ย้อนเวลา พลิกชะตารัก

"ณัชชา, คุณโอเคไหม?" อารยาเตรียมพร้อมสำหรับวันนี้ เธอคาดหวังว่าณัชชาจะยังมุ่งมั่นที่จะแสดงสปิริตของตัวเองอย่างต่อเนื่องต่อหน้าทีมงานทุกคน อารยายังคงปล่อยให้ฉากนี้ถูกถ่ายทำทิ้งครั้งแล้วครั้งเล่า โดยไม่รู้ตัวอารยาไม่เพียงสร้างความลำบากให้กับณัชชาแต่เธอยังสร้างความเบื่อหน่ายให้กับทีมงานทุกคนรวมถึงผู้กำกับด้วย อาทิตย์ขมวดคิ้วและแสดงสีหน้าไม่พอใจหลายครั้งละครเรื่องนี้ได้ถ่ายทำมาสักระยะหนึ่งแล้ว แม้ว่าพวกเขาไม่พอใจและต้องการยกเลิกสัญญาของเธอเพื่อเปลี่ยนตัวนักแสดงได้ แต่อารยาไม่เชื่อว่าจะมีใครยอมออกมาแสดงความรับผิดชอบและสูญเสียเงินทิ้งไปเพราะเรื่องแค่นี้ณัชชากำลังจะอ้าปากพูดขึ้น แต่อาทิตย์ก็เดินเข้ามาพอดีรูปร่างของอาทิตย์ค่อนข้างสูงโปร่ง ใบหน้าของเขายังคงเคร่งขรึมและดูเยือกเย็น ยากที่จะคาดเดาความคิดของผู้ชายคนนี้ได้ง่ายๆณัชชาได้ยินเสียงที่เย็นชาของเขาพูดกับอารยาว่า "ถ้าฉากนี้ยังเป็นแบบนี้อีกครั้ง ผมจะให้คุณเป็นคนกระโดดลงน้ำแทน"อาทิตย์เกลียดนักแสดงที่เย่อหยิ่งและชอบคิดว่าตัวเองมีชื่อเสียงโด่งดังจนไม่สนใจคนรอบข้าง แต่ตอนนี้เขาเกลียดนักแสดงที่เล่นเป็นตัวเอกในกองถ่ายนี้มากกว่าอารยาก้มหน้าและพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา "ผู้กำกับ, ฉันไม่ได้ตั้งใจที่จะให้เป็นแบบนั้นจริงๆ ฉันพลาดไปนิดนึง ครั้งนี้ฉันจะทำให้เต็มที่"สีหน้าของอารยาเปลี่ยนไปเล็กน้อย เธอไม่คาดคิดว่าอาทิตย์จะเข้ามาแทรกแซงฉากนี้ณัชชามองไปที่อารยาพร้อมกับรอยยิ้มมุมปากและแนะนำว่า "ผู้กำกับคะ, คุณช่วยให้ฉันและพี่อารยาผ่านฉากนี้ไปได้ไหม ฉันมั่นใจว่าถ้าให้ฉันลองสวมบทบาทของพี่อารยาหรือให้พี่อารยามาแสดงเป็นฉัน มันจะผ่านไปได้ด้วยดีสำหรับฉากนี้ อย่างน้อยก็เพื่อสร้างแรงบันดาลใจค่ะ”อารยากรีดร้องเมื่อเธอได้ยินคำพูดของณัชชา "ผู้กำกับ, อย่าไปฟังเรื่องไร้สาระที่เธอพูด เธอจะแสดงบทบาทของฉันได้ดีกว่าฉันได้อย่างไร เธอเป็นนักแสดงหน้าใหม่"นัยน์ตาสีดำสนิทสาดแววลุ่มลึกยากที่จะเข้าใจ และมีร่องรอยความแข็งกร้าวในน้ำเสียงของเขา "อืม.."ณัชชายกริมฝีปากขึ้นแสดงรอยยิ้มที่พึงพอใจในวันเดียวกันอารยาถูกณัชชาผลักลงหนองน้ำ ทีมงานทุกคนยิ้มอย่างมีความสุขและดูอารยาขึ้นจากหนองน้ำด้วยความลำบากใจก้าวขึ้นไปบนพื้นโดยไม่ได้ตั้งใจในสภาพอิดโรยในระหว่างวันณัชชาคิดเสมอว่าเธอเป็นคนที่มีร่างกายแข็งแรงและสุขภาพดี แต่เธอก็ไม่สามารถอยู่ได้จนถึงตอนกลางคืน การถ่ายทำวันนี้ค่อนข้างหนักมาก เธอเหนื่อยมาทั้งวันและเธอก็มีเหตุผลว่าควรจะล้มตัวนอนและนอนหลับจนถึงวันรุ่งขึ้น ณัชชาลุกขึ้นจากเตียงและกำลังจะเดินไปห้องน้ำ จู่ๆเธอรู้สึกหนักอึ้งและก็ล้มลงไปบนพื้นโดยไม่รู้ตัวอาทิตย์ที่กำลังศึกษาบทเพื่อเตรียมงานในฉากของวันต่อๆไป และมีบทบาทของณัชชาที่จำเป็นต้องเปลี่ยนแปลงในวันพรุ่งนี้ เขาจึงส่งช้อมูลรายละเอียดของบทใหม่ไปให้ณัชชาทางไลน์เพื่ออ่านล่วงหน้า เขาจึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเพื่อทำการติดต่อแจ้งเตือนให้ณัชชาอ่านบทที่เขาเพิ่งส่งให้เธอทางไลน์ เขาไม่คาดคิดว่าโทรศัพท์จะไม่สามารถเชื่อมต่อได้ อาทิตย์ขมวดคิ้วด้วยความหงุดหงิดเมื่อณัชชาตื่นขึ้นมาในเช้าวันรุ่งขึ้น เธอค่อยๆลืมตาและมองตรงไปพบเพียงเพดานสีขาว จมูกของเธอได้กลิ่นยาอบอวลภายในอากาศ มีบางอย่างสีขาวทับอยู่บนหน้าผากของเธอ ณัชชากำลังจะยกมือขึ้นมาเพื่อตรวจสอบมัน แต่เธอรู้สึกว่ามีบางอย่างแปะอยู่ที่หลังมือของเธอทำให้รู้สึกเจ็บเล็กน้อย เธอหันมองไปด้านข้างและเห็นท่อใสยาวและเข็มก็ติดอยู่บนหลังมือของเธอ เธอแตะลงบนแผ่นสีขาวที่อยู่บนหน้าผากของเธอและพบว่ามันเป็นแผ่นเจลลดไข้ เมื่อเธอเริ่มเคลื่อนไหวเพียงเล็กน้อยก็รู้สึกปวดเมื่อยไปทั่วร่างกาย"นี่ฉันอยู่ที่ไหน?" ณัชชารู้ได้ทันทีว่าเธอไม่ได้อยู่ในโรงแรมห้องพักของเธอ“ที่นี่คือบ้านของคุณอาทิตย์” หญิงวัยกลางคนเดินเข้ามา เธอดูเป็นคนใจดีและบอกกับณัชชาว่าเธออยู่ที่ไหนป้าแก้วเป็นคนรับใช้เก่าแก่และอยู่กับครอบครัวของอาทิตย์มานาน เธอดูแลอาทิตย์มาตั้งแต่เขายังเป็นเด็ก จากนั้นอาทิตย์ก็ย้ายไปเรียนต่อที่ต่างประเทศ“คุณผู้หญิงอยากทานอะไรคะ” ป้าแก้วมองไปที่ณัชชาด้วยรอยยิ้มที่อบอุ่นเธอดีใจมากที่เห็นคุณหนูพาหญิงสาวกลับมาที่บ้าน เธออยู่กับตระกูลนี้มาหลายปีแล้วและนี่เป็นครั้งแรกที่คุณหนูของเธอพาผู้หญิงเข้าบ้านณัชชาเพิ่งจะมีไข้ขึ้นสูง ร่างกายมีความอ่อนเพลีย เธอจึงไม่มีความรู้สึกอยากอาหาร เธอยังไม่สามารถเคี้ยวอาหารแข็งได้ และป้าแก้วเตรียมเสริฟโจ๊กไก่ร้อนๆให้กับเธอหลังจากเธอกินโจ๊กไปหนึ่งชาม เธอรู้สึกว่าเธอฟื้นจากอาการป่วยเล็กน้อยณัชชา: "คุณอาทิตย์อยู่ที่ไหนคะป้า?"ป้าแก้ว: "คุณหนูอยู่ข้างล่างค่ะ"คุณหนู? ณัชชาอมยิ้มมุมปากเล็กน้อย เมื่อเธอได้ยินชื่อที่ป้าแก้วใช้เรียกแทนอาทิตย์ ผู้กำกับที่มีความจริงจังและน่าเกรงขามของทีมงานณัชชาดึงกระดาษเช็ดปากออกมา เธอไม่ได้คิดว่าอาทิตย์จะพาเธอมาที่นี่จริงๆเธอจำได้แค่ว่าเมื่อคืนเธอเหนื่อยมากและเธอน่าจะเป็นไข้ เดิมทีเธอต้องการที่จะพักผ่อนจนถึงเช้าและแจ้งให้ผู้ช่วยไปที่ร้านขายยาเพื่อซื้อยาลดไข้ให้เธอ แต่เธอเป็นลมเสียก่อนเธอลุกจากเตียงเพื่อไปห้องน้ำเพื่ออาบน้ำและทันทีที่เธอก้าวลงบันได เธอก็ได้ยินเสียงผู้ชายคนหนึ่งพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น "อาทิตย์, นายพาเธอมาที่บ้านแล้วยังจะบอกว่าเธอไม่ใช่ผู้หญิงของนายอีกเหรอ"

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 43 นี่ฉันอยู่ที่ไหน?

คล้ายกับเรื่องย้อนเวลา พลิกชะตารัก ที่คุณอ่าน

ย้อนเวลา พลิกชะตารัก

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 43 นี่ฉันอยู่ที่ไหน?

คล้ายกับเรื่องย้อนเวลา พลิกชะตารัก ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้