[จบ] ย้อนไปยุค 70 เป็นสาวสุดสวยให้อดีตสามีเสียดายเล่น

บทที่ 46  เธอแค่เล่นตัว

ในวันรุ่งขึ้น หญิงสาวตื่นขึ้นมาด้วยอาการไม่สดชื่นเพราะเอาแต่คิดถึงอดีตทั้งคืน เหวินหน่วนล้างหน้าด้วยน้ำเย็นเพื่อปลุกตัวเองให้ตื่น เธอทำอาหารให้แม่เฒ่าจ้าว จากนั้นก็ไปที่ฐานทัพพร้อมกล่องอาหารกลางวัน

ในกล่องอาหารกลางวันมีเกี๊ยวไส้ผักจี่ไฉ่ที่เธอปรุงในตอนเช้าบรรจุอยู่

เธอจะนำไปให้ลู่จินฉวนกิน

เช้าของฤดูใบไม้ผลิสว่างกว่าของฤดูหนาวมาก และเหวินหน่วนก็กำลังไปที่ฐานทัพพร้อมกับแสงยามเช้า

“ผู้อำนวยการ นั้นผู้หญิงคนเมื่อวานหรือเปล่า” เสี่ยวหลิวพูดขึ้น

เมื่อคืนนี้ลู่กัวจื่อดื่มแอลกอฮอล์หนักมาก ดั้งนั้นเขาจึงนอนที่บ้านของกัวอันฉินกับเหวินเฟิงฉี

ถึงมันจะแปลกอยู่บ้าง แต่ลู่กัวจื่อไม่รู้ว่าตัวเขาไม่อยากคิดมากหรือจงใจเพิกเฉย และเขาไม่คิดว่ามันจะมีอะไรผิดปกติกับการอาศัยอยู่ในบ้านของกัวอันฉิน

เขามีธุระในตอนเช้า เขาจึงออกจากหมู่บ้านซานชาแต่เช้าตรู่ แต่ไม่คิดว่าจะพบกับเหวินหน่วน

“เหวินหน่วน” ลู่กัวจื่อหยุดรถและพูดด้วยรอยยิ้ม “คุณจะไปทำงานที่ฐานทัพหรือเปล่า มาเถอะ ผมจะพาคุณไปส่งเอง” 

เธอเดินถือกล่องอาหารกลางวันอะลูมิเนียมไว้ในอ้อมแขนแน่นแล้วเดินต่อไปข้างหน้าเหมือนไม่ได้ยินสิ่งที่อีกฝ่ายพูด

เธอเดินบนถนนเส้นนี้หลายครั้ง และเธอรู้ว่าที่ถนนมีหลุมอยู่ตรงไหนบ้าง 

นั่งรถของลู่กัวจื่องั้นเหรอ?

เธอกลัวว่าเธอจะขาดใจตายเสียก่อน!

ลู่กัวจื่อแตะจมูก เขารู้สึกอับอายเล็กน้อย

เขาไม่รู้ว่าทำไมเหวินหน่วนถึงมีท่าทีเป็นศัตรูกับเขาแบบนี้ “ผมแค่มีเจตนาดีเท่านั้น"

“ฉันไม่ต้องการเจตนาดีของคุณ” เหวินหน่วนหันกลับมามองเขา “เจตนาดีของผู้อำนวยการลู่ควรสงวนไว้สำหรับผู้ที่ต้องการ"

ส่วนกับเธอนั้น ได้โปรดออกห่างให้ไกลที่สุด

“คุณทำแบบนี้ได้ยังไง” คนขับหงุดหงิดเล็กน้อย “เนรคุณเกินไปแล้ว!”

มันก็นิดหน่อย

ลู่กัวจื่อมองไปที่แผ่นหลังของเหวินหน่วน เขารู้สึกคุ้นเคยอย่างแปลกประหลาด

มุมปากของเขายกขึ้นเล็กน้อย มันเป็นรอยยิ้มที่มีความหมาย เขาเอนตัวลงบนที่นั่งแล้วพูดว่า "สาวน้อยคนนี้มีอารมณ์ฉุนเฉียวแฮะ" 

มันก็น่าสนใจอยู่เหมือนกัน

นี่เป็นครั้งแรกที่มีผู้หญิงดูหมิ่นเขาแบบนี้

“แล้วตอนนี้...” คนขับถามอย่างลังเล

"ไปกันเถอะ" ลู่กัวจื่อยิ้มจาง ๆ "ไปที่หน่วยก่อน แล้วค่อยพาฉันไปที่ฐานทัพทีหลัง"

“ครับ ผู้อำนวยการ" คนขับรถขับรถผ่านไปทันที

รถแล่นผ่านไปอย่างรวดเร็วโดยที่อีกฝ่ายไม่รบกวนเหวินหน่วนอีก เมื่อเธอไปถึงโรงอาหารใหญ่เธอก็ช่วยเพื่อนร่วมงานเตรียมอาหารเช้า

เมื่ออาหารเช้าพร้อม เธอก็นั่งรอเงียบ ๆ

หลังจากนั้นไม่นาน ลู่จินฉวนก็เข้ามาในโรงอาหารใหญ่ เหวินหน่วนรีบลุกขึ้นยืนจากเก้าอี้ "อาลู่..."

ขณะนี้มีคนจำนวนมากกำลังรับประทานอาหารในโรงอาหาร เหวินหน่วนจึงไม่ได้เรียกเขาเสียงดัง

ลู่จินฉวนสังเกตเห็นหญิงสาวตัวเล็ก ๆ จ้องมองที่เขาระหว่างกิน และเมื่อเขาออกจากประตูโรงอาหารหลังกินเสร็จ เขาก็เห็นเหวินหน่วนยืนอยู่พร้อมกล่องอาหารกลางวันอะลูมิเนียมในมือ เขาไม่รู้ว่าอีกฝ่ายกำลังทำอะไรหรือคิดอะไรอยู่

"มีอะไรหรือเปล่า" ลู่จินฉวนกัดซาลาเปาจืด ๆ คำหนึ่งเข้าปาก เขาอดไม่ได้ที่จะคิดถึงวันที่เขากินข้าวที่บ้านของเธอ

ไม่ได้

ลู่จินฉวนส่ายหัวอย่างมั่นคง

เขาไม่สามารถถูกครอบงำด้วยความคิดแบบนี้ได้

แม้ว่าประวัติของเธอจะไม่มีอะไรผิดปกติ

“นี่คือเกี๊ยวไส้ผักจี่ไฉ่ที่ฉันทำเมื่อวานนี้” เหวินหน่วนยื่นกล่องข้าวอะลูมิเนียมในมือให้เขา “ฉันทำมันเองเลย" 

“อาลู่ อยากลองกินไหม” เหวินหน่วนพูดพลางยิ้ม

"ถ้าคุณชอบ ฉันจะทำให้อีกหลังจากวันหยุด เพราะฉันจะไปขุดผักเพิ่ม ช่วงนี้มีจี่ไฉ่เยอะมาก"

“คุณกินผักจี่ไฉ่ใช่ไหม?” เธอถามออกไปอีกครั้ง

เขาไม่ใช่ลู่กัวจื่อหรือเปล่า?

"ใช่" ลู่จินฉวนมองไปที่ดวงตาที่คาดหวังของเธอและไม่สามารถพูดคำปฏิเสธได้ เพียงแต่พูดว่า "คราวหน้าไม่ต้องทำแล้ว ลำบากคุณเปล่า ๆ "

“ฉันไม่ลำบากเลย" เหวินหน่วนเงยหน้าขึ้นมองเขาและพูดว่า "ฉันชอบทำอาหาร"

หญิงสาวตัวเล็ก ๆ คงไม่กลัวเขาอีกต่อไปแล้ว เพราะพวกเขาเคยอยู่ด้วยกันทั้งวันทั้งคืนมาก่อน

“ก็ได้” ลู่จินฉวนหยิบกล่องอาหารกลางวันมา “ผมจะรับไว้ก็แล้วกัน”

เขายิ้มให้เหวินหน่วนอย่างพึงพอใจ

ลู่จินฉวนนำกล่องอาหารกลางวันอะลูมิเนียมไปจนถึงหอพัก วางลงบนโต๊ะ และไม่รีบร้อนที่จะกินมัน

ความคิดในหัวของเขากำลังต่อสู้กันอย่างดุเดือด

เสียงหนึ่งพูดกับเขาว่า "กินซะ เกี๊ยวไส้ผักจี่ไฉ่เป็นของโปรดของนายนี่!"

อีกเสียงหนึ่งพูดว่า "ไม่ แล้วถ้านายต้องพึ่งเธอตลอดไปล่ะ มันจะไม่เป็นจุดอ่อนใหญ่ของนายเหรอ!”

ทันใดนั้นก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น ลู่จินฉวนตอบกลับเบา ๆ

ลู่กัวจื่อเปิดประตูเข้ามา เขาเห็นกล่องอาหารกลางวันอะลูมิเนียมบนโต๊ะของลู่จินฉวน

มันดูคุ้นมาก

"อาเล็ก" เขาตะโกน "คุณปู่ขอให้ผมเอาของมาให้"

เขาอายุมากกว่าลู่จินฉวนหนึ่งปี แต่ลำดับอาวุโสในสายตระกูลทำให้เขาต้องเรียกลู่จินฉวนว่า 'อาเล็ก' 

ตั้งแต่ยังเด็ก ลู่จินฉวนเป็นเหมือนภูเขาสูงที่คอยบดบังลู่กัวจื่อ ไม่ว่าจะเป็นการเรียนหรืองานในกองทัพ แม้กระทั่งในภายหลัง ชีวิตของลู่กัวจื่อก็ไม่สามารถเอาชนะคนตรงหน้านี้ได้เลย

มันคงไม่เป็นไรถ้าเป็นคนอื่น ๆ ในรุ่นเดียวกันหรือถ้าอายุมากกว่าเขาสิบปี

แต่นี่เขาแก่กว่าลู่จินฉวนถึงหนึ่งปี

ตั้งแต่เขายังเป็นเด็ก ลู่กัวจื่อได้ยินคำพูดอยู่ในหูของเขาจากพวกผู้ใหญ่เสมอว่า "ดูลู่จินฉวนสิ เมื่อไหร่แกจะตามเขาทัน?"

แต่ทุกครั้ง เขาจะมีความหวังเล็กน้อยที่จะสามารถเอาชนะอีกฝ่ายได้ แต่สุดท้ายก็เป็นเขาที่สูญเสียอย่างย่อยยับ

เขาทำงานหนักมากมาโดยตลอด

แต่มีคนประเภทหนึ่งในโลกที่สามารถได้ทุกสิ่งที่ต้องการมาอย่างง่ายดายด้วยความพยายามเพียงเล็กน้อย

"มีอะไรอีกไหม" ลู่จินฉวนพูดขึ้นเรียบ ๆ เมื่อเห็นเขางุนงง "วางของลงก่อน"

ลู่กัวจื่อผงะ

"นี่คือของที่ปู่เอามาให้อาเล็ก" เขาพูดซ้ำ

ในอดีตลู่จินฉวนทะเลาะกับชายชราอย่างรุนแรง เขาไม่เคยต้องการสิ่งใดที่ชายชรามอบให้เลย

ดังนั้นทุกครั้งที่ลู่กัวจื่อนำอะไรมา เขาก็ทำพอเป็นพิธีเท่านั้น สุดท้ายของเหล่านั้นมันก็ตกมาถึงลู่กัวจื่อทั้งหมด

หลังจากนั้น ทุกครั้งที่เขากลับมา ครอบครัวจึงไม่ได้ฝากอะไรมาให้ลู่จินฉวนอีก เพราะต่อให้ฝากมา ของทุกสิ่งก็ลงเอยอยู่กับลู่กัวจื่อแทน

แต่คราวนี้ไม่เหมือนกัน

"นายงงอะไรอยู่" ลู่จินฉวนขมวดคิ้ว "มีอะไรอีกไหม"

“ไม่" ลู่กัวจื่อรีบยิ้มและวางของลง จากนั้นชี้ไปที่กล่องอาหารกลางวันอะลูมิเนียมบนโต๊ะ "มีอะไรอยู่ในนั้นเหรอ อาเล็ก?”

ดวงตาฟีนิกซ์ที่ลึกล้ำของลู่จินฉวนเหลือบมองไปที่เขา “เกี๊ยว”

หลังจากพูดจบ เขาก็ยกฝาขึ้นตรงหน้าเขา กลิ่นเกี๊ยวไส้ผักจี่ไฉ่ก็โชยมา

มันคือ… กลิ่นของเกี๊ยวเมื่อวาน…

เมื่อนึกถึงท่าทีที่หญิงสาวกอดกล่องอาหารกลางวันแน่นในอ้อมแขนของเธอในตอนเช้าเหมือนกับจะปกป้องมันจากเขา ลู่กัวจื่อก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกอิจฉา

"อยากกินเหรอไง?" ลู่จินฉวนกัดเกี๊ยวคำโต

เกี๊ยวที่หญิงสาวตัวน้อยทำนั้นอร่อยอยู่แล้ว ด้วยผักจี่ไฉ่ที่สดและนุ่ม รสชาติจึงยอดเยี่ยมมาก

ลู่กัวจื่อมองไปที่ลู่จินฉวนอย่างคาดหวัง

“ไม่ให้” ลู่จินฉวนพูดออกมาสองคำอย่างเย็นชา

จากนั้นกัดทีละคำต่อไป

เกี๊ยวอร่อยจริง ๆ แต่น่าเสียดายที่กล่องอาหารกลางวันไม่ใหญ่พอ ลู่จินฉวนรู้สึกยังไม่ค่อยอิ่มมากนักหลังจากกินเกี๊ยวทั้งหมดเข้าไป

ลู่กัวจื่อ "..."

เขาอิจฉาจนตาร้อนไปหมด!

"หายดีแล้วเหรอ?" ลู่จินฉวนถามห้วน ๆ มองดูอีกฝ่ายอย่างใจเย็น

"อ้อ ดีแล้ว… ดีขึ้นแล้ว ขอบคุณอาเล็ก ถ้าไม่ใช่เพราะอา ผมเกรงว่าผมคงตายไปแล้ว" ลู่กัวจื่อกล่าวทันที

มุมปากของลู่จินฉวนมีรอยยิ้มบาง ๆ