EPISODE 01
สามปีก่อนหน้า
"ยัยนินแกจะไปดูพี่ๆแข่งฟุตซอลมั้ย"
"..." ฉันยกแขนขึ้นมาดูนาฬิกาข้อมือ ตอนนี้เป็เวลาเกือบสี่โมงครึ่งแล้ว แปลว่าแม่ต้องมารับภายในอีกครึ่งชั่วโมง
ยังพอมีเวลา...
"ไปเถอะ ถ้าไม่ไปเดี๋ยวั์กริ้วนะ"
'ั์' ที่นิเนยเพื่อนสนิทของฉันพูดถึงคือ'พี่ทศกัณฐ์' รุ่นพี่ที่ฉันกำลังคบกับเขาอยู่
เขาอายุห่างจากฉันสองปี ตอนนี้ฉันเรียนอยู่มอสี่พี่ทศกัณฐ์อยู่มอหก เขามีดีกรีเป็ถึงเด็กเรียนดี กีฬาเด่น เก่งดนตรี หน้าตาดีมากอีกต่างหาก
ที่สำคัญเขาเป็เพื่อนสนิทของพี่นธีพี่ชายของฉัน
แต่การที่เราเป็แฟนกันพ่อกับแม่ไม่ได้รับรู้เพราะไม่มีใครอนุญาตให้ฉันมีแฟนยังไงล่ะ ฉันเป็ลูกสาวคนเล็กที่ทุกคนยังคงต้องทะนุถนอมเอาไว้
"มีเวลาอีกครึ่งชั่วโมง" ฉันตอบแล้วรีบเก็บกระเป๋านักเรียนก่อนจะเดินตรงไปยังโรงยิมพร้อมกับยัยนิเนยทันที
เข้าไปถึงตรงนั้นก็มีคนนั่งอยู่เต็มโรงยิมแล้วทั้งที่ตอนนี้เป็เวลาเลิกเรียน
แน่ล่ะเพราะพวกนักกีฬาทีมนี้มีแต่พี่ๆที่หน้าตาดีทั้งนั้น โดยเฉพาะพี่ทศกัณฐ์ของฉัน รวมไปถึงพี่ธีด้วย เรียกได้ว่าตัวท็อปของโรงเรียนเลยก็ว่าได้
"พี่ทศกัณฐ์!!" เสียงยัยนิเนยะโออกไปทำให้พวกนักกีฬาพากันหันมามองทั้งโรงเรียนเราและโรงเรียนคู่แข่ง ไหนจะพวกสาวๆที่รอชมรอเชียร์อีก
หาตีนมาให้ฉันมั้ยเนี่ยยัยนิเนย
"ยัยนิเนย!"ฉันรีบหันจับแขนเพื่อนเพื่อปรามทันที
แต่พอหันกลับไปมองตรงขอบสนามก็เห็นพี่ทศกัณฐ์กำลังมองมาที่ฉันแล้วยิ้มให้จนฉันต้องยิ้มตอบเขาอย่างอายๆ
"ฉันอิจฉาแกจัง แกเป็คนเดียวที่ได้รอยยิ้มจากเ้าั์เลยนะ" นิเนยพร่ำเพ้อก่อนจะหย่อนตัวนั่งลงตรงสแตนเชียร์
"..." ฉันฟังคำพูดของนิเนยแล้วต้องหน้าร้อนขึ้นมา
มันเป็จริงอย่างที่นิเนยว่า ถึงแม้พี่ทศกัณฐ์จะเป็เด็กกิจกรรมหลายๆอย่างแต่เขากลับดูเงียบขรึม น่านิ่ง จนแทบไม่มีใครกล้าคุยด้วยนอกจากเพื่อนเขา ถึงจะดูเหมือนเป็เด็กดีแต่บางทีเขาก็ดูเลวเพราะมีเื่กับคนอื่นด้วยความที่ไม่ยอมคนเท่าไหร่ เข้าถึงยากพอสมควร
สมฉายาของเขาที่ใครก็ชอบเรียก'ั์'
ฉันคงโชคดีมากเพราะเป็คนที่เขาเปิดใจให้ แต่นั่นก็เพราะเราทั้งคู่ต่างแอบชอบกันมานานแล้วยังไงล่ะ โดยมีพี่นธีเป็พ่อสื่อ
"ญานินพี่ทศกัณฐ์มาหาแก! กริ้ดด แกดูสายตาพวกผู้หญิงพวกนั้น อิจฉาจนตาจะถลนออกมาแล้ว" นิเนยดี้ด้าใหญ่เมื่อคนร่างสูงเดินขึ้นมาบนสแตนเชียร์ก่อนที่จะลงแข่ง
"มาดูด้วยเหรอ" เขานั่งลงข้างๆฉันแล้วยิ้มมุมปากออกมาตอนถาม
"มาแป้บดียวค่ะ เดี๋ยวคุณแม่คงมารับแล้ว"
"..." เขาพยักหน้าแล้วยังคงมองฉันไม่เลิก "ขอมือหน่อย"
"คะ" ฉันขมวดคิ้วเข้าหากันเล็กน้อยก่อนจะยื่นมือไปหาเขาช้าๆ
"เพิ่มพลัง" เขาคว้ามือของฉันไปจับไว้ก่อนจะพูดขึ้น
"โอ๊ย อะไรเนี่ย อิจฉาค่ะ!" นิเนยบ่นแล้วหน้าแดงขึ้นเหมือนเขินไปกับฉันด้วย
"สู้ๆนะคะ นินอาจจะดูไม่จบเกมแต่จะเป็กำลังใจให้ค่ะ" ฉันพูดแล้วยิ้มเขินๆ
"ครับ" เขาตอบกลับมาแล้วบีบมือแน่นกว่าเดิม ฉันรู้สึกได้ดีว่าเราชอบกันขนาดไหน ทุกครั้งที่อยู่ใกล้เขา หัวใจของฉันมันเต้นแรงเสมอ "ไปแล้วนะ คืนนี้ถึงบ้านแล้วจะโทรหา"
"ไอ้ทศ!" เสียงของพี่ธีดังขึ้นแล้วหรี่ตามองฉัน จึงรีบดึงมือที่จับกับพี่ทศกัณฐ์ออกมา "จะแข่งแล้วยังไปวอแวน้องกูอีกนะ"
"ก็แฟนกู!" เขาพูดอย่างไม่แคร์สายตาใครก่อนจะลุกขึ้นยืน
"แต่มันน้องกูครับ เดี๋ยวกูไม่ให้เข้าใกล้นะ"
"พูดมากเดี๋ยวกูพาหนี" สาบานได้เลยว่านี่คือเด็กมัธยมปลาย
"..." แล้วพี่นธีก็ชูนิ้วกลางมาให้เพื่อนของตัวเองก่อนจะเดินกลับไปในสนาม พี่ทศกัณฐ์ก็เดินลงไปด้วยอย่างเท่ห์ๆเพราะเป็คนสุดท้ายที่ไปถึง
ชักจะทำตัวเด่นเกินไปแล้วนะ!
E-book พร้อมโหลด
กดผ่านลิงค์ในหน้านิยายได้เลยนะคะ
17K
