เทพอสูรมังกรไร้ขอบเขต

ทางด้านจักรพรรดิเทพปีศาจเมื่อเห็นว่าแม้แต่ตัวของเย่หยุนซีก็ยังไม่รู้เรื่องนี้จึงได้แต่ยกมือขึ้นกุมขมับ ก่อนที่จะโบกมือเป็นสัญญาณเพื่อไล่เหล่าขุนนางปีศาจออกไป หลงเหลือไว้เพียงบรรดาองค์หญิงและองค์ชายซึ่งเป็นเชื้อพระวงศ์เพียงเท่านั้น

"เจ้าหนู เจ้ามีนามว่าอะไรกัน?" ผู้นั่งอยู่บนบัลลังก์เอ่ยถามเด็กหนุ่มด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งราวกับน้ำในทะเลสาบที่ไร้ซึ่งคลื่นลมใดๆ

"เย่หยุนซี" บุรุษหนุ่มกล่าวตอบกลับไปอย่างห้วนๆ น้ำเสียงฟังดูไม่ค่อยให้ความเคารพอีกฝ่ายสักเท่าไหร่นัก เนื่องจากสภาวะทางอารมณ์และจิตใจยังไม่ค่อยคงที่

"บังอาจ! เจ้าเองก็ถือเป็นเชื้อพระวงศ์ ทำไมถึงได้พูดจาและแสดงกิริยาต่อผู้อาวุโสเช่นนี้!!" องค์ชายผู้หนึ่งที่หน้าตาคล้ายคลึงกับกู่ฉีเอ่ยปากกล่าวตำหนิอย่างทันควัน

เย่หยุนซีเมื่อได้ยินเช่นนั้นก็เหลือบตามอง แต่กลับมิได้เอ่ยปากต่อความยาวให้เรื่องมันวุ่นวาย ผิดกับกู่หลินเฉินที่หันไปมองอีกฝ่ายด้วยใบหน้าจริงจัง จากนั้นปลดปล่อยพลังระดับมหาเทพขั้นกลางออกมาเพื่อข่มขู่

"พี่ใหญ่ บุตรชายของข้า ข้าอบรมเลี้ยงดูเองได้ ไม่จำเป็นให้ท่านมาสอนสั่ง"

"หือ! ไอ้เด็กไม่รู้จักโต ไหนแกลองพูดอีกครั้งสิ!!" องค์รัชทายาท กู่ฉงหลาง ระเบิดพลังระดับมหาเทพขั้นต้นออกมาด้วยความเกรี้ยวกราด

แต่ทว่าก่อนที่พลังทั้งสองสายจะเข้าปะทะกัน ผู้เป็นจักรพรรดิเทพปีศาจก็สะบัดชายอาภรณ์ 1 ครั้ง สลายคลื่นพลังเหล่านั้นให้หายไปในชั่วพริบตา

"พอแล้ว! พวกเจ้าขัดแย้งกันมาตั้งแต่เล็กจนโต แถมตอนนี้ก็มีลูกมีหลานกันหมดแล้ว ไม่รู้จักอายบ้างหรือไร"

"ส่วนเจ้า! เจ้าหนู! นับจากนี้ไป เจ้าคือองค์ชายน้อยแห่งพิภพปีศาจ มีศักดิ์เทียบเท่าองค์หญิงและองค์ชายทุกคนในรุ่นเดียวกัน........ส่วนเรื่องกฎเกณฑ์ต่างๆ ก็ให้บิดาของเจ้าเป็นคนจัดการแนะนำและสอนสั่ง ตกลงไหม"

"หึ! ข้าจะไปขัดข้องได้อย่างไร" เมื่อสดับวาจาของอีกฝ่าย เย่หยุนซีที่ไร้ซึ่งหนทางเลือกอยู่แล้วจึงเอ่ยปากกล่าวออกมา

"ดี! ดีมาก! ถ้างั้นเจ้ากับบิดาก็ไปพักผ่อนซะ เอาไว้ว่างๆข้าจะเรียกหาอีกที" หลังสิ้นสุดวาจานี้ สองพ่อลูกก็ได้เดินออกจากโถงบัลลังก์ไปโดยไม่คิดชักช้า

"กู่หลินเฉิน! ท่านต้องมีคำอธิบายให้ข้า!!" ทันทีที่กลับมาถึงตำหนัก เย่หยุนซีก็ไม่อาจสะกดกลั้นอารมณ์ของตนเองได้อีกต่อไป

"เจ้าเรียกบิดาของตนเองเช่นนี้ได้อย่างไร" ผู้ซึ่งเป็นมหาเทพปีศาจยืนนิ่งพลางกล่าวออกมา

เย่หยุนซีหัวเราะอย่างขมขื่น ส่ายศีรษะอย่างเนิบช้า "ฮ่าๆๆ! บิดา? ถ้าหากเป็นเมื่อก่อนเมื่อได้ยินคำนี้ ข้าคงร้องไห้วิ่งเข้าไปสวมกอดท่านโดยไม่สนสิ่งใด แต่ทว่าในเวลานี้ทุกอย่างมันได้เปลี่ยนไปแล้ว ข้าไม่ใช่เด็กน้อยไร้เดียงสาที่เอาแต่โหยหาความรักจากพวกท่าน"

กู่หลินเฉินเมื่อได้ยินเช่นนั้นก็เดินเข้าไปเผชิญหน้ากับบุตรชายโดยไม่คิดรอช้า "ถึงแม้ข้าและมารดาของเจ้าจะไม่ได้เลี้ยงดูเจ้านับตั้งแต่เกิดมา แต่ก็ไม่ใช่ว่าพวกเราจะทิ้งเจ้าโดยไร้ซึ่งเหตุผลเสียหน่อย เรื่องนี้เจ้าเองก็น่าจะคาดเดาได้"

เย่หยุนซีสงบจิตสงบใจ "ใช่! ท่านพูดถูก ข้าคาดเดาได้ แต่ตลอด 20 กว่าปี พวกท่านไม่เคยแวะเวียนมาหาข้าเลยสักครั้ง ทั้งๆที่ขอเพียงแค่พวกท่านต้องการ แค่พริบตาเดียวเท่านั้นก็สามารถตามมาหาข้าเจออย่างง่ายดาย"

ผู้ซึ่งเป็นมหาเทพปีศาจถอนหายใจ "นั่นเพราะในเวลานั้นข้าไม่รู้ถึงการมีอยู่ของเจ้านี่น่า ส่วนมารดาของเจ้าเองก็คิดว่าเจ้าตายไปแล้วเพราะถูกพายุมิติกลืนกินร่าง"

เย่หยุนซีเมื่อได้สดับรับฟัง ร่างกายก็ชะงักค้าง 'พายุมิติเนี้ยนะ ถ้าหากข้าถูกมันดูดกลืนจริง ร่างกายก็ต้องถูกหั่นเป็นชิ้นๆแล้วไม่ใช่หรือไง'

"วาบๆๆ"

ทันทีที่ชายหนุ่มเริ่มเกิดความสงสัย จู่ๆหอคอยหยินหยางก็พลันเกิดปฏิกิริยาตอบสนองขึ้นมา เย่หยุนซีที่สัมผัสถึงมันได้จึงหลับตาเข้าสู่ห้วงทะเลวิญญาณในทันที จากนั้นยกมือขึ้นแตะหอคอยหยินหยางที่กำลังเปล่งแสงสีขาวดำกระพริบไหวสลับกันไปมา ส่งผลให้ในหัวสมองปรากฏภาพความทรงจำปริศนาที่แปลกประหลาดขึ้นหนึ่งสาย

ซึ่งภายในความทรงจำนั้นเอง มันก็เผยให้เขาเห็นภาพหญิงสาวเผ่าเทพผู้หนึ่งซึ่งกำลังอุ้มทารกตัวน้อยอยู่ท่ามกลางพายุมิติสีทอง ก่อนที่ทั้งสองจะถูกพายุนั้นพัดกระเด็กออกไปคนละทิศละทาง

แต่ทว่าในเสี้ยวพริบตานั้นเอง จู่ๆแสงสีขาวและสีดำก็ได้พุ่งเข้ามาห่อหุ้มร่างของทารกตัวน้อยแล้วส่งไปยังดินแดนอันห่างไกล

'ที่แท้ที่ข้ารอดมาได้ก็เพราะการช่วยเหลือจากหอคอยหยินหยาง...........ถ้างั้นแสดงว่าที่เขาพูดมันก็คือความจริงน่ะสิ แล้วแบบนี้ข้าควรจะปฏิบัติตัวต่อเขาอย่างไร' เย่หยุนซีเต็มไปด้วยความรู้สึกหลากหลาย

'จะรักก็รักไม่สุด จะเกลียดก็เกลียดไม่ลง' มันช่างสับสนและอึดอัดใจ

กู่หลินเฉินเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายยังมีความรู้สึกต่อต้านอยู่จึงได้เดินออกไปจากห้อง ปล่อยให้บุตรชายครุ่นคิดพิจารณาความรู้สึกของตนเองตามลำพัง

"เจ้าพักผ่อนซะ เอาไว้พรุ่งนี้ข้าจะมาแนะนำเรื่องกฏเกณฑ์ของพิภพปีศาจ" เขาพูดทิ้งท้าย