ลวงสวรรค์สู่วิถียุทธคลั่ง [จบ]

       อี้เฉิน กับหลินเฟยที่ลงไปยังดินแดนเบื้องล่าง เขาใช้เวลา อยู่ภายในหมู่บ้านลมหวน พูดคุยกับเหล่าชาวบ้าน เฉกเช่นปุถุชนคนธรรมดา ที่อยู่ภายในหมู่บ้านลมหวน แม้แต่ชุดการแต่งกายของอี้เฉินบัดนี้ ก็ยังกลมกลืนไปกับผู้คนโดยรอบ สวมใส่แค่เสื้อผ้าป่านเก่าๆ เท่านั้น ทว่าก็ไม่อาจบดบัง ความสง่างาม องอาจของอี้เฉินลงได้ 
 

       บ่อยครั้งที่อี้เฉิน ต้องออกเดินทาง ไปยังหมู่บ้านที่หลินเฟยเติบโต ไปยังเขตบริเวณรอบนอก อาณาจักรสายธาร ทำให้ความสัมพันธ์ของพวกเขา ทั้งสองค่อยๆ ดีขึ้นมาเรื่อยๆ ในช่วงเดือนมานี้

       ชื่อเสียงของหลินเฟย หมอหญิงที่เก่งกาจ ภายในหมู่บ้านเล็กๆ เองก็แพร่จะกายออกไปอย่างรวดเร็ว ดั่งรองเท้าติดปีกด้วยเช่นกัน ทำให้ผู้คนที่เจ็บป่วย ต่างก็เดินทางมาหานาง แม้ว่าจะไกลถึงเพียงใดก็ตาม

       ครั้นอี้เฉินเฝ้ามองหลินเฟย มีรอยยิ้มแต่งแต้มบนใบหน้า ในวันนี้ มันก็ทำให้อี้เฉินยกยิ้มขึ้นมาได้ ก่อนทั้งสอง จะประสานสายตาให้กัน อยู่แวบหนึ่ง แล้วจึงรีบละสายตาออกจากกัน ทว่าหลินเฟยที่นั่งตรวจรักษา ใบหน้านางคลี่ยิ้มออกมากว้าง ไม่อาจปกปิดไว้ได้อีกต่อไป

      ...เมื่อยามค่ำมา ถึงหมู่บ้านเองก็ดูจะครึกครื้นไม่น้อย เต็มไปด้วยเหล่าผู้คนนั่งล้อมกองไฟ แต่หลินเฟยที่ฟังเหล่าชาวบ้านพูดคุย พร้อมกับอี้เฉิน พอจะรับรู้ถึงบางสิ่ง ที่เปลี่ยนไปของอี้เฉินในยามนี้

      “เจ้าเป็นอะไรเช่นนั้นหรืออี้เฉิน วันนี้เจ้าดูแปลกๆ ไปหรือไม่ ยามกลางวันเจ้าก็เอาแต่จ้องมองข้า” หญิงสาวไต่ถาม พร้อมกับดวงตาที่ทอประกาย ไปกับประกายไฟ

      อี้เฉินลอบถอนหายใจออกมายาว ไม่ได้กล่าวพูดอ้อมค้อมอีกต่อไป “คงจะถึงเวลาที่ข้าต้องแสวงหาสถานที่ ฝึกปรือ บำเพ็ญเพียร เพิ่มพูนประสบการณ์ความรู้ แล้วหลินเฟย ใจจริงข้าเองก็อยากอยู่ภายในหมู่บ้านแห่งนี้ ให้นานกว่านี้อีกสักหน่อย”

      หญิงสาวในกรอบสายตาอี้เฉินได้ยิน ดวงตานางไหววูบไม่น้อย เอื้อมฝ่ามือลูบศีรษะชายหนุ่ม เส้นผมสีขาวโพลน ด้วยความทะนุถนอม เอ่ยพูดบอกกล่าวอี้เฉิน ด้วยน้ำเสียงสั่นเล็กน้อย พร้อมห่างคิ้วที่มีน้ำใสไหลซึมออกมา “เจ้าไปเถอะอี้เฉิน ข้าจะคอยดูแล ผู้เฒ่าชราเสี่ยวปู้เตียน แทนเจ้าเอง”

      ครั้นหลินเฟยกล่าวพูดเสร็จสิ้น นางปาดน้ำตา ที่ห่างตานางออกเล็กน้อย แม้แต่เหล่าชาวบ้าน ที่เห็นชายหนุ่มที่พวกเขาคุ้นตา เตรียมจะกล่าวลา พวกเขาต่างก็พากันไต่ถาม ว่าอี้เฉินจะไปไหน ไม่เว้นแม้กระทั่งเหล่าเด็กน้อย ที่ได้อี้เฉินช่วยสั่งสอน ในช่วงเดือนที่ผ่านมา ทำให้พวกเขารุดหน้าไปมาก

      อี้เฉินได้ยินเขาเพียงยิ้มแห้งๆ ให้พวกเหล่าชาวบ้าน ก่อนสืบฝีเท้าจากลา ไปจากอาณาจักรสายธาร ตรงไปยังเขตไร้ผู้คนอยู่อาศัย ซึ่งเป็นสถานที่ ที่อันตรายเต็มไปด้วยรอยแตกร้าว ของมิติที่พังทลาย เกิดจากการต่อสู้ครั้งยิ่งใหญ่ ของจักรพรรดิผู้ร่วงหล่น ยุคสมัยโบราณ แม้แต่กฎเกณฑ์ฟ้าดิน ทั่วพื้นที่รกร้างพังทลาย ที่ไร้จุดสิ้นสุด ยังเต็มไปด้วยความไม่สมเหตุสมผล

      อี้เฉินที่ใช้เวลาเดินทางมาร่วมปี ศึกษากฎเกณฑ์ฟ้าดินมาก่อนหน้านี้แล้ว กายาเขาก็ยังรู้สึกเจ็บปวดทรมาน ทว่าสิ่งที่เขาคาดหวัง หวังว่าจะพบเจอสิ่งล้ำค่าของยุคประวัติศาสตร์ หลงเหลือมาถึงยุคปัจจุบันบ้าง

      ...วันเวลาที่ไหลผ่านไปเรื่อยๆ จากเดือนเป็นปี จากหนึ่งปีเป็นสองปี สามปี ทำให้ประสบการณ์ความรู้อี้เฉินเพิ่มพูน ราวกับเป็นเจดีย์สีทองสูงท่วมหัว ทว่ามันก็ยังไม่เพียงพอให้อี้เฉิน เลื่อนขั้นพลังเซียนสวรรค์ เรียกมหันตะสายฟ้า ที่บ้าคลั่งออกมาได้

      บางครั้งอี้เฉินถึงกลับไปนั่งบนดาวเคราะห์ ที่ดับมอด ลอยไร้จุดหมาย ท่ามกลางชั้นบรรยากาศ เพิ่มพูนยกระดับธรรมภายในกาย ใช้ห้วงอากาศเป็นตัวขัดเกลา กลั่นหลอมกายา

       ทว่าเกือบ4ปีที่อี้เฉินเดินทางมานับล้านลี้ ในใจมีหลายครั้งหลายครา ที่คิดอยากจะก้าวฝีเท้าถอยกลับไป  แต่ว่าวันนี้ มันกลับทำให้อี้เฉิน คลี่ยิ้มขึ้นมาได้อีกครา เมื่อเห็นโลหิตสด สาดกระเซ็น แต่งแต้มจนแดงฉานสะดุดตา ไปทั่วพื้นที่รกร้าง ที่เต็มไปด้วยหลุมยุบน้อยใหญ่ ราวกับอยู่บนดาวเคราะห์

      อี้เฉินรับรู้ได้เลยว่าบริเวณนี้ เกิดการต่อสู้ของผู้ยิ่งใหญ่ แม้ว่าจะผ่านกาลเวลามายาวนาน โลหิตของจักรพรรดิผู้ร่วงหล่น ก็ไม่เคยจางหายลงไปแม้แต่น้อย ราวกับมันพึ่งเกิดการต่อสู้มาไม่นานมานี้

      ครั้นอี้เฉินแตะลงไปที่โลหิต ของจักรพรรดิผู้หนึ่ง เขาก็หน้าเคร่งขรึม ขึ้นมาหลายเท่าทันใด เมื่อสัมผัสได้ถึงจิตสังหาร ที่บ้าคลั่ง จากคราบเลือดสีแดงสดที่แห้งกรัง ถาโถมเข้าใส่ตัวเขา

      “หืม!! แม้แต่คราบเลือดยังน่าหวาดเกรง ถึงเพียงนี้เชียวหรือ?” อี้เฉินครั้นกล่าวพูดเสร็จสิ้น เขารีบควบคุมปราณพลังที่ปั่นป่วน ภายในร่างของเขาลงทันใด ก่อนจะสืบฝีเท้า ไปด้วยความเร็วปานสายฟ้า รับรู้ว่าเขากำลังจะ เข้าใกล้ใจกลางของการต่อสู้ครั้งยิ่งใหญ่ ไปอีกก้าวหนึ่งแล้ว

       การเดินทางฝึกฝนที่ยาวนาน ราวกับไร้จุดสิ้นสุดของการเดินทางของอี้เฉิน มองเห็นโลหิตแต่งแต้ม ไปทั่วดวงดาว อาบย้อมผืนฟ้าจนแดงฉาน เต็มไปด้วยโลหิตของผู้ยิ่งใหญ่ ก็ไม่มี ทีท่าว่าอี้เฉินจะเดินทางไปถึงใจกลาง ของการต่อสู้ เสียที เวลาเดินทาง10ปีของอี้เฉิน มันจึงทำให้อี้เฉินเริ่มที่จะ ตระหนักรู้ ขึ้นมาได้

       “หากข้ายังไล่ตาม รอยเท้าของผู้ยิ่งใหญ่ ในยุคสมัยโบราณ ประวัติศาสตร์ก็จะไม่เกิดการเปลี่ยนแปลง มีเพียงต้องเดินบนเส้นทาง ของตนเองเท่านั้นสินะ จึงจะเปลี่ยนแปลง ประวัติศาสตร์ด้วยมือ ของข้าได้”

อี้เฉินเอ่ยพูดออกมาด้วยความเชื่อมั่น ครั้นเห็นต้นไม้ ที่ดูแปลกตา ที่ไม่น่าจะขึ้นได้ ภายในสถานที่แห่งนี้ ยืนตระหง่านอยู่บริเวณริมผา

       อี้เฉินสืบฝีเท้า ลงไปนั่งปิดขั้นพลัง ใต้ต้นไม้ใหญ่อย่างไม่ลังเล ไม่คิดไล่ตามรอยเท้าผู้ยิ่งใหญ่อีกต่อไป ประสบการณ์ความรู้ ทั่วสารพางค์กาย ก่อตัวขึ้นมาเป็นชั้นๆ บัดนี้มันกว้างใหญ่ จวนแทบจะเทียบเท่าวังวิหารหลังหนึ่ง โอบล้อมทั่วสารพางค์กายอี้เฉิน ปลดปล่อยอักขระ อักษร รูน เก่าแก่โบราณขึ้นมา เดี๋ยวสว่างเดี๋ยวเลือนราง ยากที่จะจับต้องได้ ขับให้อี้เฉินยิ่งดูศักดิ์สิทธิ์น่าคร้ามเกรง

      แม้แต่อี้เฉินน้อยในร่างปราณจิตเล็ก ยังนั่งขัดสมาธิ กลางหว่างคิ้ว บนหน้าผากอี้เฉิน ปลดปล่อยแสงเรืองรองออกมา มองเห็นอย่างชัดเจน วัฏจักรเต๋าภายในกาย ถูกกระตุ้นอย่างต่อเนื่อง

       ทว่าในช่วง6เดือนผ่านไป อี้เฉินก็รับรู้ได้ถึงสิ่งที่ผิดแปลกออกไป ครั้นรับรู้ว่าธรรมภายในกายของเขา ค่อยๆ เพิ่มพูนถูกกระตุ้นขึ้นมาอย่างต่อเนื่อง ส่งผลให้เมล็ดพันธุ์ ภายในทะเลปราณจิต เริ่มขยับขยายเติบโต

       แต่อี้เฉินไม่ได้ใส่ใจ ที่จะเปิดเปลือกตา ออกมามองแม้แต่น้อย เขายามนี้จดจ่ออยู่กับ การสั่งสมประสบการณ์ความรู้ อยากที่จะเลื่อนขั้นพลังเซียนสวรรค์โดยเร็ว แม้จะรับรู้ว่ายามนี้เขา ยังไม่มีสัญญาณ การเลื่อนขั้นพลัง ในเร็วๆ นี้ก็ตาม

      ...จวนเวลาผ่านไปถึง20ปี ร่างที่ผ่ายผอมของอี้เฉิน ที่เต็มไปด้วยแรงกดดันของกฎเกณฑ์ฟ้าดิน ถึงจะคลี่ยิ้มขึ้นมาได้อีกครา ครั้นรับรู้ถึง สัญญาณ การเลื่อนขั้นพลัง ประสบการณ์ความรู้ที่พรั่งพรู แพร่กระจัด กระจายออกไปกว้างไกล กินพื้นที่เป็นบริเวณกว้าง กำลังค่อยๆ ตกผลึก เข้าไปเติมเต็มธรรม ภายในกายอี้เฉินช้าๆ ส่งสัญญาณการเลื่อนขั้นพลัง เซียนสวรรค์ หากเขาไม่ตายตก จากทัณฑ์สวรรค์ภายในสถานที่แห่งนี้เสียก่อน

      เมื่อรับรู้ถึงอากาศรอบตัว เกิดการแปรปรวนอย่างหนัก แม้ยังไม่ได้เริ่ม การเลื่อนขั้นพลังเสียด้วยซ้ำ เป็นไปได้ว่าสถานที่แห่งนี้ จะชักนำเอาทัณฑ์สวรรค์ที่เป็นภัยร้าย มาหาอี้เฉินอย่างไม่ต้องสงสัย

      ทว่าอี้เฉินมีทางเลือกที่ไหน เขาในยามนี้มีแต่ต้องสงบนิ่ง ไม่อาจขยับกายา ช่วงที่ประสบการณ์ความรู้ ตกผลึกได้อีกต่อไป ไม่เช่นนั้นสิ่งที่สั่งสมมาตลอดหลายปี อาจจะทำให้ลากฐานเสียหาย เฉกเช่นในยามอดีต ที่เขาถูกรบกวนก็เป็นได้

      อี้เฉินจึงไม่กล้าที่จะทำอะไรบุ่มบ่ามในยามนี้ ทำได้เพียงกัดฟัน รอรับผลที่จะตามมาเท่านั้น ก่อนอี้เฉินจะกล่าวพูดพึมพำออกมา “เช่นนั้นใช้ทัณฑ์สวรรค์ เหล่านั้นขัดเกลา เป็นเตากลั่นหลอมฟ้าดิน มันเสียเลยแล้วกัน”