คุณหนูลิเดียเดินหอบเอกสารออกมาจากห้องอาจารย์ที่ปรึกษา ใบหน้าขาวใสจิ้มลิ้มยิ้มมุมปากมาตามทางด้วยความสุขชวนน่าสงสัย ทั้งๆที่หัวข้องานวิจัยของเธอดูเหมือนจะหนักหน่วงกว่าเพื่อนร่วมคณะทั่วๆไป แต่ทำไมร่างเว้าโค้งที่ได้ดูร่าเริงผิดหูผิดตาขนาดนั้น
ลิเดียเรียนอยู่คณะบริหารธุรกิจชั้นปีที่สี่ และตอนนี้หัวข้องานสิจัยของเธอก็ผ่านฉลุยเป็ที่เรียบร้อยแล้ว
“แกแน่ใจนะลิเดียว่าแกจะทำวิจัยหัวข้อนี้จริงๆ”
“ก็ใช่น่ะสิ”
“ไม่ลำบากไปหรอวะ"
“ไม่หรอก…”
เสียงหวานตอบเพื่อน...
ที่เหล่าสาวๆสงสัยก็เป็เพราะหัวข้องานวิจัยของคุณหนูต้องออกเดินทางไปศึกษา ณ ต่างจังหวัด ซึ่งเพื่อนๆต่างก็รู้กันดีว่าลิเดียนั้นไม่ชอบอะไรที่ลำบากเสียเท่าไหร่ ร่างกายของเธอเพรียวบางประดุจนาฬิกาทราย จะมีก็แต่เต้าเนื้อขนาดใหญ่ที่ล้นหน้าออกมาเรียกแขกก็เท่านั้น
“ถ้าเกิดว่าทำไม่ไหวอย่าโทรมาร้องไห้กับพวกฉันก็แล้วกัน”
“….ไม่มีทางหรอก”
ริมฝีปากอวบอิ่มมุ้ยไปมา ก่อนจะขอตัวกลับบ้านเพื่อไปเตรียมตัว ขาเรียวๆสับส่ายกระฉับกระเฉงโดยไม่สนใจเสียงกระแอะกระแอมของนักศึกษาชายทั้งหลาย ลิเดียเป็ถึงดาวมหาลัย จึงไม่เป็ที่น่าแปลกใจที่จะมีคนสนใจเธอมากมายขนาดนี้ บั้นท้ายกลมงอนเดินไปยังรถยนต์คันหรูที่คุณะพ่อซื้อให้ ก่อนจะขับออกไปนอกรั้วมหาลัยพลางกับนึกถึงทริปลงใต้ที่กำลังจะมาถึง
“อืมม”
อยู่ๆร่องสวาทของคุณหนูก็เสียววูบไปทั้วร่อง
ลิเดียวขับรถพร้อมกับเม้มริมฝีปากอดทนด้วยความกระหาย ต่อหน้าสาธารณะชนมากมายเธอเป็คุณหนูเพียบพร้อมแสนนุ่มนิ่ม กิริยามารยาทช่วยส่งเสริมบุคลิคจิ้มลิ้มให้ดูน่าถนุถนอมมากยิ่งขึ้น แต่ความเป็จริงแล้วนั้นคุณหนูลิเดียช่างต่างออกไป ไม่มีใครจินตนาการได้ว่าดาวมหาลัยแสนสวยคนนี้ผ่านอะไรมาบ้าง!
เช้าวันต่อมา...
“แน่ใจนะลิเดียว่าเดินทางคนเดียวได้”
“ไม่ต้องห่วงค่ะคุณแม่”
ลูกสาวคนเล็กของตระกูลบอก
ผู้ปกครองสองคนเป็ห่วงการเดินทางครั้งนี้ไม่ได้ พวกเขาไม่คิดว่าลูกสาวเลือกที่จะเดินทางลงใต้เพื่อไปศึกษางานวิจัยเกี่ยวกับยางพารานานแรมเดือน คุณหนูให้เหตุผลว่ามันเป็สินค้าการเกษตรที่สำคัญ มากไปกว่านั้นอาจารย์ที่ปรึกษาก็สนับสนุนเป็อย่างดี แม้จะเติบใหญ่จนใกล้จะเรียนจบมหาลัย แต่ร่างกายขาวใสและผิวพรรณอันไร้รอยขีดขวั่นก็ไม่ทำให้พ่อแม่อุ่นใจเท่าไหร่นัก
“ไม่ต้องห่วงนะคะ หนูดูแลตัวเองได้”
“ก็ได้ๆ ถ้าอย่างนั้นก็เดินทางปลอดภัยล่ะ”
“สวัสดีค่ะคุณพ่อคุณแม่”
ลิเดียยกมือไหว้ ก่อนจะขับรถออกไปพร้อมกับกระเป๋าใบใหญ่เต็มหลังรถ การเดินทางครั้งนี้เธอต้องค้างคืนเป็เดือนๆ ส่วนเื่ที่พักคุณหนูก็จองรีสอร์ทเล็กๆเอาไว้แล้ว แม้จะเป็รีสอร์ทจิ้งหรีด แต่ถึงอย่างนั้นก็มีเครื่องใช้ไฟฟ้าครบครันและยังมีไวไฟให้คุณหนูได้ศึกษาข้อมูลด้วย
เมื่อรถยนต์ขับมาถึงสบนามบิน ร่างระหงจึงลากกระเป๋าเข้าไปด้านในด้วยหัวใจพองโตขั้นสุด!
“จะได้เจอกันแล้วนะคะ….ลุงเพิ่ม”
ลิเดียวพึมพำ...
ชื่อของชายที่เธอกล่าวออกมานั้นก็คือคนสวนคนเก่าที่คุณแม่ได้ไล่มันออกไปเมื่อต้นปีที่แล้ว ไอ้เพิ่มเป็ลุงแก่ร่างสูงดำเถื่อน แต่ถึงอย่างนั้นหน้าที่การงานเื่สวนก็ไม่เคยขาดตกบกพร่อง ความขยันขันแข่งของมันล้นเปี่ยมทุกเวลา ไม่ว่าจะเช้าสายบ่ายเย็นคุณท่านก็สามารถเรียกใช้งานมันได้ตลอดท
ถ้าเกิดว่าคุณนายไม่จับได้เสียก่อนว่ามันแอบไปได้เสียกับคนใช้บนโซฟาห้องรับแขก ป่านนี้ไอ้เพิ่มคงได้อยู่รับใช้คฤหาสต์หลังใหญ่ให้คุณหนูลิเดียคอยเรียกใช้ในยามวิกาลแล้ว!
339
