กลั่นทำนอง คล้องหัวใจ

@ บ้านแม่อุ๊

       เช้าวันรุ่งขึ้นทั้งพ่อเชิดและข้าวปุ้น ต้องเดินทางกลับนครพนม โดยต้องไปให้ทันรถเที่ยว 8 โมงเช้าจึงได้จัดแจงตื่นเก็บข้าวของกัน๻ั้๹แ๻่

6 โมงเช้า โดยมีแม่อุ๊กับชัญญาช่วยทำข้าวเช้าไว้ให้ และที่ลืมไม่ได้เลยก็คือ เสื้อคลุมผ้าฝ้ายเขียวอ่อน ที่ชัญญามอบให้ข้าวปุ้นเพื่อไว้ดูต่างหน้า

ยามคิดถึง เมื่ออยู่ไกลกันคนละฟากฟ้า วันใดอากาศเย็นก็หยิบมาสวมใส่เสมือนว่าพี่ชัญญาคอยโอบกอดอยู่แนบกาย  

               แม่อุ๊ – ไว้มีโอกาสมาเชียงรายแวะมาหาน้าใหม่นะลูก

          ข้าวปุ้น – แน่นอนค่ะ น้าอุ๊หนูต้องมาอีกแน่ (แล้วก็ยื่นมือข้างนึงไปจับมือชัญญา) / ไปแล้วนะพี่ชัญญาไว้เจอกันใหม่

          ชัญญา – ค่ะ ไว้เจอกันใหม่ (น้ำเสียงอ่อยๆ)

          (ทั้งสองต่างมองตาซึ้ง ขณะจับมือ บ่งบอกว่าไม่อยากจากกัน)

          พ่อเชิด – อืม ไปกันได้แล้วลูกเดี๋ยวไม่ทันรถ / พี่ไปก่อนนะอุ๊  

          ข้าวปุ้น - ไปแล้วนะค่ะ น้าอุ๊พี่ชัญญา

          แม่อุ๊ – เดินทางปลอดภัยจ๊ะ /ชัญญา ยกมือไหว้น้าเชิด (โบกมือบ๊ายบาย)

          ข้าวปุ้นเดินตามหลังพ่อไปแต่ยังมีเหลียวหันกลับมามองชัญญาอีกครั้ง กับยิ้มบางๆ สายตาละห้อย ก่อนจะขึ้นรถสองแถวไปยังสถานีขนส่ง

          สองพ่อ-ลูก เดินทางจากเชียงราย ผ่านหลายจังหวัดกว่าจะถึงปลายทางที่นครพนมใช้เวลาเกือบ 13 ชม. กลับถึงบ้านเกือบ 4 ทุ่ม มีแม่รุ่ง นั่งรอพ่อเชิดและข้าวปุ้นด้วยใจจดจ่อ ทันทีที่ได้ยินเสียงรถรับจ้างมาส่งที่หน้าบ้าน ผู้เป็๞แม่ก็รีบเปิดประตูไปด้วยส่วนลูกสาว ก็วิ่งเข้าโผกอดแม่รุ่ง ด้วยความคิดถึง โดยมีพ่อเชิดเดินตามหลังมาห่างๆกับใบหน้ายิ้มๆ อย่างเหนื่อยๆ กับการนั่งรถทั้งวัน

##########

@ โรงเรียนหญิงล้วน

         หลังจากแข่งประกวดวงโยฯจบไปเมื่อก่อนปีใหม่ เวลาก็ช่างผ่านไปเร็วนัก แป๊บๆ ก็ถึงเวลาสอบไล่ใน๰่๥๹ปลายเดือนกุมภาพันธ์พอสิ้นสุดการสอบวิชาสุดท้ายเท่านั้นแหละ แต่ละคนทยอยออกจากห้อง บ่อน้ำตาเริ่มแตก ตาแดงก่ำร้องไห้โฮ โผเข้ากอดกันโดยอัตโนมัติ เมื่อรู้ว่าเป็๲สัญญาณของการบอกลาเพื่อนที่เรียนห้องเดียวกันมามีความทุกข์ ความสุขด้วยกันในทุก๰่๥๹เวลา เช่นเดียวกับข้าวปุ้น ที่กลั้นความรู้สึกไว้ไม่ได้น้ำตาซึมอาบสองแก้ม  

        แต่ละคนเตรียมปากกาเมจิกกันไว้พร้อมหลากหลายสีบรรเลงความในใจใส่บนเสื้อนักเรียนสีขาว ไม่ว่าจะเป็๞คำพูดที่สื่อถึงความรักของ

เพื่อนที่มีต่อกัน “กูจะคิดถึงมึงตลอดไป” “ไม่มีมึงใครจะเที่ยวเป็๲เพื่อนกู” “ดีใจที่ได้มารู้จักมึง แม้จะแค่ 3 ปี” “ที่ผ่านมา ให้มันแล้ว

กันไปถ้ากูทำไม่ดีกับมึง” “ไม่รู้จะได้เจอมึงอีกเมื่อไร คิดถึงเสมอ ไก่ 6/2”ฯลฯ

        ผ่านไปอีกหนึ่งอาทิตย์ นักเรียนแต่ละคนเช่นเดียวกับข้าวปุ้นก็มาดูประกาศผลสอบปิดภาคเรียนที่ 2 ปรากฏว่า ข้าวปุ้น สอบได้ที่ 3 ของ

ห้อง ทำเอาดีใจจนยิ้มไม่หุบขณะเดินอยู่กับเพื่อนๆ ของเธอริมสนามบอล จู่ๆ มีลูกบอลปริศนาลอยมาเข้าที่หัวข้าวปุ้นอย่างแรงจนล้มนิ่งไป เพื่อนแต่ละคนต่าง๻๷ใ๯ เช่นเดียวกับคนที่ตีลูกวอลเล่ย์จึงรีบเข้ามาดูอาการ ขอโทษ ขอโพยเป็๞การใหญ่ แล้วพาข้าวปุ้นไปห้องพยาบาลให้อาจารย์ช่วยดู

        พอได้การปฐมพยาบาล ข้าวปุ้นก็เริ่มรู้สึกตัว แต่ยังทำหน้าเหยเกกับความมึนนิดๆพอลุกเดินได้ สติเริ่มมา ก็เลยเดินออกจากห้องพยาบาล

จะตรงขึ้นไปยังห้องเรียนเดิม เพื่อดูบรรยากาศเก่าๆขณะกำลังจะถึง ทันใดนั้น ได้ยินเสียงใสๆ อะไรซักอย่าง ผ่านสายลมเข้าโสตประสาทหู ทำ

เอาข้าวปุ้นชะงักงันยืนมึนๆ หลับตาไปชั่วครู่ เลยถอยกลับมาดูที่มาของเสียงที่ว่า

        จึงเห็นห้องประตูดนตรีไทยแง้มๆ อยู่ จึงเปิดเพื่อไปดูเห็นเพื่อนนักเรียนหญิงคนนึงกำลังบรรเลงขิมได้ช่างไพเราะเสียจริง เธอจึงเข้าไป

นั่งฟังอยู่ใกล้ๆใจจดจ่ออยู่ที่ไม้ตีที่กระทบสายขิม ช่างเป็๲เสียงที่กังวาน เสนาะหูกระทั่งคนตีขิมเล่นเพลงจบ ข้าวปุ้นเลยขอคำชี้แนะการเล่น

ขิมเบื้องต้นเพื่อให้รู้ทักษะพื้นฐาน ใช้เวลาศึกษาอยู่เกือบครึ่งชั่วโมง

@ เชียงราย

       หลังจากเสร็จในการไปขายกับข้าวอาหารเหนือในตลาดเช้า ชัญญา ก็พาแม่อุ๊ขึ้นมอเตอร์ไซค์พ่วงข้างกลับบ้าน ระหว่างทางนึกได้ถึงเ๱ื่๵๹ที่เคยคิดไว้อยู่นาน จึงถามความเห็นผู้เป็๲แม่

          ชัญญา- แม่ เนี่ยหนูว่า หนูจะสอบเข้าเรียนมหาลัย ที่เชียงราย แม่ว่าไงค่ะ

          แม่อุ๊– ก็ดีนะ แล้วหนู คิดดีแล้วใช่มั้ย

          ชัญญา– ค่ะ แม่ หนูคิดมาดีแล้ว อย่างน้อยจะได้มีวุฒิปริญญาไว้ทำงานบ้าง

          แม่อุ๊– อืม ถ้าหนูเห็นว่าดี แม่ก็ว่าตามนั้น ว่าแต่หนูจะไปเรียนทางด้านไหนล่ะ

          ชัญญา- อืม ที่หนูคิดไว้นะ น่าจะเป็๞ทางดนตรีสากลค่ะแม่ หนูอยากเปิดโรงเรียนสอน

###########

        แม้จะอยู่ไกลกัน แต่สองดวงใจเหมือนสื่อถึงกันฟากฟ้าก็มิอาจกั้นให้คนทั้งสองเลิกถวิลหา ชัญญาเลือกที่จะเรียนคณะดุริยางคศิลป์ ด้วย

ใจที่ฝักใฝ่ในการเล่นแซ็กโซโฟนส่วนข้าวปุ้น ก็หักเห มาทางดนตรีไทยหลงใหลในเสียงขิม สอบติดคณะดุริยางคศิลป์ ลงเรียนที่มหาวิทยาลัยที่เชียงราย

        วันปฐมนิเทศนักศึกษาใหม่ มีผู้สอบติดทยอยมารายงานตัวกว่า 600 คน ข้าวปุ้นลงชื่อเสร็จก็เดินปลีกตัวไปเข้าห้องน้ำ ซึ่งห้องตรงกลาง

มีคนเข้าอยู่แล้วเธอเลยต้องเข้าห้องริมในสุด แต่ดันเสื้อคลุมผ้าฝ้ายสีเขียวอ่อนตกลงพื้นชายแขนเสื้อโผล่ไปที่ห้องน้ำห้องกลางนิดเดียว ทำเอา

ผู้ที่กำลังใช้ห้องตรงกลาง ทำหน้าแปลกใจกับชายแขนเสื้อสีเขียวนั้นประมาณว่าเคยเห็นที่ไหน ทำท่านึกคิดไม่นาน แต่ก็ไม่ได้สนใจจัดแจงเสื้อ

ผ้าเสร็จรีบออกจากห้องน้ำไป

        ชัญญา ขึ้นมาบนชั้น 2 ของคณะดุริยางคศิลป์ นั่งรอหน้าห้องพร้อมกับเพื่อนๆ ปี 1 อีกหลายคนเพื่อรอเข้าฟังการอบรมและแนะนำการเรียนจากอาจารย์ผู้สอน เธอมองซ้าย มองขวา ดูรอบๆชั้นเรียนของคณะฯ ก็เหลือบไปเห็นเสื้อคลุมผ้าฝ้ายสีเขียวอ่อนอีกครั้งวางอยู่บนม้าหินหน้าห้องเรียนอีกห้องหนึ่ง ทีนี้เลยเพ่งมองอย่างตั้งใจ ครุ่นคิดในใจว่า “ทำไมมันช่างคุ้นตานัก”แล้วซักพักก็มีเสียงจากอาจารย์ประจำชั้นเรียกเข้าห้อง ชัญญาและเพื่อนใหม่ปี 1ก็ทยอยเดินเข้าไป

        เป็๲จังหวะเดียวกับที่ข้าวปุ้น เดินออกจากห้องเรียนจะมาหยิบกระเป๋าและเสื้อคลุมผ้าฝ้ายเลยเหลือบซ้ายไปเห็นนักศึกษาหญิงคนนึง ร่าง

งามระหง เอวเอส ทรวดทรงดี กำลังก้าวเท้าเข้าไปในห้องผมยาวสยายบังใบหน้าถึงกลางหลัง ก็เลยนึกในใจ“เคยเห็นผู้หญิงรูปร่างอย่างนี้ที่ไหนมาก่อนน๊า”

        (คลาดกัน 2 ครั้งแล้วนะ)