ยามเช้าท้องฟ้าโปร่ง ลมเหนือพัดให้ธงบนหอเหนือไหวเป็จังหวะสม่ำเสมอลู่หานเดินกลับจากการตรวจคลัง่วาน โดยมีเหม่ยหลิงและเสมียนกลางตามมาติด ๆกระดานบันทึกถูกตั้งไว้ใต้เฉลียง มีรายชื่อหีบ วงกลมช่องว่าง และคำว่า“ประตูเตี้ย” เขียนไว้ชัดเจน ส่วนมุมลานวางหีบแบนสองใบที่ยึดมาได้ก่อนหน้ามีครั่งติดขอบและรอยขีดรหัสบนไม้ไผ่เป็ร่องรอยสำคัญ
เหม่ยหลิงวางห่อเอกสารลงบนโต๊ะเปิดใบเสร็จและป้ายตราทีละแผ่นนางใช้ไม้ปลายแหลมแตะครั่งที่แตกแล้ววางเรียงเทียบรหัสเสียงลมหายใจของคนรอบลานเงียบลงทีละคนเหมือนกำลังฟัง
“ดูรอยครั่งตรงนี้”เหม่ยหลิงกล่าวกับเสมียนกลาง
“ขีดเล็กข้างครั่งไม่ใช่รหัสเข้าคลังตระกูลแต่เป็รหัสยกเว้นตรวจของคลังเมือง” เสมียนกลางตอบ
เหม่ยหลิงสลับไปอีกแผ่นนางอ่านรายชื่อผู้ลงรับเสบียงที่ท้ายใบเสร็จ ชื่อหนึ่งสะดุดสายตาเป็นามแฝงที่คนตลาดเรียกกันมานานว่า “คนกลางตลาดใต้สะพาน” ไม่มีชื่อจริงแต่มีสัญลักษณ์เล็ก ๆ คล้ายรูปเชือกผูก
ลู่หานพยักหน้า
“เส้นเงินเริ่มชัดแล้ว”
เขาหันไปทางทุกคน
“เราจะตามชื่อ‘คนกลางตลาดใต้สะพาน’ ให้เจอหน้าตัวจริง”
[ระบบจักรพรรดิ ทำงาน]
[ภารกิจ:สืบเส้นเงินและคนกลาง]
[เงื่อนไข:(1) ติดตามใบเสร็จและตราครั่งจนพบตัวกลาง, (2) วางแผนให้คนกลางแสดงตัวต่อหน้าพยาน,(3) จดบันทึกถ้อยคำและของกลางต่อหน้า]
[คำแนะนำ:ใช้ลังชุดใหม่ทำเครื่องหมายลับ และแพร่ข่าวลวงให้เส้นเงินเคลื่อนที่]
ลู่หานมองหีบแบนสองใบที่ตั้งอยู่ตรงหน้าแล้วหันไปสั่งการกับเสมียนกลาง
“เตรียมลังชุดใหม่แกะฝาแล้วตอกกลับ ส่วนภายในเขียนสัญลักษณ์ลับไว้มุมใน ไม่ให้เห็นจากภายนอก”
เสมียนกลางก้มศีรษะรับคำส่วนอาหยินรีบไปเอาแปรงและครั่งพกมาให้
เหม่ยหลิงยืนลูบปลายพัด
“เราต้องแพร่ข่าวลวงเื่เส้นทางขนของผ่านซอยแคบหน้าตลาดเพื่อให้คนกลางโผล่ตามประสา”
ลู่หานตอบสั้น
“ให้ข่าวไปสองทางทางหนึ่งพูดว่าเราจะขนผ่านซอยแคบ ทางจริงให้เลี้ยวลงท่าน้ำใต้สะพาน”
เหม่ยหลิงยิ้มเล็กน้อย
“ตลาดใต้สะพานเป็ที่คนกลางคุมพวกคนลากเรือถ้าข่าวไปถึงเขา เขาจะออกมาดูเอง”
ลู่หานหันไปหาเสมียนกลาง
“จัดพยานสองคนไว้พร้อมคนหนึ่งชายเฒ่ากระดิ่ง อีกคนเ้าของโรงขนม ให้ยืนห่างกัน และอย่าบอกว่าเป็พยานให้ทำตัวตามปกติ”
เสมียนกลางพยักหน้าอาหยินยกกระบอกน้ำมาวางข้างโต๊ะ
“คืนนี้ใครต้องเฝ้าข้าช่วยเตรียมน้ำและยาหอมให้”
ลู่หานพยักหน้า
“ดี”
ยามสายลังชุดใหม่ถูกนำมาตอกฝา ครั่งปาดเสมอเรียบ เสมียนกลางเขียนสัญลักษณ์ลับเป็จุดเล็กๆ ไว้มุมในแต่ละลัง ชุดอักษรใช้ตามกติกาลับของเรือนรอง จะมีเพียงคนไม่กี่คนที่รู้จากนั้นให้คนยกวางไว้ที่ลานริมตลาดอย่างเปิดเผย
เหม่ยหลิงเดินตรวจทิศทางลมและเส้นทางสัญจรนางยืนใต้สะพาน มองเรือเล็กที่เทียบท่าตามเสาไม้ ท่อน้ำวนเบา ๆจนก้อนใบไม้หมุนรอบเสา กลิ่นครั่งอ่อน ๆ ยังติดตามลมมา
อาหยินเดินถือถาดชาไปที่ร้านขนมกระซิบกับเ้าของโรงขนม
“ตอนเย็นท่านช่วยมายืนที่ปลายตรอกข้างสะพานเหมือนเมื่อครั้งเป็พยานหน้าสำนักหมอ ไม่ต้องพูดอะไร แค่ยืน”
เ้าของโรงขนมยิ้ม
“ได้สิถ้ายืนเฉย ๆ ทำได้อยู่แล้ว”
ชายชราผู้ถือกระดิ่งก็ได้รับคำเชิญเช่นกันเขาพยักหน้า
“ถ้ามีอะไรให้สั่นกระดิ่งบอกข้าจะทำ”
ยามบ่ายแก่ข่าวลวงเริ่มแพร่ไปในตลาด คนส่งของคุยกันเสียงเบาเื่“ขบวนลังเรือนรองจะผ่านซอยแคบ” พ่อค้าบางคนส่ายหน้า บางคนยิ้มมุมปากล้อเกวียนคันหนึ่งถูกเตรียมวางลังสองใบ ปิดผ้าหยาบพอเป็พิธีไม่ปิดแน่นจนผิดสังเกต
ลู่หานเรียกเซี่ยงชุน
“วันนี้กลองไม่ต้องดังให้ตีเพียงสัญญาณสั้นสามครั้งเมื่อขบวนออก และเงียบเมื่อถึงใต้สะพาน”
เซี่ยงชุนรับคำ
“ขอรับ”
[ระบบจักรพรรดิ ทำงาน]
[บันทึก:เส้นทางล่อถูกตั้งจงคงระยะห่างให้พอจับถ้อยคำ]
เมื่อถึงยามอันควรขบวนเล็กของเรือนรองเริ่มเคลื่อน ล้อเกวียนเอียงผ่านซอยคับแคบออกสู่ท่าน้ำใต้สะพานเซี่ยงชุนตีกลองสั้นสามครั้ง แล้วเงียบทันทีเหม่ยหลิงกับเสมียนกลางเดินแยกไปสองด้านตามแผนอาหยินถือถุงยาหอมยืนปะปนกับคนดูของริมท่าเหมือนชาวตลาดทั่วไป
ชายสามคนในชุดผ้าหม่นผูกผ้าเอวแน่นยืนอยู่มุมเสาใต้สะพานหนึ่งในนั้นถือห่อผ้าหนาพองาม กลิ่นเงินใหม่ลอดผ้าออกมาเบา ๆหัวหน้าทั้งสามมีแผลเป็เล็ก ๆ ที่คาง สีหน้าไม่เกรง ไม่ก้มหัวแต่ก็หลบสายตาเหมือนเป็นิสัย
เขาก้าวออกมากึ่งกลางระหว่างขบวนกับท่าน้ำยกมือขวาขึ้นช้า ๆ
“หยุดก่อน”
ล้อเกวียนชะงักคนลากเกวียนยกคานพักบนไหล่ ข้อศอกตึงเต็มกำลังคนเรือนรองที่เดินประกบสองข้างยืนเฉยโดยไม่ออกท่าทางใด ๆ
หัวหน้าคนนั้นยิ้มเล็กน้อยเขาวางห่อผ้าลง เปิดปากถุงเผยเงินขาวสะท้อนแสงอ่อน
“ผ่านทางนี้แล้วสบายใจไม่มีใครถาม ไม่มีใครจด อย่าให้ใครต้องลำบากใจ”
เหม่ยหลิงยืนอยู่ห่างออกไปนางไล่สายตาไปยังพยานสองคนที่ยืนทำทีเป็คนเดินตลาดชายชรากระดิ่งเลื่อนน้ำหนักจากเท้าขวาไปซ้ายอย่างใจเย็นเ้าของโรงขนมถือถาดขนมงาเป็ธรรมดา
เสมียนกลางก้าวไปช้าๆ พอให้เห็นหน้าแล้วหยุด เขายกพู่กันขึ้นโดยไม่แตะหมึก
“ขอถามชื่อ”
หัวหน้าคนนั้นเหลือบตา
“ถามชื่อคนช่วยให้สะดวกจำเป็หรือ”
เสมียนกลางไม่ตอบเขาเพียงยกพู่กันค้างไว้เหนือแผ่นไม้
คนลากเกวียนที่ประกบข้างหันไปมองลู่หานลู่หานยังไม่ก้าวออก เขายืนอยู่ในเงาเสาอีกด้านคอยชั่งน้ำหนักอารมณ์ของคนกลางและจังหวะของคนเรือนรอง
หัวหน้าคนนั้นหัวเราะในคอเขาผลักห่อเงินไปข้างหน้า
“นี่คือค่าเดินเรือเดินถนน เดินตรอก คืนนี้จะสบาย ไม่มีใครรู้”
เสียงเสมียนกลางเรียบ
“ขอดูตราประทับของท่าน”
ผู้ชายคนนั้นชะงักเขาขยับห่อผ้าคืนครึ่ง่ แล้วเหลือบมองคนสองคนข้างตัว
เหม่ยหลิงพูดเสียงชัดไปยังคนเรือนรองที่ถือคานเกวียน
“อย่าแตะของอย่าดึงห่อเงิน ปล่อยให้พูด”
หัวหน้าคนนั้นยิ้มมุมปากอีกครั้งเขาเอนตัวเล็กน้อย
“ตราไม่มีแต่คนที่ ‘เห็นดี’ อยู่ไกลกว่านี้ หากเื่นี้ต้องใช้ตรา ข้าก็ให้ได้”
เสมียนกลางถามต่อ
“ตราที่ว่ามาจากที่ใด”
หัวหน้าคนนั้นกลอกตากัดฟันแ่ ๆ เขากระซิบตรงไปตรงมาเกินควร
“ถ้าจะเอาให้เนียนต้องผ่านมือเสมียนกรมคลังเมืองชายแดน ไม่ใช่หรือ”
ประโยคสั้นๆ หลุดออกมาท่ามกลางลมหายใจของคนใต้สะพาน เหม่ยหลิงเหลือบตาสบกับลู่หานทันทีอาหยินจับถุงยาหอมแน่น ชายชรากระดิ่งยืดหลังตรงขึ้นเล็กน้อยส่วนเ้าของโรงขนมแสร้งหยิบขนมส่งให้เด็กที่ยืนดู
เสมียนกลางจุ่มพู่กันลงหมึกหนึ่งครั้งแล้วเขียนคำลงบนแผ่นไม้ทันที
“คนกลางเอ่ยชื่อ‘เสมียนกรมคลังเมืองชายแดน’ ต่อหน้าพยานสองคน”
หัวหน้าคนนั้นเห็นการเขียนก็ขยับปากจะแก้คำแต่สายของถ้อยคำออกไปแล้ว เสียงน้ำกระทบท่อนไม้ดังขึ้นชดเชยความลังเล
ลู่หานก้าวออกจากเงา
“เก็บห่อเงินของท่านไว้ก่อน”
หัวหน้าคนนั้นหันมามองลู่หานตาวาวขึ้นเล็กน้อยอย่างชั่งใจ เขาไม่ได้ถอนห่อเงินทันที แต่กดมือไว้ที่ปากถุง
ลู่หานยืนตรงน้ำเสียงไม่สูง
“ตรงนี้ไม่ใช่ที่โต้เถียงเราไม่ได้มาจับใครกลางท่า วันนี้้าเพียงคำและหลักฐานต่อหน้า”
หัวหน้าคนนั้นยักไหล่
“ถ้าท่านไม่รับเงินข้าก็จะหาคนที่รับได้”
เหม่ยหลิงเอ่ยต่อ
“คืนนี้ไม่มีใครรับเพราะพรุ่งนี้ยามเช้าเราจะอ่านบัญชีต่อหน้าศาลผู้เฒ่า ใครรับวันนี้พรุ่งนี้จะถูกเรียกชื่อ”
หัวหน้าคนนั้นนิ่งแล้วหัวเราะสั้น ๆ
“ท่านแน่จริง”
เสมียนกลางยกแผ่นไม้ขึ้นให้พยานสองคนมองเห็นเขียนเพิ่มอีกบรรทัด
“พยานเห็นห่อเงินและได้ยินคำเสนอผ่านทาง”
เ้าของโรงขนมพูดเสียงชัด
“ข้าได้ยิน”
ชายชรากระดิ่งพยักหน้า
“ข้าเห็นและได้ยิน”
หัวหน้าคนนั้นสะบัดห่อเงินขึ้นนิดหนึ่งดวงตาครุ่นคิด เขาถอยครึ่งก้าว
“คืนนี้จะผ่านทางไหนก็บอกมา อย่าให้ต้องเดินซอกซอยจนเสียเวลา”
เหม่ยหลิงย้อนถาม
“ปกติท่านทำอย่างไรก็ทำอย่างนั้น”
หัวหน้าคนนั้นหรี่ตาวางถุงเงินลงแล้วปิดปากถุงแน่น เขากล่าวเสียงเรียบ
“ถ้าเช่นนั้นตามขั้นตอนของข้า”
เขาหันหลังให้ลูกน้องสองคนชี้นิ้วไปทางโพรงใต้สะพานอีกฝั่ง แล้วกวักมือเป็สัญญาณให้ถอยตามขั้น
เสมียนกลางจดต่อ
“คนกลางไม่ยืนยันเส้นทางชัดเจนแต่รับว่ามี ‘ขั้นตอน’ ของตน”
ลู่หานไม่สั่งให้ตามทันทีเขาปล่อยให้คนกลางถอยไปจนลับเสา แล้วหันมาพยักหน้าให้เซี่ยงชุน
“กลับ”
ทุกคนกลับเรือนรองอย่างเงียบๆ ขณะที่ตลาดค่อย ๆ คลี่ตัวรับข่าวลือใหม่
บ่ายนั้นลู่หานเรียกประชุมสั้นที่เฉลียงเรือนรองข้างหน้าเป็แผ่นไม้ที่เขียนคำเมื่อครู่เรียงบรรทัดพร้อมบันทึกพยานและคำชี้ของเสมียนกลาง เหม่ยหลิงยืนกอดอกมองตัวหนังสือมือหนึ่งเคาะพัดบนแขนช้า ๆ
“ชื่อ‘เสมียนกรมคลังเมืองชายแดน’ ออกจากปากเขาเองต่อหน้า” เหม่ยหลิงสรุป
เสมียนกลางเอ่ยตาม
“พยานสองคนยืนยันแล้วพร้อมลายมือข้าบันทึก”
อาหยินถามเบาๆ
“คืนนี้จำเป็ต้องจับเลยหรือไม่เ้าคะ”
ลู่หานส่ายหน้าเล็กน้อย
“ยังไม่จับเราจะให้เขา ‘เดินขั้นตอนของตัวเอง’ ไปอีกครึ่งก้าว แล้วจับ ‘ของ’ กับ ‘คำ’คาพิธีในคืนถัดไป”
เหม่ยหลิงพยักหน้า
“คืนนี้จึงต้องมีลังล่ออีกชุดและให้ยามของเราอยู่ในตำแหน่งที่เห็นมือ ไม่ใช่เห็นแต่เงา”
ลู่หานหันไปทางเสมียนกลาง
“ทำรายชื่อยามเวรยามใหม่ผลัดสามชั้น ตำแหน่งริมท่า ริมตรอก และหน้าประตูเตี้ย ห้ามดึงดาบก่อนกลองคนที่อยู่แนวหน้าให้ถือแผ่นไม้กับพู่กัน แผ่นไม้ต้องมีที่ปั๊มครั่งพร้อม”
เสมียนกลางรับคำทันทีอาหยินยกห่อสมุนไพรขึ้น
“ข้าจะเตรียมยาหอมและน้ำอุ่นไว้ตามจุด”
[ระบบจักรพรรดิ ทำงาน]
[บันทึก:เงื่อนไขข้อ (2) สำเร็จคนกลางแสดงตัวพร้อมถ้อยคำ]
[คำแนะนำ:คืนถัดไป ใช้ ‘คำ’ เป็เชือก ผูกคู่กับ ‘ของ’ ต่อหน้าพยาน]
[ปลดล็อก:ข้อความลับให้ทำสัญลักษณ์ลับเพิ่มอีกจุดที่หูหีบ เพื่อพิสูจน์การเปิด–ปิด]
ลู่หานรับรู้ข้อความของระบบในใจเขาออกคำสั่งต่อ
“หีบชุดใหม่ให้ตอกเพิ่มสัญลักษณ์ลับตรงหูหีบด้านในถ้าใครเปิดจะทิ้งรอยที่มองเห็นชัดเมื่อเราถอดฝา”
เสมียนกลางจดคำสั่งทั้งหมดไว้เป็ข้อๆ ชัดเจน
ยามโพล้เพล้ขบวนเล็กอีกขบวนเคลื่อนผ่านตรอกเดิมไปยังใต้สะพานคราวนี้ไม่มีคนกลุ่มนั้นโผล่มากลางทางแต่ที่หัวสะพานเห็นเด็กวิ่งข่าวส่งสัญญาณมือให้คนที่ซ่อนอยู่แถวนั้นรู้ท้องน้ำสะท้อนแสงไฟตะเกียงตามหน้าร้านเป็เส้นยาว
คนเรือนรองสองนายทำทีนั่งพักบนคานแต่สายตาอยู่ที่หูหีบที่ตอกสัญลักษณ์ไว้ ขณะที่ชายชรากระดิ่งยืนห่างออกไปริมแผงปลาเลือกปลาดองช้า ๆ เ้าของโรงขนมเดินส่งขนมให้ลูกค้าอย่างไม่รีบร้อน
อยู่ๆ ชายร่างนั้นก็กลับมา เขาเดินตรงเข้าขบวนโดยไม่อ้อมคนนอกสายตาแน่นิ่งกว่า่บ่าย เขาไม่ได้เปิดปากก่อนแต่ยื่นห่อเงินให้คนเรือนรองที่ยืนหัวขบวน
คนเรือนรองไม่แตะห่อเงินค้างอยู่กลางอากาศเหมือนจะหนักขึ้นกว่าเดิมสำหรับมือคนกลางเอง
“เขียนชื่อให้แล้วกัน”คนกลางพูดสั้น
เสมียนกลางยกแผ่นไม้ขึ้น
“ชื่อ”
คนกลางขบกราม
“เรียกข้าว่า‘ใต้สะพาน’ ก็พอ”
เสมียนกลางเขียนคำว่า“ใต้สะพาน” ลงไป แล้วแตะครั่งบันทึกหน้ากระดาน เขายกสายตาขึ้นถามต่อ
“ปลายทางของเงินนี้คือใคร”
คนกลางยิ้ม
“ถ้าพูดตอนนี้ข้าก็หมดทางทำกิน”
เสมียนกลางนิ่งไม่เร่ง ไม่ซัก เขาแค่จดว่า “คนกลางปฏิเสธระบุปลายทาง”
เหม่ยหลิงเอ่ยคำเดียว
“เปิดหีบหนึ่งใบ”
คนเรือนรองคนหนึ่งถอดตะปูไม้แล้วเปิดฝาขึ้นช้าๆ หูหีบด้านในคมใสปรากฏชัด รอยสัญลักษณ์ลับอยู่ครบ ไม่มีรอยขูดสีผิดปกติ
เหม่ยหลิงพยักหน้าแล้วสั่งปิดฝาคืน
“ยังไม่เปิดวันนี้เพียงยืนยันว่าหีบยังไม่ถูกแตะ”
ชายคนนั้นมองการเคลื่อนไหวนิ่งเขาไม่คัดค้าน เขายกห่อเงินกลับไปกอดแนบอก
“พรุ่งนี้ค่ำข้าจะเอาของมาคืนให้เรียบร้อยแล้วกัน ท่านก็อย่าตั้งเวทีใหญ่โตให้ข้าหนีไม่ทัน”
ลู่หานเดินออกมาอีกครั้ง
“เราไม่ทำเวทีไล่จับเราทำเวทีอ่านตามกฎ”
คนกลางยิ้มบาง
“ข้าจะรอดูว่าคำของท่านหนักแค่ไหน”
เขาถอยหลังหนึ่งก้าวหันตัวแล้วหายไปหลังเสาเช่นเดิม
เสมียนกลางเขียนบันทึกปิดท้ายของคืน
“คนกลางยืนยันจะดำเนิน‘ขั้นตอนของตน’ คืนพรุ่งนี้ ให้เตรียมคนและพยาน”
รุ่งเช้าถัดมาลานเรือนรองยังคงฝึก “กฎสามส่วน” แต่วันนี้ลู่หานสั่งลดการฝึกลงครึ่งหนึ่งเพื่อเก็บแรงยามค่ำ เขาเรียกิเต๋อ เสี่ยวหูและหัวแถวอีกสองคนมาชี้ตำแหน่งยืนเฝ้าท่า ตรอก และประตูเตี้ยให้เรียนรู้สัญญาณกลองและกระดิ่งที่จะใช้
“ถ้ากลองหนึ่งครั้งให้คุมพื้นที่เงียบ ถ้ากลองสองครั้ง ให้เลื่อนแถวคลุมเสา ถ้ากลองสามครั้งให้ปิดปากตรอก ห้ามวิ่งไล่ ห้ามะโ หากได้ยินกระดิ่งสองครั้งให้ถอยครึ่งก้าวแล้วตั้งโล่เป็กำแพงคน” ลู่หานพูดคำต่อคำ
ิเต๋อรับคำเสียงต่ำ
“รับทราบ”
เสี่ยวหูจับโล่และพยักหน้าช้าๆ
“ข้าจะไม่ปล่อยให้จังหวะหลุด”
อาหยินเสริม
“ยาที่เตรียมไว้จะอยู่หลังเสาทางซ้ายมือ ใครหน้ามืดให้ถอยมารับทันที”
เหม่ยหลิงเดินมาชี้ตำแหน่งพยาน
“ชายชรากระดิ่งยืนทางขวาเ้าของโรงขนมทางซ้าย ทั้งสองไม่ต้องพูดอะไรจนกว่าเสมียนกลางจะถาม”
เสมียนกลางยกแผ่นไม้และครั่งวางลงถาดเล็ก
“ข้าจะเริ่มเขียนเมื่อคนกลางเอ่ยถ้อยคำแรก”
[ระบบจักรพรรดิ ทำงาน]
[บันทึก:เงื่อนไขข้อ (1)–(2) ผ่านแล้ว เหลือเงื่อนไขข้อ (3):จดบันทึกถ้อยคำและของกลางต่อหน้าให้ครบ]
[คำเตือน:อย่าถลำสู่การจับโดยไร้พิธี ให้คำและของกลางเป็ตะขอพาเข้าสู่คืนถัดไป]
ลู่หานอ่านคำของระบบในใจแล้ววางเฉยเขารู้ว่าคืนนี้ยังเป็การขึงเส้นให้ตึง และคืนถัดไปจึงจะเป็การดึงให้เห็นตัวจริง
ยามสนธยาท้องฟ้าสีเทาปนน้ำเงิน เสาใต้สะพานเหมือนเส้นทิวที่วางซ้อนสายลมพัดกลิ่นน้ำให้เย็นขึ้น ขบวนเรือนรองวางหีบชุดใหม่ตามแผนหูหีบด้านในตอกสัญลักษณ์ลับครบถ้วน เสมียนกลางตรวจอีกครั้งก่อนออก
คนกลางมาถึงช้ากว่าคืนก่อนเล็กน้อยเขามาตามลำพัง ห่อเงินยังอยู่ แต่ซ่อนลึกกว่าเดิม สีหน้าคงที่ขึ้น
เขายกมือให้ขบวนหยุดแล้วพูดทันที
“คืนนี้แล้วกันข้ารับไปเอง ไม่ผ่านยามใด ๆ ใครจะสบายใจก็ยืนดูเงียบ ๆ”
เสมียนกลางยกแผ่นไม้ขึ้นโดยไม่เป็พิธีมาก
“ข้าจะจดคำพูดท่าน”
คนกลางชะงักน้อยๆ แต่ไม่ได้ขัด เขาทำท่าจะชี้ให้ลูกน้องมาช่วย แต่ไม่มีลูกน้องเขาเปลี่ยนเป็เดินไปที่หีบ เปิดหูหีบด้านนอก และลองเขย่าฝาเบา ๆ
เหม่ยหลิงพูดชัดเจน
“ห้ามเปิดหากไม่มีตราต่อหน้า”
คนกลางถอนมือช้าๆ เขาหันมามองลู่หาน
“พรุ่งนี้ท่านจะวุ่นกว่าคืนนี้หลายคนจะถูกเรียกชื่อ ข้าหวังว่าท่านจะไม่หลับตาให้คนของตน”
ลู่หานตอบสั้น
“ไม่มีใครอยู่เหนือกฎ”
คนกลางหัวเราะสั้นๆ
“จะได้เห็นกัน”
เขาหยิบห่อเงินขึ้นและกดลงมือคนลากเกวียนชายหนึ่งแต่คนลากเกวียนผลักคืนอย่างสุภาพ
“ห้ามรับ”
เสมียนกลางเขียนบันทึก
“คนกลางยื่นเงินผ่านทางถูกปฏิเสธต่อหน้า”
ชายชรากระดิ่งยกกระดิ่งขึ้นเล็กน้อยแล้ววางลงเฉย ๆ เ้าของโรงขนมก้มเติมขนมในถาด เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นแต่ดวงตาจับตาทุกกิริยา
คนกลางมองไปรอบๆ แล้วตัดบท
“ข้าจะไปเตรียมงานของข้าพรุ่งนี้พบกัน”
เขาหันหลังและหายไปในเงาเสาอีกครั้ง
เสมียนกลางเขียนบรรทัดสุดท้ายของคืน
“คนกลางยืนยันการเคลื่อนไหวพรุ่งนี้ต้องเตรียมเวทีจับสด”
เหม่ยหลิงหันมามองลู่หาน
“ล่อเส้นเงินออกมาแล้วคราวหน้าให้เส้นนั้นมัดมือคนกลางเอง”
ลู่หานตอบ
“พรุ่งนี้ยามค่ำเราจะทำตามกฎให้ครบต่อหน้า”
อาหยินหายใจโล่งขึ้นนิดหนึ่งนางยกถุงยาหอมให้เสมียนกลาง
“คืนนี้ทุกคนยังไม่เหนื่อยมากพรุ่งนี้ข้าจะชงยาหอมให้เข้มขึ้น”
ลู่หานพยักหน้า
“ดีคืนนี้พัก ครึ่งยามให้ยามชั้นนอกผลัดเวรตามกำหนด”
ยามรุ่งสางลานเรือนรองสงบลงอีกครั้ง ลู่หานยืนมองกระดานบันทึกที่เพิ่มบรรทัดเมื่อคืนครบถ้วนเหม่ยหลิงยืนข้าง ๆนางเปิดห่อเอกสารที่รวบรวมใบเสร็จและรอยตราทั้งหมดแล้วเรียงใหม่ตามลำดับเวลา
“เมื่อผูกตามเวลารหัสครั่ง และถ้อยคำเมื่อคืน ทั้งหมดชี้ไปทางเดียวกัน” เหม่ยหลิงกล่าว
เสมียนกลางต่อคำ
“ปลายทางคือ‘เสมียนกรมคลังเมืองชายแดน’ ตามที่ปากของคนกลางเองเอ่ย”
ลู่หานเอื้อมมือแตะขอบกระดานเบาๆ
“คืนนี้เราจะมีพยานมากกว่าสองเราจะเพิ่มหัวหน้าคนเรือจากท่าน้ำขึ้นมาอีกหนึ่งคน ให้ยืนข้างชายชรากระดิ่ง”
เหม่ยหลิงเห็นด้วย
“จะได้มีสายตาจากฝั่งน้ำด้วย”
อาหยินยกกระบอกน้ำมาวางให้ทุกคน
“ข้าจะเตรียมน้ำมากขึ้นเผื่อคนดูจะมากกว่าคืนก่อน”
[ระบบจักรพรรดิ ทำงาน]
[สรุปความคืบหน้า:(1) ติดตามใบเสร็จและตราครั่งจนพบตัวกลางสำเร็จ, (2)วางแผนให้คนกลางแสดงตัวต่อหน้าพยานสำเร็จ, (3)จดบันทึกถ้อยคำและของกลางต่อหน้าสำเร็จระดับเริ่มต้น]
[ภารกิจถัดไป:จับสดกลางรัตติกาลให้คำกับของกลางอยู่ในมือ และให้พยานอ่านออกเสียง]
ลู่หานรับรู้เนตรนิ่งขึ้น
“ถึงเวลาขยับจากคำไปสู่ของกลางจริง”
เขาหันไปทางทุกคน
“วันนี้ตอนบ่ายซ้อมอีกครึ่งรอบให้แน่นเื่สัญญาณ คืนนี้เราจะผูกคำกับของเข้าด้วยกัน”
เหม่ยหลิงพับพัดเก็บ
“แล้วให้เวทีเป็ของเมืองไม่ใช่ของเรา”
ลู่หานยกคางเล็กน้อย
“ใช่”
เขาเดินลงจากเฉลียงมุ่งไปยังลานฝึก เสียงกลองซ้อมดังขึ้นเป็สามวรรคสั้น ๆแล้วเว้นว่างให้ลมหายใจของคนทั้งเรือนรองไหลไปพร้อมกัน
ค่ำคืนนี้ยังไม่มาถึงแต่ทุกคนรู้ว่าค่ำถัดไปไม่ใช่คืนธรรมดาอีกต่อไปเสียงรองเท้าบนพื้นหินดังเป็จังหวะเดียวกันในลานฝึก ยามยืนเรียงแถวโล่ยกขึ้นพร้อม ดวงตาไม่พร่าแล้ว
ลู่หานหยุดหน้ากระดานบันทึกเขียนเพิ่มบรรทัดสุดท้ายของเช้านั้น
“เตรียมเวทีจับสดต่อหน้า”
ปลายพู่กันยกขึ้นหมึกหยุดตรงปลายไม้พอดี ลมเหนือพัดมาััปลายเสื้อเหมือนสัญญาณเตือนว่าเมืองทั้งเมืองกำลังจะเห็นความจริงที่ผูกด้วยคำ ของกลางและพยานในคืนถัดไป
3K
