บทที่ 01
01.00 น.
เสียงโทรศัพท์ดังในยามวิกาลเช่นนี้ หากไม่ใช่เื่ร้ายแรงอะไร ก็คงมีเพียงคนเดียวที่กล้าโทรมารบกวนผู้อื่นในเวลานี้
เอิงเอื้อมมือเปิดไฟที่หัวเตียง เสียงโทรศัพท์ยังคงกรีดร้องอยู่อย่างนั้น เขาหยิบมันขึ้นมา ชื่อ 'คุณวินน์' ปรากฎหราอยู่บหน้าจอ
"ครับคุณวินน์" เอิงกรอกเสียงลงไป
"รับช้าจังวะ! " เสียงของคนที่อยู่ปลายสายไม่สบอารมณ์ น้ำเสียงไม่ปกติเช่นนี้ เอิงเดาได้ทันทีว่าเขากำลังเมา
"ผมนอนแล้ว" เอิงตอบกลับไป
"กูอยู่ข้างล่างคอนโดมึง รปภ. ไม่ให้เข้า! " วินน์เสียงดัง เขาค่อนข้างไม่พอใจ ทั้งที่ตนเองก็มาที่นี่ออกบ่อย แต่รปภ. กลับไม่ยอมให้เขาขึ้นไปเหมือนทุก ๆ ครั้ง
"คุณวินน์เมาหรือเปล่า? " เอิงถาม ในขณะที่ลุกจากเตียง ก้าวไปเปิดไฟ ใส่รองเท้าเตรียมตัวจะลงไปข้างล่าง
"ไม่รู้ดิ! " เขาตอบเช่นนี้ เอิงก็รู้ได้ทันทีว่าทำไมรปภ. ด้านล่างถึงไม่ยอมให้เขาขึ้นมา
"รอแปบเดียว ผมกำลังลงไป" เอิงบอก
"อือ เร็ว ๆ นะ ถ้าช้ามึงโดนแน่! " คนขู่ยิ้มเ้าเล่ห์
แน่นอนว่าการมาหาเอิงทุกครั้งของวินน์ ไม่ใช่แค่มาขอค้างหรือทักทายเฉย ๆ แน่ คนอย่างวินน์น่ะไม่ยอมมาให้เสียเที่ยวหรอก
เป็อย่างที่คาดคิดไว้ไม่มีผิด คนอย่างวินน์หากมาที่นี่ก็ไม่พ้น้าเื่อย่างว่า วินน์ก่อกวนเอิงั้แ่ในลิฟท์ กระทั่งมาถึงข้างในห้องวินน์ก็ตะโบมจูบเอิงไม่ยั้ง ฤทธิ์ของเหล้ายิ่งกระตุ้นแรงปรารถนาในตัวของเขาให้แรงยิ่งขึ้น
เสื้อยืดสีขาวตัวบางถูกถอดหนีศีรษะ วินน์เหวี่ยงมันไปบนพื้นห้อง กักร่างของเอิงไว้ที่หน้าประตูห้องนี้
"คุณวินน์ ดึกแล้วนะครับ" เอิงผละออกจากเขาเล็กน้อย
"อย่าพูดมากน่าเอิง! " วินน์บอกอย่างไม่สบอารมณ์เมื่อถูกขัด ก่อนจะก้มลงงับที่ยอดอกสีชมพูอ่อนของเอิงที่แข็งขึ้นเป็ไต ตอบรับััของวินน์ คล้ายกับว่ามันคุ้นเคยเป็อย่างดี
"อื้อ! คุณวินน์! " เอิงเผยอปาก อารมณ์ปรารถนาถูกปลุกปั่นได้ไม่ยาก เพราะเป็วินน์ ทุกอย่างเลยไม่ยากเย็นนัก
"ทำเหมือนไม่อยากนะ! " วินน์ยิ้มเยาะ วูบหนึ่งที่เอิงหน้าเสีย แต่ไม่มีเวลาให้คิดเยอะ เมื่อวินน์ประกบจูบร้อนแรง ก่อนถอดกางเกงนอนของเอิงไปรูดลงไปกองที่ข้อเท้า
เอิงยกเท้าขึ้นเล็กน้อย เขี่ยกางเกงไปจนพ้นทาง ร่างกายเปลือยเปล่าต่อหน้าอีกฝ่าย ฝ่ามือร้อนของวินน์ปัดป่ายไปทั่วผิวกายที่ร้อนจัดของเอิง
ฝ่ามือเรียวของเอิงนั้นช่วยจัดการถอดเสื้อผ้าให้กับวินน์ จนร่างกายเปลือยเปล่าของทั้งคู่แนบชิดกัน วินน์ใช้นิ้วสองข้างของตนแย่ไปที่โพรงปากของเอิง แตะน้ำลายในโพรงปากหวาน ก่อนจะนำไปััที่เบื้องล่าง ช่องทางด้านหลังตรงรอยแยกนั้น
"อ้าข้าหน่อย..." วินน์กระซิบบอก
เอิงขยับขาออกจากกันเล็กน้อย แขนสองข้างยกขึ้นโอบรอบคอของวินน์เอาไว้ สองนิ้วของวินน์ที่อาบน้ำลาย ค่อย ๆ ชำแรกเข้าไปในช่องทางอันลึกลับ เอิงกัดปากซี๊ดเมื่อยามวินน์ขยับนิ้วเข้าออก
"แรงกว่านี้คุณวินน์! " เอิงผวาร้องบอก ซบหน้ากับบ่าแกร่ง
วินน์ยกยิ้มมุมปาก ก้มลงงับที่ใบหูเล็กอย่างหมั่นเขี้ยว "แค่นิ้วเองเอิง อย่าเพิ่งเสร็จสิ! "
วินน์ชักนิ้วกลับ เอิงทำหน้าเสียดาย วินน์ก้มจูบที่แก้มใส ก่อนจะเอ่ยปลอบ
"ไม่เป็ไรเอิง! เดี๋ยวเจอของจริง! "
ฝ่าแกร่งกอบกุมตัวตนที่แข็งขืน เอิงก้มมองส่วนนั้นของวินน์ เพียงเท่านั้นก็รู้สึกเสียววาบในท้องน้อย ขาข้างหนึ่งของเอิงถูกยกขึ้นเกี่ยวเอวสอบ ก่อนที่วินน์จะขยับตัวตนเข้าไปเติมเต็มในช่องทางลึกล้ำนั้น
"เป็ไง? " วินน์กระซิบถามข้างใบหู เมื่อยามตัวตนของเขาเข้าไปเติมเต็มจนสุดทาง อดไม่ได้ที่จะขบเม้มหยอกล้อใบหูเล็กเบา ๆ
"ขยับ! " เอิงบอก
"สั่งเชียวนะ! " วินน์แกล้งแซ็ว ทั้งที่เวลาปกติเอิงน่ะหรือจะกล้าออกคำสั่งกับเขา แต่วินน์จะยกเว้นให้แค่เวลานี้เท่านั้นแหละ!
วินน์ขยับกายเข้าออก เสียงเนื้อแนบเนื้อกระทบกันดังลั่น วินน์สูดปากด้วยความพอใจ ในขณะที่เอิงส่งเสียงร้องครวญครางแทบขาดใจ บทรักของวินน์ร้อนแรงถึงใจเอิงเสมอ เอิงรู้สึกดีทุกครั้งยามได้ร่วมรักกับเขา
"อ๊ะ! คุณวินน์! " เอิงร้องเรียกเขาด้วยความใ เมื่อจู่ ๆ วินน์ก็ยกข้าอีกข้างของเอิงขึ้นเกี่ยวเอว แขนแกร่งโอบกอดร่างของเอิงเอาไว้
"ชอบท่านี้มั้ย? " วินน์ถาม
"อ๊ะ! ชอบครับ! " เอิงร้องบอก วินน์นึกครึ้มใจ เขาจึงรีบขยับกายเข้าออกรัวเร็ว ทุกจังหวะที่เข้าออก เขาก้าวเดินไปด้วย
วินน์วางร่างของเอิงลงบนโซฟา ในขณะที่เขาตามติดไม่ห่าง ขาของเอิงยกขึ้นสูง วินน์เท้าแขนข้างหนึ่งที่พนักโซฟา โถมกายเข้าออกรุนแรง ร่างทั้งร่างของเอิงสั่นคลอน ฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ทำให้วินน์ร้อนแรงกว่าเวลาปกติ
"เบาหน่อย! อ๊ะ! คุณวินน์! " เอิงร้องบอก เมื่อความวาบหวามที่ได้รับ บางครั้งก็แฝงมาด้วยความเจ็บ บางทีวินน์ก็รุนแรงตามใจตัวเองหน่อย
ฝ่ามือเรียวของเอิงยกขึ้นดันหน้าท้องแกร่ง หวังให้เขาชะลอความเร็ว หากวินน์ก็ปัดออกคล้ายรำคาญ
"อ่า! มึงจะห้ามกูทำไม! "
เมื่อวินน์ไม่ฟัง เอิงจำต้องกัดปากของตนเองเมื่อระบายความเ็ป...ในบางครั้ง ความสุขมันก็แลกมาซึ่งความเ็ป แต่เอิงก็ยอมรับมันอยู่ร่ำไป
"พอแล้วคุณวินน์! " เอิงร้องบอก พรุ่งนี้ตนต้องทำงาน ซึ่งไม่รู้ว่าเป็รอบที่เท่าไหร่ ที่วินน์ปลดปล่อยให้ตัวของเอิงหลายครั้ง แต่เขาก็ยังไม่ยอมหยุดง่าย ๆ
วินน์ที่เอาแต่กระแทกกายไม่ฟัง เขาถอดตัวตนชั่วครู่ ก่อนพลิกร่างของเอิงให้คว่ำหน้าลงไป แล้วเขาก็เข้าไปเติมเต็มในช่องทางที่เพิ่งถอดถอนไปอีกครั้ง
ฝ่ามือของเอิงเอื้อมมาด้านหลัง ดันหน้าท้องของวินน์เอา และวินน์ก็ปัดมันออกอีกครั้ง
"อีกรอบน่าเอิง! "
เช้ารุ่งขึ้น...
วินน์ตื่นขึ้นมาก่อน ใช้สายตานิ่ง ๆ มองร่างบางที่ยังซุกตัวอยู่ใต้ผ้าห่ม มือหนาเอื้อมหยิบโทรศัพท์ที่ไม่ใช่ของตนขึ้น ปลดล็อครหัสผ่านโทรศัพท์ของเอิง แล้วจัดการส่งข้อความลางานไปให้เ้านายของเอิง
ติ๊ด ๆๆๆๆ
หลังจากข้อความถูกส่งไม่ไม่กี่นาที เสียงโทรศัพท์มือถือของเอิงดังขึ้นมา วินน์แสยะยิ้ม หันไปมองร่างบางที่ขยับตัว ฝืนลืมตาขึ้นมา
"นั่นมือถือผมนี่ครับ" คนที่เพิ่งตื่นร้องบอกเมื่อเห็นโทรศัพท์ของตนเองที่ส่งเสียงร้องอยู่ในมือของวินน์
"อะ! " วินน์โยนโทรศัพท์ในลงบนผ้าห่มที่คลุมกายเอิง
มือเล็กหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาไม่ทัน สายถูกตัดไปก่อน
"คุณไวน์โทรมานี่นา" เอิงพึมพำ ขยับกายลุกขึ้นนั่งลำบาก เพราะเจ็บเสียดที่ช่องทางด้านหลัง
วินน์ปรายตามอง ดูว่าเอิงจะโทรกลับหรือไม่
"มีอะไรหรือเปล่าครับ? " เอิงเงยหน้าถาม
วินน์ไม่ตอบ และเสียงโทรศัพท์มือถือของเอิงก็ดังขึ้นเพราะไวน์โทรเข้ามาอีกครั้ง
"สวัสดีครับคุณไวน์" เอิงส่งเสียงทักทายคนที่อยู่ปลายสาย วินน์เบือนหน้าหนี ก่อนจะลุกเดินโทง ๆ เข้าห้องน้ำ
เอิงหน้าร้อนผ่าว รีบเบือนหน้าหนี แม้จะเคยเห็นทุกซอกทุกมุม แต่ก็อดเขินไม่ได้อยู่ดี
"เอิงไม่สบายเหรอ? " ไวน์ถาม
"ห๊ะ? " เอิงงง
"ก็พี่เห็นส่งข้อความาลางานพี่"
เอิงเข้าใจได้ทันทีว่าคนที่ส่งข้อความไปหาไวน์คือวินน์ เขาเป็คนเดียวที่รู้รหัสผ่านโทรศัพท์ของเอิง
"ไม่ลาแล้วครับคุณไวน์ ผมจะไปทำงานตามเวลาเดิม" เอิงบอก
ไวน์เป็พี่ชายของวินน์ เขาเป็รองประธานบริษัทของครอบครัว และเอิงก็ทำงานเป็เลขาฯ กับไวน์ั้แ่ที่ตนเองเรียนจบ
"ถ้าไม่สบายไม่ต้องฝืนนะ" ไวน์บอก เขาเป็ห่วงกลัวว่าเอิงจะเกรงใจจนฝืนตัวเอง
"ผมสบายดีครับ" เอิงบอก
แม้จะรู้สึกไม่สบายตัวนัก เนื่องจากทุกครั้งที่มีเซ็กส์กับวินน์ เขาไม่ค่อยใช้ถุงยางอนามัย ทำให้ทุกครั้งเอิงต้องเสียเวลาทำความสะอาด แต่คิดว่าหลังจากอาบน้ำและทำความสะอาด คงจะทำให้สบายตัวขึ้น ไปทำงานได้เหมือนเดิม และจริง ๆ นี่ไม่ใช่ครั้งแรก ที่วินน์เอาแต่ได้ ไม่สนใจเอิงแบบนี้
"ถ้าอย่างนั้น ให้พี่ไปรับที่คอนโดมั้ย" ไวน์ถาม
"ไม่รบกวนคุณไวน์ดีกว่าครับ ผมไปเองดีกว่า" เอิงบอกด้วยความเกรงใจ เนื่องจากที่บ้านของไวน์อยู่คนละทางกับคอนโดของตน
"จริง ๆ แล้วเอิงไม่น่าย้ายออกไปเลย อยู่บ้านเดียวกัน เดินทางด้วยกันสะดวกกว่า อีกอย่าง อยู่คนเดียว เผื่อเป็อะไรขึ้นมา ใครจะดูแล" ไวน์บ่นเื่นี้อีกแล้ว ก็ไม่รู้ว่าเป็ครั้งที่เท่าไหร่ แต่เอิงก็รู้ดีว่าเขาบ่นด้วยความเป็ห่วง
เมื่อก่อนเอิงอยู่บ้านหลังเดียวกับไวน์และวินน์ั้แ่เด็ก เพราะแม่ของเอิงทำงานเป็แม่บ้านอยู่ที่นั่น และเมื่อแม่ลาออกเพื่อกลับมาใช้ชีวิตที่บ้านต่างจังหวัด เอิงก็ยังคงอยู่ที่นั่น เพราะพ่อของไวน์และวินน์เอ็นดูเอิง อยากส่งเสียให้เรียนจนจบ เอิงจึงอยู่ที่นั่นเพื่อรับใช้ตอบแทนบุญคุณทุกคน
เมื่อครั้งที่วินน์ยังเรียนอยู่มอปลาย ส่วนเอิงเรียนมหาวิทยาลัยปีสุดท้าย พวกเขามีความสัมพันธ์ลึกซึ้งต่อกัน และวินน์ก็เข้าหาเรื่อย ๆ และวินน์กลัวคนในบ้านจะสงสัย เมื่อเอิงเรียนจบและเริ่มทำงาน วินน์จึงบอกให้เอิงออกไปอยู่ข้างนอก เพื่อที่เขาจะได้ไปหาเอิงได้สะดวก
"ผมโตแล้วนะครับคุณไวน์" เอิงว่ายิ้ม ๆ
"เดี๋ยวนี้เป็ห่วงไม่ได้แล้วใช่มั้ย" คนที่อยู่ปลายสายตัดพ้อ
เอิงนิ่งไปนิด ประตูห้องน้ำเปิดออกมาพอดี วินน์นุ่งผ้าขนหนูตัวเดียวออกมา
"เดี๋ยวจะสาย ผมไปอาบน้ำก่อนนะครับ" เอิงบอก ก่อนที่สายจะถูกตัดไป
"จะไปไหน? " วินน์ถามเมื่อเห็นว่าเอิงกำลังจะลงจากเตียง
"อาบน้ำครับ" เอิงบอก
ทันทีที่เท้าสองข้างแตะพื้น เอิงก็รับรู้ได้ถึงความอุ่นชื้นที่ไหลออกมาจากช่องทางด้านหลัง ไหลอาบต้นขาลงมา จนถึงถึงปลีน่อง อยากจะบ่นกับวินน์ แต่ก็เปล่าประโยชน์ เขาไม่คิดสนใจอยู่แล้ว
"ถ้ามึงไปทำงาน เห็นดีกับกูแน่" คนพูดยืนเช็ดผมอยู่หน้ากระจก
เอิงชะงัก พ่นลมหายใจออกมา
"คุณวินน์อย่าเป็แบบนี้สิครับ" เอิงหันมาเขา อยากจะพูดคุยกันด้วยเหตุผล
"ทำไม กูเป็ยังไง? " วินน์ถาม โยนผ้าขนหนูที่เช็ดศีรษะลงบนเตียง ย่างสามขุมมาหยุดตรงหน้าเอิง
"อย่าบังคับเลยครับ ผมต้องทำงานนะ" เอิงบอกเสียงอ่อย ก้มหน้า
"ก็กูสั่ง" วินน์บอกอย่างเอาแต่ใจ มันไร้เหตุผล เขาเองก็รู้ แต่วินน์แค่อยากแสดงอำนาจ ว่าเขาอยู่เหนือกว่าเอิง
"คุณวินน์" เอิงเรียกเขาอย่างอ่อนใจ อย่างไรวันนี้ก็ต้องไปทำงาน จะมาลางานไร้เหตุผลไม่ได้ ถึงไวน์จะเอ็นดู แต่เอิงก็ไม่อยากทำให้ตัวเองมีสิทธิพิเศษ “ให้ผมไปเถอะนะครับ” เอิงเอ่ยกับเขาเสียงออดอ้อน
วินน์มองหน้าเอิงเล็กน้อย หมั้นไส้อีกฝ่ายที่กำลังทำหน้าตาน่ารักใส่
“ตามใจ คงอยากไปจากกูสินะ”
“ไม่ใช่อย่างนั้นนะครับคุณวินน์” เอิงว่า เพราะตนแค่ไปทำงานเท่านั้น ไม่เคยคิดอะไรแบบนั้น ไม่เคยคิดที่จะไปจากเขาเลย
“ช่างเถอะ!” วินน์บอกปัด จากนั้นก่อนจะผละออกไปแต่งตัว ส่วนเอิงก็เข้าไปอาบน้ำแต่งตัว เสร็จออกมาก็เห็นว่าวินน์กำลังจะไปแล้ว
"คุณวินน์จะมาอีกเมื่อไหร่ครับ? " เอิงอดถามไม่ได้ รู้ว่าเขากำลังไม่พอใจ
"อีกพักมั้ง" วินน์บอกอย่างเ็า
เอิงหน้าจ๋อย ปกติแล้ววินน์จะมาหาที่นี่บ่อย ๆ หรือบางทีวินน์ก็จะให้เอิงไปหาที่คอนโด
"อีกพักนี่นานแค่ไหนครับ? "
"ไม่รู้"
เอิงก้มหน้านิ่ง อยากจะลองทำใจแข็งดูบ้าง...
"ครับ จะมาเมื่อไหร่ก็โทรบอกละกันนะครับ"
วินน์กระตุกยิ้มที่มุมปาก มองหน้าจ๋อย ๆ ของเอิง เขาเดาได้เลย ไม่เกินสามวัน เอิงต้องวิ่งแจ้นไปหาเขาแน่ ๆ หมอนี่น่ะ ชอบเขายิ่งกว่าอะไรเสียอีก!
2K
