

“บีเอ็มวิ่งได้ 70 ไมล์ นายไม่สามารถทำให้จักรยานนี่วิ่งเร็วได้เหรอ!”

“งั้นดูว่าอาวุธผู้ฝึกตนของผมวิ่งได้เร็วแค่ไหน!”

คนทั้งคู่ทะเลาะกันขณะที่ปั่นไป

“ไม่อยากจะเชื่อพี่ฉินสุดยอด” จางลี่ไม่ได้สังเกตว่าบุหรี่ในปากหล่นลงพื้นไปแล้ว เขาแค่มองอย่างโง่งมไปตามทางที่คนทั้งคู่ไป “เขาแม้กระทั่งล้วงอาจารย์ซูจีได้ ไม่มีใครในโรงเรียนนี้ที่เขาต้องกลัวแล้ว! บางทีฉันอาจก้าวหน้าถ้าฉันได้ดื่มกับพี่ฉิน!”

ฉินเฉาไม่ได้มีเทคนิคในการปั่นที่รวดเร็ว พวกเขาทั้งคู่แค่เคลื่อนที่บนถนนด้วยความเร็วราวกับสายฟ้า

“ประธานหยาง รถใหม่ของคุณหล่อจริง ๆ!” บนถนน ปอร์เช่คาเยนกำลังเคลื่อนที่อย่างคงที่ ประธานหยางนั่งอย่างประทับใจในที่นั่งคนขับ แล้วเลขาสาวทรงเสน่ห์ที่แต่งตัวอย่างเลิศหรูนั่งข้างเขา

“มันมีแม้กระทั่ง GPS รถคันนี้ช่างอัศจรรย์!”

“แน่นอน ฉันสั่งรถคันนี้มาจากเพื่อนของฉัน เธอไม่สามารถหาซื้อมันได้ในเจียงเป่ย! เซี่ยวฮวง ถ้าเธอติดตามแล้วไปดื่มกับพี่หยาง หลังจากนี้ เธอสามารถขับรถแจ่ม ๆ ได้!”

“แน่นอนอยู่แล้ว” เลขาสาวทันใดนั้นก็กลายเป็นอ่อนนุ่มเหมือนงูสาว เขาเอนตัวพิงกับแขนของประธานหยาง มือเล็ก ๆ ของเธอล้วงเข้าไปในชุด ค่อย ๆ ลูบไปทุกที่

“จากนี้ไป เค้าจะไปดื่มกับประธานหยาง แต่ประธานหยางต้องไม่รังแกเค้า โอเค๊เพราะงั้นเค้าก็อยากขับปอร์เช่เหมือนกัน!”

“ไม่มีปัญหา อะแฮ่ม” ประธานหยางรู้สึกเสียวซ่านไปทั่วร่าง มือที่กุมพวงมาลัยกำลังสั่น “ดูว่ารถคันนี้เร็วแค่ไหน”

เพราะว่าเป็นถนนชานเมือง การจราจรเลยเบาบาง ประธานหยางจึงปลดปล่อยความเร็วของรถ ภายในพริบตาความเร็วก็พุ่งไปถึง 150 ไมล์ ความเร็วนี้เหมือนกับพายุ ทำให้เลขาสาวตื่นเต้นแล้วกรีดร้องอยู่ภายในรถ

“ประธานหยาง รถของคุณเร็วจริง ๆ!”

“มันแน่อยู่แล้ว!” ประธานหยางมีความสุขมากที่ได้บีบมือเล็ก ๆ ของเลขาสาว เขาอดหัวเราะออกมาไม่ได้ ในตอนนี้เอง มันมีออดี้ A6 อยู่ข้างหน้าเขา รถคันนั้นมีป้ายทะเบียนธรรมดา ดังนั้นรถคันนี้ไม่ได้เป็นรถของผู้ว่า เพราะฉะนั้น ประธานหยางจึงชี้นิ้วไปที่รถคันนั้นแล้วพูดว่า

“เซี่ยวฮวง ดูว่าพี่หยางของเธอจะแซงรถคันนี้ยังไง!” หลังจากที่พูด เขามองรถคันนั้นเฉกเช่นดั่งมองโสเภณี จากนั้นเขาก็เหยียบคันเร่งทำให้คาเยนทะยาน เหมือนกับนักสู้ที่กล้าหาญที่ตื่นขึ้น

ออดี้ A6 เป็นรถของครอบครัวพ่อค้า มันไม่สามารถเทียบได้กับปอร์เช่คาเยน ประธานหยางสามารถแซงมันไปได้อย่างง่ายดายแล้วทิ้งพวกเขาไว้ข้างหลัง

“โอ้ มันแซงรถคันนั้นได้จริง ๆ นี่มันสุดยอดไปเลย!” เลขาสาวกลายเป็นยิ่งตื่นเต้น เธอเริ่มบิดตัวในรถจากนั้นค่อย ๆ ถอดอย่างช้า ๆ

ประธานหยางตาแดงก่ำ เขาเปิดเสียงที่เล่นเพลงระดับสูง พวกเขาทั้งคู่รู้สึกเหมือนวิงเวียน มันเป็นเพราะพวกเขาดื่มไวน์เข้าไป

เมื่อพวกเขาเตรียมตัวแซงรถคันถัดไป ความเงียบแปลก ๆ ทันใดนั้นก็มาพร้อมกัน

เพราะว่า ในสายตาของพวกเขา พวกเขาเห็นจักรยานเก่า ๆ ที่มีสาวสวยซ้อนท้าย ขณะที่กำลังส่งเสียงเสียดแก้วหูออกมา แล้วกำลังเคลื่อนที่เหมือนสายฟ้าผ่านรถพวกเขาไป

สาวสวยที่ซ้อนท้ายจักรยานกำลังกอดชายที่ขับด้วยมือข้างเดียว มืออีกข้างของเธอกำลังชูนิ้วกลางให้กับพวกเขาทั้งคู่ที่อยู่ในคาเยน

จบตอน#