บทที่ 9: ตาอยู่
ในสมรภูมิที่อบอวลไปด้วยกลิ่นคาวเืและโอโซนจางๆ จากสายฟ้าที่เพิ่งสงบลง หลี่เฟยได้ก้าวออกจากเงามืด
การเคลื่อนไหวของเขามิได้รีบร้อน ท่วงท่าสงบนิ่งและมั่นคงราวกับพญาเหยี่ยวที่ร่อนลงมาเพื่อคาบซากเหยื่อที่รออยู่เบื้องล่าง ทุกย่างก้าวที่เหยียบย่ำลงบนผืนดินที่ไหม้เกรียมนั้นแฝงไว้ด้วยเจตนาอันชัดเจน
เขาคือผู้ที่จะมาปิดฉากการต่อสู้นี้
หลิน... นักธนูสาวผู้เป็ผู้รอดชีวิตเพียงคนเดียวที่ยังคงมีสติอยู่ พยายามยันกายที่สะบักสะบอมของนางขึ้นมา นางมองเห็นบุรุษหนุ่มในอาภรณ์ขาดรุ่งริ่งที่ปรากฏตัวขึ้นมาราวกับภูตผี
เขาเป็ใคร?
มาจากที่ใด?
เหตุใดจึงมาปรากฏตัวในสถานที่แห่งนี้ เวลานี้?
คำถามมากมายผุดขึ้นในหัวของนาง แต่เรี่ยวแรงที่จะเอ่ยถามนั้นแทบไม่มีเหลือ นางพยายามจะยกคันธนูคู่กายขึ้นมา แต่แขนขวาของนางกลับเ็ปรวดเร้าจนไม่อาจขยับได้
นางทำได้เพียงจ้องมองเด็กหนุ่มปริศนาผู้นั้นด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสับสนและความหวาดระแวง
เด็กหนุ่มคนนั้นดูอายุราวสิบห้าสิบหกปี รูปร่างผอมบาง แลดูไม่เหมือนยอดฝีมือเลยแม้แต่น้อย แต่ดวงตาของเขานั้น...
ดวงตาของเขากลับนิ่งสงันและลึกล้ำราวกับบ่อน้ำโบราณที่ไร้ก้นบึ้ง มันเป็ดวงตาที่มองมายังซากศพและผู้าเ็ราวกับมองดูเพียงก้อนหินและใบไม้ ไม่มีความรู้สึกใดๆ ฉายออกมาเลยแม้แต่น้อย
"เ้า... เ้าเป็ใคร?"
เสียงของหลินแหบพร่าและแ่เบา
หลี่เฟยได้ยินคำถามนั้น... แต่เขามิได้ใส่ใจ
ในสายตาของเขา หญิงสาวที่าเ็ปางตายผู้นี้มิใช่ภัยคุกคามอีกต่อไป นางเป็เพียงส่วนหนึ่งของฉาก... เป็เพียงของประดับที่รอการเก็บกวาดเท่านั้น
เป้าหมายที่แท้จริงของข้า... คือเ้าต่างหาก
เขาหันไปเผชิญหน้ากับหมีอัสนีเขี้ยวทมิฬอย่างเต็มตัว
อสูรกายั์ััได้ถึงเจตนาสังหารที่แผ่ออกมาจากร่างของมนุษย์ตัวเล็กๆ ผู้นี้ สัญชาตญาณของมันกรีดร้องเตือนภัยอย่างบ้าคลั่ง มันไม่เข้าใจ... เหตุใดมนุษย์ที่ดูอ่อนแอเพียงนี้จึงสามารถปลดปล่อยแรงกดดันที่น่าขนลุกออกมาได้
มันพยายามยันกายที่อ่อนล้าและาเ็ของมันขึ้นมา ส่งเสียงคำรามขู่ในลำคอ แต่เสียงที่ออกมานั้นกลับแหบพร่าและอ่อนแรงลงไปมาก
หลี่เฟยเริ่มก้าวเดิน...
เขาก้าวเดินอย่างเชื่องช้า... เป็วงกลม... ค่อยๆ บีบระยะห่างเข้าไปทีละนิด
สายตาของเขาจับจ้องไปยังาแฉกรรจ์ที่ขาหลังซ้ายของเ้าหมี... าแที่กลุ่มนักล่าได้ใช้ชีวิตเข้าแลกเพื่อสร้างมันขึ้นมา
"ขอบใจพวกเ้า... ที่ช่วยเผยจุดอ่อนของมันให้ข้าเห็น" เขาเอ่ยกับตัวเองในใจ
การกระทำของหลี่เฟยเป็การยั่วยุที่ร้ายแรงที่สุดสำหรับอสูรที่หยิ่งทระนง มันรวบรวมพลังเฮือกสุดท้าย พุ่งเข้าใส่เขาอย่างบ้าคลั่ง!
มันคือการจู่โจมที่เปี่ยมไปด้วยความสิ้นหวัง... เชื่องช้าและไร้ทิศทาง
หลี่เฟยรอคอยจังหวะนี้อยู่แล้ว
ในวินาทีที่กรงเล็บอาบสายฟ้าที่อ่อนแรงตบลงมา เขากลับไม่ได้หลบถอยหลัง... แต่เขากลับพุ่งสวนเข้าไป!
เขาย่อตัวลงต่ำ สไลด์ร่างไปตามพื้นดินที่ไหม้เกรียม หลบผ่านกรงเล็บมรณะนั้นไปได้อย่างเฉียดฉิว แล้วพุ่งเข้าสู่จุดอับใต้ท้องของมัน!
บัดนี้... เขาก็มาอยู่ตรงหน้าาแเปิดที่ขาหลังของมันแล้ว!
กล้ามเนื้อทุกมัดในร่างกายของหลี่เฟยถูกใช้งานจนถึงขีดสุด พลังทั้งหมดที่ได้มาจากการปรับสภาพร่างกายถูกรวบรวมไว้ที่แขนทั้งสองข้าง
"จบสิ้นกันที!"
เขาแทงหอกไม้อัคคีเหล็กในมือเข้าไปในาแเก่าของมันอย่างสุดแรงเกิด!
ฉวากกกก!
เสียงเนื้อเยื่อและเส้นเอ็นที่ถูกฉีกกระชากนั้นดังฟังชัดอย่างน่าสยดสยอง ปลายหอกที่แหลมคมทะลวงผ่านกล้ามเนื้อที่อ่อนแอเข้าไปอย่างง่ายดาย หลี่เฟยบิดด้ามหอกในมืออย่างแรง คว้านเข้าไปในร่างของมัน ทำลายทุกสิ่งทุกอย่างที่ขวางหน้า!
กรรรร... ซ... ซี่...
เสียงคำรามสุดท้ายของหมีอัสนีเขี้ยวทมิฬขาดหายไปในลำคอ กลายเป็เพียงเสียงลมหายใจที่แ่เบา ร่างมหึมาของมันสั่นสะท้านอย่างรุนแรง ดวงตาที่เคยเต็มไปด้วยพลังอำนาจค่อยๆ เลื่อนลอย...
แล้วมันก็ล้มลง...
โครม!
ร่างของอสูรั์ล้มกระแทกพื้นดังสนั่นหวั่นไหวราวกับูเาถล่ม พื้นดินสั่นะเืเป็ครั้งสุดท้าย... แล้วทุกอย่างก็เงียบสงัดลง
เหลือเพียงเสียงหอบหายใจของหลี่เฟยเท่านั้น
เขายืนนิ่งอยู่ข้างซากศพของอสูรร้าย ร่างกายท่วมไปด้วยเืสีดำคล้ำของมัน แต่ดวงตาของเขากลับสว่างวาบขึ้นด้วยความพึงพอใจ
ยืนยันการสังหาร: หมีอัสนีเขี้ยวทมิฬ (ระดับ 3, สภาวะอ่อนแอ)
ท่านได้รับ: 260 แต้มสังหาร
(หมายเหตุ: แต้มสังหารถูกปรับลดเนื่องจากเป้าหมายอยู่ในสภาวะาเ็สาหัสและอ่อนแรงอย่างยิ่ง)
ท่านได้รับ: 200 หน่วยพลังงาน
ท่านได้รับ: พิมพ์เขียวใหม่ - 'หอกเหล็กเสริมปราณ'
เสียงของระบบดังขึ้นมายืนยันความสำเร็จอันยิ่งใหญ่ของเขา
หลี่เฟยตรวจสอบสถานะของตนเองทันที
แต้มสังหารรวม: 250 + 260 = 510 แต้ม!
"ห้าร้อยสิบ... เกินเป้า"
ในที่สุด... เขาก็มีแต้มมากพอที่จะปลดล็อกอาวุธที่จะเปลี่ยนแปลงทุกสิ่งทุกอย่างได้แล้ว
ความรู้สึกพึงพอใจอันเย็นเยียบแผ่ซ่านไปทั่วร่างของเขา
เขาดึงหอกไม้ออกจากซากศพอย่างไม่ไยดี แล้วจึงหันไปมองผู้รอดชีวิตที่เหลืออยู่
หลินยังคงนอนอยู่ที่เดิม นางมองดูเหตุการณ์ทั้งหมดด้วยดวงตาที่เบิกกว้าง... ภาพของเด็กหนุ่มปริศนาที่สังหารอสูรระดับสูงที่แม้แต่หัวหน้าของนางยังรับมือไม่ไหวด้วยตัวคนเดียว... มันคือภาพที่สั่นะเืสามัญสำนึกของนางจนหมดสิ้น
เขาเป็ปีศาจ... ในร่างของมนุษย์...
หลี่เฟยเดินตรงเข้าไปหานางอย่างช้าๆ ทุกย่างก้าวของเขาสร้างแรงกดดันมหาศาลให้กับหญิงสาวที่าเ็
เขาหยุดยืนอยู่ตรงหน้า... ก้มลงมองนางด้วยสายตาที่ว่างเปล่า
"ชีวิตของเ้า..."
เสียงของเขาดังขึ้น... เ็าและไร้ความรู้สึก
"...ตอนนี้เป็ของข้า"
1K
