The Dark World มหาสงครามออนไลน์กู้ปฐพี

เครดิตภาพจาก https://unsplash.com

ทันทีที่มาวินลืมตาขึ้นมา เขาก็สัมผัสกับความมืดมิดและเงียบสงบราวกับทุกสิ่งจะนิ่งสนิท เด็กหนุ่มรู้สึกสับสนและหวาดกลัวจนถึงขั้นแหกปากตะโกน

“ เฮ้ นี่คือที่ไหน แล้วชั้นมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง ”

สิ่งที่ตอบกลับมามีเพียงเสียงสะท้อนของตัวเอง นั่นทำให้เด็กหนุ่มรู้สึกหวาดกลัวยิ่งกว่าเดิม ทันใดนั้น เขาก็เกิดความคิดที่ดูเพี้ยนๆ

“ เอ๋….หรือว่าชั้นจะตายไปแล้ว ”

เมื่อคิดได้ดังนั้น เด็กหนุ่มก็ตกใจจนหันมาสำรวจร่างกายของตัวเอง ไม่นาน ก็พบว่ายังมีอวัยวะครบ 32 แต่ที่น่าแปลกก็คือ......เขาอยู่ในชุดเสื้อยืดสีเขียว กางเกงยีนส์ขาสามส่วนสีน้ำตาลและรองเท้าผ้าใบสีแดงอันเป็นชุดเก่งในยามที่อยู่บนโลก

“ ก็อยู่ครบทุกส่วนนี่หว่า เอ…..แต่ทำไมเราถึงใส่ชุดนี้ เพราะเราน่าจะยังอยู่ที่ The DarkWorld นี่นา ” มาวินนึกสงสัย ขณะที่คิดหาคำตอบ เสียงเล็กแหลมก็ดังแว่วเข้ามา

“ นายสงสัยอะไรเหรอ ”

เสียงนั้นฟังดูคุ้นหู แต่พอเหลือบมองไปรอบๆ มาวินก็พบแต่ความมืด นั่นทำให้เด็กหนุ่มเกิดอาการขวัญลอยอีกครั้งเพราะเขามักจะอ่อนแอต่อสิ่งที่ไร้ตัวตน

“ นายเป็นใคร ปรากฏตัวออกมาเดี๋ยวนี้ ” มาวินตะโกนดัง เขานึกภาวนาให้เสียงของตนกลบความกลัวที่ท่วมท้นจิตใจ

ทว่าสิ่งที่ตอบกลับมามีแต่ความเงียบงันจนมาวินเริ่มสงสัยว่าตนหูแว่วไปเองหรือไม่ อึดใจต่อมา เสียงแหลมเล็กนั่นก็ดังขึ้นมาอีกครั้ง

“ ทำไมนายต้องส่งเสียงดังข่มความกลัว”

“ เอ๊ะ! มันมาอีกแล้ว แต่เดี๋ยวนะ….แกรู้ความคิดของชั้นได้ยังไง ” มาวินสะดุ้งเฮือก เขาตกใจที่ถูกล้วงลึก ขณะที่เด็กหนุ่มกำลังสับสน เจ้าของเสียงปริศนาก็ปรากฏกายตรงหน้า

ร่างนั้นค่อยๆปรากฏช้าๆ โดยเริ่มจากฝ่าเท้า จากนั้นก็ไล่มาที่ขา ลำตัว หน้าอก แขน ไปบรรจบที่ใบหน้าเป็นจุดสุดท้าย เมื่อบุรุษปริศนาเผยร่างจนเต็มส่วน มาวินก็พบว่าคนผู้นั้นก็คือ…….ตัวเขาเอง

“ เฮ้ย! นั่นมันพระเอกรูปหล่อที่ไหนฟะ ไม่ใช่ซิ…….นี่มันตัวเราเองนี่หว่า แล้วถ้าชั้นอยู่ตรงนั้น แล้วชั้นที่อยู่ตรงนี้คือใครฟะ…งงจนหัวจะระเบิดแล้ว ” มาวินโหวกเหวกโวยวาย พร้อมเอามือกุมกระบาล

มาวินอีกคนเริ่มยิ้มมุมปาก พร้อมหัวเราะเบาๆด้วยเสียงเล็กแหลมอันเป็นเอกลักษณ์

“ หึ หึ หึ ”

มาวินรู้สึกมึนงงจนไปไม่เป็น ด้วยสิ่งที่เกิด มันเกินกว่าจินตนาการ ซึ่งก็น่าจะเป็นเช่นนั้น เพราะถ้าจู่ๆต้องมาพบกับตัวเองอีกคนใครจะไปทานทนได้ แต่ก่อนที่เด็กหนุ่มหัวเขียวจะได้กล่าวคำใด มาวินคนใหม่ก็ชิงตอบคำถามก่อน

“ ชั้นก็คือนาย นายก็คือชั้น เราเป็นคนๆเดียวกัน ดังนั้นชั้นจึงล่วงรู้ในสิ่งที่นายคิด ”

คำตอบดังกล่าว ไม่ได้ช่วยให้มาวินหายปอดแหก ตรงกันข้ามกลับกลัวยิ่งกว่าเดิม มีใครบ้างล่ะที่ได้คุยกับตัวเองแบบนี้ เด็กหนุ่มจึงถามเสียงสั่น

“ นายบอกว่านายเป็นชั้นงั้นรึ แล้วออกมาได้ยังไง มิหนำซ้ำ ยังมาคุยกันได้อีก ”

สิ้นคำถาม มาวินตัวใหม่ก็แหงนหน้าหัวเราะร่า

“ ฮ่า ฮ่า ฮ่า ”

เสียงหัวเราะของมาวินตัวใหม่ ทำเอามาวินตัวเก่าถึงกับจิตตกพร้อมถอยหลังหนีไปสองก้าว

“ นายขำบ้าอะไรฟะ เจ้าตัวปลอม ” มาวินตะคอกใส่ พอมาวินตัวใหม่ได้ยิน เขาก็หยุดหัวเราะ แล้วหันกลับมาชี้แจงด้วยสีหน้าที่ดูเหยียดๆ

“ ขำนายน่ะซิ เจ้าโง่ ชั้นไม่ได้มาหานาย แต่นายนั่นแหละมาหาชั้น จำไม่ได้เหรอ ก่อนมาอยู่ที่นี่ นายกำลังทำอะไรอยู่ ”

“ เออ…..จำได้ว่า…..ชั้นกำลังประลองกับเจ้าพี่ชายหน้าขาว รู้สึกว่าหมัดสุดท้ายที่ปล่อยออกไป มันจะพลาดเป้า หลังจากนั้นก็วูบไป แล้วมาโผล่อยู่ตรงนี้ ” มาวินนึกทบทวนเหตุการณ์

มาวินตัวใหม่เริ่มยิ้มมุมปากอีกครั้ง แต่ไม่ว่ามองมุมไหน มันก็ไม่ประสงค์ดี เพราะดูบิดเบี้ยวเหยเกและวิกลจริต ราวกับคนไข้โรคจิต

“ เหอๆ ก่อนจะทำอะไร ช่วยกรุณาเลิกทำหน้าแบบนี้ได้มั้ย มันดูชั่วช้ายังไงก็ไม่รู้ ถึงชั้นจะเกรียน แต่ยังไงมันก็ไม่ได้ดูเลวร้ายแบบนี้แน่ ” มาวินตัวเก่าร้องเตือน ในใจนึกรังเกียจและหวาดกลัว

แน่นอนว่าทุกสิ่งที่มาวินตัวเก่าคิด อีกคนย่อมรู้ทว่ามาวินตัวใหม่กลับไม่สนใจ เขายังคงใบหน้าชั่วร้ายดุจเดิมจากนั้นก็ตอบกลับมาเบาๆด้วยน้ำเสียงแหลมเล็ก

“ ความจริงของเรื่องก็คือ.......นายสลบไป เพราะโดนท่าไม้ตายของโอคุยาสุ จากนั้นก็หลุดเข้ามาในโลกแห่งจิตใจ และชั้นก็คือตัวนายในเวอร์ชั่นที่ไร้มนุษยธรรมโดยสิ้นเชิง ”

“ อ้อ......จะบอกว่านายคือ…..จิตด้านมืดของชั้นงั้นเรอะ โห….อย่างกะหนังการ์ตูนหรือนิยายแฟนตาซียุคเก่าที่ชอบเอามาทำเป็นหนังใหญ่เลย บอกได้คำเดียวเลยว่า…..ว้าว ” สิ้นคำกล่าว มาวินตัวเก่าถึงกลับตาโตเป็นไข่ห่านเขานึกดีใจที่สามารถยกระดับจนได้คุยกับด้านมืดของตัวเอง

ท่าทางของมาวินตัวใหม่เหมือนจะเสียเซลฟ์นิดๆ เพราะไม่อาจเขย่าขวัญมาวินตัวเก่าได้ ถึงกระนั้น ด้านมืดก็ยังอยู่ในอาการสงบ พร้อมตอบเรียบๆว่า......

“ ถ้าบอกว่าชั้นคือด้านมืดที่ชั่วร้าย ก็คงจะจริงอย่างที่เข้าใจ แต่ขอถามซักหน่อย นายคิดว่าความชั่วคืออะไร ”

“ ถามโง่ๆ ความชั่วก็คือการทำไม่ดีต่อคนอื่นไง ” มาวินตัวเก่าตอบแบบไม่ต้องคิด

“ แล้วที่ว่าทำไม่ดีกับคนอื่นคืออะไร” มาวินตัวใหม่ยังคงถามต่อ

“ เออ…..ก็คงจะเป็นการทำให้…..คนอื่นบาดเจ็บ…ล่ะมั้ง ” พอพูดถึงตรงนี้ สีหน้าของมาวินตัวเก่าก็สลดลงเล็กน้อยเพราะในอดีตที่ผ่านมา เขาเคยทำให้เพื่อนคนหนึ่งต้องบาดเจ็บจนละทิ้งความฝันของตนเอง

“ อ้าว ถ้าความชั่วเป็นแบบนั้น งั้นนายก็ต้องชั่วไม่ต่างจากชั้นน่ะซิ ” มาวินด้านมืดตอบ รอยยิ้มของเขายังดูบิดเบี้ยวและชั่วช้า

“ จะบ้าเหรอ ถะ…..ถึงเคยทำให้คนบาดเจ็บ ตะ….แต่นั่นมันเป็นอุบัติเหตุจากการแข่ง ชั้นไม่มีเจตนาที่จะทำแบบนั้นเลย ” มาวินตัวเก่ารีบแก้ตัว ความมั่นอกมั่นใจอย่างเต็มเปี่ยมเริ่มหายไป

“ ฮ่าๆ ก็เมื่อกี้เพิ่งบอกอยู่หยกๆว่า......การทำชั่วคือการทำสิ่งที่ไม่ดีต่อคนอื่น ดังนั้นถึงจะไม่ตั้งใจ การกระทำของนายก็ยังเป็นความชั่วอยู่ดี ” มาวินด้านมืดย้อนคำ นั่นทำให้มาวินตัวเก่าถึงกับอึ้งไปชั่วขณะก่อนจะเถียงกลับอย่างรุนแรง

“ แต่ที่ทำลงไป มันเป็นอุบัติเหตุ ชั้นตั้งใจที่ไหนเล่า ใครจะอยากให้เหตุการณ์แบบนั้นเกิดขึ้น ”

“ ใช่ๆ เหตุการณ์นั้นนายอาจไม่ตั้งใจ แต่เหตุการณ์นี้ล่ะ นายจะแก้ตัวว่ายังไง ” มาวินด้านมืดตอบกลับอย่างใจเย็น พร้อมผายมือไปข้างหลัง

ทันใดนั้น ก็ปรากฏจอภาพขนาดใหญ่ขึ้นบนอากาศที่ว่างเปล่า มันฉายเหตุการณ์ที่มาวินต่อสู้กับศัตรูหลายคนไม่ว่าจะเป็น กาสเซ่ โกส ตังลู่ และเหล่าลูกสมุนอีกนับร้อย นอกจากนี้ยังมีมอนสเตอร์เล็กใหญ่อีกหลายสิบ

มาวินตัวเก่ากัดฟันกรอดใหญ่ ทุกการต่อสู้ เขาได้สร้างความเจ็บปวดให้เหล่าอริ บางครั้งก็รุนแรงจนเกือบถึงชีวิต เด็กหนุ่มหมดทางโต้เถียงเพราะทุกสิ่งที่ทำลงไป มันมาจากความตั้งใจอย่างแท้จริง